Demet Altinyeleklioğlu

MIHRIMAH. CÓRKA ODALISKI. KSIĘGA IV

Tajemnice dworu sułtana

przełożyła Agnieszka Erdoğan

Tytuł oryginału: Cariyenin Kızı Mihrimah

Copyright © Demet Altinyeleklioğlu

Copyright © Kalem Agency

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXVII

Copyright © for the Polish translation by Agnieszka Erdoğan, MMXVII

Wydanie I

Warszawa, MMXVII

Pałac ambasadora Wenecji Girittiego
Stambuł

Na pierwszy rzut oka wychodząca na morze rezydencja ambasadora Wenecji mogła wyglądać na opuszczoną. Wysoki budynek z poszarzałych kamieni spowijała ciemność. Padający na ulicę cień domu, nocą jeszcze mroczniejszy, mógł przyprawić o drżenie tych, którzy przechodzili przed nim, trzymając w dłoniach latarnie lub pochodnie oświetlające go drżącym światłem. Tymczasem unikatowe żyrandole wykonane ze szkła weneckiego i złote kandelabry sprawiały, że we wspaniałym salonie, znajdującym się na trzecim piętrze pałacu, było jasno jak za dnia.

W wielkiej sali, której ściany pokryte były czerwonym jedwabiem i niezrównanymi gobelinami, słychać było jedynie odgłosy sztućców. Wnętrze skąpane było w złocie i szkarłacie. Grube czarne kotary, szczelnie zasłaniające okna, ozdobione były sięgającymi od sufitu do podłogi zasłonami z chińskiego jedwabiu, które w połowie długości przewiązano złotymi wstęgami.

Na środku salonu znajdował się długi stół z drewna orzechowego. Do wykonania obić dwunastu krzeseł o wysokich oparciach, ustawionych po obu jego stronach, wykorzystano florenckie arrasy w tych samych barwach, które zdominowały otoczenie. Natomiast ściana znajdująca się za plecami ambasadora Girittiego, przecinająca salę w poprzek, w całości pokryta była niezrównanym gobelinem. Wykonany na tkaninie obraz przedstawiał Jezusa i dwunastu apostołów podczas ostatniej wieczerzy. Wszystko było tak pełne życia, że wydawało się, iż postacie za chwilę wstaną i usiądą z nimi do stołu. Giritti miał za złe siedzącemu dokładnie naprzeciwko obrazu mężczyźnie, że nawet raz nie podniósł głowy, żeby na niego spojrzeć. Jeden z uczniów samego mistrza Leonarda wykonał dokładną kopię oryginalnego dzieła, a później obraz został przeniesiony na tkaninę.

„Gburowaty Florentczyk – mruknął w duchu, starając się zachować uśmiech. – Co za zadufanie w sobie. Za kogo ty się uważasz? Czy powodem tej pychy jest fakt, że na papieża wybrano członka rodu de Medici? On umarł i odszedł w niepamięć. Teraz na tronie Klemensa zasiada Farnese. Alessandro z Canilo¹. Skąd ta duma?”.

Spragniony gość wyciągnął rękę po kielich z winem. Gdy podnosił go do ust, światło padające z żyrandola zatańczyło w pucharze i przez chwilę zatrzymało się na jego oczach.

Giritti poruszył się na swoim miejscu zniecierpliwiony. Zrozumiawszy, że mężczyzna nie zareaguje, powtórzył ten ruch w sposób bardziej zwracający uwagę. Na próżno. Mężczyzna nieprzerwanie jadł.

Giritti zaczynał się buntować. „Czy Jego Świątobliwość nie mógł znaleźć nikogo innego, kto pomógłby mu doprowadzić do zwycięstwa Świętego Krzyża? Jeśli ten mężczyzna zostanie tu jeszcze dwa tygodnie, opróżni wszystkie beczki z winem”.

Na myśl o winie Giritti przypomniał sobie o Ibrahimie Paszy. Wina, którymi częstował go wielki wezyr, ilekroć udawał się do niego z wizytą, pozostawiały daleko w tyle trunki takie jak te. Gdy w tajemnicy wysłał do pałacu skrzynię pełną wina cervaro, pasza, ulubieniec sułtana Sulejmana, nie posiadał się z radości. Ibrahim odwdzięczył mu się za to trzema perskimi kobiercami.

– Przesłałeś mi skarb, Giritti – powiedział wielki wezyr, dzwoniąc w kielich, gdy siedzieli razem w domu ambasadora. – Każda jego kropla jest niczym rubin.

– Na zdrowie mojemu paszy.

– My, którzy jesteśmy wielkim wezyrem Wielkiego Imperium Osmańskiego, nie możemy pozostać w tyle za weneckim kupcem. Powiedz, czego sobie życzysz?

„Życia Sulejmana”, pomyślał Giritti, z trudem powstrzymując się od powiedzenia tego na głos.

– Ależ, panie – odezwał się, odchrząkując. – Nie ma na świecie wspanialszych kobierców niż te, które dostałem od czcigodnego paszy. Cóż może być cenniejszego?

Mężczyzna na drugim krańcu stołu, opróżniwszy swój kielich, spojrzał zniecierpliwionym wzrokiem na sługę stojącego przy zasłoniętym oknie. Ten zerwał się z miejsca. Giritti zerknął na pozłacany kielich. „Udław się”, pomyślał, wiercąc się na krześle.

– Zdaje się, że nadszedł czas.

– Nie spieszy mi się – odparł mężczyzna, nie przestając jeść.

„Ale mnie tak – przemknęło przez głowę Girittiemu. – Chcę jak najszybciej się od ciebie uwolnić”.

Gość utkwił w nim spojrzenie. Przez chwilę, przeżuwając kęs potrawy, przyglądał się otyłej twarzy ambasadora. „Tłusty wenecki bękart. Nienawidzisz mnie. Myślisz, że ja za tobą przepadam? Za pieniądze sprzedałbyś własną matkę. Bóg jeden wie, co sprzedałeś sułtanowi Sulejmanowi, żebyś mógł spokojnie siedzieć na tym bogactwie”.

Giritti poczekał, aż mężczyzna skończy.

– Skoro Jego Świątobliwość przysłał do Konstantynopola prawdziwego rycerza, wasza sprawa tutaj musi być wielkiej wagi.

Mężczyzna w końcu przełknął. Wziął jeszcze jeden łyk wina i zupełnie jakby nie usłyszał słów Girittiego, przemówił syczącym głosem:

– Opowiadaj, jakie masz wieści z pałacu. Co w ostatnim czasie zaprząta Sulejmana?

– Przygotowuje nową wyprawę wojenną.

– Co powiedziałeś?

Giritti patrzył, szczerząc zęby w uśmiechu, jak gość, nie spodziewając się tak bezpośredniej odpowiedzi, z niedowierzania i niepokoju wylał na siebie zawartość kielicha. Widząc, że mężczyzna próbuje zetrzeć ręką czerwone wino, które wylało się na cenne koronki na jego piersi, odezwał się z udawanym zmartwieniem:

– O rety! Będzie plama.

– Mniejsza o plamę! – warknął mężczyzna grubiańsko. – Jakiej wojny? Przeciwko komu?

– Nie wiem. – Giritti wzruszył ramionami. – Wiedzą to tylko dwie osoby.

– Kto taki?

Ambasador Wenecji zdał sobie sprawę, że niepokój mężczyzny sprawia mu olbrzymią radość. Delikatnie uniósł swój pusty kielich. Tym razem służący pospieszył do niego i napełnił puchar winem, a Giritti oglądał ten ruch z niewyobrażalną wręcz przyjemnością. Następnie upił łyk. Cierpki smak wypełnił mu usta. Przełknął ciężko, jakby przyszło mu to z trudem. Na jego twarzy pojawił się wyraz podziwu dla wspaniałości trunku. Ponownie zanurzył w nim usta. Postawił kielich na stole i spojrzał na bliskiego wybuchu mężczyznę.

– Oczywiście sułtan Sulejman i jego wielki wezyr.

– Podobno jesteś w dobrych stosunkach z wezyrem. Nie możesz niczego się od niego dowiedzieć?

– Weźcie pod uwagę, że to bardzo trudne i niebezpieczne zadanie.

– Słyszałem, że ten człowiek uwielbia pieniądze – mruknął gość. – Może otworzylibyście mu usta sakiewką?

– Usta wielkiego wezyra są tak mocno zaciśnięte, że nie otworzy ich nawet kilka sakiewek. Poza tym jest tak bogaty, że nie skuszą go byle sakiewki.

– Nie ma człowieka, któremu nie można otworzyć ust, señor Giritti. Wystarczy wiedzieć, jak to zrobić. Kobiety i wino to jedne z mistrzowskich sposobów pozyskiwania informacji. Zapewne o tym wiecie. Nie zapytaliście nawet, co w ostatnim czasie zaprząta głowę padyszacha.

– Miłość. Sułtan jest zajęty miłością.

„Nawet wino, które wypiłem, straciło smak”, mruknął pod nosem gość.

– Przed chwilą mówiłeś, że przygotowuje się do wojny.

– Oni tacy właśnie są. – Giritti wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu. – Przynajmniej taki jest Sulejman. Jednocześnie kocha i walczy.

– Co to za miłość? Czyżby padyszach miał nową faworytę? Doniesiono nam, że ożenił się z Rusinką. Podobno kobieta nieustannie rodzi mu potomstwo.

„Głupiec”, żachnął się w duchu Giritti.

– Hürrem jest w tej chwili najpotężniejszą kobietą na świecie. Okręciła sobie padyszacha wokół palca. Nie sądzę, aby na tym poprzestała.

– Przecież została żoną Sulejmana. Czego jeszcze chce?

Giritti uśmiechnął się.

– To oczywiste. Tronu Sulejmana.

– U nich kobiety mogą zostać władczyniami?

– Nie chce go dla siebie, ale dla swojego syna. Wiecie, że obecnie następcą tronu jest jego najstarszy syn, którego matką jest pierwsza faworyta padyszacha. Hürrem z pewnością będzie walczyć o to, żeby osadzić na tronie własnego syna. Aby tego dokonać, najpierw musi pozbyć się mojego drogiego przyjaciela Ibrahima Paszy.

Florentczyk zamyślił się, wpatrując się w kielich.

– A teraz kobieta ma wielce potężnego sprzymierzeńca.

– Kto to taki?

– Jest równie piękna jak ona i równie, a może nawet bardziej, inteligentna. Ma na imię Mihrimah.

– Wiem o niej. To jej córka. Już tak wyrosła?

Giritti pokiwał głową.

– Nie widziałem jej, ale zgodnie z tym, co mówi Ibrahim Pasza, Mihrimah jest piękniejsza niż matka. A ojciec uwielbia ją do szaleństwa. Ibrahim powiedział, że sułtan myśli wręcz o tym, żeby wprowadzić ją w sprawy państwa. Ostatnio wysłał ją nawet na przegląd floty.

– Floty?

– Sądzę, że słyszeliście o tym, iż padyszach zaprosił do Stambułu Barbarossę, który uciekł przed naszym admirałem Andreą Dorią. Mihrimah weszła na pokład okrętu flagowego Barbarossy. To niespotykane, żeby córka padyszacha wchodziła pomiędzy setki marynarzy. Trudno w to uwierzyć. W imperium Sulejmana dzieją się dziwne rzeczy. Państwo osmańskie się zmienia.

– Ile lat ma ta dziewczyna, señor Giritti?

– Zdaje się, że piętnaście. Zgodnie ze słowami Ibrahima Hürrem już teraz kieruje sułtanem za pośrednictwem córki.

Gość nagle wstał, czego Giritti zupełnie się nie spodziewał.

„Głupi Wenecjanin – przeszło mu przez głowę. – Okazałeś się bardzo pomocny. Teraz Kobra ma cel”.

– Ufam, że postaraliście się o to, o co prosiłem – odezwał się, zmierzając w stronę drzwi.

Ambasador Wenecji z trudem podniósł swoje tęgie ciało.

– Para czarnych koni, czarny powóz i niemy woźnica. Tak, stoją przy tylnym wyjściu. Jednak nie powinniście kazać mu zapalać latarni, bo to może zwrócić uwagę strażników.

– Wówczas będzie to ich ostatnia służba, señor Giritti.

Gość wybuchł przeraźliwym śmiechem i skierował się do drzwi.

Nowy Pałac, harem
Ten sam wieczór

Gdy Mihrimah usłyszała krzyk, jej umysł miotał się między jednym a drugim koszmarem.

– Szybko! – Rozbrzmiewał kobiecy głos.

Przez chwilę myślała, że to sen. Jednak część umysłu, która pozostawała trzeźwa, w żaden sposób nie mogła skojarzyć tego wrzasku z koszmarem, jaki widziała. W tym śnie nie było dla niego miejsca.

– Szybko! Biegnijcie!

Po chwili głosów zaczęło przybywać.

Ponownie przymknęła oczy, próbując dojść do siebie.

Tym razem do dźwięków pospiesznych kroków, niosących się aż do jej komnaty, dołączyły okrzyki służących.

– Biegnijcie! Biegnijcie!

Jakaś kobieta nieustannie wołała:

– Mój Boże! Mój Boże!

Mihrimah znów otworzyła oczy i rozejrzała się. Esmy nie było. Nawoływania i odgłosy szybkich kroków przeniosły się teraz na zewnętrzny dziedziniec.

– Powiadomcie gwardzistów! – usłyszała.

– Mój Boże! Zabili go?

„Co?!”. Mihrimah w jednej chwili zesztywniała. „Zabili go? Co to ma znaczyć? Kogo zabili?”. Przyszły jej do głowy słowa matki: „Zdrada stoi u naszych drzwi. Albo my przeżyjemy, albo oni”. Ogarnęło ją przerażenie.

– Sułtanko, sułtanko! – odezwał się z niepokojem ktoś po drugiej stronie drzwi.

To była Esma.

Mihrimah pospiesznie otworzyła drzwi i opiekunka, z trudem łapiąc oddech, wpadła do środka.

– Szybko, pani!

Oczy dziewczyny poruszały się niespokojnie. Gdy biegła, zsunęła jej się chusta, a potargane włosy opadły na ramiona. Na widok służącej, próbującej zaczerpnąć powietrza, Mihrimah wpadła w panikę.

– Co się dzieje, Esmo? Co to za poruszenie?

– Mehmed… – wydusiła z siebie służąca i przycisnęła ręce do serca.

– Mehmed…?

Ze strachu nie była w stanie dokończyć. „Boże, nie pozwól, żeby stało się to, o czym myślę”, modliła się. Chwyciła Esmę za ramiona i potrząsnęła nią.

– Co Mehmed? Który Mehmed? Powiedzże.

– Meh… Meh-med… Chan – wyjąkała Esma.

– Mój Boże… Mój brat?

Piastunka pokiwała głową, ciężko dysząc.

– To niemożliwe! – wrzasnęła.

Mihrimah nie myślała nawet o tym, że ma na sobie tylko cieniutką nocną koszulę. Rzuciła się do drzwi. Jedna z dam dworu zerwała się za nią i próbowała okryć jej czymś ramiona.

– Co się stało Mehmedowi Chanowi?! – krzyczała, pędem przemierzając korytarz. – Niech ktoś mi odpowie! Powiedzcie mi, że nic się nie stało księciu Mehmedowi Chanowi!

Z każdej strony dobiegały przepełnione paniką okrzyki. Dołączył do nich szczęk szabli, co oznaczało, że do haremu weszli gwardziści.

– Zejdźcie z drogi, przybłędy!

Dowódca gwardzistów przemknął obok niej jak burza. Za nim spiesznym krokiem podążali jego żołnierze uzbrojeni we włócznie.

– Co się stało? – zapytała Esmę, nie zwalniając kroku. – Ktoś zrobił coś złego mojemu bratu?

– Nie wiem dokładnie – odpowiedziała dziewczyna między jednym a drugim oddechem. – Obudził mnie czyjś krzyk. Ktoś na korytarzu krzyczał: „Szybko!”. Zerwałam się z miejsca, a później usłyszałam: „Zamach na księcia Mehmeda!”.

„Nie! Nie! Nie!”. Mihrimah nie wiedziała, ile razy ten okrzyk rozległ się w jej głowie. „A ciebie pochłaniają przepełnione miłością i pożądaniem sny o levencie z torsem spalonym słońcem, sułtanko Mihrimah! – zbeształa się w myślach. – Widzisz, co się stało? Twoja matka miała rację. Zdrada najpierw dosięgła twojego brata. Na kogo teraz przyjdzie kolej? Na ciebie? Twoją matkę? Pozostałych braci? A może na twojego ojca?”.

Wiedziała, że nie wolno jej płakać, ale to było silniejsze od niej. Stanęła za rogiem i mocno przywarła plecami do ściany. Czuła, że jej dusza płonie. „Doprawdy, matko – załkała w duchu – czy ty zawsze musisz mieć rację?!”.

*

W komnatach księcia Mehmeda panowało ogromne poruszenie. Każdy coś mówił. Na widok ukochanej córki padyszacha, która w nieładzie, w samej koszuli wpadła do środka, zgromadzeni zaczęli się wzajemnie przepychać, torując jej drogę.

Mihrimah nie pamiętała, jak przeszła przez przedsionek i dwie izby zajmowane przez służących jej starszego brata. Drzwi do sypialni księcia Mehmeda były otwarte na oścież. Zauważyła, że ze strachu zwolniła. Najpierw dostrzegła matkę. Twarz Hürrem była kredowobiała. Chusta zsunęła się z jej głowy, a włosy płomieniami opadały na ramiona. „To niemożliwe! – jęknęła bezwiednie. – To niemożliwe!”. Nigdy wcześniej jej takiej nie widziała. Hürrem była niczym sztylet wyciągnięty z pochwy. Gdyby w tej chwili stanął przed nią wróg, przeszyłaby go spojrzeniem. Na jej twarzy, bardziej niż przerażenie i ból, malowały się bezradność i determinacja.

Gdy Mihrimah próbowała przedrzeć się przez tłum znajdujący się przed drzwiami, Hürrem odwróciła głowę. W tym momencie ich spojrzenia się spotkały. Objęły się wzrokiem. Hürrem w jednej chwili odczytała myśli córki. „Teraz jesteśmy razem – przeszło jej przez głowę. – Córka Aleksandry Anastazji Lisowskiej, sułtanka Mihrimah, chwyciła za szablę i stanęła u boku matki”.

– Matko…

Mihrimah weszła do środka. Nie wiedziała, co zrobić, gdy zobaczyła swojego brata księcia Mehmeda, stojącego przed wielkim oknem po prawej stronie. W pierwszej chwili nie mogła w to uwierzyć. Sądziła, że on nie żyje. Tymczasem jej brat, nawet jeśli jego twarz była blada jak ściana, stał przed nią cały i zdrowy. Wokół niego zebrali się nadworny medyk i jego pomocnicy. Mihrimah jednocześnie czuła przerażenie, gniew, strach, żądzę zemsty, ulgę i radość.

Podbiegła do Hürrem. Matka objęła córkę za szyję.

Hürrem nic nie powiedziała. Powoli odsunęła się od córki, ale nie zabrała rąk. Obróciła ją w stronę bezładnego łoża jej starszego brata.

– Spójrz.

Skierowała wzrok na atłasową kołdrę i jedwabne prześcieradła. Nic nie zauważyła. Kątem oka dostrzegła, że matka wbiła swoje płomienne spojrzenie w podłogę. Pochyliła głowę i zobaczyła.

Skorpion! Wielki jak dłoń, kruczoczarny skorpion!

Mihrimah trzęsła się ze strachu i z obrzydzenia.

– Mehmed obudził się, bo poczuł jakiś ruch na swojej poduszce – wyszeptała Hürrem do córki.

– Mój Boże… – Mihrimah odetchnęła.

– Kiedy ujrzał zbliżającego się do niego skorpiona, zeskoczył z łóżka na drugą stronę. Gdyby się spóźnił…

– Bóg się nad nami zlitował. – Dziewczyna ponownie przytuliła matkę.

– Powiedz, córko, kto podłożył śmierć do łoża mojego księcia?

Mihrimah odsunęła głowę od szyi Hürrem.

– Ten, którego ramiona tylko przez jakiś czas będą nosiły głowę, matko – odpowiedziała powoli. – Z pewnością któregoś dnia ta głowa spadnie. Przysięgam ci, że spadnie, matko!

*

Gniew sułtana Sulejmana nie miał granic. Chyba wszyscy w pałacu słyszeli, jak padyszach krzyczy na wielkiego wezyra Ibrahima:

– Czyż nie mówiliśmy ci, ago: „Sulejman, syn Selima Chana, nie boi się śmierci! To Bogu jesteśmy winni życie i to On je nam odbierze! Jesteśmy Mu wdzięczni za los, który nam przeznaczył. Jeśli jednak coś się stanie naszym dzieciom lub żonie, oddamy życie… Ale wiedz, że odbierzemy tysiąc żyć…”?!

Pobladły Ibrahim Pasza pochylił głowę. Stał przed padyszachem, jakby czekał na wyrok śmierci.

– Nie mówiliśmy tak, ago?!

– Mówiliście, panie… – Z ust Wybrańca Ibrahima wydobył się ledwie słyszalny szept.

– Więc jak mogło do tego dojść? Czy ktoś stawia swoje słowo ponad naszym? Czy jego szyja wciąż ma nosić jego głowę?

Nawet Mihrimah widziała, jak twarz jej wuja najpierw zrobiła się purpurowa, później żółtozielona jak liść, żeby w końcu stać się kredowobiała.

– Nasza szyja jest cienka niczym włos, sułtanie.

– Ibrahimie! – ryknął Sulejman.

„Czy jest tu choć jedna osoba, pod którą nie ugięły się kolana pod wpływem tego krzyku?”, zastanawiała się Mihrimah. Ukradkiem rozejrzała się wokoło. Był ktoś taki. Jej matka. Hürrem stała bez ruchu, ale Mihrimah odczytała w jej spojrzeniu, o czym myśli. Matka nie posiadała się ze szczęścia. W jej głowie pojawiły się zapewne słowa: „Dużo straciłeś. Już niewiele zostało, chorwacka świnio. Spadłeś z piedestału, a wkrótce spadnie też twoja głowa”.

– Nie potrzebujemy twojej szyi, ago, ale tego nikczemnika, który się tego dopuścił. Kto zastawił tę pułapkę? Jaki łotr śmiał wyciągnąć rękę po życie naszego księcia? Kto kryje się za jego plecami? Tego nam trzeba. Masz poszukać odpowiedzi i ukarać winnych albo wyrzucić zdrajców z naszego haremu.

Nie odnaleziono tego, kto podłożył skorpiona do sypialni księcia Mehmeda. A nawet gdyby tak się stało, nikt nie doszedłby do tego, kto wydał mu rozkaz. Jednak Mihrimah nie wahała się powtarzać na każdym kroku: „Mordercę nasłał ten, kto mógł skorzystać na śmierci mojego brata księcia”. Było oczywiste, kogo ma na myśli. Matkę księcia sukcesora. I Wybrańca Ibrahima.

Natomiast minister skarbu Iskender Czelebi, który nie przepadał za Ibrahimem Paszą, a ich wzajemna niechęć do siebie urosła do takich rozmiarów, że nie dało się tego dłużej ukrywać, powiedział pewnego dnia na spotkaniu Dywanu, wiedząc o tym, że sułtan Sulejman przysłuchuje się ich obradom:

– Między nami jest zdrajca. – Nie zważając na pomruki pozostałych wezyrów, wykrzyknął: – Co tak patrzycie?! Jak inaczej zdrajca dostałby się do komnaty księcia?!

– Czelebi… – Jeden z wezyrów, który był w wieku Ibrahima Paszy, próbował się sprzeciwić. – Cóż to za słowa? Podejrzewasz nas wszystkich?

– Tak – odburknął Iskender. – Oczywiście, że tak. – I groźnie wskazał palcem na wezyrów. – Piętno tej zdrady jest na nas wszystkich. Co będzie, jeśli nie znajdziemy zdrajcy?

Nie znaleziono zamachowca ani zdrajcy, który go nasłał. Karę poniósł dowódca gwardzistów i strażnicy, którzy tamtej nocy pełnili wartę w haremie. Nikt nawet nie liczył, ile spadło głów. Każdego ranka poza mury pałacu wyrzucano nowe. Przesłuchania trwały, a mieszkańcy pałacu modlili się o ocalenie.

Atak przyniósł też pewne korzyści. Poważnie ucierpiały na tym dobra sława Ibrahima Paszy i jego wpływ na padyszacha. Wzrosła natomiast pozycja Iskendera Paszy. Nikt nie miał odwagi powiedzieć tego głośno, ale wszyscy zastanawiali się: „Czyżby za tą pułapką naprawdę stali książę sukcesor Mustafa oraz jego matka Gülbahar?”.

„Zimny oddech śmierci na plecach przywrócił mi rozum”, stwierdziła Mihrimah.

– Nic już nie mów – powiedziała tamtego wieczoru, gdy matka zbierała się do wyjścia, żeby udać się do swojej komnaty. – Teraz będzie przemawiać twoja córka.

Tak też zrobiła.

– Albo my przeżyjemy, albo oni! Nie ma na tym świecie miejsca dla nas wszystkich! – wykrzyczała wśród zgromadzonych.

Mihrimah podjęła decyzję. „Dla nich śmierć! Dla nas życie!”.

Tatarka, wierna towarzyszka matki, szykowała się, żeby podążyć za swoją panią.

– Ciociu Merzuko – odezwała się cicho Mihrimah – przekażcie te słowa naszej matce: „Bądź spokojna. Twoja córka nie próżnuje. Natychmiast przedłoży naszemu władcy kwestię, o której wspomniałaś”.

*

Co prawda prośba o spotkanie wyszła od jego córki, ale sułtan Sulejman także pragnął jej odwiedzin. Chciał z nią porozmawiać, gdy tylko dojdzie do siebie po wstrząsie, jaki wywołał w jego duszy zamach, którego celem był książę Mehmed. Bardzo tego potrzebował. Gdy główny służący poinformował go, że Mihrimah prosi o pozwolenie, żeby ucałować jego dłoń, Sulejman odparł:

– Nasze serce również tego pragnie. Mamy dla niej dobrą wiadomość. Przyjdziemy, żebyśmy mogli ją przekazać, pomodlić się za jej zdrowie i szczęście, ukoić duszę widokiem jej pięknej twarzy i rozproszyć jej światłem ciemności, w które stoczyliśmy się tego wieczoru.

Mihrimah, ciesząc się w duchu, że ojciec natychmiast do niej przyjdzie, jednocześnie próbowała odczytać zaszyfrowaną wiadomość. Jaką to dobrą wiadomość miał dla niej padyszach? Czy przybywał do niej, żeby powiedzieć: „Córko, oddajemy cię Kulawcowi Rüstemowi”? Mihrimah nie wiedziała, jak zareaguje, jeśli usłyszy coś takiego. Czy zgodnie z tradycją pochyli głowę, mówiąc: „Jeśli taka jest wasza wola”, czy zbuntuje się, jak to zrobiła wobec matki?

Jeszcze raz przemyślała swoją decyzję. Była pewna, że za atakiem skorpiona stoją książę Mustafa i jego matka. Kto inny mógł podłożyć do łóżka jej brata Mehmeda skorpiona tak jadowitego, że zabijał jednym ukąszeniem? To musiał być ktoś mający wpływy w pałacu!

Wyglądało na to, że Mustafa przystąpił do działania, żeby usunąć swoich rywali. Pierwszym celem był Mehmed. Następni w kolejce byli zapewne Selim i Bajazyd. Później Dżihangir. „Biedny Dżihangir”, pomyślała Mihrimah. Przed jej oczami pojawiła się blada twarzyczka młodszego brata. Dżihangir był chorowity, słaby i lekko garbaty, lecz twarz miał tak piękną i niewinną, a oczy pełne życia… Jak ktoś mógłby poświęcić Dżihangira?

Nie była w stanie powstrzymać rosnącego w niej gniewu. „Życzę ci śmierci, Gülbahar. I niech złożą przy tobie twojego syna Mustafę”.

Obwiniała też siebie. Nie wierzyła matce. Podczas gdy ją zaprzątały myśli o miłości i pożądaniu, zdrada obudziła się ze śmiertelnego snu i sięgnęła swoją krwawą ręką do łoża Mehmeda.

Mihrimah zastanawiała się również nad tym, jak jej bratu udało się wymknąć z objęć śmierci. Być może dobre duchy wyszeptały mu do ucha: „Wstań, Mehmedzie. Śmierć na ciebie czyha. Zbudź się”. „Tak właśnie musiało być – utwierdziła się. – W przeciwnym razie, jaki dźwięk musiałby wydać skorpion, żeby obudzić kogoś z głębokiego snu?”.

Nagle ogarnęła ją przerażająca wątpliwość. Zadrżała. Czy to mógł być gubernator prowincji Diyarbekir², Rüstem? Słyszała, że są tam olbrzymie skorpiony.

Być może to prawda. Jeśli tak, to prawda była straszna.

„Nie – natychmiast zaprzeczyła. – To niemożliwe”. Wyrzuciła ten pomysł z głowy. Było jej wstyd, że przez chwilę pomyślała, iż matka mogłaby zainscenizować zamach, żeby wzbudzić gniew padyszacha przeciwko trójcy Gülbahar – Mustafa – Ibrahim Pasza, sprawić, żeby ona sama uwierzyła, że śmierć rzeczywiście przechadza się pod ich drzwiami, i przekonać ją do małżeństwa z Rüstemem.

„Wstydź się, Mihrimah – zbeształa się. – Twoja matka walczy o wasze życie, a ty…”.

– Matka ma rację. Przyznaj to wreszcie – mruknęła do siebie. – Oni są wrogami twojego rodu. Zdrajcy zaczęli działać. W takim razie trzeba ich wyprzedzić i zdusić zdradę w zarodku.

Przypomniała sobie, co powiedziała swojej opiekunce Esmie, gdy nad ranem wracały do jej komnaty po tym, jak w noc dziewiątych urodzin Mihrimah matka opowiedziała jej o swoim życiu, o tym, co ją spotkało, o przeżytych cierpieniach, niebezpieczeństwach, razach, które spadły na nią na dziedzińcu dla odalisek, i żmii podrzuconej do łaźni: „Będę uwielbiać ojca i kochać matkę. Nie pozostawię matki samej aż do śmierci”.

– W takim razie, pani Mihrimah – powiedziała do siebie – obmyśl dobry plan. Zastanów się, co powiesz ojcu. Obróć w popiół gniazdo zdrady. A przy tym uchroń się przed tym utrapieniem – Rüstemem.

Zatrzymała się na chwilę. „Po pierwsze, książę Mehmed Chan do Seruhanu, a Mustafa na dno piekieł… Po drugie, sześćdziesiąt ciężkich galer dla kapitana Hyzyra. Niech wiatry oceanu wypełnią żagle naszych okrętów, które wyruszą do Nowego Świata przyszłej prowincji Wielkiego Imperium Osmańskiego. A po trzecie…”.

Nie dokończyła myśli. Nie chciała od ojca niczego dla siebie. „Jestem mądrą córką. Ojciec musi zrezygnować z oddania mnie Rüstemowi”. A może także matka, po przerwaniu kręgu zdrady i przezwyciężeniu strachu przed śmiercią, wycofa się z pomysłu jej małżeństwa z Rüstemem.

Odgłosy krzątaniny wyrwały ją z zamyślenia.

– Idzie nasz pan! Idzie nasz pan! – rozległy się okrzyki.

Mihrimah wstała. Pokusiła się o najbardziej olśniewający uśmiech i przechyliła głowę na bok. Po kilku spojrzeniach w lustro uznała, że ta poza najbardziej do niej pasuje. Stanęła naprzeciwko drzwi, splotła ręce przed sobą w oczekiwaniu na ojca.

Przekład: Agnieszka Erdoğan

Redakcja: Anita Rejch

Korekta: Agnieszka Trzeszkowska-Bereza, Beata Wójcik

Projekt okładki: Krzysztof Rychter

Fotografia wykorzystana na I stronie okładki: © Małgorzata Maj/Arcangel Images

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-391 Warszawa, al. 3 Maja 12

tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-4297-1

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.