Sara Craven

Za wszelką cenę

Tłumaczenie:
Monika Łesyszak

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Dana zatrzymała samochód na szczycie wzgórza. Z przyjemnością rozprostowała się po podróży z Londynu. Poniżej, w zielonej dolinie, wielki dom leżał niczym kamienny smok, śpiący w promieniach słońca. Na jego widok rozciągnęła zaciśnięte usta w uśmiechu satysfakcji.

– Wróciłam, żeby tu zostać – wyszeptała. – Tym razem nikt i nic mnie stąd nie wypędzi. Będziesz mój! – Rzuciła na niego okiem po raz ostatni, wsiadła i ruszyła w dół po zboczu w stronę Mannion.

Wiedziała, że nie zastanie chimerycznej Serafiny Latimer, czarująco uśmiechniętej, póki ktoś jej nie rozgniewa. Wróciła do ukochanych Włoch, oczywiście w towarzystwie ciotki Joss.

Dana odbyła długą drogę od czasu, gdy opuściła to miejsce jako zagubiona siedemnastoletnia siostrzenica służącej, zdana na cudzą łaskę. Po siedmiu latach wracała jako ceniona, dobrze opłacana agentka londyńskiej agencji nieruchomości. Lata mozolnej wspinaczki po drabinie społecznej dużo ją nauczyły. Pomogła wielu osobom spełnić marzenia. Teraz uznała, że najwyższa pora zrealizować własne. Lecz o Mannion nie tylko marzyła. Niezależnie od przepisów prawnych stanowiło jej naturalne, przynależne dziedzictwo. Dawno temu przysięgła sobie, że odzyska je bez względu na koszty i konsekwencje. Upływ lat tylko utwierdził ją w tym postanowieniu.

Przejechała przez wysoką bramę z kutego żelaza i długi podjazd pomiędzy trawnikami i klombami. Ponieważ przed głównym wejściem już parkowały samochody, skierowała swojego peugeota ku najbliższemu wolnemu miejscu. Wysiadła, przystanęła na chwilę, żeby obejrzeć pozostałe pojazdy, wyrównać przyspieszony oddech i wygładzić spódnicę przed wyjęciem torby podróżnej z bagażnika. Ledwie ruszyła ku wejściu, w progu stanęła pulchna kobieta w schludnej, ciemnej sukience.

– Panna Grantham? – spytała uprzejmym tonem. – Jestem Janet Harris. Zabiorę pani bagaż i odprowadzę do pokoju.

Dana pomyślała, że pewnie zna drogę lepiej od gosposi. Nie zliczyłaby, ile razy dreptała za ciotką Joss, sprawdzając, czy wszystko zostało należycie przygotowane na przyjęcie gości. Czasami pozwalano jej postawić kwiaty w sypialniach. Ciekawe, czy ktoś dla niej zadał sobie taki trud? Wkrótce poznała odpowiedź, niestety przeczącą. Na domiar złego przydzielono jej najmniejszy z pokoi gościnnych, w najdalszej części domostwa, z widokiem na zbocze ponad zaroślami, gdzie stała letnia altana, ostatnia rzecz, jaką chciałaby oglądać.

Miała nadzieję, że już nie istnieje, choć nadal budziła żywe, aczkolwiek wielce kłopotliwe wspomnienia. Przypuszczalnie jednak nie ulokowano jej tu ze względu na widok. Nie wątpiła natomiast, że celowo wybrano pokój z wyblakłymi tapetami i przetartym dywanem, żeby dać jej do zrozumienia, gdzie jest jej miejsce.

Nic nie szkodzi – powiedziała sobie na pociechę. Zobaczymy, kto wygra w ostatecznym rozrachunku.

– Łazienka jest na końcu korytarza – poinformowała pani Harris niemal przepraszającym tonem. – Ale za to do pani wyłącznej dyspozycji – dodała. – Panna Latimer prosiła, żeby przekazać, że zaprasza na herbatę do salonu.

Danę nieco rozbawiło tak formalne zaproszenie, nietypowe dla Nicoli. Ale może krępowało ją pełnienie obowiązków gospodyni.

Nie miała wiele do rozpakowania prócz dwóch sukienek na najbliższy wieczór i przyjęcie następnego dnia. Powiesiła je w szafie, tak wąskiej jak pojedyncze łóżko. Rozczesała włosy, odświeżyła makijaż i popatrzyła na siebie w lustrze równie krytycznie, jak obejrzą ją za chwilę na dole.

Dobrze ostrzyżone, jasnobrązowe włosy z kasztanowymi pasemkami opadały na ramiona. Dyskretny makijaż podkreślił zieleń oczu i wydłużył podkręcone rzęsy. Zaokrąglona we właściwych miejscach sylwetka wyszczuplała dzięki gimnastyce i lekcjom tańca. Kosztowały niemało, ale uznała, że cel uświęca środki.

Dziesięć dni wcześniej Nicola powitała ją spontanicznym okrzykiem:

– Cudownie znów cię widzieć! Wyglądasz oszałamiająco.

Znacznie przesadziła, ale komplement dodał Danie otuchy.

Po chwili uważnej obserwacji spostrzegła, że nie tylko jej pokój wymaga remontu. Cały dom wyglądał na zapuszczony. Najwyraźniej nie sprzątano go tak dokładnie jak za czasów ciotki Joss. Meble i podłogi już nie błyszczały, wnętrza nie pachniały lawendą i pszczelim woskiem. Gdzieniegdzie wisiały pajęczyny, jakby nikomu nie zależało na utrzymaniu wysokiego standardu. Ale nic dziwnego, skoro zabrakło gospodyni.

W gruncie rzeczy Serafina Latimer nie miała wielkiego wyboru. Odkąd postanowiła przekazać posiadłość jako darowiznę starszemu bratu Nicoli, Adamowi, żeby uniknąć podatku spadkowego, rzadko pozwalano jej odwiedzić dawne miejsce zamieszkania. Od tamtej chwili minęło siedem lat, koniecznych do uzyskania pełnego tytułu własności przez nowego właściciela. Ciotka Joss wyjaśniła jej całą procedurę ze szczegółami. Uprzedzając ewentualne dociekania czy próby protestu, dodała na koniec:

– Tak więc nie pozostaje ci nic innego, jak raz na zawsze wybić sobie z głowy niedorzeczne mrzonki.

Lecz Dana wciąż zadawała sobie pytanie, dlaczego jej dziedzictwo oddano lekką ręką dalszemu krewnemu. Wolała nie uświadamiać ciotki, że nie zamierza złożyć broni. Przysięgła sobie, że teraz nikt jej już nie powstrzyma. A kiedy odzyska nieszczęsne, zaniedbane Mannion, nie odda go nikomu.

Podchodząc pod drzwi salonu, nie pochwyciła spodziewanego szmeru rozmów, co ją tak zaskoczyło, że przystanęła w progu. Widok staromodnych obitych kretonem sof i brokatowych zasłon jakby przeniósł ją w przeszłość.

W tej samej chwili uświadomiła sobie, że źle zrozumiała informację gosposi. Przy stole czekała na nią inna, znacznie starsza panna Latimer – Mimi, ciotka Nicoli. Obcisła jedwabna sukienka niekorzystnie podkreślała krągłą sylwetkę. Rozjaśnione włosy przypominały srebrny hełm. Zaciśnięte usta nie wróżyły nic dobrego.

– Zaskoczyło mnie twoje przybycie – zagadnęła z wyraźną dezaprobatą, wskazując Danie krzesło. – Nie przypuszczałam, że nadal pozostajecie z Nicolą w kontakcie, w dodatku tak bliskim.

– Dzień dobry, panno Latimer – odrzekła Dana z uprzejmym uśmiechem. – Niestety ostatnio jej nie widywałam. Ale z pewnością pamięta pani, że chodziłyśmy razem do szkoły.

– Trudno zapomnieć, jak raptownie zakończyłaś edukację. Niezbyt pięknie podziękowałaś Serafinie za jej dobroć – wypomniała Mimi, wręczając jej filiżankę słabiutkiej herbaty.

– Być może obydwie doszłyśmy do wniosku, że dość już dla mnie zrobiła i że najwyższy czas, żebym stanęła na własnych nogach – odrzekła Dana lodowatym tonem.

Omal nie dodała, że nie potrzebowała łaski. Zależało jej tylko na tym, żeby Serafina uznała ją za wnuczkę.

– Ta kwestia nie podlega dyskusji – prychnęła panna Latimer, podsuwając jej talerz kanapek, mniejszych niż palec dziecka.

Prócz nich i herbatników nic więcej nie stało na stole. Dana pamiętała, że kiedy przyjeżdżała tu na wakacje, zastawiano go chrupiącymi rogalikami, plackami, ciastem czekoladowym z bitą śmietanką i dżemem truskawkowym. Serafina częstowała je tymi pysznościami, delikatnie wypytując dziewczynki o postępy w nauce.

– Czy twoja matka nadal mieszka w Hiszpanii? – przywróciło ją do teraźniejszości pytanie starszej pani.

– Tak – ucięła krótko obojętnym tonem.

– Podobno ty też dobrze sobie radzisz. Słyszałam, że usiłujesz sprzedać Nicoli i Eddiemu nieprzyzwoicie drogie mieszkanie.

– Pokazałam im wyjątkowo piękne w zaproponowanych przez nich samych granicach cenowych – skorygowała Dana. – Bardzo im się spodobało.

– Dziwne, że właśnie tobie powierzono oprowadzenie ich.

– Przez szczęśliwy przypadek. – Przemilczała, ile wysiłku i manipulacji kosztowało ją otrzymanie tego zadania. – Gdzie Nicola?

– Pokazuje Eddiemu i rodzicom miejscowy kościół – odburknęła panna Latimer. – Dziwny kaprys, żeby brać ślub na wsi tylko w obecności rodziny, najbliższych przyjaciół i miejscowych parafian, zamiast urządzić wystawne wesele w Londynie. W ten sam sposób postanowili zorganizować sobotnie przyjęcie. Bóg wie, co Marchwoodowie sobie pomyślą. Próbowałam przywołać ją do rozsądku, ale jakimś cudem zdołała przekonać narzeczonego do swojego pomysłu. Najgorsze, że ten kuzyn Serafiny, Belisandro, stanął po jej stronie. Zawsze jej ulegał i nakłaniał do nieposłuszeństwa. Dziwne, że sam się z nią nie ożenił.

Serce Dany na moment przestało bić. Zwilżyła zaschnięte usta zimną już, słomkową herbatą. Kiedy przemówiła, zdołała nadać głosowi obojętny ton.

– Zac Belisandro nie wygląda na człowieka marzącego o założeniu rodziny.

Obecnie przebywał za oceanem, co najwyraźniej nie przeszkadzało mu znowu mieszać się w sprawy Latimerów.

– Miejmy nadzieję, że ojciec przywoła go do rozsądku, zanim się zestarzeje. Ale to nie moja sprawa. Ani twoja – dodała pospiesznie.

– Racja – przytaknęła Dana. – Plotki nie przynoszą nic prócz szkody.

Po ostatnim zdaniu zapadła taka cisza, jakby rozmówczyni oczekiwała pytania o Adama. Lecz prędzej by piekło zamarzło, niż Dana by je zadała, zwłaszcza Mimi Latimer.

Zresztą wkrótce go zobaczy. Z przyjemnością przywołała wspomnienie rozwichrzonych jasnych włosów, niemal chłopięcej urody, zniewalającego uśmiechu i wesołych zmarszczek w kącikach oczu. Każda chętnie by za niego wyszła, nawet gdyby nie wnosił do małżeństwa majątku. Dlatego powtarzała sobie w kółko, że jego urok osobisty usprawiedliwia jej plany. Mimo to musiała zmobilizować siłę woli, by tego czarującego obrazu nie przesłonił wizerunek innej twarzy, poważnej, niemal surowej, o oliwkowej cerze, wyrazistych rysach i ciemnych oczach, nieprzeniknionych jak bezgwiezdna, zimowa noc. Odstawiła ostrożnie filiżankę z niedopitą herbatą na stół.

– Było mi miło, ale potrzebuję odpoczynku po podróży – oznajmiła, zanim z przelotnym uśmiechem wyszła na taras przez przeszklone drzwi.

Tam przystanęła, jakby podziwiała równiutko przystrzyżone trawniki, podczas gdy jej mózg powtarzał jak echo imię i nazwisko: Zac Belisandro. Jedyny dziedzic międzynarodowego imperium obecnie z powodzeniem prowadził interesy w Australii i na Dalekim Wschodzie. Jego sukcesy obrosły legendą. Prasa pisała, że przewyższył bogactwem mitycznego króla Midasa. Lecz Dana bynajmniej go nie podziwiała. Wręcz przeciwnie: uważała za wroga. Bowiem to on przed siedmiu laty spowodował jej wygnanie z Mannion. Gdyby nie przebywał tysiące kilometrów stąd, znowu próbowałby ją przepędzić.

Tłumaczyła sobie, że nie warto go wspominać. Lepiej myśleć o Adamie. Jednak mroczny cień Zaca Belisandra wciąż wisiał nad jej głową. Mimo upału zadrżała. Błagała Niebiosa, by nie postawiły go znowu na jej drodze, przynajmniej dopóki nie dopnie swego, póki nie będzie za późno, by po raz drugi mógł pokrzyżować jej plany, póki nie wyjdzie za Adama Latimera i nie odzyska należnej schedy.

Gdyby jej ojciec, syn Serafiny, kapitan Jack Latimer, nie został zabity w zasadzce w Irlandii Północnej, poślubiłby jej matkę, nie zważając na opinię Serafiny. Nie pozwoliłby, żeby jego ukochaną odesłano z niczym w hańbie i niełasce.

Przeszła przez taras i trawnik ku zaroślom. Odkąd w dzieciństwie przybyła do Mannion, stanowiły jej ulubioną kryjówkę, gdzie mogła na osobności wypłakać tęsknotę za matką. Ciotka Joss była dla niej dobra, ale zbyt zajęta, by poświęcić jej więcej czasu. Wychowywała ją z obowiązku, ponieważ sumienie nie pozwoliłoby jej zostawić małej siostrzenicy na pastwę losu podczas częstych i długotrwałych pobytów jej matki w szpitalu.

Dana większość czasu spędzała tu samotnie, lecz inaczej niż dawniej, na klęczkach przed zamkniętym na klucz pokojem, z którego dochodził płacz mamy. Poczucie osamotnienia nie opuszczało jej jednak nawet w tych okresach, gdy Linda, coraz słabsza, coraz bardziej zaniedbana, zabierała ją do kolejnego ciasnego mieszkania, wypełniała jakieś papiery i przysięgała odwiedzającym ją urzędniczkom, że tym razem podejmie wysiłek, że zrobi wszystko dla dobra córeczki i własnego. Dana, choć jeszcze maleńka, chyba jako jedyna przewidywała, że nie da rady dotrzymać słowa.

Już wtedy w jej sercu i umyśle na dobre zagościło Mannion.

– Nasz dom – szeptała jej Linda do ucha na dobranoc we wspólnym łóżku. – Nasze zabezpieczenie, nasza przyszłość. Odebrano nam go, ponieważ byłam tylko siostrą gosposi. Myślałam, że twoja babcia powita cię z otwartymi ramionami, gdy do niej przyjdę, że będzie zadowolona, że po Jacku pozostało jego dziecko, że będziemy go razem opłakiwać. Jego śmierć złamała mi serce, jednak to ona załamała mnie do reszty. Ale z nami nie wygra. Twój ojciec odziedziczyłby Mannion, więc teraz powinno należeć do nas. Kiedyś je odzyskamy. Powtórz, proszę, moje słowa, kochanie. Pragnę je usłyszeć.

Tak więc Dana posłusznie recytowała zaspanym głosem:

– Kiedyś odzyskamy Mannion.

Nigdy nie zdołała na długo pocieszyć matki. Wkrótce znów szlochała za zamkniętymi drzwiami albo siedziała nieruchomo przy oknie, patrząc w przestrzeń niewidzącym wzrokiem. Jednak jej zapewnienia wydały oczekiwany plon. Za każdym razem, gdy ciocia Joss zabierała ją do Mannion, Dana coraz głębiej wierzyła, że posiadłość kiedyś będzie do niej należała.

Pani Brownlow, jedna z energicznych urzędniczek, które odwiedzały Lindę, przyjeżdżała wtedy do Mannion na regularne konsultacje z ciotką Joss. Dana czasami słyszała strzępy zdań: „…bardzo trudna sytuacja… to nie wina dziecka… w szkole świetnie sobie radzi, ale brak stabilizacji źle na nią wpływa”.

A ciocia Joss za każdym razem powtarzała:

– To wszystko przez tę niedorzeczną obsesję.

Pewnego dnia pani Brownlow przywiozła pocieszające wieści:

– Linda odzyskuje chęć do życia. Mamy nadzieję, że zmiana otoczenia dobrze jej zrobi. Czeka na nią z niecierpliwością.

Ciocia Joss wątpiła, czy to dobry pomysł:

– Dwa tygodnie w Hiszpanii? Bez Dany?

– Na razie tak. Zobaczymy, jak sobie poradzi. Później spróbujemy zorganizować wspólne wakacje.

Dana była im wdzięczna, że jej tam nie wysłały, choć dzieci w wiejskiej szkole traktowały ją jak obcą z powodu ciągłych wyjazdów i przyjazdów. Nie wiedziała dokładnie, gdzie leży Hiszpania, ale podejrzewała, że bardzo daleko od Mannion – jedynego miejsca, w którym pragnęła przebywać i o które zamierzała walczyć.

Za to Linda najwyraźniej dała za wygraną. Po dwóch tygodniach napisała do siostry, że dostała pracę w barze i postanowiła zostać w Hiszpanii na dłużej. Jej decyzja wzburzyła urzędniczki zajmujące się jej sprawą, ale ciotka Joss uspokajała, że szansa stabilizacji wyjdzie Danie na dobre.

Dana tęskniła za matką, ale odczuła ulgę, że zdjęto jej z barków ciężar nieustannej rozpaczy Lindy, zwłaszcza że zamieszkała w jej wymarzonym domu. Miała nadzieję, że z czasem Serafina zmięknie i uzna ją za wnuczkę. A gdy Nicola przyjechała na wakacje, zyskała jeszcze przyjaciółkę.

Po burzliwym rozwodzie rodziców sąd przyznał Nicolę i jej brata ojcu. Megan Latimer zamieszkała w Kolumbii z milionerem, który rozbił rodzinę.

– Sędzia zabronił mi ich odwiedzić, chociaż zeznałam w sądzie, że lubię Estebana – narzekała Nicola, gdy Dana oprowadzała ją po ogrodach. – Tata obiecał nam wakacje na jachcie, ale nie chcę z nim jechać. Słabo pływam i cierpię na chorobę morską, zabierze więc tylko Adama. Poprosił ciocię Serafinę, żebym mogła tu zostać.

– To piękne miejsce. Na pewno je polubisz – pocieszała ją Dana.

W letniej kuchni ogrodnik, pan Godstow, napełnił im łubiankę strączkami zielonego groszku, agrestem i malinami. Jadły je razem w szałasie, który Dana zbudowała w zaroślach. Choć pochodziły z różnych środowisk, przyjaźń dwóch osamotnionych dziewczynek szybko rozkwitła i przetrwała, póki Zac Belisandro ich nie rozdzielił.

Lecz gdy Dana odzyska utracone dziedzictwo, odpłaci mu tą samą monetą i wygna z Mannion. Nie wątpiła, że osiągnie zamierzony cel, który tak długo przesłaniał jej świat.

Starannie przygotowana strategia przyniosła oczekiwany rezultat. Podczas oglądania mieszkania Nicola nie kryła radości z ponownego spotkania. Ponieważ później Eddie musiał wrócić do pracy, zaproponowała, żeby uczciły tę wyjątkową okazję we dwie. Gdy usiadły przy lampce wina w miejscowym barze, spytała, czemu Dana opuściła wieś na rok przed ukończeniem szkoły. Najwyraźniej Zac zataił przed nią powód jej nagłego zniknięcia. Dana również nie zamierzała jej oświecać.

– Już wcześniej zdecydowałam, że nie pójdę na studia, toteż kiedy otrzymałam ofertę pracy w Londynie, postanowiłam ją przyjąć – wyjaśniła lekkim tonem.

– Ale dlaczego wyjechałaś bez pożegnania? – dopytywała się Nicola z wyrzutem. – Nie odpowiadałaś na moje listy, chociaż twoja ciocia obiecała, że ci je przekaże.

Lecz ciocia Joss uważała za swój obowiązek lojalność wobec Serafiny, a nie skompromitowanej, nieślubnej córki siostry, wygnanej z majątku, zanim wywoła kolejne kłopoty. Dana wzięła głęboki oddech, zanim odpowiedziała:

– Ponieważ zmieniałam miejsce zamieszkania, pewnie krążą jeszcze pomiędzy różnymi miastami – skłamała.

– Tym razem nie pozwolę ci umknąć! – zadeklarowała Nicola. – Za dwa tygodnie organizujemy w Mannion zjazd rodzinny, żeby opracować plan ceremonii ślubnej. Zapraszam cię i nie przyjmę do wiadomości odmowy. Zobaczysz dawne koleżanki. Jo i Emily zostaną moimi druhnami. Przyjadą ze swoimi chłopakami, więc ty też możesz zabrać osobę towarzyszącą.

– Obecnie nie mam nikogo.

– Zupełnie jak Adam. Ledwie poznam jego dziewczynę, zaraz ją rzuca dla kolejnej za przykładem Zaca, seryjnego monogamisty.

– Pewnie jeszcze nie spotkał tej jedynej – skomentowała Dana, gotowa zrobić wszystko, żeby porzucił fatalne nawyki.

Po rozstaniu ogarnęły ją wątpliwości, czy jej plan się powiedzie. Podświadomie oczekiwała odwołania zaproszenia pod pierwszym lepszym pretekstem. Zamiast tego odebrała telefon od Eddiego z informacją, że kupią mieszkanie za oferowaną cenę. Dwa dni później Nicola potwierdziła, że ją zaprasza i że wszyscy bardzo chcą ją zobaczyć. Dana nie śmiała zapytać, czy Adam też. Za kilka dni sama się przekona. Uznała, że najwyższa pora rozpocząć zaplanowaną kampanię.

Dotarła do połowy trawnika, gdy spostrzegła na schodach tarasu nieruchomą sylwetkę mężczyzny, który najwyraźniej ją obserwował. Czyżby Adam? Nie, ktoś znacznie wyższy, ciemnowłosy, mroczny jak koszmarny sen. Jej zły duch, Zac Belisandro.

Z niewiadomych powodów nie przebywał na końcu świata, lecz czekał na nią, tu i teraz.

Tytuł oryginału: The Innocent’s Sinful Craving

Pierwsze wydanie: H arlequin Mills & Boon Limited, 2015

Redaktor serii: Marzena Cieśla

Opracowanie redakcyjne: Marzena Cieśla

Korekta: Anna Jabłońska

© 2015 by Sara Craven

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2017

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Światowe Życie są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-2833-6

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o.