DOROTA

Robert znowu dłużej pracował, a ona nie miała już siły. Całe jej ciało domagało się odpoczynku.

Mięśnie były napięte i sztywne, kosmyki włosów lepiły się do spoconej twarzy… Nieprzespana noc i pracowity dzień dawały o sobie znać. Pranie, sprzątanie, gotowanie, mycie okien – nikt tego za nią nie zrobi. Nikt też za nią nie nakarmi piersią syna.

Michaś uwielbiał jej cyca. Po prostu nie mógł się bez niego obejść. Jego malutki świat kręcił się wokół jej piersi. Bolały ją sutki od tego memłania, ciągnięcia, ssania. Czasami czuła się jak dojarka. I mrówka – w mrowisku codzienności. W bezwolnym schemacie, w którym czas przeciekał przez palce. Karmienie, zmiana pieluchy, dwudziestominutowa drzemka i cyc… I tak w kółko. I w tym kółku jeszcze Tomek. Radosny czterolatek, który przeżywa właśnie okres dziecięcego buntu. Rozbrykany i pełen energii, ani przez chwilę nie może usiedzieć w miejscu.

Dorota kochała swoje dzieci, ale czasem miała wszystkiego dosyć. Samotna, sfrustrowana, wściekła, czuła się bezradna w tym pędzie przez życie bez wytchnienia. Bezradna i obarczona – jak wiele kobiet – nadmiernym poczuciem odpowiedzialności za rodzinę i jej sprawne funkcjonowanie. Kochała męża i dzieci, ale w tej miłości zatracała siebie. Zapomniała już, kim jest i dokąd zmierza. Na półkę odłożyła swoje marzenia. Ktoś kiedyś jej powiedział, że gdy człowiek przestaje marzyć, to tak jakby umarł. Stała się robotem. Bez zastanowienia, bez cienia pasji odbębniała swoje życie.

Spojrzała w lustro. W wieku trzydziestu czterech lat wyglądała gorzej niż jej własna teściowa… Szare kręgi pod oczami wchodziły na policzki, ziemista cera dodawała jej lat. Żyła od wieczora do wieczora, bo tylko wtedy miała chwilkę dla siebie. Choć i to nie zawsze. Przecież można coś jeszcze zrobić: poskładać pranie, rozmrozić mięso na następny dzień.

– Cześć, wróciłem! – Mąż trzasnął drzwiami tak mocno, że obudził Michałka, którego usypiała przez ostatnią godzinę.

Jakbym nie zauważyła… – wypowiedziała w myślach, a na głos odparła:

– Czy ty zawsze musisz tak trzaskać drzwiami, że o mało nie wylatują z futryn?

Maluch zaczął głośno płakać. Wzięła go na ręce.

– A ty zawsze musisz się czepiać? – odpowiedział pytaniem na pytanie.

– Gdybyś zamknął te przeklęte drzwi, a nie trzaskał nimi z całej siły, nie czepiałabym się – czuła, że zaraz wybuchnie.

– Miałem ciężki dzień w pracy – oświadczył chłodno.

– A ja w domu.

– W domu? – parsknął, patrząc na nią ze zdziwieniem.

No tak, skoro nie pracuje, to może wylegiwać się na kanapie, piłować paznokcie i oglądać seriale. Poczuła, że w gardle rośnie jej ogromna gula. Przerabiali ten temat dziesiątki razy.

– Wyobraź sobie, że jestem zmęczona. Michał ma kolkę, Tomek pomalował ściany farbami i musiałam je szorować. Ugotowałam obiad, zrobiłam pranie, prasowanie, zmieniłam pościel. To mało?

Nie słuchał jej. Wszedł do kuchni, a ona podreptała za nim z krzyczącym dzieckiem.

– Mówiłem ci już, że możemy zatrudnić opiekunkę. Stać nas na to.

– A ja ci mówiłam, że nie chcę, aby obca kobieta zajmowała się naszymi dziećmi.

– Skoro nie chcesz, to masz problem – podniósł pokrywkę od garnka, w którym gotowało się mięso.

– Zjesz obiad? – zapytała, aby zakończyć tę bezsensowną dyskusję.

– Znowu gulasz? – pokręcił z dezaprobatą głową.

– Poprzednio był tydzień temu. Jeśli masz ochotę na coś innego, to mi powiedz.

– Nie będę jadł – rzucił oschle w jej stronę i wyszedł z kuchni.

– To nie – odburknęła.

Podszedł do barku i nalał sobie whisky. Lubił whisky. Po szklaneczce najszybciej zapominał o tej kobiecie, która ciągle narzekała. Ostatnio zauważył, że siedzi w pracy po godzinach tylko dlatego, żeby opóźnić powrót do domu. Domu, który miał być ostoją i azylem, a dla niego stał się kanciastą klatką, naszpikowaną kolcami złości. Miejscem, w którym ciskało się śmiertelnymi kulami żalu i gniewu i strzelało pretensjami niczym serią z karabinu maszynowego. Nieustannie kaleczył się o słowa Doroty, był bombardowany jej złością, atakowany goryczą. Kochał swoje dzieci nad życie, ale nią był już zmęczony. Wiecznie niezadowoloną i zmęczoną żoną, która przestała o siebie dbać. Nie pamiętał, kiedy ostatnio widział ją w sukience, z odrzuconymi na plecy, rozpuszczonymi włosami. Miała piękne, falujące, kasztanowe pukle, którymi on kiedyś nieustannie się bawił. Przeczesywał je palcami i zanurzał w nich nos. Pachniały morelami i wiatrem. Teraz Dorota wiązała je ciasno w kucyk, tak było praktyczniej.

Rutyna wypełniła też ich sypialnię, z dawnej namiętności nie zostało już niemal nic. Seks z nią spowszedniał, nie sprawiał mu już przyjemności. Zresztą prawie wcale go nie uprawiali, bo albo Michałek miał kolkę, albo Tomek wskakiwał do ich łóżka, albo Dorotę bolała głowa. Kochali się raz w miesiącu, a czasami i rzadziej, w łazience lub w kuchni. Szybko, gwałtownie, w obawie, że któreś z dzieci może się obudzić. Nie umieli siebie zadowolić, nie potrafili się już kochać. Wszystko przepadło. Bezpowrotnie?

Znowu pije – pomyślała Dorota z obrzydzeniem. – Będę musiała sama zajmować się dziećmi. Nie dość, że cały dzień, to już kolejny wieczór, noc…

Wybuchnęła płaczem.

– O co ci znowu chodzi? – Ten jej płacz.

– Pijesz!!! – wykrzyczała mu w twarz.

Dziecko, które na chwilę ucichło, teraz zaczęło spazmatycznie szlochać.

– Byłem w pracy dziesięć godzin!

– Ja też pracuję w domu!

– Przestań histeryzować… – Denerwowała go ta teatralna dramaturgia. Kiedy Dorota była zła, jej głos stawał się piskliwy.

Michałek płakał coraz głośniej. Robert stał z opuszczonymi rękoma, jakby nie wiedział, co zrobić.

– No, weź go i ucisz! – włożyła mu w ręce krzyczące zawiniątko w żółtym kocyku.

Szklanka wypadła mu z ręki. Złoty płyn rozlał się po podłodze.

Wziął synka na ręce i mocno przytulił. Malutkie rączki chwyciły go za koszulę. Rozczulił go ten gest.

– Mamusiu, co tu się stało? – Tomek jak burza wpadł do kuchni.

– Nic, synku, tatusiowi wypadła szklanka.

– Niegrzeczny tatuś – malec już był przy ojcu i kurczowo łapał się jego nogawki, jakby w obawie, że tata może znów gdzieś wyjść.

Dorota w przypływie gniewu chwyciła torebkę i kluczyki do samochodu. Jej mąż stał bez ruchu z jednym synem na ręku, a z drugim u boku.

– Dokąd idziesz? – zapytał.

– Wychodzę – rzuciła przez ramię. Nie może się teraz rozmyślić. Musi wyjść i zapomnieć. Zapomnieć na chwilę o tym, że jest matką, żoną i kurą domową. Tą przeklętą umęczoną kobietą, którą nigdy nie chciała się stać.

– Ale ja?… – usłyszała za sobą głos męża.

– Bawcie się dobrze – otworzyła drzwi i wybiegła na podjazd.

W powyciąganym dresie i poplamionej koszulce wsiadła do samochodu i ruszyła z piskiem opon. Jechała przed siebie, naciskając coraz mocniej pedał gazu. Uciekała.

Zatrzymała się dopiero po kilkunastu kilometrach na skraju lasu. Zamknęła oczy, po jej policzkach potoczyły się wielkie łzy. Myślała o Robercie. O tym, co było. Po raz kolejny wróciła do przeszłości, ostatnio coraz częściej się na tym łapała.

Poznali się na ulicy, mało romantycznie. Ona zdążała na egzamin, on wyszedł na spacer z psem. I to właśnie ten pies stał się przyczyną nieszczęścia, a raczej ich wielkiego szczęścia. Wpadł na nią z impetem, zostawiając odciski łap na białej spódnicy.

– Przepraszam cię – chłopak zaczął nerwowo strzepywać błotniste plamy z jej spódnicy, rozmazując je przy tym jeszcze bardziej. Zamiast dwóch małych plamek na białej tkaninie pojawił się ogromny szaro-czarny zaciek wielkości piłki.

– Nic nie szkodzi – odpowiedziała. W zasadzie najchętniej by go opieprzyła, jednak wzruszyła ją ta jego nieporadność, skrępowanie.

– Spróbuję ci to jakoś wynagrodzić. Nie masz ochoty na kawę, ciastko? – zarumienił się.

– Nie mogę, właśnie pędzę na egzamin – odpowiedziała zgodnie z prawdą.

– To pójdziemy z tobą i zaczekamy na ciebie.

W rezultacie nie zdała egzaminu, bo jak tu myśleć o rachunkowości, kiedy za oknem czeka ON?

Zakochali się w sobie błyskawicznie. Oszalała na jego punkcie. Latała w chmurach, nie dotykając ziemi. Szczęście, że jej serce wytrzymało taką dawkę emocji. Nieustanne zawirowanie, radość na każdym kroku, głębokie pożądanie, dzika namiętność. Urzekły ją jego pracowitość i zaradność. Choć był od niej tylko pięć lat starszy, miał stanowisko dyrektora generalnego w agencji reklamowej swojego ojca. Już wtedy firma dobrze prosperowała, a on nie narzekał na brak pieniędzy. Dorota zawsze twierdziła, że woli być biedna i szczęśliwa niż bogata i pogrążona w smutku. Stał się cud: miała i to, i to.

Jednak to nie jego pieniądze jej zaimponowały. Robert oczarował ją poczuciem humoru i pięknymi zielonymi oczami, które spoglądały na świat spod firanek długich, gęstych rzęs. Był przystojny, szalenie przystojny. Do tej pory jest. Uganiały się za nim tabuny dziewczyn, a on był zakochany właśnie w niej. Wzięli ślub w drugą rocznicę poznania. Byli młodzi, szaleni i mieli cały świat u stóp. Przez pięć lat ich małżeństwo przypominało sielankę. Jeździli po świecie i odkrywali najdziksze zakątki globu. Po sześciu latach wciąż było wspaniale. Zdecydowali się na dziecko. Urodził się Tomek, oczko w głowie tatusia. Trzy i pół roku później na świat przyszedł Michaś. Od tego momentu wszystko się zmieniło. Zaczęło się psuć. Może to ona była zbyt zmęczona, a może to on nie miał wystarczająco czasu dla rodziny?

Otworzyła oczy.

Teraz ich związek jest już fikcją. Dzisiejszy Robert nie lubi psów, ponoć ma alergię na ich sierść. A może ma alergię na nią? Przestali ze sobą rozmawiać. Ciepłe słowa zastąpił krzyk, miłość – przyzwyczajenie się do siebie. Czy tak jest w każdym długoletnim związku?

Przez te lata jakby jej nie było. Świat Doroty zniknął, pochłonęło go tsunami miłosnych uniesień i wyobrażeń. To świat Roberta stał się dla niej jedyną przestrzenią. Była z nim zlepiona w jedną całość, a raczej doklejona do niego. Kiedy klej wysechł, mąż zaczął od niej odstawać… Ona jeszcze łatała pęknięcia między nimi papką poświęceń. Jednak szczelin było coraz więcej i konstrukcja zaczynała się sypać.

Marzyła o tym, aby znów się z nim całować, poczuć te motyle w brzuchu i te dreszcze przebiegające po plecach. Pamiętała, jak ją dotykał. W tym dotyku było tyle czułości i zaangażowania. Kochała jego ręce, które potrafiły zdziałać cuda. Muskać, masować, głaskać, delikatnie uciskać jej sterczące sutki. Wszystko w niej nabrzmiewało, tam na dole, od samych jego pocałunków i dotyku. Teraz nic nie nabrzmiewa…

HANNA

Była ładna, nawet bardzo ładna, jednak z jej oczu codziennie wyzierała pustka. Brak jej było tego błysku, charakterystycznego dla szczęśliwych kobiet, tej energii i uśmiechu. Wysoka i szczupła, bardzo szczupła, nosiła ubrania w rozmiarze trzydzieści cztery – typowa „XS-ka”. Miała mały biust i kościste ręce, oczy w kształcie migdałów i delikatne rysy twarzy. Mogłaby być modelką, gdyby była młodsza. Zamiast tego pięła się po szczeblach kariery w międzynarodowej korporacji.

Była nowoczesną singielką. Miała kiedyś kota, ale brakowało jej dla niego czasu, więc oddała zwierzaka koleżance. Potem hodowała rybkę, której nie poświęcała dość uwagi. Rybka zdechła. Na związki też nie znajdowała czasu, a może nie chciała go mieć. Miłość przecież boli, zawsze… Pamięta, jak była zakochana w NIM. Kochała tak bardzo, jak tylko można kochać. Poświęciła mu swój cenny czas, swoje marzenia, całą siebie. Położyła się na tacy, wołając: „Jestem twoja! Bierz mnie!”. A potem… Została ze złamanym sercem i poturbowaną duszą.

Stała się zimna i cyniczna, tak było prościej.

Pustkę zapełniała przelotnymi romansami z pracownikami korporacji, w bezdusznych hotelowych pokojach. To były beznamiętne stosunki na skrzypiących łóżkach, w sztywnej pościeli. Miłosne igraszki utaplane w bezsensie, bez przyszłości. Jej koledzy chcieli się rozerwać, bo znudził im się seks z żoną lub długoletnią partnerką. Była dla nich odskocznią od szarej rzeczywistości. Chwilą zapomnienia.

Każdy dzień miała zawsze zaplanowany. Kolejny był kopią wcześniejszego.

Budziła się pięć minut przed dzwonkiem budzika, o piątej czterdzieści. Brała szybki prysznic. Po zmyciu z siebie resztek snu wklepywała lekki energetyzujący krem. Następnie wcierała w ciało balsam. Po skończonym zabiegu tuszowała korektorem wszystkie niedoskonałości, po czym pokrywała twarz podkładem. To była jej maska ochronna przed uśmiechem, za bardzo ludzkim w świecie, w którym musiał panować profesjonalizm. Następnie pociągała rzęsy maskarą, a na usta nakładała błyszczyk. Minimalizm z klasą. O szóstej czterdzieści piła kawę i jadła muesli z jogurtem o obniżonej zawartości tłuszczu. O siódmej piętnaście ubierała się. Wkładała białą bluzkę. Lubiła ten kolor, doskonale pasował do biura. Do tego ciemny żakiet i spódnica lub dopasowane spodnie. O siódmej czterdzieści pięć wychodziła z domu. Była przed biurowcem za pięć ósma. Wraz z innymi „garsonkami” i „garniturami” wchodziła prężnym krokiem do firmy. Pochłaniał ją bez reszty system. Bez uczuć, człowieczeństwa, z zaplanowanym grafikiem spotkań. W szumie drukarek, szeleście papierów spędzała cenne godziny swojego życia. W imię czego? Jakich wartości? Pieniędzy, których i tak miała wystarczająco? Izolacji od rodziny? A może tutaj, w tym szklanym biurowcu, było łatwiej niż w domu? Nie trzeba było się wysilać, by okazać komuś uczucia, zrozumieć, przytulić. Jej palce dotykały zimnego ksero, klawiatury komputera i przycisków telefonicznych. Życie z maszynami jest łatwiejsze.

Gdyby nie przyjaźń z Kaliną i Dorotą, stałaby się robotem. Tylko one nadawały jej życiu sens.

KALINA

Natknęli się na siebie w supermarkecie. Oboje stali w jednej kolejce do kasy. Ona obładowana sprawunkami. On kupował tylko colę.

– To ty?

Jej serce zatrzepotało jak oszalałe. To był naprawdę on – Krzysztof.

– To ja – potwierdziła, jakby to nie było oczywiste.

– Tyle lat – powiedział.

– Tak…

Napięcie narastało z minuty na minutę. Jedna krótka chwila, a potrafi zmienić całe życie. Od tego dnia nic już nie miało być takie samo. W jednej minucie powróciły wszystkie wspomnienia.

Chciała odejść, tak po prostu, tak jak kiedyś zrobił on, ale nie mogła. Stała jak słup soli i patrzyła w jego piękne, duże, orzechowe oczy. Znów ujrzała w nich psotne figliki.

– Masz chwilę? – zapytał.

Nie miała chwili, spieszyła się do domu, by ugotować obiad, a potem pędziła na aerobik.

– Mam – odparła bez namysłu. Dla niego chciała mieć znów mnóstwo chwil.

Ich historia była banalna. Ktoś powiedziałby – dziecinna. Bo przecież kiedy się w sobie zakochali, byli dzieciakami, nieokrzesanymi nastolatkami. Chodzili do jednej klasy w liceum. Ona – wzorowa uczennica, prymuska. On – leser, ale zdolny. Któregoś dnia poprosił ją, aby wytłumaczyła mu coś z matematyki, to były chyba sinusy czy cosinusy. Zgodziła się. Nawet nie otworzyli zeszytów. Rzucili się na siebie. Rozpaleni nastolatkowie. Całowali się nieumiejętnie, zachłannie, gorąco. Wysysali ze swoich ust całą młodość i szaleństwo.

Nie wie, dlaczego, ale zapamiętała, jak lizali lodowe sople. Był środek zimy, siarczysty mróz, a im zachciało się lodów. Żadne z nich nie miało przy sobie pieniędzy, dlatego z daszku pobliskiego warzywniaka zerwali sople. Lizali je i śmiali się do rozpuku. A potem całowali się pod jej domem, aż nie czuli ust, spierzchniętych od zimna i ich śliny.

Pisał dla niej wiersze, takie nieudolne rymowanki. Była dla niego muzą i boginią. Z nim przeżyła swój pierwszy raz. Kobiety pamiętają swoich pierwszych mężczyzn. Nieważne, czy było im z nimi dobrze, czy źle, ale pamiętają. Jej było z nim bardzo dobrze. A może była tak bardzo w nim zakochana, że tylko jej się zdawało? Co może wiedzieć o seksie i spełnieniu osiemnastolatka?

Do tej pory zastanawia się, co on w niej widział. Była zwyczajną dziewczyną, raczej szarą myszką, a on wysokim, przystojnym blondynem o orzechowych oczach i silnie zarysowanej szczęce. Jego pełne usta smakowały migdałami. To też doskonale pamięta, a wszystko przez fakt, że tonami jadł ciasteczka migdałowe, które piekła mu babcia.

Chciała odgonić od siebie przeszłość, jednak nie była w stanie, kiedy na niego patrzyła. Mężczyzna z przeszłości stał przed nią. Tak samo bosko przystojny. Topniała pod jego spojrzeniem niczym lody w lipcowe południe.

Nie – pomyślała. – On przecież mnie skrzywdził!

– Przepraszam cię, ale przypomniałam sobie, że jestem umówiona – powiedziała po chwili milczenia, jakie zapadło między nimi.

– Może kiedy indziej? Jutro, pojutrze? Kawa, lampka wina? Powspominamy stare dobre czasy. Tu masz na mnie namiary – wcisnął jej w rękę wizytówkę.

Mogła ją wyrzucić, zgnieść, zdeptać, jednak zacisnęła dłoń na białym kartoniku i schowała go do portfela.

– Zadzwonisz? – spytał swoim lekko ochrypłym głosem.

– Nie wiem – odparła zgodnie z prawdą.

– Będę czekał – powiedział z uśmiechem. – Pięknie wyglądasz – rzucił jakby mimochodem w jej stronę, kiedy już odchodziła.

„Pięknie wyglądasz” – w jej sercu kolejna burza. W głowie kłębił się tabun sprzecznych emocji.

Wyszła ze sklepu na deszcz. Chciała złapać autobus, ale zrezygnowała. Musiała przewietrzyć umysł i pozbyć się głupich myśli, które ją nachodziły. Przystanęła przy kiosku, bezmyślnie wpatrywała się w wystawę, po czym kupiła miętówki.

Po półgodzinnym spacerze w ulewie postanowiła wrócić do domu. Była cała mokra, ale jakoś dziwnie jej to nie przeszkadzało. Weszła do mieszkania i postawiła torby z zakupami na blacie w kuchni. Z pokoju dobiegły ją dźwięki spokojnej muzyki. Uchyliła drzwi. Miękkie światło lampki oświetliło mężczyznę, jej mężczyznę, z którym była związana już od dziesięciu lat. Dziesięciu długich lat.

Przeżywali wzloty i upadki, jednak mimo wszystko się kochali, a przynajmniej tak się jej wydawało. Chociaż ostatnio w ich związku coś się psuło. Sama dokładnie nie wiedziała, w czym tkwi problem. Może za dużo kurzu osiadło na tej długoletniej znajomości? Odczuwała pewien niedosyt. Czuła, że utkwiła w martwym punkcie.

Męczył ją ten niezalegalizowany związek. Dokoła niej koleżanki już dawno powychodziły za mąż i miały śliczne, pyzate dzieci. A ona? Nie była nawet zaręczona. Potrzebowała pewności, poczucia bezpieczeństwa. Nie mogą całe życie ze sobą chodzić! Żyć z doskoku. Zawsze marzyła o cichym ślubie, gdzieś w małym, drewnianym kościółku w górach. Bez pompy i przepychu. Wypowiedzieliby sakramentalne „tak” w magicznym miejscu, a potem wspięli się na jakąś górę i rozkoszowali wzniosłą chwilą. Kiedy tylko poruszała z Piotrem temat małżeństwa, on stawał się nerwowy, bąkał pod nosem, że jeszcze „nie teraz”, że „nie jest gotowy”. I to „nie teraz” trwało już dobre osiem lat. Może z tamtym mężczyzną, mężczyzną z przeszłości, już dawno założyłaby rodzinę?

– Cześć, kochanie! – Muskularne ramiona otuliły ją w pół.

– Cześć!

– Jak minął dzień? – pocałował ją w kark, a ona odskoczyła jak oparzona.

– Dobrze.

– Coś nie tak? – wyczuł napięcie.

– Wszystko w porządku.

Kłamała. Nie jest w porządku.

– Skoro tak twierdzisz… – Piotr odsunął się od niej, po czym z powrotem siadł na kanapie. – Przyszedł rachunek za światło.

– Znowu? Ile?

– Dużo.

– Nie wiem, dlaczego tyle płacimy za te cholerne rachunki! – wybuchła Kalina.

Piotr od trzech miesięcy nie pracował. Redukcja etatów. Był grafikiem komputerowym w potężnej korporacji. Wydawać by się mogło, że to ciepła i pewna posadka. Aż tu któregoś dnia bach! Praktycznie z dnia na dzień został wysadzony z siodła przez dziewiętnastoletniego siostrzeńca prezesa. Początkowo popadł w dziwny marazm. Nie, to nie była depresja, raczej zwątpienie, brak wiary w siebie, rozgoryczenie. Rozumiała, wspierała. Tylko że sama ledwo wiązała koniec z końcem. Pół roku temu zdecydowała się na otwarcie własnego biznesu – butiku z ekskluzywnymi kreacjami. Na razie tonęła w długach i kredytach. Biznes dopiero raczkował. Co prawda, z dnia na dzień przybywało klientów, ale droga do prawdziwych pieniędzy była jeszcze bardzo długa. Po miesiącu Piotr zaczął szukać pracy, jednak żadna mu nie odpowiadała. Po trzech jakby spoczął na laurach. A jej cierpliwość się kończyła.

– Może poszedłbyś do pracy?

– Kochanie…

– Nie, kochanie! – przerwała mu Kalina. – Zawsze możesz być dostawcą pizzy. Duma ci na to nie pozwala? Ambicja? Mam to w nosie. Nie mam zamiaru dłużej cię utrzymywać, darmozjadzie – wiedziała, że przegięła. Przez pewien czas to on ją utrzymywał i nie usłyszała od niego słowa skargi.

Piotr otworzył szeroko oczy ze zdziwienia.

– Właśnie chciałem ci powiedzieć, że zadzwonili do mnie z agencji reklamowej w sprawie pracy. Zaczynam w przyszłym tygodniu.

Poczuła się cholernie głupio. To wszystko przez to spotkanie w sklepie. Nie potrafiła racjonalnie myśleć i wszystko dookoła ją drażniło, a najbardziej Piotr.

– Przepraszam – wymamrotała. Zrobiło się jej smutno.

– Nie ma sprawy – Piotrek dotknął jej dłoni. – Po prostu miałaś gorszy dzień.

– Tak. Masz rację, gorszy dzień – westchnęła ciężko. Jej mężczyzna, jak gdyby nigdy nic, uśmiecha się do niej promiennie, ale ona myślami jest już gdzieś indziej. Wspomina dawne czasy, swoją pierwszą miłość…

Wieczorem wzięła długi prysznic. Ciepła woda otuliła jej ciało, a ona myślała o tamtym przypadkowo spotkanym po latach. Czuła, że coś się w niej budzi, że odradza się w niej kobieta… Rozkwita. Myśli o nim. Roztrząsa wciąż od nowa każde wypowiedziane przez niego słowo. Analizuje. Wyobraża sobie siebie w jego ramionach. Jak jedzą wspólnie kolację w blasku świec. On otwiera butelkę wina i rozlewa purpurowy płyn do kieliszków. A potem karmi ją ostrygami, które jeszcze bardziej rozbudzają pożądanie. Już po chwili jego usta wędrują po jej szyi. Są ciepłe i lepkie. Cała drży, tak jak wtedy… Tylko że to było wieki temu.

Zadzwoniła do Doroty i opowiedziała o spotkaniu z Krzyśkiem. To Dorota uratowała ją przed totalnym zatraceniem się w rozpaczy, kiedy z nią zerwał… telefonicznie. Na konfrontację twarzą w twarz nie miał odwagi.

Siedziała wtedy całymi dniami w mieszkaniu i ryczała. To nawet nie był płacz, a ryk. Dziki, przepełniony bólem. Była jedną z tych żałosnych kobiet, które potrafią miesiącami płakać za facetem. Ba, każdy jest w takiej sytuacji żałosny, mężczyźni też… A on nie rozpaczał. Już dwa dni po ich rozstaniu miał czelność pokazać się na imprezie u ich wspólnych znajomych z tamtą – jego „nową blond miłością”. Obściskiwali się namiętnie na jej oczach. Zapamiętała taki obraz: jej były ukochany bezceremonialnie trzyma dłoń na tyłku nowej zdobyczy, podczas gdy ona stoi po drugiej stronie pokoju. Wyszła od znajomych po dziesięciu minutach tego żałosnego przedstawienia.

Wtedy właśnie ogarnęła ją czarna rozpacz. W kółko słuchała smętnych piosenek, całymi dniami i nocami oglądała komedie romantyczne, wszystkie z happy endem, w których jakiś „on” po burzliwych perypetiach wraca do jakiejś „niej”. Miała nadzieję, że w jej życiu będzie podobnie. Krzysztof w końcu oprzytomnieje i zapuka do jej drzwi, a ona rzuci mu się w ramiona i wybaczy pomyłkę. Oczywiście tak się nie stało. Jeszcze po kilku miesiącach podbiegała jak szalona do drzwi, gdy tylko usłyszała dzwonek lub pukanie, w nadziei, że po drugiej stronie ujrzy Krzyśka.

Kiedy jeszcze byli razem, wynajmowali malutką kawalerkę. Odkąd się wyprowadził, wszystkie koszty spadły na nią. Nie stać jej było na opłacanie czynszu, gdyż wpadła w otchłań rozpaczy i przestała pracować, a oszczędności topniały w zastraszającym tempie. Gdyby nie pomoc mamy, pewnie musiałaby opuścić to lokum, jednak nie chciała zmieniać miejsca zamieszkania, ponieważ bała się, że Krzysiek mógłby wrócić któregoś dnia i jej nie odnaleźć. Nie przeżyłaby tego.

Na każdą wzmiankę o nim reagowała emocjonalnie. W końcu zaczęła chadzać do miejsc, w których kiedyś bywał. Niestety – a może „stety” – nigdy go tam nie zastała. Miała wrażenie, że tego nie wytrzyma. W chwilach największej rozpaczy kobietom wydaje się, że bez tego jedynego wszystko się kończy, nie można dalej żyć, wszystko traci sens. Jednak to nieprawda. Można żyć dalej, a nawet trzeba.

Kiedy wpadła w największy dołek, pojawiła się Dorota, jej sąsiadka. Wtedy jeszcze niezamężna, pełna wigoru i energii. Zapukała do jej drzwi którejś soboty. Kalina podbiegła i otworzyła je z impetem w nadziei, że to jej ukochany. Rozczarowała się, a uśmiech zniknął z jej twarzy.

– Wychodzimy! – rzuciła w jej stronę Dorota.

– Nigdzie nie idę.

Powłóczystym krokiem Kala ruszyła w stronę kanapy, na której leżał koc i porozrzucane dookoła chipsy o smaku chili. Zawsze gdy miała zły humor, jadła właśnie takie, by „wypalić” niedobry nastrój. W tym wypadku jednak nie poskutkowało.

– Właśnie że idziesz. Tylko wcześniej musisz wziąć prysznic i w coś się ubrać. Wyglądasz żałośnie z tymi przetłuszczonymi włosami i rozciągniętej piżamie.

– Nie chce mi się żyć – wyjęczała słabo Kala.

– A mogę wiedzieć, dlaczego?

– Mam złamane serce.

– Z tym można żyć. Serce ma to do siebie, że jak się je poskłada, poskleja, to zaczyna bić na nowo. Nawet najgłębsze rany po jakimś czasie się goją.

– Odszedł do innej. Bez słowa wyjaśnienia. Upokorzył mnie – wyjąkała, a po chwili wybuchnęła płaczem.

Dorota podeszła do niej i objęła ją mocno. Gładziła ją długo po drżących plecach. Kalina poczuła się bezpiecznie, niczym tulone w ramionach niemowlę.

– Tu cię boli? Boli cię najbardziej, że to on cię porzucił?

– To też – odpowiedziała Kala.

– W takim razie to nie była prawdziwa miłość, ta jedyna i do końca życia.

Dorota wstała raptownie, wyjęła z barku wino i pudełko czekoladek.

– Jedz – podała pudełko zasmarkanej dziewczynie, po czym poszła do kuchni poszukać korkociągu i kieliszków.

– Ja go kochałam, bardzo kochałam.

– A on co? Okazał się cholernym dupkiem.

– Nie mów tak o nim! – oburzyła się Kalina.

– A to niby dlaczego? Porzucił cię z dnia na dzień i nawet nie raczył się z tobą spotkać i porozmawiać. Po swoje rzeczy przysłał kolegę. Tchórz jeden! – Dorota podniosła głos. – Zadzwonił i oznajmił, że to koniec, bo poznał kogoś innego. I ty go jeszcze bronisz? Jakie to jest wszystko głupie! Facet cię skrzywdzi, sponiewiera, przywali z grubej rury, a ty i tak stoisz za nim murem, choćby nie wiem co.

– Bo go kocham.

Znowu ryk.

– Pokochasz kogoś innego.

– Nigdy w życiu! – zaperzyła się Kala.

– A ja ci mówię, że tak. Wszystko z czasem przechodzi, nawet wielka miłość staje się mniejsza.

Kalina wzięła prysznic, przeczesała włosy, obmyła zapuchniętą od płaczu twarz. Włożyła dżinsy i biały T-shirt.

– Idziemy? – zapytała nieśmiało.

– Pewnie – uśmiechnęła się do niej sąsiadka.

I tak stały się najlepszymi przyjaciółkami. Kalina zakochała się jeszcze nie raz, ani nawet nie dwa, jednak wciąż myślami powracała do Krzysztofa.

Wrócił jak syn marnotrawny. Po tylu latach nieśmiało pukał do bram jej serca. Tyle razy marzyła o tym spotkaniu. A teraz?

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Copyright © by Gabriela Gargaś, 2012

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy.

Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I FILIA, Poznań 2017

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcia na okładce: © Mark Owen / Trevillion Images

Redakcja i korekta: Seiton, www.seiton.pl

Skład i łamanie: Graphito, www.graphito.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-204-7

Wydawnictwo Filia

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl