Dla wszystkich dziewczyn z sąsiedztwa

i chłopaków, którzy je kochają.

1

– Ty parszywy draniu!

Kennedy siada i patrzy na mnie, jakby w ogóle mnie nie poznawała. Co jest dziwaczne, biorąc pod uwagę, że jesteśmy nagusieńcy w moim łóżku. Jeszcze chwilę temu dogłębnie badaliśmy każdy centymetr naszych ciał.

Jednak najbardziej niepokoi mnie ton jej głosu – powściągliwy, zabarwiony ledwie powstrzymywanym gniewem zmieszanym z bólem. Jakbym skradł powietrze z jej płuc, jakbym uderzył ją w brzuch.

Słowa mnie nie martwią. Obelgi są naszym flirtem. Kłótnia – grą wstępną. Pewnego razu tak się zapędziła, że zamachnęła się na mnie, na co mój fiut zareagował niezaprzeczalną erekcją.

To nie jest aż tak pokręcone, jak się wam wydaje. W naszym przypadku się sprawdza.

Przynajmniej sprawdzało się jeszcze dziesięć sekund temu.

– Czekaj. Że co? – pytam, szczerze zaskoczony.

Myślałem, że będzie wdzięczna. Zadowolona. Może zaoferuje zrobienie mi loda, by okazać uznanie.

Oczy błyszczą jej niebezpiecznie, więc myśl o dopuszczeniu jej w okolice mojego krocza odpływa niczym mała rybka w wielkim akwarium. Tej kobiety nie wolno lekceważyć, jest siłą, z którą należy się liczyć. Łamie serca i miażdży jaja.

– Cały czas to planowałeś, prawda? Wkręcać mnie, usypiać fałszywym poczuciem bezpieczeństwa, bym przestała się pilnować po to, żebyś mógł wygrać ten proces – syczy.

Próbuje wstać, ale chwytam ją za rękę.

– Myślisz, że mam na tyle potężnego fiuta, by zmienić cię w kretynkę? Ooo, skarbie, naprawdę mi to schlebia, ale nie muszę się sprzedawać, by wygrywać w sądzie. Świrujesz bez powodu.

– Spieprzaj!

Kiedyś potrafiłem postępować z kobietami.

Jeśli do gry wchodziło słowo „pieprzyć”, zawsze słyszałem po nim „mnie”, uzupełniane wyrazami takimi jak: „mocniej”, „błagam” i, moi drodzy, „więcej”.

To były czasy…

Wyszarpuje mi się i wyskakuje z łóżka, z furią zbierając porozrzucane po podłodze ubranie. A ponieważ robi to nago, pochylając się i kołysząc wszystkimi krągłymi kształtami, muszę patrzeć. Na jej tyłku widać ślady zębów – moich zębów. Skóra nie jest przecięta, zostały zaledwie różowe punkciki. Możliwe, że w nocy trochę mnie poniosło, ale jej tyłeczek jest cholernie słodki, okrągły i stworzony do gryzienia.

Biorę leżącą na stoliku nocnym protezę i zakładam ją na kikut lewej nogi. Tak, obcięto mi ją poniżej kolana, gdy byłem dzieckiem – amputacja podudzia, jeśli potrzebny wam medyczny termin. Wrócę do tego później, ponieważ kobieta nie chce czekać. Właściwie to w niej lubię – nigdy nie ustępuje. Nie myśli o tworzeniu specjalnych układów lub traktowaniu mnie inaczej niż w pełni sprawnego człowieka.

Najwyraźniej w tej właśnie chwili ma mnie za kompletnego kutasa.

Zapinam mocowanie protezy i wstaję w chwili, w której Kennedy znajduje swój but w kącie, dokładając go do trzymanego w rękach stosu.

– Uspokój się, kotku – mówię stonowanym głosem.

– Nie nazywaj mnie tak! – warczy. – Uzgodniliśmy, że nie będziemy mówić o procesie, taką zawarliśmy umowę.

Podchodzę, unosząc dłonie, co jest ogólnoświatowym znakiem pokoju.

– Zgodziliśmy się na wiele rzeczy, które nie są już aktualne, cukiereczku.

Jej nozdrza falują na to pieszczotliwe określenie. Najwyraźniej muszę dodać „cukiereczka” do listy wyrażeń zakazanych, a wielka szkoda. Pasuje do niej.

– Poruszyłem ten temat jedynie dlatego, że chciałem ci pomóc.

Postanowione: jestem pieprzonym kretynem. Ze wszystkich złych rzeczy, które mogły wyjść z moich ust, ta jest najgorsza.

– Myślisz, że potrzebuję twojej pomocy, protekcjonalny obciągaczu?!

Odwraca się w kierunku drzwi, ale chwytam ją za rękę.

– Puszczaj. Wychodzę.

Chciałbym odpowiedzieć starym, dobrym: „Jeszcze czego” lub bardziej bezpośrednim: „Nigdzie nie pójdziesz”, ale obydwa te zwroty mają bardzo rozkazujący wydźwięk. A nie chcę tego rozgrywać w ten sposób.

Zamiast tego wyrywam jej ubranie z rąk i podchodzę do okna.

– Co ty…? Nie!

Za późno.

Jej spódnica od projektanta, jedwabna bluzka bez rękawów i czerwona koronkowa bielizna unoszą się przez chwilę, po czym spadają na pobliską ulicę. Biustonosz zaczepia się o antenę przejeżdżającego samochodu i powiewa majestatycznie, oddalając się od nas, niczym flaga na pojeździe dyplomaty pochodzącego z niesamowitego kraju zwanego Cyckolandią.

Czuję, że powinien zasalutować.

Zamykam okno, krzyżuję ręce na piersi i się uśmiecham.

– Jeśli teraz wyjdziesz, biedny Harrison zostanie naznaczony na całe życie. – Harrison to mój lokaj. Ponownie – wrócę do tego później.

– Ty sukinsynu!

Pięści kierują się w stronę mojej twarzy. Te wszystkie lata nauki baletu dodały jej szybkości, zwinności i gracji. Jednak, mimo że jest szybka i ma silną osobowość, mierzy również jedynie nieco ponad metr pięćdziesiąt. Zatem, zanim może wyprowadzić cios lub pomyśleć, by wbić kolano w mój nabiał, z łatwością rzucam ją na łóżko. Siadam na niej okrakiem, pochylając się, by przytrzymać jej ręce nad głową. Mój członek, gorący i twardy, ociera się o jej gładką skórę tuż pod piersiami, co przywodzi mi na myśl kilka cudownych pomysłów – jednak one również będą musiały poczekać.

Szkoda.

Spoglądam na nią.

– A teraz, pączuszku, pozwól, że dokończymy naszą rozmowę.

To przezwisko również jej pasuje. Jej skóra jest miękka i kremowa niczym pączek w lukrze. A jej zapach, Jezu, smak – słodki i delikatny – przywodzi na myśl świeżego pączka z cukierni.

Kosmyki blond włosów prześlizgują się po jej obojczyku, gdy rzuca się pode mną, poddając mojemu fiutowi jeszcze kilka ciekawych pomysłów.

– Pieprz się! Skończyłam z gadaniem.

– Dobrze. Może więc zamkniesz śliczne usteczka i posłuchasz? Zawsze mogę cię zakneblować.

I tak mógłbym użyć knebla, ale tylko dla zabawy. Prawdopodobnie mógłbym w tym celu wykorzystać jej majtki.

– Nienawidzę cię!

Parskam śmiechem.

– Nie, wcale nie.

Piorunuje mnie spojrzeniem brązowych oczu, zupełnie jak lata temu.

– Nie powinnam ci ponownie zaufać.

Trzymając jej ręce nad głową, pochylam się nieco i rozkoszuję widokiem.

– Gówno prawda. To najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęłaś. A teraz słuchaj, kwiatuszku…

Wyznaję wszystko, co powinienem powiedzieć wiele dni temu. Nie – lat…

Miesiąc wcześniej

– Miałem wczoraj dziwny sen. – Chodzę za kanapą, ściskając piłeczkę tenisową. Kiedy docieram do końca, odbijam piłkę o ścianę, chwytam ją jedną ręką, po czym zawracam i idę w drugą stronę. W ruchu lepiej mi się mówi i myśli. – Byłem na plaży… Przynajmniej wydaje mi się, że to była plaża, bo nie pamiętam wody. Ale był piasek, kopałem w piasku…

Odbicie, chwyt, obrót.

Niektórzy uważają spotkania z psychoanalitykiem za oznakę słabości – jednak nie mogliby mylić się bardziej. Trzeba mieć wielkie, stalowe jaja, by odkryć przed kimś swoje myśli. Obawy, błędy, zboczone pragnienia. To niczym siłownia dla duszy. Zmusza do zobaczenia samego siebie – swojego prawdziwego ja.

Uważam, że w tym tkwi problem – większość ludzi nie chce poznawać samych siebie. Wolą wierzyć, że są osobami, za które uważają ich inni, a nie samolubnym, zboczonym palantem, który naprawdę w nich żyje.

– Piasek był wyschnięty, biały, beżowy i czarny, ale kopałem dalej. Nie wiedziałem, czego szukam, ale gdy to znalazłem, wiedziałem, że to właśnie to.

Odbicie, chwyt, obrót.

– To był rubin. Rubin zakopany w piasku. Ale to nie była najdziwniejsza rzecz. Kiedy próbowałem go podnieść, wciąż wymykał mi się z palców. Bez względu na to, jak mocno się starałem, jak bardzo je zaciskałem, nie potrafiłem go podnieść. Cholernie popieprzone, co, Waldo?

Mój terapeuta nazywa się Waldo Bingingham. To cichy, zamyślony gość, kilka lat przed emeryturą. Inni pacjenci nazywają go doktorem Binginghamem lub, w skrócie, doktorem Bingiem, ale ja lubię jego imię. To najbardziej wypasione imię, jakie ktokolwiek mógłby nosić. Jeśli nazwiecie syna Waldo, będziecie musieli zapytać, jak w tej grze: „Gdzie jest Waldo?”. A to szalenie zabawne.

Mężczyzna przygląda mi się cierpliwie. Zdejmuje staromodne okulary w grubej ciemnej oprawie i chusteczką powoli czyści ich szkła. Od lat, odkąd do niego przychodzę, stosuje tę samą strategię. Czeka, dając mi czas, bym sam sobie odpowiedział.

Odbicie, chwyt, obrót.

Ale tym razem jestem zdeterminowany, by usłyszeć jego profesjonalną odpowiedź. Co, do cholery, oznacza ten sen, Waldo?

W końcu mruga.

– Myślałem, że będziemy rozmawiać o tym, dlaczego wykorzystujesz seks, by uniknąć intymności.

Przewracam oczami.

– Seks, seks, seks, tylko o tym wy, wyznawcy Freuda, chcecie rozmawiać. Tylko tym dla ciebie jestem? Kawałkiem mięsa? Fiutem na dwóch nogach? Cóż… – Śmieję się, stukając w plastikową protezę. – …na jednej nodze. Żona znów ci nie daje?

Pisze coś na trzymanej na kolanach podkładce.

– Możemy dodać również to, w jaki sposób wykorzystujesz sprośny humor do odwrócenia uwagi od rzeczy, które cię onieśmielają, do listy przyszłych tematów, które powinniśmy omówić.

Odbicie, chwyt, obrót.

– Nie, po prostu taki ze mnie żartowniś. Życie jest zbyt poważne, nie mam zamiaru mu się poddać. Poza tym myślę, że mylisz się co do tej intymności. Pieprzenie z natury jest intymne.

– Nie w sposób, w jaki ty to robisz.

– Osądzasz mnie, Waldo?

Tak, musiałem ponownie wypowiedzieć jego imię.

– Chcesz, żebym cię osądzał, Brent?

– Uważasz, że powinienem chcieć, żebyś mnie osądzał?

Chodzę na terapię od dziesiątego roku życia – mogę tak kluczyć przez cały dzień.

– Myślę, że wykorzystujesz sen, by odsunąć rozmowę o tym, że za pomocą seksu unikasz intymności.

– Nie, to tylko namieszało mi w głowie. Chcę wiedzieć, co oznacza.

Odbicie, chwyt, obrót.

Waldo wzdycha. Poddaje się i mówi:

– Sny są odbiciem naszej podświadomości. Wyrazem uczuć i pragnień umysłu, do których nie chcemy się przyznać. Nie ma znaczenia, co oznacza dany sen, liczy się jedynie to, co oznacza dla ciebie. Jak sam uważasz?

Pierwsze przychodzi mi na myśl, że umysł podświadomie sugeruje, że potrzebne mi są wakacje. Wyjazd w jakieś ciepłe, tropikalne miejsce, gdzie znajdę drinki z parasolkami i kobiety w skąpych bikini.

Albo, jeszcze lepiej, toples.

To za proste. Sen był inny. Wydawał się… ważny.

– Chyba oznacza to, że czegoś szukam.

Waldo zakłada okulary.

– I?

– I kiedy to znajdę, nie będę w stanie tego zatrzymać.

Przytakuje. Niczym dumny ojciec.

– Uważam, że masz rację.

Odbicie, chwyt, obrót.

Właśnie z tego powodu terapia jest zajebista. Przez te cztery słowa pochwały czuję się silny – pewny siebie i kompetentny. Może nie wiem, co mnie czeka, ale jestem pewien, że cokolwiek to będzie, dam sobie z tym radę.

– A teraz… wracając do twoich problemów z intymnością.

Jęczę gardłowo – marudząc jak dzieciak, który musi siedzieć przy biurku i odrabiać zadanie domowe. Siadam na kanapie i zarzucam jedną rękę na jej oparcie.

– Dobra. Dawaj, mistrzu.

Tłumiąc uśmiech, zerka w swoje notatki.

– Wspominałeś, że Tatianna wróciła w zeszłym tygodniu do miasta. Widziałeś się z nią?

Tatianna to stara przyjaciółka. W biblijnym znaczeniu tego słowa. Jest również prawdziwą księżniczką. Gdyby Disney kiedykolwiek kręcił porno, Tatianna byłaby jego muzą. Nie stoi na czele kolejki do tronu, ale jej krew z pewnością jest błękitna. A jedyne, co potrafią wyższe sfery, to imprezować.

– Widzieliśmy się, tak.

– I jak było?

Zakładam ręce za głowę i strzelam karkiem.

– Przyszła. Wyszła.

Właściwie w międzyczasie przeżyliśmy gorące chwile. W łóżku, w kuchni, w ogrodowym jacuzzi. Było fajnie.

Waldo kiwa głową.

– Mówiłeś, że Tatianna jest zaręczona?

– Zgadza się. Następnym razem, gdy odwiedzi Amerykę, będzie miała tytuł księżnej.

W dzisiejszych czasach jedynym obowiązkiem wysoko urodzonych jest pilnowanie, by fortuna została w rodzinie – produkowanie dziedziców i dziedziczek, którzy mogliby przejąć spadek. Co, niestety, dla mnie i Tatianny oznacza koniec zabawy.

– Twój partner w interesach, pan Becker, również się zaręczył?

– Tak, trzy miesiące temu. Nie postradał jeszcze wszystkich zmysłów, ale jest cholernie blisko.

Niewiele jest na tym świecie śmieszniejszych rzeczy, niż przyglądanie się, jak Jake Becker – wielki, silny typ – zostaje zmuszony do wybierania kwiatowych aranżacji na stół na swoje zbliżające się wesele.

– A pozostali partnerzy, pan Shaw i pani Santos spodziewają się narodzin pierwszego dziecka?

Ponownie przytakuję.

– Tak, chłopca. Małego Beckera Masona Santosa Shawa.

To nazwa naszej kancelarii prawnej – w której wszyscy jesteśmy partnerami, obrońcami w sprawach karnych. Uważam, że pierwsze dziecko urodzone w nowej firmie powinno nazywać się jak ona. Nie przekonałem do tego jeszcze Sofii i Stantona, ale pracuję nad tym.

Chociaż, jeśli się nad tym zastanowić, może woleliby imię Waldo?

– Jak się z tym czujesz, Brent? Tylu ludzi w twoim najbliższym otoczeniu bierze ślub, ma dzieci, rozwija się w życiu.

– Uważam, że to super. Cieszę się z ich powodu. To znaczy, jeszcze w tamtym roku Jake był zatwardziałym kawalerem, Mrocznym Rycerzem, samotnym w swojej nietoperzowej jaskini, w dodatku bez Vicki Vale. Ale w tej chwili ma wspaniałą kobietę i chatę pełną dzieciaków. Jest szczęśliwszy niż kiedykolwiek przedtem.

Waldo zapisuje coś na podkładce.

– A ty chciałbyś tego w życiu? Żony, dzieci?

Mrużę oczy.

– Moja matka znowu do ciebie dzwoniła?

– Jak co miesiąc. – Waldo wzdycha i pociera czoło. – Ale wiesz, że nie rozmawiam z nią o naszych sesjach.

Mamuńcia prawdopodobnie sama powinna umówić się na terapię – biorąc pod uwagę to, że w zeszłym miesiącu poprosiła swojego lokaja Hendersona, by zgromadził informacje na temat tego, jak ma adoptować wnuka, ponieważ ja – jej jedyny syn – ociągam się w obowiązku zapewnienia jej potomka. Nie ma to jak jazda na wyrzutach sumienia.

Pochylam się, opierając łokcie na kolanach.

– Dobra, chodzi o to, że cieszę się z ich powodu, ale myślę też, że zostali uwięzieni. Związani przez odpowiedzialność. A ja, mimo iż mocno angażuję się w pracę, wciąż mogę lecieć do Szwajcarii poskakać na bungee, czy połowić ryby na muchę w Nowej Zelandii. Za pomocą jednej rozmowy telefonicznej mogę umówić się z dwiema dziedziczkami hotelowej fortuny na seks na wszystkie sposoby, po czym odpoczywać, obserwując, jak zajmują się sobą.

Dla waszej wiedzy: w gabinecie psychoterapeuty termin „za dużo informacji” nie obowiązuje.

– Gdyby nie obowiązek wobec rodziny, całe życie mógłbym wpadać do domów przyjaciół i być ulubionym wujkiem ich dzieci. – Otwieram szeroko ręce, by podkreślić geniusz mojej teorii. – Same plusy, zero minusów. Życie jest krótkie, chcę je wykorzystać. I naprawdę lubię wolność.

Waldo zastanawia się przez chwilę, po czym mówi:

– Mmm…

I cisza.

– „Mmm” co? – pytam. – Wydawało mi się, że już dawno skończyliśmy z „mmm”, Waldo.

Bębni końcem długopisu o wargi.

– Cóż, to oczywiste, że wierzysz w to, co mówisz. Uważasz, że pragniesz tego egoistycznego, wolnego od odpowiedzialności stylu życia. Podobnie jak Pinokio chciał odciąć swoje sznurki i stać się prawdziwym chłopcem.

– Ale?

Zawsze jest jakieś „ale”.

– Ale w duchu zastanawiam się, czy nie wyolbrzymiasz tej teorii. Czy przypadkiem, w głębi serca, nie pragniesz od życia czegoś więcej. Zobowiązanie nie zawsze jest ciężarem, Brent. Może być również źródłem niewyobrażalnej radości i satysfakcji.

Oczyszczam umysł i przeszukuję go – w sposób, w który Luke Skywalker robił to, gdy Obi-Wan uczył go o Mocy.

Nie – nic nie ma.

– Mylisz się w tym przypadku.

Wzrusza ramionami.

– Zatem zapytaj samego siebie: czy według ciebie twoi „związani” przyjaciele śnią o zakopanych w piasku rubinach?

Wspominałem już, że Waldo potrafi być też przebiegłym sukinsynem?

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Appealed

Copyright © 2016 by Emma Chase

Copyright for the Polish edition © 2017 by Wydawnictwo FILIA

Gallery Books

An Imprint of Simon & Schuster, Inc.

1230 Avenue of the Americas

New York, NY 10020

First Gallery Books trade paperback edition January 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy.

Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2017

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcia na okładce: Lauren Burke/Getty Images

macroworld/Getty Images

Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek

Redakcja, korekta, skład i łamanie: Editio

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-207-8

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl