Korekta

Joanna Egert-Romanowska

Hanna Lachowska

Zdjęcie na okładce

© yurok/Shutterstock

Tytuł oryginału

Leave Me Breathless

Copyright © 2012 by Cherrie Lynn

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4824-0

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja:

Wszystkim, którzy przeczytali Do Szaleństwa
i poprosili mnie o tę historię.
Bez Waszej zachęty nie zostałaby napisana.
Każde słowo jest dla Was.

Rozdział 1

Samotność w walentynki jest naprawdę do bani.

Macy Rodgers popijała piwo, myśląc, że wiele osób nie zgodziłoby się z tym stwierdzeniem. Osób zadowolonych ze swojego beztroskiego statusu singla. W porządku. Przecież sama do niedawna była jedną z nich.

Jej dwie najlepsze przyjaciółki, Candace i Samantha, trajkotały, przekrzykując hałas w zbyt głośnym i zbyt dusznym barze. Najwyraźniej opowiadały sobie jakiś żart, podczas gdy Macy bardzo poważnie rozważała, czy nie rzucić się do drzwi i nie spędzić wieczoru w mieszkaniu, w błogim odosobnieniu, oglądając po raz pięćsetny Druhny.

Nie rozpaczała z powodu tego, że nikt nie przysyłał jej kwiatów, nie obsypywał czekoladkami i nie zapraszał na kolacje przy świecach przed pójściem do łóżka. Cóż, może trochę, lecz nie za bardzo… Nie, najgorsze w jej sytuacji było to, że miała pełne najlepszych intencji przyjaciółki w stałych związkach, które doszły do wniosku, że jest przypadkiem beznadziejnym, i postanowiły sprawić, by zapomniała o swoim bezapelacyjnie żałosnym, pozbawionym seksu życiu.

– Macie dla mnie jakąś niespodziankę? – zapytała, gdy zdołała wtrącić słowo. Candace i Sam były bardzo podekscytowane, gdy tego dnia wyciągnęły ją wcześniej z pracy, lecz nie wspomniały już potem ani słowem, co szykują.

Jej przyjaciółki wymieniły spojrzenia i ukradkowe uśmiechy. Świetnie. Zamierzały więc znów ją czymś zaskoczyć. Candace wyjęła komórkę, napisała wiadomość i wsunęła aparat do torebki. Macy nie spodobał się wyraz satysfakcji na jej twarzy.

– Cierpliwości, moja droga.

– Czy to… dobra niespodzianka, czy może taka, za którą będę musiała was później okaleczyć?

– Szczerze mówiąc, nie wiem – odparła Samantha, a Candace skinęła głową.

Macy oparła dłonie na blacie.

– Koniec, wychodzę…

– Nie! – Obie dziewczyny chwyciły ją za ramiona, by ją posadzić z powrotem. – Wszystko w porządku, Mace – dodała Candace kojącym głosem. – Rozluźnij się.

Macy rozejrzała się wokół, marszcząc brwi. Co to może być, do diabła? Striptizer? Raczej nie tutaj. Jej przyjaciółki były chyba na tyle rozsądne, by nie prowokować niczego pomiędzy nią a Jaredem.

Tak, gwoździem do trumny w ten walentynkowy wieczór był fakt, że jej ekschłopak był tutaj. Pozostali w przyjacielskich relacjach, dawała nawet bliźniaczkom Jareda lekcje konnej jazdy dwa razy w tygodniu, to jednak nie oznaczało, że miała ochotę go tu zobaczyć, gdy nad jej głową praktycznie jaśniał neon głoszący: Nadal wolna po tych wszystkich latach! Dotychczas udawało się jej utrzymywać pomiędzy nimi dystans. Jared rozwiódł się z kobietą, z którą się związał po tym, jak Macy z nim zerwała, i najwyraźniej również był teraz sam, co miało pewne zalety.

Może zamówiły dla niej faceta do towarzystwa. Ha! Jasne. Może mają już dość jej posuchy równie mocno jak ona. Pragnęła związku, nie miała jednak czasu, by go szukać – ani nawet małej oazy na tej pustyni. Całkowicie pochłaniało ją zarządzanie sklepem rodziców, dawanie lekcji jazdy konnej na ranczu i spotkania z przyjaciółkami, gdy tylko ich grafiki na to pozwalały. Żonglowała tak wieloma piłeczkami, że gdyby los dorzucił jej jeszcze faceta, upuściłaby wszystkie.

Bywały jednak dni takie jak ten, gdy rozglądała się i czuła się jak kolosalna porażka, ponieważ nie udało się jej zdobyć tego, co miały najlepsze przyjaciółki: prawdziwego szczęścia.

Starała się o tym nie myśleć. Zazwyczaj się nad tym nie zastanawiała, tego wieczoru było jednak inaczej. Do diabła, miała dwadzieścia pięć lat, nie była stara, jeśli jednak wziąć pod uwagę fakt, że planowała przed trzydziestką urodzić dzieci, nie zostało jej wiele czasu.

– Brian chce mi przekłuć sutki – oświadczyła Candace.

A może… może doskonale radziła sobie sama, jeśli prawdziwe szczęście pociągało za sobą takie poświęcenia…

– Super.

– O mój Boże! Chyba się na to nie zgodzisz?

Candace zerknęła na Sam i Macy i pokręciła głową.

– W myślach odbyłam tę rozmowę, zanim tu dotarłyśmy. Na razie wygląda dokładnie tak, jak sobie wyobraziłam.

– Tak dobrze nas znasz – mruknęła Macy sucho, upijając łyk piwa, by rozluźnić ucisk w gardle, przez który się niemal udławiła. Powinna już przywyknąć do związanych z Brianem bomb, które zrzucała na nie Candace. Według Macy Brian razem z Duchem należeli do odległego wszechświata, którego ona nigdy nie zrozumie i w którym obaj powinni pozostać.

Duch. Biorąc pod uwagę posuchę, w której żyła, nie powinna nawet zaczynać o nim myśleć.

– To takie seksowne – orzekła Sam, przekrzykując muzykę country. – Ty masz jednak bezpośredni kontakt z seksownością Briana każdej nocy, prawda? Szczęściara.

– Jest seksowny, bo chce jej wbić igłę w sutki? – zapytała Macy.

– Cóż, to ja poruszyłam ten temat – wtrąciła Candace. – Nie naciska, a jeśli odmówię, wycofa się. Świetnie się jednak bawię, dając mu się przekonywać. – Jej wargi wygięły się w szelmowskim uśmiechu, którego przed rokiem Macy u niej nie widywała. Do diabła, rok temu wybuchłaby śmiechem na samą myśl o takiej dyskusji. A Candace śmiałaby się razem z nią.

Jej porządna kiedyś przyjaciółka miała już jednak trzy tatuaże, kolczyk w pępku, różowe pasemka w jasnych włosach i Bóg wie, co jeszcze. A wszystko to dzięki posiadającemu salon tatuażu chłopakowi, Brianowi Rossowi. Dlaczego Brian i Candace nie spędzali swych pierwszych walentynek razem, było dla Macy zagadką, nie chciała jednak o to pytać. Jeśli jednak rozmawiali o przekłuwaniu, musiało im się układać.

Sam przeszył quasiorgazmiczny dreszcz.

– Opowiesz mi, co to za uczucie. Może ja też się zdecyduję.

Sam to co innego. Takie słowa z jej ust wcale nie były niespodzianką.

– Brian mówi, że to naprawdę pobudza wrażliwość.

– Albo może jej całkowicie pozbawić – mruknęła Macy, wiedząc, że niepotrzebnie się wysila. – Przekłuwanie może doprowadzić do permanentnego uszkodzenia nerwów. Nie wspominając o…

– Też tak słyszałam – przytaknęła Sam, nie zwracając uwagi na ostrzeżenia Macy.

– Tak, doprowadzam go do szaleństwa, gdy bawię się jego kolczykami.

– Może też dojść do odrzucenia, infekcji…

– Brian wie, co robi, Mace.

Macy poddała się w końcu i zacisnęła wargi. Oczywiście. Brian wie wszystko. Słońce wschodziło rankiem, ponieważ Brian mu na to pozwalał. Zapomnijmy o faktach.

– Może też jednak się podniecić, że to ciebie przekłuwa, a wtedy cała krew spłynie mu z mózgu w dół i może naprawdę ci zaszkodzić. – Najrozsądniejsza rzecz, jaką Sam powiedziała tego wieczoru.

Candace wybuchnęła śmiechem.

– Może pewnego dnia po prostu go o to poproszę, gdy będziemy razem w studiu. Nie będzie miał czasu, by o tym myśleć.

– Ty też nie. To jedyny sposób, bym ja się zdecydowała. Gdybym zaczęła o tym myśleć, na pewno bym stchórzyła.

– Jesteście szalone. Po co robić coś, co tak was przeraża?

Candace pokręciła głową.

– Nie chodzi o to, że nas to przeraża, Macy. To… intensywne doznanie. To gorączka.

– Dlaczego ludzie skaczą na bungee? Albo ze spadochronem?

– Bo to szaleńcy uzależnieni od adrenaliny – mruknęła Macy. – To całe przekłuwanie i tatuaże, które wy nazywacie „wyrażaniem siebie” jest tak naprawdę jeszcze jedną formą zwyczajnego uzależnienia.

– Może dla niektórych. To świetna zabawa. Nie jesteśmy zdeprawowane, bo to lubimy. Mnie porusza po prostu coś innego niż ciebie.

– Te rzeczy, które robiłaś na koniu, Mace? Dla mnie to czyste szaleństwo – dodała Sam. – Byłaś jak mały kamikaze. Gdy patrzyłam, jak ścigałaś się wokół beczek, zasłaniałam oczy.

– Właśnie – wtrąciła Candace.

Macy zerknęła na Sam z ukosa.

– Kiepska analogia. Wszystkie wiemy, jak się to skończyło.

Obie dziewczyny zamknęły usta, a Macy natychmiast zapragnęła cofnąć te słowa. Ukryła twarz w dłoniach.

– Przepraszam. Ja tylko… sama nie wiem. Kocham was, lecz może to był jednak zły pomysł.

– Nie, to ja przepraszam – przerwała jej Sam szybko. Jej smutna mina jeszcze pogorszyła samopoczucie Macy. – To nie twoja wina. Nie powinnam była mówić tak niedelikatnych rzeczy.

– Przecież wiecie, że zazwyczaj nie jestem taka wrażliwa. Nie z wami. Naprawdę nie wiem, co się ze mną dzieje.

– Ktoś cię musi przelecieć – stwierdziła Candace, jakby było to oczywiste dla wszystkich.

Macy przewróciła oczami i roześmiała się.

– Dla mnie nigdy nie był to lek na wszystko i dobrze o tym wiesz.

– Może po prostu nie spotkałaś dotąd nikogo, kto umiałby to robić. – Candace zaczęła obracać niemal nietkniętą butelkę piwa w dłoniach. – Szkoda, że Duch wyjechał, prawda?

Macy nie chciała o nim myśleć i pewnie by się jej to udało, gdyby nie ta wzmianka. Duch był najlepszym przyjacielem Briana Rossa i jego pracownikiem, który jakimś sposobem zdołał wywołać krótkie spięcie w jej mózgu. To było jedyne wyjaśnienie tego, jak się zachowała kilka miesięcy temu…

Uznała, że musi teraz bardzo starannie dobierać słowa.

– To nieistotne. On mnie… zaintrygował. Jestem jednak realistką. Nie mamy absolutnie niczego wspólnego. Nie chodzi o to, że szukam idealnego partnera ani nic takiego, przydałoby się jednak, byśmy pasowali do siebie przynajmniej w jakimś stopniu. – Wzięła głęboki oddech. – Poza tym ta dyskusja nie ma sensu. Kto wie, kiedy on wróci?

– A gdyby wrócił? – zapytała Sam, okręcając pasmo włosów wokół palca i uśmiechając się szeroko. – To znaczy… gdyby teraz wszedł przez te drzwi?

Macy wzruszyła ramionami.

– Już podjęłam decyzję.

– Mówisz, że w ogóle do siebie nie pasowaliście? Przecież przyznałaś, że świetnie się z nim bawiłaś. To jakiś początek. Dobry początek.

– Nie jest w moim typie. Facet bardziej nie w moim typie chyba nie istnieje.

– Och, wyrzuć typy przez okno. Jest zabawny…

– Jest nieodpowiedni.

– I właśnie to jest w nim najlepsze. Poza tym jest seksowny jak diabli. Uwielbiam łysych facetów. Uwielbiam ich lśniące głowy. Mam ochotę je potrzeć. Pocierać i pocierać, i pocierać, i pocierać…

Candace i Macy wybuchnęły śmiechem, gdy Sam dała się ponieść pocieraniu w wyobraźni.

– I po co ja miałabym mu być potrzebna? – zapytała Macy Candace. Pokazała kciukiem Sam. – Ją do niego wyślij. Będzie mu pocierać głowę.

– Nie, nie. Ja mam Michaela. Chociaż on nie goli głowy. Myślę po prostu, że gdy Duch wróci, powinnaś dać mu szansę.

Dała mu jedną. Jej przyjaciółki o tym jednak nie wiedziały, nie musiały wiedzieć, bo stałyby się nieznośne. O tak, dała mu niezłą szansę. A potem uciekła przerażona tym, jak dobrze im było. A on tak po prostu wyjechał do Oklahomy, by radzić sobie z rodzinnym kryzysem. Minęły miesiące. Wiedziała, że utrzymuje kontakt z Brianem, do niej się jednak nie odezwał.

Głupotą byłoby więc myśleć, że coś mogłoby teraz z tego wyniknąć. Popsuła wszystko za bardzo, za szybko – i dobrze, bo jak powiedziała przyjaciółkom, ich związek nie miałby sensu. Żadnego.

Nawet jeśli na samą myśl o tym, by dać mu kolejną „szansę”, przebiegał ją rozkoszny dreszcz, a ciepło napływało do najbardziej interesujących miejsc w jej ciele. Piwo, które piła, w niczym nie pomagało – mogła się domyślić, że nie przyniesie jej ulgi. Tylko pogorszyło sprawę, co nie powstrzymało jej przed kolejnym łykiem.

– Pewnie ma przekłuty członek – mruknęła Sam z namysłem.

Macy z trudem zmusiła się, by przełknąć piwo, po czym jęknęła głośno. Jak, do diabła, ma to rozegrać?

– O Boże.

– Nie wiesz, co tracisz – dodała Candace radosnym głosem, szczypiąc Macy w ramię.

– Chwileczkę. Czy on… to znaczy… skąd wiesz? – zapytała Sam. – Przydarzył się wam jakiś trójkącik?

– Nie! Przecież go nie widziałam, jejku. Opieram się na doświadczeniach z Brianem. I pewnie się nie mylę.

Nie myliła się. Miał tam jakiś kolczyk. Macy go nie widziała – w samochodzie było na to za ciemno – poczuła go jednak. Boże, i to jak poczuła.

– Dziewczyny, musicie mi nieco odpuścić. Zostanie mi po tej rozmowie trauma.

– Macy, daj facetowi szansę.

– Jest tylko jeden problem. Jego. Tu. Nie. Ma.

Sam utkwiła brązowe oczy nad ramieniem Macy, zerkając w kierunku wejścia. Jej twarz rozjaśnił szeroki uśmiech.

– Jesteś pewna?

– Słucham?

Candace podążyła za spojrzeniem Sam i pisnęła ze szczęścia, zrywając się z kanapy.

Macy była zbyt przerażona, by się odwrócić i sprawdzić, kto przyszedł.

Niespodzianka.

Pochyliła się ku Sam i obrzuciła ją morderczym spojrzeniem.

– Nie zrobiłyście tego.

Oczy Sam rozbłysły.

– Och, skarbie, oczywiście, że zrobiłyśmy. Mamy już dość tej twojej nieszczęśliwej miny. Nie wiem, co zaszło pomiędzy wami, lecz teraz masz szansę oczyścić atmosferę. – Na koniec tak ściszyła głos, iż Macy od razu się domyśliła, że on jest niemal przy ich stoliku. I co ma teraz zrobić? Serce podeszło jej do gardła; zmusiła się, by podnieść głowę, gdy padł na nią cień. Tak, będzie jednak musiała je za to później okaleczyć.