Redaktor serii

Małgorzata Cebo-Foniok

Redakcja stylistyczna

Anna Tłuchowska

Korekta

Halina Lisińska

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

© Grischa Georgiew/Shutterstock

Tytuł oryginału

Saving Sophie

Copyright © Sam Carrington 2016

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2017 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6162-8

Warszawa 2017. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Pamięci mojego taty, Normana, i mojej mamy, Mary.

Tęsknię każdego dnia.

Prolog

Sobota

Ćśś… Cicho bądź. – Lewą ręką rozluźnia pasek knebla. Prawą ciągnie pukiel długich kręconych włosów. Skręca je, żeby nie mogła ruszyć głową. Tak mocno, że nie może się od niego odsunąć. Tak mocno, że czarne sztuczne kosmyki odczepiają się i odrywają od prawdziwych włosów; ciche trzaski wydają jej się dziwnie głośne.

Knebel uderza miękko o betonową podłogę, niewinny dźwięk kontrastuje z funkcją, jaką przed chwilą spełniał.

– Siedź cicho. Nie ruszaj się. Zaraz będzie po wszystkim.

Przyciska głowę do jej skroni, mocno. Jego śliski, lepki pot pokrywa jej czoło, gdy przywiera do niej i trze głową, poruszając nią na boki. Jej nozdrza atakuje odrażający smród. Stara się nie oddychać. Strach bierze górę; z jej suchych warg wymyka się cichy jęk.

– Nie. Cicho. Mówiłem. – Jego głos jest ochrypły, groźny.

Jej oczy są szeroko otwarte i wilgotne od świeżych łez – na twarzy ma ślady po starych. Otwiera usta, lekko, ośmiela się wyszeptać słowa, które wrzeszczą jej w głowie.

– Proszę, nie zabijaj mnie.

On dostrzega lekki ruch jej warg i natychmiast przyciska do nich dłoń, tłumiąc słowa, nim zdążą się uformować. Przez szpary pomiędzy jego miękkimi palcami może się tylko przecisnąć jej oddech; stłumiony wydech.

Jej ostatni.

1

Karen

Szczekanie psa uprzedziło ją o nocnej wizycie, zanim rozległ się dzwonek. Do środka przedostały się stłumione głosy, gdy Mike otworzył drzwi. Po chwili zagrzmiał inny. Karen zerwała się z kanapy, złapała psa i wybiegła na korytarz. Nie spodziewała się widoku, jaki ją przywitał.

Zaklinowana między dwoma policjantami dziewczyna wyglądała jak siedem nieszczęść.

Sophie.

– Co się stało? – Podbiegła, upuszczając Baileya na podłogę. Szczekanie zamieniło się w warczenie; zignorowała je, skupiona tylko na córce. Łzy zostawiły ślady na przesadnie umalowanej twarzy Sophie, szminka się rozmazała i miejscami wytarła, czerwień wylała się poza kontur warg.

– Nie zrobiła nic złego, mieliśmy obowiązek odwieźć ją do domu. – Policjant mówił dalej, ale Karen, w panice, nie słuchała go. Boże, co jej się stało?

Sophie nagle wyglądała na młodszą niż na swoje siedemnaście lat; jej córeczka ledwie trzymała się na nogach, opierała się o ścianę ganku, próbowała poruszyć wargami i wydobyć z siebie logiczne słowa. Bez skutku.

Do przerażonej Karen dotarły strzępy tego, co mówili policjanci.

– …błąkała się sama po głównej ulicy… – Otarła mokrą twarz Sophie mankietem swojego rękawa. – … ubrana na czarno… niebezpiecznie… – Chwyciła ją za ręce i spojrzała w czarne oczy z rozszerzonymi źrenicami. Ile wypiła?

Stali we troje na ganku, drzwi były otwarte – policjanci, wysocy, oficjalni, w progu. Firanka u sąsiadów poruszyła się. Karen drżącymi dłońmi usiłowała podtrzymać Sophie, która w czarnych szpilkach ślizgała się na podłodze. Nie patrzyła na Mike’a, ledwie do niej docierało, że dziękuje policjantom.

– Dlaczego byłaś sama? – krzyknęła. – Znowu cię zostawili? – Nie obchodzili jej policjanci, sąsiedzi ani uciszanie Mike’a dobiegające z lewej strony; wszystko się zlewało.

Sophie gapiła się na nią bezmyślnie, jej wzrok był obcy. Jasnoniebieskie żywe oczy, które Karen tak dobrze znała, były ciemne, pozbawione emocji. Pozbawione wszystkiego. Ale matka dostrzegła w nich przerażoną dziewczynę. To nie była wina alkoholu.

Po wyjściu policjantów w salonie eksplodowały wzburzone głosy.

– Co ty sobie wyobrażasz, Sophie? – krzyknął Mike parę centymetrów od jej bladej twarzy. – Jedzie od ciebie alkoholem. – Cofnął się.

– Nie wiem, co robiła… – Sophie uniosła głowę, próbując skupić wzrok.

– Kto, kochanie? – Karen kucnęła obok Sophie, jej słowa były spokojniejsze, łagodniejsze niż te, które wykrzyczał Mike.

– Nie wiem, kto to jest. – Mówiła nieskładnie, jakby sylaby wydostające się z jej ust były bez związku z ruchem warg. – Skąd mam wiedzieć, dlaczego Amy chciała być Amy?

– Brałaś coś, Sophie? – Mike znów się przysunął, chwycił ją za rękę i zmusił, żeby usiadła na zarwanej kremowej sofie.

– Nie. Nie…

– Mike! Ona jest tak pijana, że nawet nie wie, co do niej mówisz. – Karen szukała na jego twarzy cienia zrozumienia, wiedziała, że oboje w swoim czasie bywali w podobnym stanie. Przecież każdemu nastolatkowi zdarza się upić.

– To niby ma być usprawiedliwienie? Karen, spójrz na nią. Jest wpół do jedenastej, była poza domem zaledwie od szóstej. – Wstał i zaczął chodzić po pokoju. W końcu usiadł ciężko na kanapie naprzeciwko, potarł twarz i obiema dłońmi nerwowo przeczesał siwiejące włosy. – Mogło ci się coś stać. Rozumiesz, Sophie? – wyrzucił z siebie z grymasem na twarzy. – Tę nieprzyjemną minę Karen widziała już wcześniej.

Krótkie parsknięcia śmiechu. Nienaturalne. Nie był to lekki, zaraźliwy śmiech Sophie: ten był ponury, upiorny.

– Bawi cię to? – Mike rzucił się w stronę Sophie na wpół siedzącej, na wpół skulonej, z głową na piersi, jakby była za ciężka, żeby ją utrzymać. Jeden ruch i przycupnięta na skraju kanapy dziewczyna znalazłaby się na podłodze.

– Proszę. – Karen powstrzymała go wyciągniętą dłonią. Mrużyła oczy, chciała, żeby wyszedł z pokoju; chciała sobie poradzić jak najlepiej, a jego złość jej w tym przeszkadzała. Oderwała wzrok od jego oczu. – Sophie, kochanie, byłaś z Amy?

– Co z tego, że chciała być Amy? – Ciągle to samo. Nie ma co, nie zanosiło się na to, że uda się wydobyć z niej coś sensownego.

Karen odetchnęła kilka razy głęboko, żeby zapanować nad kiełkującą głęboko w niej złością. Kumple Sophie najwyraźniej ją zostawili. Zresztą nie pierwszy raz – nie dalej jak trzy miesiące temu Mike musiał zwlec się z łóżka w środku nocy i jechać po Sophie, bo została sama w Torquay bez pieniędzy, a jej tak zwani przyjaciele zniknęli. Nie dało się tego skwitować stwierdzeniem: „takie już są te dzisiejsze nastolatki”, to było okropnie egoistyczne – przez to dochodziło do takich właśnie sytuacji.

– Muszę do łazienki. – Sophie zerwała się z kanapy. – Chcę sikuuu… – przeciągała słowa.

– Zaprowadzę cię. – Karen jedną ręką podtrzymywała ją w pasie, drugą wyciągała przed siebie, żeby łatwiej utrzymać równowagę, kiedy szły do łazienki. Wyglądały jak para związanych ze sobą dzieci, które mają wziąć udział w wyścigu na trzech nogach. Mike, czerwony na twarzy, dużymi krokami spacerował po salonie tam i z powrotem.

Karen czekała pod drzwiami, opierając o nie głowę. Zanosiło się na to, że czeka ich długa noc. Usłyszała szum spłukiwanej wody, a potem brzęk.

– Wszystko w porządku, Sophie?

Znów chichot, Sophie poślizgnęła się i wypadła za drzwi. Razem wróciły do salonu. Do Mike’a, który nadal spacerował, ze złością stawiając kroki.

– Muszę ją zaprowadzić do łóżka.

– Co ty powiesz. – Odwrócił od nich wzrok.

Karen ustawiła Sophie przodem do schodów.

– Możesz jej przynieść szklankę wody?

Mike sapnął i zniknął w kuchni. Karen zaprowadziła Sophie na górę, z trudem panując nad bezwładnym ciałem dziewczyny, która w jednej chwili się śmiała, a za moment płakała, a przecież nie dalej jak parę godzin temu wyszła z domu elegancka i piękna w nowej czarnej sukience. Karen zacisnęła powieki. Nie może się teraz rozpłakać. Jeszcze nie. To nie była jej Sophie. To nie była Sophie, która troszczyła się o przyjaciół: pomagała im się podnieść, kiedy upadli, pozwalała im się wypłakać na ramieniu, odprowadzała do domu, gdy byli pijani.

Dlaczego zostawili ją w takim stanie? A może to Sophie ich zostawiła? Bełkotała coś o Amy, wydawało się, że się o nią martwiła. Karen ścisnęło w piersiach.

Gdzie jest Amy?

2

Karen siedziała z nogami zgiętymi w kolanach, oparta o tapicerowany miękkim aksamitem zagłówek, stukając w wyświetlacz telefonu.

– Co robisz? – spytał Mike, podchodząc do łóżka od swojej strony.

– Piszę do Liz.

– Boże drogi, Karen, jest środek nocy. Daj spokój. – Usiadł na brzegu łóżka i zdjął spodnie. Monety z kieszeni wysypały się na drewnianą podłogę, pobrzękując i tocząc się we wszystkie strony. – Cholera!

– Muszę wiedzieć, czy Amy dotarła cała i zdrowa do domu. – Karen wymówiła te słowa cicho, bo myślała, że jeżeli powie je łagodnie, on zrozumie tę jej potrzebę.

– Sophie jest tak nadźgana, że nie będzie miała pojęcia, z kim była. Zresztą i tak na pewno się od nich odłączyła, reszta pewnie będzie siedzieć w pubie do trzeciej. Nie przejmuj się, Liz. Kładź się spać. – Był zmęczony. Rozdrażniony. Karen wiedziała, że nie znosi, kiedy ona nie umie odpuścić.

– Na pewno nie zasnę. Moim zdaniem to nie tylko alkohol.

– Daj spokój. – Podskoczył na łóżku parę razy, żeby się umościć i naciągnął kołdrę pod szyję. Odwrócił się do niej plecami.

– Mike – błagała, chcąc ciągnąć rozmowę mimo jego ostrzegawczego tonu. Chodziły jej po głowie różne niepokojące myśli. – Nie wydaje ci się, że wyglądała jakby zażyła narkotyki? Może ktoś jej podał? Mówiła, jakby…

– Chyba żartujesz! – Mike zerwał z siebie kołdrę, odsłaniając umięśniony tors, i usiadł, wściekły. – Policja bardziej by się chyba przejęła, gdyby podejrzewała, że doszło do przestępstwa? Pracowałaś z bandą porąbanych przestępców, ale to wcale nie znaczy, że Sophie stanie się celem gwałcicieli, jak tylko wyjdzie z domu.

Karen poczuła ból.

– To ty na nią nakrzyczałeś, że mogło jej się coś stać, to chyba były twoje słowa?

Potarł twarz ze złością i jęknął.

– Chodziło mi o to, że mogła się przewrócić i wylądować w rowie, owszem, przeszło mi przez myśl, że ktoś mógłby ją wykorzystać. Ale nic takiego się nie stało. Ty za to mówisz, że ktoś celowo nafaszerował ją narkotykami. Pojęcia nie mam, co ci chodzi po głowie. A teraz daj mi spać, porozmawiamy z nią rano. To na pewno tylko jakiś żałosny dramat nastolatków, jakaś głupia sprzeczka z Amy, i tyle. – Odwrócił się z powrotem twarzą do okna, tyłem do niej.

Łza spłynęła po policzku Karen i skapnęła na kołdrę. Przez chwilę Karen wpatrywała się w kroplę zabarwioną tuszem do rzęs, a potem rozmazała ją palcem. Jak on może być taki bezduszny? Irytacja przesłoniła mu wszystko, co o niej wiedział, jej traumatyczne przeżycie: napad, prawie dokładnie dwa lata temu. Zapomniał, dlaczego taka jest? Patrzyła w dół bezmyślnie. Poszwę trzeba będzie wyprać. Uniosła głowę i przez chwilę wpatrywała się w plecy mężczyzny, który od dwudziestu trzech lat był jej mężem. W końcu zaczęła pisać dalej.

„Cześć, Liz, przepraszam, że piszę tak późno, chciałam się dowiedzieć, czy wiesz coś o Amy? Sophie przyprowadziła do domu policja w wiadomym stanie – nie wiem, dlaczego nie była z innymi! Mam nadzieję, że reszta dziewczyn ma się lepiej. Proszę, napisz jak to przeczytasz”.

Przełączyła telefon na wibracje i wsunęła pod poduszkę. Wzięła z szafki nocnej sertralinę, włożyła dwie tabletki do ust, przełknęła bez popijania i poszła zajrzeć do Sophie.

3

Niedziela

Do snu Karen wdarło się pobrzękiwanie talerzy i sztućców. Która godzina? W kościele w oddali biły niedzielne dzwony, niskie dźwięki niosły się i znikały z wiatrem. Kiedyś przynosiły jej ulgę, nawet ukojenie. Jednak ostatnio stały się irytujące, przypominały, jak długo mieszka w Ambrook. Dziesięć lat temu przeprowadzka z miasta do małego spokojnego miasteczka w hrabstwie Devon wydawała się dobrym pomysłem. Na sielankowy tradycyjny wiejski domek nie mogli sobie pozwolić, zadowolili się więc bardziej nowoczesnym, mniej zjawiskowym bliźniakiem. Rekompensowały to widoki na wzgórza Dartmoor. Teraz nawet one nie robiły na niej wrażenia. Jednak na kolejną przeprowadzkę było za późno, jej obecny stan by na to nie pozwolił.

Otworzyła oczy, słysząc odgłosy cichego dreptania. Na jej nogach wylądował ciężar. Bailey przyczołgał się do jej twarzy i dał porannego buziaka. Pogłaskała go niemrawo po brzuchu. Nagle poderwała się i usiadła. Odwróciła się w stronę Mike’a. Pusto. To on hałasuje w kuchni. Zerknęła na budzik i zobaczyła, że jest za piętnaście dziewiąta. Dlaczego jej nie obudził?

Odsunęła Baileya, wsunęła kapcie, chwyciła szlafrok i przeszła przez piętro. Przystanęła przed drzwiami Sophie, nasłuchiwała ruchu, próbując usłyszeć odgłos oddychania. Oby tylko oddychała. Oby nie udławiła się na śmierć własnymi wymiocinami. Położyła drżącą dłoń na klamce. Zaglądała do córki kilka razy w czasie niespokojnej nocy, ale ostatni raz była u niej trzy godziny temu. Wzięła głęboki oddech i otworzyła drzwi.

Na brzuchu. Jasnobrązowe włosy rozrzucone na poduszce częściowo zakrywały jej twarz. Dokładnie w tej samej pozycji, w jakiej ją zostawiła. Karen słyszała jedynie własny oddech: szybkie płytkie hausty. Dlaczego Sophie nie wydaje żadnych odgłosów? Wyciągnęła rękę, trzymała ją przez chwilę w powietrzu, aż w końcu pozwoliła jej delikatnie opaść na plecy córki. Jej palce dotknęły ciepła. Ramiona Karen rozluźniły się. Dzięki Bogu.

– Sophie – wyszeptała. A po chwili głośniej: – Sophie.

Sophie poruszyła się pod dłonią Karen, otworzyła oczy. Nadal ciemne, nadal mętne.

– Co jest? – Jedną dłonią wytarła mokre wargi, odwróciła się i usiadła.

– Jak się czujesz?

– W porządku. – Ziewnęła. – Zmęczona. – Marszcząc brwi, przesunęła dłonią po krawędzi łóżka, z góry na dół po brzegu materaca przy ścianie. – Widziałaś mój telefon?

Karen zostawiła go w kuchni na blacie po kilku nieudanych próbach odnalezienia wiadomości, które mogłyby rzucić nieco światła na sytuację.

– Tak, jest na dole.

– Och. – Sophie wyglądała na zmieszaną. Nigdy nie rozstawała się z telefonem.

– Jak dotarłaś wczoraj do domu? – Karen pomyślała, że załatwi sprawę spokojnie. Chciała to usłyszeć z ust Sophie, chciała, żeby poczuła wyrzuty, że narobiła tyle zamieszania.

– Hm… taksówką? – Usiadła na skraju łóżka, wzrokiem mierząc pokój. – Gdzie moja torebka?

– Sophie. – Głos Karen stał się ostrzejszy. – Też na dole. Nie przyjechałaś do domu taksówką. Nie pamiętasz, jak wróciłaś?

Sophie patrzyła przed siebie i długo się nie odzywała.

– No to ktoś mnie musiał podwieźć – powiedziała w końcu, patrząc na Karen. Minę miała obojętną, bez śladu poczucia winy, najmniejszej oznaki odzyskanego nagle wspomnienia policyjnego wozu.

– Do diabła, Sophie. – Karen energicznie założyła ręce na piersiach.

– Co? Nie pamiętam, i tyle. Przecież wróciłam cała i zdrowa. – Znów się położyła i przykryła kołdrą. – Jestem zmęczona, chce mi się spać.

– Nie kpij sobie. – Karen dostała wypieków. Próbowała być łagodna, ale zjeżyła się, widząc obojętność Sophie. – Mam ci powiedzieć, jak wróciłaś do domu?

– E, tam. Możesz mi dać spokój? Porozmawiamy później.

Karen zdarła z niej kołdrę.

– Nie, Sophie, porozmawiamy o tym w tej chwili.

– Ja pierdolę, mamo.

– Nie wierzę, że nie pamiętasz. – Przysunęła głowę do twarzy Sophie. – Do domu przywiozła cię policja, Sophie. Policja. – Spojrzała na nią gniewnie, czekając na reakcję, na: „Przepraszam, mamo”. Ale nie. Nie odezwała się. – Masz zamiar coś powiedzieć? Twój ojciec odchodził od zmysłów.

Uśmiech na twarzy Sophie był dla Karen jak policzek. Jak śmie się uśmiechać! Może Mike miał rację? Może ona uważa, że to zabawne?

– Dobra, mamo. Dość tego. Rozumiem. Nie powinnam tyle pić, wkurzyłam ciebie i tatę, wróciłam późno, pewnie was obudziłam. Przepraszam. Dość tych żartów. Tobie też chyba zdarzyło się upić? Możesz mnie teraz zostawić w spokoju? Chcę się wyspać. – Sophie spojrzała na Karen szeroko otwartymi oczami. – Ej, i nie przechylaj tak głowy, zawsze tak robisz, jak myślisz, że ktoś kłamie…

Karen energicznym ruchem podniosła głowę.

– Chyba kpisz. Dość? Ja jeszcze nawet nie zaczęłam. To nie żarty. Wierz mi, wczoraj w nocy nie było nam wcale do śmiechu. Nie obudziłaś nas nad ranem. Przywieźli cię do domu o wpół do jedenastej, do licha. Cholera, jakim cudem tak szybko zdążyłaś się doprowadzić do takiego stanu? – Zanim Sophie zdążyła odpowiedzieć, dodała: – Może dlatego robię tak głową. – Karen znów przechyliła ją wymownie. Zamilkła i czekała na wyjaśnienia.

Była zła, ale zdumienie na twarzy Sophie ją zastanowiło. Naprawdę nie pamięta policji. Poczuła, że ściska ją w żołądku. Popchnęła Sophie, żeby usiąść przy niej na łóżku. Chwyciła ją za rękę.

– Dlaczego byłaś sama? Gdzie się podziali twoi kumple?

– Hm… Nie wiem. Nie pamiętam.

– Postaraj się. Proszę. To ważne.

– Dlaczego?

– Jeszcze pytasz? Włóczyłaś się sama, pijana, przy rondzie na głównej drodze wyjazdowej z miasta. A jak cię przywieźli, bełkotałaś bez składu i ładu o Amy, powtarzałaś coś o tym, że nie wiesz, że ona chciała być Amy…

– Dziwne. – Sophie spuściła głową. – Nie rozumiem…

– Ja też nie. Dlaczego odłączyłaś się od kolegów? A może to oni cię zostawili, jak zwykle?

– Oj, mamo, nie zaczynaj. – Cofnęła rękę z dłoni Karen. – Muszę pomyśleć. Nie mogę… – Potarła twarz. – Jestem za bardzo zmęczona, muszę się wyspać.

Karen siedziała jeszcze chwilę i przyglądała się Sophie. Wczoraj wieczorem czuła, że nie chodzi o zwykłe upicie.

Teraz była tego pewna.

4

I co, wstała ta pijaczka? – Mike na chwilę uniósł wzrok znad iPada, kiedy Karen weszła do kuchni, ale natychmiast skierował go z powrotem na coś, co interesowało go bardziej. W wolne dni, jeśli nie oglądał telewizji albo nie siedział w biurze, nie odrywał wzroku od ukochanego iPada. Karen żałowała, że mu go kupiła.

– Byłam ją obudzić. – Karen minęła go, idąc do czajnika. Włączyła przycisk. – Chcesz kawy?

Nie odpowiedział.

– Mike – krzyknęła. – Chcesz kawy?

– A, nie. Niedawno piłem. – Położył iPada na blacie. – I co miała do powiedzenia? Tłumaczyła się?

– Nic nie pamięta…

– Akurat. Można było przypuszczać, że się wszystkiego wyprze.

– Nie, chyba tak nie jest, ona chyba naprawdę nie pamięta.

– Nie bądź taka beznadziejnie naiwna. – Prychnął, nabrał tego denerwującego zwyczaju, żeby bagatelizować to, co mówi Karen. – Wiedziała, że będzie mieć kłopoty, więc szuka łatwego wyjścia z sytuacji tym całym niedorzecznym „nie pamiętam”. – Machnął ręką teatralnie. – Na mnie to nie działa. – Wstał, odsuwając wysoki stołek. Karen skrzywiła się, słysząc skrzypnięcie.

– Co robisz?

– Mam się zamiar dowiedzieć, co się właściwie wydarzyło. – Był już przy drzwiach kuchennych.

– Nie. Nie jest na to jeszcze gotowa, niczego od niej nie wyciągniesz.

Odwrócił się zamaszyście do Karen.

– Zrobię to, co uważam za stosowne. Była nieprzytomna. Musi mieć świadomość, jakie sprawiła kłopoty i na co cię naraziła.

– Przecież właściwie nie…

– Dość. – Spojrzał groźnie. – Przestań jej bronić. Zrobiła coś złego, musi ponieść konsekwencje. – Zniknął na schodach.

Karen stała, mieszając kawę i zastanawiała się, co z tego wyniknie. Naskoczy na nią, ona zrobi scenę, potem za jej reakcję Mike będzie obwiniał Karen – wina za wady Sophie zawsze spadała na nią; potem będzie nie do zniesienia przez mniej więcej tydzień, aż w końcu do niego dotrze, że przesadził i będzie przepraszał. Westchnęła i wypiła łyk kawy w nadziei, że stłumi przybierające na sile mdłości. Z kubkiem w ręce zakradła się przed schody. Krzyków nie słychać. Uniosła brwi. Dziwne. Stała przez chwilę i nasłuchiwała w skupieniu. Jedynie stłumione głosy.

Drzwi pokoju Sophie otworzyły się. Karen czmychnęła z powrotem do kuchni, rozlewając po drodze gorący płyn. Szlag. Słysząc jego kroki na schodach, szybko usiadła przy wyspie.

– I co? – Spojrzała na niego, gdy wchodził.

– Masz rację.

Karen o mało nie upuściła kubka.

– Jak to?

– Naprawdę nie ma pojęcia o wczorajszej nocy. – Opadł ciężko na stołek naprzeciwko niej. – Jak to możliwe? Nie mogę pojąć, jak mogła się tak spić, żeby nie pamiętać, co się działo po siódmej. Niedobrze. Całkiem niedobrze. – Wodził palcem wskazującym po dolnej wardze.

Karen przebiegły ciarki. Dokuczliwy niepokój ścisnął mocniej w żołądku. Nie sprawdzała telefonu. Liz odpisała? Wstała i pobiegła do sypialni. Wyciągnęła telefon, kliknęła w wyświetlacz, żeby otworzyć wiadomości. Serce jej podskoczyło. Liz odpisała parę godzin temu.

„Amy nie wróciła do domu. Nie odbiera komórki, może Sophie wie, gdzie ona jest? Liz”

Karen zbiegła po schodach, wpadła do kuchni i przystawiła telefon Mike’owi pod nos.

– Mówiłem, żebyś do niej nie pisała, Karen.

– Chyba żartujesz? Będziesz się teraz o to wściekał? Przeczytałeś? Cholera. Sophie bełkotała wczoraj o Amy, a Amy zaginęła.

– Przecież nie zaginęła tak naprawdę. – Jego ton był sarkastyczny, taki, jakiego używa się wobec niewinnej dziecięcej ignorancji. – Została u kogoś na noc i odsypia kaca. Jak Sophie!

Słuszna uwaga. Pewnie miał rację. Ale dlaczego czuła ten niepokój, wijącą się nić strachu w brzuchu? Jak miała powiedzieć Liz, że Sophie nie pamięta nic z wczorajszej nocy i że nie ma pojęcia, gdzie jest Amy?

Jeszcze raz przeczytała wiadomość i odpisała.

5

Sophie

Dlaczego nie może poskładać w całość wczorajszej nocy? Siedziała po turecku na środku łóżka z mocno zaciśniętymi powiekami, usiłując przywołać pamięć. Aperitif u Amy – to pamiętała. Było ich sześć, paczka dziewczyn, tych co zwykle: ona, Amy, Erin, Becks, Alice i Rosie. Później dołączyło paru chłopaków – Dan, Jack i Tom – jakieś pół godziny przed planowanym wyjściem na miasto.

Wypili kilka kolejek, namówili też dziewczyny. Sophie wypiła co najmniej trzy, już po winie. Ale nie dokończyła butelki; pamiętała, że wino było niedobre. Wydawało jej się, że to i tak duża ilość alkoholu jak na tak krótki czas. Ale wcześniej zdarzało jej się wypić o wiele więcej, a nigdy nie zapomniała całego wieczoru. Pamiętała może jak przez mgłę – ale nigdy nie urwał jej się film.

Bolała ją głowa. Przeszywający pulsujący ból pod samymi powiekami. Potarła je w nadziei, że jej ulży. Nie podziałało. Naciągnęła kołdrę na głowę, zanurzyła głowę w poduszce i pozwoliła opaść powiekom. Były takie ciężkie. Fuj. Po co piła tę wódkę? To na pewno ona ją rozłożyła.

W myślach przewijała jej się poranna rozmowa z rodzicami. Jak można nie pamiętać, że do domu odprowadziła cię policja? Nie miała pojęcia, dlaczego znaleźli ją, samą, przy rondzie. Znajdowało się w odległości spaceru od nocnego klubu. Była tam? Przecież nigdy nie chodzili do klubu przed północą. Tata będzie ją teraz wypytywał przez wiele dni. Jak miała mu powiedzieć coś, czego nie wie? Jej jedyną nadzieją było to, że luki w pamięci wypełnią znajomi.

Telefon. Do tej pory pewnie zdążyło przyjść milion wiadomości. Gdzie on jest? O, nie. Na dole. Podniosła się do pozycji siedzącej i jakby na zwolnionych obrotach – jej umysł był dziwnie odłączony od ciała – przeszła przez dom. Nie bardzo chciała się widzieć z rodzicami, ale słyszała ich głosy w kuchni, więc jeżeli chce znaleźć telefon, nie ma wyjścia. Nie uda jej się zakraść niepostrzeżenie.

Mama zerwała się z krzesła, gdy weszła.

– Amy nie wróciła wczoraj do domu.

Tata westchnął, odchylając głowę.

– Sprawdzę wiadomości. Na pewno u kogoś przenocowała. – Sophie przeciągnęła palcem po wyświetlaczu.

– To samo jej mówiłem – powiedział tata, kręcąc głową.

Sophie przyspieszył puls, kiedy przeglądała dziesiątki wiadomości. Tom przysłał cztery.

„Wszystko w porządku, słonko? Gdzie jesteś? Martwię się, nie mogę cię znaleźć”.

I ostatnia:

„Amy powiedziała, że Erin wezwała ci taksówkę i wsadziły cię do niej, żebyś wróciła do domu. Ha ha! A poważnie, mam nadzieję, że dobrze się czujesz”.

Przewinęła kilka kolejnych, żeby sprawdzić, czy napisała Erin. Nie. Pewnie przez te wszystkie grupowe powiadomienia wyłączyła telefon, bo doprowadzały ją do szału. Sophie uniosła wzrok; mama i tata patrzyli na nią i czekali na odpowiedzi. Co ma im powiedzieć? Że wsadzili ją do taksówki i miała nią wrócić do domu? W takim razie jakim cudem znaleziono ją po drugiej stronie Coleton, daleko od domu? Super. Kolejne wypytywanie. Westchnęła. W głowie jej dudniło: charakterystyczny ból z odwodnienia po pijaństwie, połączony z rosnącym niepokojem. Dała sobie chwilę, zanim się odezwała.

– Tom napisał, że Amy i Erin wyprawiły mnie do domu taksówką. – Czuła ogromną chęć ucieczki do swojego pokoju, ale nie mogła uniknąć oczu matki. Były ponure, niemal czarne, a ciemne sińce pod nimi sprawiały, że wyglądała na chorą, udręczoną. Kiedy marszczyła czoło, pojawiały się na nim głębokie zmarszczki. Matka wyglądała dzisiaj starzej, gorzej. Jej zwykle sprężyste kręcone włosy zwisały nad ramionami w prostych, pozbawionych życia kosmykach. Domyślała się, że to ona jest winna gorszego niż zwykle wyglądu matki. Na pewno całą noc nie spała ze zmartwienia.

– No to dlaczego ta taksówka nie przywiozła cię do domu? – Głos mamy był drżący.

– Nie wiem. Naprawdę nie pamiętam żadnej taksówki. Właściwie nic nie pamiętam. – Sophie ukryła twarz w dłoniach.

– A co z Amy? Masz od niej jakieś wiadomości?

– Tylko jedną – skłamała. – Podobną do tej od Toma. Ma nadzieję, że czuję się dobrze i odezwie się do mnie jutro. – Dlaczego to powiedziała? Głupie, ale chciała, żeby się od niej odczepili.

– Napisz do niej, Sophie. Liz się martwi.

– Skoro nie odpisuje na wiadomości Liz, raczej nie odpowie na moją. Pewnie odsypia. Na pewno odezwie się do niej po południu.

– To bez sensu – poparł ją tata. – Wiesz, jak z nimi jest po nocnej imprezie, Karen. Nie będę nawet wspominać, że ty w ogóle nie powinnaś pić, Sophie.

Na dźwięk dzwonka wszyscy podskoczyli.

– Kto to? – spytała mama.

– Chwila. – Sophie gmerała w telefonie. Czuła na sobie wyczekujący wzrok. Przeczytała powoli, a potem podniosła wzrok. – To Maxi, z Andersona. Jej z nami nie było. Chciała tylko spytać, czy w tym tygodniu pracuję, czy jestem w szkole. – Poczuła ciężar ich rozczarowania. – Przepraszam.

W kuchni panowała cisza, delikatny szmer wody uderzającej o drzwiczki zmywarki niósł rytmiczną pociechę. Sophie chciała uciec do swojego pokoju. Przysunęła się do drzwi.

– Gdzie idziesz?

– Wracam do łóżka, mamo. Jestem wykończona.

– Żartujesz? Przecież nie wiesz, gdzie jest twoja koleżanka. Nie martwisz się? Chyba powinnaś zajrzeć na Facebooka, sprawdzić, czy coś napisała…

– Nie. Możesz mnie posłuchać? Na pewno u kogoś odsypia…

– Nie tylko po to, żeby się dowiedzieć, gdzie jest. Chcę wiedzieć, z jakiej firmy wzięła taksówkę Erin i o której rzekomo cię do niej wsadziły.

– Co ma znaczyć: rzekomo?

– Bo to bardzo dziwne, że wsadziły cię do taksówki, która nie przywiozła cię do domu. Albo kłamią, albo coś się stało w taksówce. Chcę to wiedzieć.

– Czemu mieliby kłamać? Serio, mamo, męczysz mnie. – Sophie odwróciła się i wyszła z kuchni.

– No, nie wiem – krzyknęła za nią matka. – Może dlatego, że są beznadziejnymi kumplami i się boją. – Poszła za Sophie, ciągnąc monolog. – Zostawili cię, a teraz, żeby nie wysłuchiwać pretensji, wymyślili jakąś absurdalną wymówkę, bo wiedzieli, że byłaś w takim stanie, że uwierzysz we wszystko, co powiedzą.

Sophie w milczeniu szła w stronę sypialni. Trzasnęła drzwiami i upadła na łóżko. Pokój wirował. Zamknęła oczy. Nie wiedziała, co myśleć. Może mama ma rację? Może znajomi ją porzucili, a potem wymyślili tę historyjkę? Nie wiedziała. Fakt, rozdzielali się już wcześniej, kiedy wychodzili razem na miasto, ale nigdy nie było tak źle, jak wyobrażała to sobie mama. Działo się tak tylko dlatego, że byli pijani, oddalali się, żeby pogadać z innymi ludźmi, a potem nie byli w stanie się odnaleźć. Nic dziwnego, że nie odbierali komórki, w pubach było głośno. Mama tego nie rozumiała, a jeżeli Sophie będzie musiała wysłuchiwać kolejnych morałów z serii „za moich czasów było inaczej”, zwymiotuje.

Nie, wierzyła, że Erin wezwała taksówkę, ona zawsze dbała o innych, nawet w szkole. Erin zawsze była tą rozsądną, Sophie całkowicie jej ufała. Ale jak to się stało, że znalazła się na drugim końcu miasta? Jeszcze raz spróbowała odtworzyć wieczór w myślach, od chwili, kiedy przyszła do Amy. Bez skutku. Była w stanie przypomnieć sobie wszystko tylko do momentu wyjścia do miasta. Z całą pewnością wtedy byli razem.

Telefon zaczął wibrować. Chwyciła go, modląc się, żeby to była Amy.

Dan. Na szczęście. Zawsze się o nią troszczył. Szkoda, że jej nie pociągał, poza tym był wręcz idealny. Zbyt idealny. Nie był wystarczająco niegrzeczny jak na jej gust.

„Dzień dobry, piękna, jak twoja głowa? Buziaki”.

Mimo łomotu w czaszce i stresujących porannych wydarzeń, uśmiechnęła się. Wklepała odpowiedź.

„Średnio, skarbie. Co się stało wczoraj w nocy?”

Czekała, obserwując ekran, modliła się, żeby dał odpowiedź, która wyjaśni tajemnicę.

„Nieźle się wstawiłaś, złotko. Chciałaś wracać do domu już po 2 pubach! Słaba głowa :-) Buziak”.

Dobra, to już coś. Skoro chciała wracać do domu, musiała się czuć potwornie. Wiedziała, kiedy ma dość, a wtedy zawsze odpuszczała – wracała do domu. Zawsze. Czyli jednak wsiadła do taksówki, jak powiedział Tom. To rodziło nowe, trudniejsze pytania. Pytania, z którymi nie chciała się w tej chwili mierzyć. Cholera.

Mama będzie miała dzisiaj pracowity dzień. Zadzwoni na policję i oskarży taksówkarza. To było nieuniknione. Przez swój zawód w każdym doszukiwała się najgorszego.

„A ty byłeś do końca? Kto był z tobą?”

Pukała w brzeg komórki, długie akrylowe paznokcie stukały o plastikową obudowę. Minęło dziesięć minut, aż wibracja obwieściła odpowiedź.

„Skończyło się w Shafters, jak zwykle. Chłopaki dotrwali w całości, ale Amy i Erin gdzieś przepadły na długo przed klubem”.

Nie to chciała przeczytać. Shafters, ksywka klubu, tego, przy którym znaleziono Sophie. Erin pewnie miała dość i wróciła do taty, w odróżnieniu od innych nie przepadała za klubami, wolała puby. Sophie niepokoiło, że nie było z nimi Amy. Dokąd poszła?

Amy często odłączała się od grupy. Towarzyska dusza, uwielbiała znajdować się w centrum zainteresowania. Zawsze, kiedy wychodzili, to niezawodnie ona była główną atrakcją Glastonbury: wszyscy kręcili się wokół niej, chcąc za wszelką cenę, żeby ich zauważyła. Jej piękne lśniące długie ciemne włosy, nieskazitelna cera, żywiołowość; wszystko działało na jej korzyść. Bez wysiłku cieszyła się największym powodzeniem z całej grupy. Poznały się w pracy, Amy obsługiwała stoisko kosmetyczne naprzeciwko działu z odzieżą, w którym pracowała Sophie. Od razu znalazły wspólny język, chociaż Amy była dwa lata starsza.

„Gdzie ostatni raz widziałeś Amy?”

Akrylowy paznokieć odkleił się, kiedy obgryzała skórkę z boku kciuka. Dlaczego tak długo nie odpisuje? Jak tak dalej pójdzie, będzie musiała zrobić sobie nowe paznokcie. Może powinna napisać wiadomość grupową. Może w ten sposób szybciej uzyska odpowiedzi, których tak rozpaczliwie potrzebowała.

Kolejne brzęknięcie. W końcu.

„Widziałem, jak z Erin wsadzała cię do taksówki, przed White Hart. Potem chyba poszła z nami do The Farmer. Potem jej chyba nie widziałem. Pewnie się ulotniła z jakimś gostkiem, wiesz, jaka jest. Buziak”.

Fakt. Wiedziała, jaka jest Amy. Właśnie to ją martwiło.

6

Wtorek 19.00

Gdzie byłaś, kochana? Mam nadzieję, że odpiszesz do wieczora. Mam dość wysyłania wiadomości i mejli, na które nie dostaję odpowiedzi. Tęsknię za rozmową z Tobą, to już 2 dni! Chcę wiedzieć, jak tam plany naszej »randki«, mam wrażenie, że czekam całą wieczność! Cierpliwość faceta ma granice. Buziaki.

Piątek 23.57

Przepraszam, że nie odpisywałam. Byłam strasznie zajęta. Dużo się ostatnio u mnie dzieje, nie wiem, czy będę mogła się pojawić na jutrzejszej randce, coś mi wypadło. Wygląda na to, że będziesz musiał jeszcze trochę poczekać! Buziaki.

7

Karen

Od powiadomień Facebooka przegrzewał jej się telefon, nowy sygnał rozlegał się kilka sekund po poprzednim. Karen chwyciła komórkę i dotknęła ikony Facebooka. Ramiona jej opadły. Status, którego się potwornie obawiała:

„Czy ktoś widział Amy albo miał z nią kontakt? Nie wróciła wczoraj do domu, a w komórce od razu włącza się poczta głosowa. Udostępniajcie, proszę. Bardzo się martwię”.

Zaczęło się. Teraz pojawią się nieuniknione pytania.

– Sophie. Sophie! – Karen wbiegała po dwa stopnie naraz.

– Co? – Sophie stanęła w drzwiach swojego pokoju. Przez cały dzień skutecznie unikała rodziców, pojawiała się na dole tylko po coś do jedzenia i znikała, zanim Mike zdążył ją zatrzymać. Karen dała jej spokój. Niewiele można było osiągnąć, zadając jej bez przerwy pytania, na które nie zna odpowiedzi. Zamierzała dotrzeć do znajomych Sophie bez jej wiedzy, media społecznościowe zdecydowanie to ułatwiały: popytać, dowiedzieć się, z jakiej korporacji taksówkowej skorzystali, i od tego zacząć. Status Liz na Facebooku właśnie zmienił te plany. Robiło się poważnie.

– Liz prosi, żeby udostępniać jej status na Facebooku, Sophie. Ten, że Amy się jeszcze nie odezwała, i czy ktoś ją widział albo miał z nią kontakt. Do ciebie się odzywała?

Twarz Sophie drgnęła.

– Nie. Ani słowem, chociaż wysłałam jej ze dwadzieścia wiadomości. I wiadomości grupowe. Wszyscy jej wysłaliśmy.

– Wszyscy? Kto to są wszyscy?

– Nasza paczka, prawie każdy, kto był z nami wczoraj. Nikt jej nie widział i do nikogo się nie odezwała.

– Cholera jasna, co się wczoraj stało? Coś musiało się stać. Proszę, Sophie, musisz sobie przypomnieć.

– Nie mogę. Od tego, że będziesz w kółko powtarzać, że muszę sobie przypomnieć, nic się nie zmieni. Nie. Pamiętam. Rozumiesz? – Wróciła do swojego pokoju i zatrzasnęła za sobą drzwi. Karen stała jak wryta. To wszystko zamieniało się w koszmar. Dlaczego Sophie nie martwi się tak jak ona? Ona byłaby przerażona, gdyby któraś z jej koleżanek zaginęła, wychodziłaby z siebie, żeby pomóc. Starała się uspokoić. Na tym etapie Sophie raczej nie mogła zrobić nic poza wysłaniem wiadomości do znajomych.

Zbiegła z powrotem na dół do jadalni i włączyła laptop. Na dużym ekranie informacja wyglądała bardziej przerażająco: około trzydziestu pełnych troski komentarzy od znajomych Liz, kilka od nastolatków z paczki, o których wspomniała Sophie, wszystkie jednakowej treści. Nikt nie wiedział, gdzie jest Amy. Karen zaczęła szukać w Google’u hasła: Zaginione osoby. Po kilku kliknięciach zamknęła przeglądarkę. Może lepiej nie patrzeć, lepiej nie wyciągać pochopnych wniosków.

Jak długo trzeba czekać, zanim się powiadomi policję?

Karen wybrała numer Liz.

– Coś nowego? – Mike uniósł wzrok znad iPada, gdy weszła Karen. Udało mu się przemieścić z kuchni do salonu, całe trzy metry. Siedział teraz na kanapie z nogami wyciągniętymi przed siebie z iPadem kołyszącym mu się na udach.

– Liz czeka jeszcze godzinę, a potem dzwoni na policję. Nie wiem, dlaczego zwleka. Ja już bym to zrobiła.

– Nie ma co wszczynać alarmu, nagle pojawi się skacowana, skruszona Amy, okaże się, że przespała cały dzień. Za duży wstyd.

– Wolałabym się chyba wstydzić. Pomyśl, że czekasz godzinę, a potem się okazuje, że ta godzina miała decydujące znaczenie. Nigdy bym sobie nie wybaczyła.

– Ciesz się, że to nie twoja córka.

– Jezu, Mike. – Wyszła. Powinna robić coś bardziej konstruktywnego. Nie dawała jej spokoju świadomość, że Sophie stanie się kluczową postacią, jeżeli sprawa dotrze na policję.

– A co z Erin? Powiedziała ci, do jakiej taksówki wsadzili Sophie? – krzyknął za nią.

– Nie, nie miałam jak się dowiedzieć. Jeszcze się chyba nie odezwała do Sophie.

– Nie sądzisz, że pewnie są razem?

– Dobrze by było. Mam taką nadzieję. Zadzwonię za chwilę do Rach, żeby się dowiedzieć. – Karen weszła do kuchni zaprzątnięta myślami, co mogło się stać Sophie. I co mogło się stać z Amy. Włączyła czajnik. Dobrze jej zrobi jeszcze jedna kawa.

– Ciekawe, czy Liz obdzwoniła szpitale – powiedziała bardziej do siebie niż do Mike’a. Oparła się o blat i czekając, aż woda się zagotuje, znów sprawdziła Facebooka w komórce. Odpowiedź od Liz brzmiała: „Tak, sprawdzili szpitale”.

Następnym krokiem była policja.

Karen w tej chwili niewiele mogła zrobić. Będzie na bieżąco zaglądać na Facebooka, może się szczęśliwie okaże, że niedługo pojawi się jakaś informacja. Westchnęła. W pralce nadal było pranie – mundur leśniczego, który Mike musiał mieć na jutro. Powinna go wysuszyć, Mike nie może chodzić po Dartmoor w mokrym ubraniu. I nie jedli obiadu – tak się martwiła, że nie myślała o jedzeniu.

Ściskało ją w piersiach, niepokój, do którego była przyzwyczajona, wypełniał żołądek. Tyle miała jutro do zrobienia. Nie cierpiała poniedziałków. Poza codziennymi domowymi obowiązkami czekała ją terapia. Wyciągnęła obie ręce i położyła dłonie na blacie. Wzięła głęboki wdech przez nos, wstrzymała powietrze, a potem wypuściła ustami. Oddech. Kolejny. Myśl o tym, że w nowy dzień ma wejść z tymi wszystkimi pytaniami bez odpowiedzi, była koszmarna.

Rozmyślania przerwał dzwonek komórki. Rachel. Może przynajmniej rozmowa z najlepszą przyjaciółką poprawi jej nastrój, może ją poprosi, żeby wyciągnęła od Erin informację o korporacji taksówkowej. Lepiej, żeby zrobiła to jej matka, niż Karen miałaby ją zadręczać przez Facebooka. Od kilku tygodni nie rozmawiała z Rachel jak Pan Bóg przykazał, zawsze coś stawało na przeszkodzie. Zdarzało się, że mijały tygodnie, czasem miesiące, gdy wysyłały sobie tylko wiadomość, żeby sprawdzić, czy wszystko w porządku. Ale to nie miało znaczenia; ich więź była zbyt silna, żeby mogła ją zniszczyć przerwa w kontakcie. Rachel była dla Karen oparciem, od zawsze. Bez niej nie przeżyłaby dwóch ostatnich lat.

Szybko odebrała telefon.

– Cześć, Rach. Uprzedziłaś mnie, miałam do ciebie dzwonić.

8

Sophie

Nadal kręciło jej się w głowie. Prawie przez cały dzień czuła się koszmarnie – warto było? Siedziała w tej samej pozycji od paru godzin, nogi zdrętwiały jej od bezruchu. Jej kciuk poruszał się po wyświetlaczu komórki, przerzucając posty na Facebooku, szukając nowych wiadomości.

Dzwonek zabrzmiał nadzwyczaj głośno w cichym pokoju – nie był to tradycyjny sygnał powiadomień. Pacnęła ekran. Nowy mejl. Od jakiegoś czasu ich nie dostawała, ze swojego konta nie korzystała od miesięcy. W wiadomości od nieznanego nadawcy znajdował się link. Powinna to zignorować, skasować natychmiast: mógł to być spam, wirus. Jej kciuk powędrował do ikony kasowania, ale nagle zatrzymał się. Zawahała się pod wpływem słów:

Pewnie chcesz to zobaczyć. Wkrótce następne. Poznajesz ją?

Bez zastanowienia kliknęła link.

Obraz był ucięty. Bez twarzy.

Czarna sukienka, zadarta, ukazywała nagie nogi. Mały tatuaż widoczny na jednej kostce.

Przełknęła ślinę, przy ściśniętym gardle było to bolesne.

Od razu wiedziała, kto to jest.

9

Karen

Wiesz, że Amy zaginęła? – W łagodnym głosie Rachel wyczuwało się niepokój.

– Przez cały dzień śledzę Facebooka, wiesz coś?

– Myślałam, że ty wiesz. Była z Sophie, prawda?

– Naprawdę nie wiem, co robić, tak się martwię. Coś tu śmierdzi, znasz mnie, Rach, zawsze coś śmierdzi…

Rozległ się oschły nerwowy śmiech, a potem:

– Dalej, mów.

Karen opowiedziała wieczorne wydarzenia: o policji, nieskładnym bełkocie Sophie na temat Amy, jej całkowitym braku pamięci. Oczy ją zapiekły, gdy popłynęły z nich nowe łzy. Rozmowa z Rachel na ten temat ożywiła niepokój; przyglądanie się wątkowi rozwijającemu się w mediach społecznościowych to jedno, a rozmowa o tym to całkiem co innego. Teraz wszystko stało się zbyt realne, bliskie, nie przeżywali tego ludzie, o których nigdy nie słyszała. To się działo tutaj, dotyczyło ludzi, których kochała i którzy się dla niej liczyli.

– Nie martw się tak bardzo. Nie rozmawiałam jeszcze z Erin, może ona wie coś więcej. Może to nie to, o czym myślimy.

– Jak to: nie rozmawiałaś z Erin? – To bez wątpienia pierwsza rzecz, jaką powinna była zrobić.

– Komórkę ma wyłączoną. Jest u Adama… Chyba wiesz, że z nią zamieszkał?

– Nie wierzę! Przecież wyprowadził się od ciebie cztery miesiące temu. Boże, Rach, naprawdę mi przykro, beznadziejna ze mnie przyjaciółka, powinnaś do mnie zadzwonić… – Wolna dłoń Karen bezwiednie powędrowała do twarzy, kciukiem i palcem wskazującym wodziła po wypukłości na grzbiecie nosa.

– No, wiesz, dość miałaś na głowie. To opowieść na inną okazję, najlepiej przy winie.

– Co za… Jest skończonym durniem!

– Nigdy go nie lubiłaś. Nieważne, chodzi o to, że ten parszywy dom jest w samym centrum Coleton, rozumiesz, więc Erin oczywiście uważa, że jest super. Mieszkanie tatusia nagle stało się najlepszą rzeczą od wynalezienia telefonu komórkowego, bo z jego domu ma bliżej do kumpli i do pracy. Teraz w weekendy prawie jej nie widuję, wychodzi do miasta, do pubów, potem ledwie powłócząc nogami, wraca do niego. I do niej.

– Dla niej to pewnie idealna sytuacja, marzenie nastolatki – sapnęła Karen. – Przykro mi, to na pewno boli.

– Jakby nóż przeszywał mnie do samej duszy. Wiesz, ile poświęciłam dla tej rodziny, jak kocham Erin. To mnie dobija. Ukokosił się z tą kobietą, chociaż ledwie ją znał. Ale wracając do Amy…

– Cóż, teraz sprawa wydaje się oczywista. Amy jest na pewno z Erin, u niego. Będziesz musiała zadzwonić.

Nastąpiła długa cisza.

– Dobrze. Skoro muszę.

– Hm, no musisz. Musisz odłożyć na bok wszystkie swoje urazy i wyjaśnić sprawę, zanim zaangażuje się w to policja. O ile już tak się nie stało.

– Zadzwoniłam najpierw do ciebie, bo miałam nadzieję, że może już wiesz, gdzie jest Amy i nie będę musiała się poniżać.

– To tylko szybki telefon. Powiedz, co masz powiedzieć i rozłącz się. Prosta sprawa. Przepraszam, że nie byłam w stanie bardziej pomóc – wszystko jest w twoich rękach, skarbie.

– Wielkie dzięki, kobieto. – Rachel roześmiała się. – Dam ci znać, co ustaliłam.

– Dzięki, ale proszę, na miłość boską, odezwij się najpierw do Liz, odchodzi od zmysłów.

– Jasne. Dobrze. Wyjaśnijmy to.

Karen odetchnęła głęboko. Jeszcze dziesięć minut i wszystko będzie wiadomo. Przynajmniej to, co dotyczyło zniknięcia Amy. Reszta dopiero się zaczynała: nadal istniała zagadka dwuipółgodzinnej nieobecności Sophie pomiędzy tym, jak wsiadła do taksówki, a tym, jak do domu przyprowadziła ją policja. Nie była przekonana, że jej wyjaśnienie będzie proste.

10

Sophie

Na zdjęciu była ona.

Ona, w ubraniu, które miała na sobie wczoraj wieczorem. I nie było to selfie. Sophie rzuciła telefon na łóżko, jakby poraził ją prąd. Wpatrywała się w niego, potem kilka razy pokręciła głową, zmrużyła oczy i usiłowała sobie przypomnieć. Ale nic nie pamiętała. Kto zrobił to zdjęcie i gdzie? Co miał zamiar z nim zrobić i jakie mają być następne? Stała jak wryta, sparaliżowana na środku zabałaganionego pokoju, zaciskała i rozluźniała pięści, strzelała palcami, naciskając kolejno każdy palec kciukiem, aż w nim chrupnęło.

Co powinna zrobić? Zmusiła się, żeby przesunąć się do przodu, wyciągnęła rękę po telefon. Dłonie jej drżały. Zdjęcie nadal było widoczne. Musiała się z tym zmierzyć, rozszyfrować. Powiększyła je i oglądała tło, usiłując rozpoznać coś znajomego. Wyglądało na to, że siedziała na jakimś krześle, z rozchylonymi nogami, zgarbiona, włosów nie było widać. Sophie przechyliła telefon na bok, żeby przyjrzeć się temu z innej perspektywy. Gdyby nie czarna sukienka i rozmazany wzór na kostce, który pewnie był jej tatuażem węża, na zdjęciu mógł być każdy.

Zalała ją fala ciepła. Może to nie ona. W dzisiejszych czasach tatuaże ma mnóstwo dziewczyn, na zdjęciu nawet nie było widać, czy to rzeczywiście wąż. Czarna sukienka nie była niczym niezwykłym. Komuś wpadł do głowy chory żart. Pewnie któryś z chłopaków robi sobie jaja; może to nawet Photoshop. Ze świeżym optymizmem, zakładając, że to żart, usiadła w skotłowanej pościeli i szukała w oryginalnym mejlu wskazówek, któremu ze swoich tak zwanych przyjaciół może podziękować za to, że śmiertelnie ją przeraził.

Po chwili dotarło do niej, że nie jest w stanie określić nadawcy. Adres mejlowy nie był standardowy. Na pewno go nie znała. Ale szybko się wyda, który z chłopaków to zrobił, nie umieli trzymać języka za zębami, zawsze ich korci, żeby wysłać esemes, wiadomość na Facebooku albo tweet, żeby wszyscy się dowiedzieli o ich wyczynie. Wydaje im się, że są zabawni. Niedojrzali gówniarze. To wcale nie było zabawne, biorąc pod uwagę fakt, że Amy nadal nie dała znaku życia. Sophie zaczynała się martwić: wpół do szóstej. Do tej pory nawet Amy odespałaby kaca.

Niechętnie weszła na swój profil na Facebooku. Zalew aktualności, ale nic nowego od Amy, żadnej nowej informacji od znajomych: Amy wróciła. Boże drogi, Amy, do cholery, gdzie jesteś? Sophie wstała, zmęczone nogi były jak z ołowiu, i odważyła się zejść powoli na dół. Może matka się czegoś dowiedziała.

– Wiesz już? – Głowa matki poderwała się do góry, gdy tylko Sophie weszła do pokoju.

Wargi Sophie w jednej chwili zrobiły się suche.

– Nie, co? – Głos jej się łamał. Stało się coś złego.

– No, czy Amy się odezwała?

– Cholera, mamo. – Sophie przycisnęła dłoń do piersi i wypuściła powietrze z głośnym sykiem. – Myślałam, że chciałaś powiedzieć…

– Nie, skąd. Przepraszam. Właśnie przed chwilą rozmawiałam z Rachel, powiedziała, że Erin w weekendy często mieszka u ojca; à propos, nie mówiłaś mi, że tata Erin zamieszkał z tą kobietą, dlaczego?

– Mamo. Mów. – Sophie przeniosła ciężar ciała na jedną nogę i skrzyżowała ręce na piersiach.

– No tak, przypuszczam, że są razem, Erin i Amy, bo Rachel powiedziała, że Erin się do niej nie odzywała.

– Właściwie to by miało sens. Dan napisał, że wszyscy poszli do klubu z wyjątkiem Erin i Amy. To dobrze. Na pewno tak jest. – Choć wypowiedziała te słowa, wcale jej nie uspokoiły. Raczej nie istniało żadne logiczne wyjaśnienie, dlaczego Amy miałaby iść pieszo do ojca Erin, skoro jej własny dom znajdował się bliżej. Przede wszystkim nie była przekonana, że poszłyby razem do domu. Nie przepadały za sobą – Amy była starsza, wkroczyła na scenę później, po szkole, i w pewnym sensie zajęła miejsce Erin; została nową najlepszą przyjaciółką Sophie. Erin nigdy się to nie podobało. Ale w tej chwili Sophie chciała wierzyć w tę teorię.

– Taką mam nadzieję, Sophie, tak. Ale to cię wcale nie usprawiedliwia.

Nie. Tego akurat się domyślała. Matka będzie ją teraz dręczyć, usiłując dociec, dlaczego nie pamięta nic z zeszłej nocy, jak to się stało, że włóczyła się sama po mieście, co zrobił jej taksówkarz. To będzie koszmar. Ale, jeśli tylko jej przyjaciółki są całe i zdrowe – zniesie wszystkie udręki. Mogło być gorzej.

Niskie warczenie Baileya przy oknie przyciągnęło ich uwagę. Przenikliwe szczekanie wypełniło pokój. Sophie poszła za matką zobaczyć, co go zdenerwowało. Po raz drugi w ciągu tej samej doby przed domem stał policyjny samochód.

Co teraz?

Koniec wersji demonstracyjnej.