Spis treści:

Strona redakcyjna

Dedykacja

Prolog

Część I

1

Korekta

Barbara Cywińska

Halina Lisińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Roy Bishop/Arcangel Images

Tytuł oryginału

Mission Flats

Copyright © 2003 by William Landay

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

Po raz pierwszy wydane w Polsce pod tytułem:

Akta Danzigera

ISBN 978-83-241-4725-0

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

Dla Susan

Prolog

Na ekranie kobieta leży na gumowym pontonie z twarzą zwróconą do słońca, palce zanurza w wodzie. Ponton ma kształt obwarzanka. Leniwie obraca się wkoło. W kadrze z lewej strony widać plażę. Kobieta jest w ciąży. Narzucona na kostium kąpielowy koszula z madrasu nie zasłania jej wielkiego brzucha. Kobieta podnosi głowę i spogląda w kamerę, a z ruchu jej warg można odczytać: „Przestań! Wyłącz to! Spójrz na mnie!” Kamera trzęsie się, najwyraźniej od śmiechu. Kobieta przewraca oczami i potrząsa pięścią, gestem frustracji z niemego kina. Bezdźwięcznie mówi do kamery: „Cześć, Ben”, a potem również się śmieje, zanim znowu opuści głowę i podryfuje dalej.

Ta kobieta to moja matka, a dzieckiem w jej brzuchu jestem ja. Jest początek lata 1971 roku. Urodzę się miesiąc później.

Ten krótki film na taśmie ośmiomilimetrowej (trwa dwie, najwyżej trzy minuty) należał do rzeczy, które matka ceniła najbardziej. Trzymała go w żółtym pudełku Kodaka, wciśniętym pod staniki i pończochy w górnej szufladzie jej komódki, gdzie, jak sądziła, żaden złodziej nie zajrzy. W naszym mieście nie było wielu złodziei i zapewne ani jeden z nich nie byłby zainteresowany ziarnistymi starymi filmami ciężarnej kobiety. Jednak mama była przekonana o jego wartości i nie mogła się powstrzymać, by co jakiś czas nie zagłębić ręki w szufladzie i nie namacać w niej pudełka — tylko dla pewności. Gdy padał deszcz, wyciągała ważący dziesięć kilo projektor Bell & Howell i wyświetlała film na ścianie saloniku. Stawała wówczas obok, wskazywała na swój brzuch i oznajmiała: „Tu jesteś, Ben! Tu jesteś!” Niekiedy robiła się melancholijna i w jej oczach ukazywały się łzy. Przez te wszystkie lata oglądaliśmy ten filmik chyba setki razy. Wciąż mam go w głowie. Nie wiem, dlaczego matka kochała go tak bardzo. Przypuszczam, że był dla niej świadectwem przejścia od okresu dziewczęcego do macierzyństwa.

Ja sam jednak nigdy go nie lubiłem. Było w nim coś niepokojącego. Pokazywał świat przede mną, świat beze mnie. Moje zaistnienie w nim nie jest jeszcze nieuniknione. Nikt mnie nie widział, nikt mnie nie zna. Nie istnieję. Kobieta — nie moja matka, ale ta, która stanie się moją matką — macha i woła mnie po imieniu. Kogo jednak tak naprawdę woła? Oczekuje mnie, w każdym znaczeniu tego słowa. Nie wiadomo jednak, jak potoczą się wydarzenia. Może nigdy się ze mną nie spotka? A co z nią? Kim jest dla mnie ta nieżyjąca kobieta? Jest po prostu ideą, piktogramem na ścianie saloniku. Jest moim wyobrażeniem.

Minęło trzynaście miesięcy od śmierci mojej matki i nie zadałem sobie trudu, aby sięgnąć po tę maleńką rolkę w jej żółtym relikwiarzu. Może któregoś dnia wezmę projektor i znowu obejrzę ten film. Będzie tam jak dawniej: roześmiana, żywa i cała.

Przypuszczam, że równie dobrze mogę rozpocząć tę opowieść od ciężarnej, przystojnej młodej kobiety nad jeziorem w gorący letni dzień. Istotna jest chwila, w której zaczynamy rejestrować wydarzenia.

Pięć i pół roku później.

11 marca 1977 roku, godzina 1.29 w nocy

Wóz patrolowy bostońskiej policji sunie wolno po Washington Avenue w rejonie Mission Flats. Pod oponami chrzęści piasek i lód. Nad jezdnią przebiega wiadukt kolejowy. Fosforyzujące światła. Radiowóz zatrzymuje się przed pubem Kilmarnock, rzucającym cień budynkiem z neonowymi reklamami w oknach.

W samochodzie policjant — jego nazwisko nie ma tu znaczenia — grzbietem dłoni przeciera zapoconą boczną szybę od strony kierowcy, a potem wpatruje się w neonowe napisy: „Guinness, Bass, Dobra zabawa”. Ostatni raz był koło Kilmarnock dwadzieścia dziewięć minut temu. Zazwyczaj o tej porze neony są już wyłączone.

A teraz zajmijmy się owym policjantem. Gdyby nie natknął się na ten bar albo nie zwrócił uwagi na neony, nic, co zdarzyło się później, nie miałoby miejsca. Mógł po prostu zignorować światła i dalej patrolować wzdłuż Washington Avenue. Czy to takie niezwykłe, że barman, zamykając knajpę, zapomniał wyłączyć kilka reklam? Z drugiej strony policjant mógłby zawiadomić komendę, zażądać wsparcia. Pub w porze zamykania jest kuszącym celem dla rabusiów. Cała forsa leży jeszcze w kasie, a drzwi wciąż są otwarte. Żadnych ochroniarzy, tylko barman i kilku pijaczków. Tak, być może powinien poczekać na wsparcie. To Mission Flats, tutaj opłaca się być ostrożnym. Jednak gliniarz pracujący na zmianie od północy do ósmej rano powinien przez ten czas sprawdzić pięćdziesiąt obiektów. Nie bardzo może sobie pozwolić na wzywanie za każdym razem wsparcia. Nie, w tym przypadku nasz policjant podejmie właściwą decyzję. Jak jednak wyjaśnić to, co zdarzyło się potem? Pech. Zbieg okoliczności. Niezliczone przypadkowe sekwencje wydarzeń, które zaprowadziły go do tego właśnie miejsca o tej porze. Jest to koniec jakiejś historii, a zarazem początek następnej.

Weźmy pod uwagę również coś jeszcze. Kiedy funkcjonariusz siedzi przed Kilmarnock, zastanawiając się, co robić, mam pięć lat i śpię w łóżku w zachodniej części stanu Maine, jakieś pięćdziesiąt kilometrów od tamtego miejsca.

Wróćmy do naszego policjanta. Postanowił wejść do środka, powiedzieć barmanowi, żeby zamknął lokal, a może nawet nastraszyć go, że przekaże sprawy Komisji do spraw Sprzedaży Napojów Alkoholowych. Dzwoni do centrali: „Bravo-cztery-siedem-trzy, wychodzę do Kilmarnock na Mission Ave. Bravo-cztery-siedem-trzy, bez odbioru”. Żadnego niepokoju w głosie. Rutyna.

Policjant wchodzi do baru z bronią w ręku.

Ledwie przekroczył próg, narkoman Darryl Sikes przystawia mu do głowy berettę kaliber 9 milimetrów. Sikes jest na haju, nawalony amfetaminą, którą doprawił jackiem danielsem.

Policjant podnosi ręce, poddając się.

Sikes zanosi się śmiechem. Głowa mu buzuje, w uszach słyszy szum, który brzmi dla niego jak elektryczny pomruk wzmacniacza gitary.

Drugi z napastników, Frank Fasulo, nie jest tak naprany jak Sikes. Panuje nad sytuacją. Ma śrutówkę z obciętą lufą. Celuje z niej do policjanta i każe mu się rozebrać. Potem skuwa mu kajdankami ręce na plecach i rozkazuje mu klęknąć.

Nagi gliniarz dygocze.

Frank Fasulo i Darryl Sikes triumfują. Sikes podnosi z podłogi mundurową koszulę policjanta i wkłada ją na podkoszulek. Obaj tańczą wokół baru taniec zwycięstwa. Kopią ubranie policjanta, rozrzucają je na wszystkie strony — skarpety, poplamione moczem majtki, czarne buty. Fasulo strzela ze śrutówki w sufit, przeładowuje i strzela, przeładowuje i strzela.

Policjant zostaje zmuszony do seksu oralnego z Fasulo. W chwili orgazmu Fasulo strzela policjantowi w głowę.

Minęło właśnie dziewięć dni od morderstwa w Kilmarnock. Jest godzina czwarta przenikliwie mroźnej, zimowej nocy. Wiatr smaga dolną platformę mostu Tobin, obniżając temperaturę o dodatkowe pięć stopni.

Frank Fasulo robi krok naprzód i z rozłożonymi rękami powoli koziołkuje w powietrzu. Miną trzy długie sekundy, zanim dotrze do znajdującej się jakieś pięćdziesiąt metrów poniżej powierzchni rzeki Mystic. Zetknie się z wodą przy prędkości około stu dwudziestu kilometrów na godzinę. W tej sytuacji nie ma specjalnej różnicy pomiędzy uderzeniem w wodę a uderzeniem w beton.

Co przemyka przez głowę Fasulo, gdy tak koziołkuje w powietrzu? Czy widzi pędzącą na niego czarną ścianę wody? Czy myśli o swoim partnerze, Darrylu Sikesie, albo o zamordowanym gliniarzu? Czy sądzi, że jego samobójstwo zakończy historię zabójstwa w Kilmarnock?

Frank Fasulo przez ostatnie dziewięć dni poznał pierwotne znaczenie słowa „wyjęty spod prawa”. Obecnie określa się nim każdego przestępcę. W dawnym angielskim prawie definicja ta była bardziej konkretna. Jeżeli sąd ogłosił cię wyjętym spod prawa, znajdowałeś się dosłownie poza prawem — a więc prawo już cię nie chroniło. Wyjętego spod prawa można było bezkarnie obrabować, a nawet zabić. W całej Anglii nie było dla niego schronienia. Tak też stało się z Frankiem Fasulo. Bostońska komenda policji nie była zainteresowana aresztowaniem go i osądzeniem. Chcieli, aby był martwy.

Darryla Sikesa dopadli zaledwie dwa dni po morderstwie. Znaleźli go ukrytego w starym hotelu Madison, niedaleko Boston Garden. Czterech gliniarzy wdarło się do pokoju i wystrzeliło do niego czterdzieści jeden pocisków. Wszyscy przysięgali, że Sikes sięgał po broń, której jednak nigdy nie znaleziono.

Teraz przyszła kolej na Fasulo. Policji zależało na nim jeszcze bardziej niż na Sikesie. To przecież Fasulo... no cóż, większość nawet nie była w stanie o tym mówić.

No i dokąd Fasulo mógłby uciec? W każdym wypadku zostałby wydany bostońskiej policji jako oskarżony o morderstwo.

A więc musiało się to skończyć w taki właśnie sposób. Co do tego Frank Fasulo nie ma wątpliwości. Spada, w czasie tych trzech sekund czuje, jak jego ciało nabiera prędkości, a wiatr zrywa mu z ramion marynarkę. I tylko jedna myśl: jakiś gliniarz musiałby go znaleźć wcześniej czy później.

Dziesięć lat później.

17 sierpnia 1987 roku, godzina 2.25 w nocy

Znowu jesteśmy w Mission Flats, w przeznaczonym dla trzech rodzin budynku o drewnianej konstrukcji, który bostończycy nazywają trójpokładowcem. Na podeście drugiego piętra kuli się ośmiu policjantów. Wpatrują się w drzwi, nasłuchując z napięciem, jakby drzwi mogły przemówić.

Drzwi pomalowano lakierem w kolorze chińskiej czerwieni. W ich framudze są dwa małe otworki, tuż ponad poziomem oczu, w miejscu gdzie kiedyś małymi złotymi ćwieczkami przybita była mezuza. Pięćdziesiąt lat temu w dzielnicy mieszkali głównie Żydzi. Mezuza zniknęła dawno temu. Obecnie w mieszkaniu mieści się melina gangu zwanego Oddział Mission.

Nie ulega wątpliwości, że drzwi zostały w jakiś sposób wzmocnione. Najprawdopodobniej zaklinowano je deską wciśniętą pod kątem czterdziestu pięciu stopni pomiędzy drzwi a podłogę, umieszczoną między drewnianymi klockami przyśrubowanymi do parkietu. Aby dostać się do mieszkania, policja będzie musiała rozbić drzwi w drzazgi. Może to potrwać piętnaście sekund, a może i kilka minut — całą wieczność, co wystarczy, aby wrzucić kokainę do sedesu i spuścić wodę, spalić notatki, wyrzucić wagę i woreczki przez dziury w murze. Za długo. W przypadku drzwi z metalowej płyty można przewidzieć, jak długo wytrzymają. Cienkie szybko wygną się, wypaczą i wypadną z framugi. W grubych zrobią się tylko wgniecenia i trzeba wywalić zawiasy albo zamek. Ale stare drewniane drzwi? Trudno zgadnąć. Te wyglądają solidnie.

Julio Vedze nie podoba się ich widok. Zerka na partnera, detektywa z narkotykowej sekcji A-3 Artiego Trudella, i kręci głową. Teraz nie robi się już takich drzwi.

Trudell, potężny mężczyzna z rudą brodą, uśmiecha się do Vegi i napina bicepsy.

Vega i Trudell są podnieceni, zdenerwowani. To pierwszy nalot, podczas którego są całkowicie zdani na siebie. Ich celem jest Oddział Mission, który rozprowadza w okolicy o wiele więcej prochów niż ktokolwiek inny. Mają nakaz pozwalający na wejście bez uprzedzenia — nakaz będący wynikiem ich własnego dochodzenia, dwóch tygodni obserwacji i strumienia wiadomości z wydziału dochodzeniowego, potwierdzonych przez samego Martina Gittensa. Nakaz był nie do ruszenia. Detektyw Julio Vega po kilku takich sukcesach również byłby nie do ruszenia. Vega ma własny plan. Na jesieni przystąpi do egzaminów na sierżanta, przez następnych kilka lat popracuje nad sprawami narkotykowymi, a potem spróbuje dostać przydział do wydziału dochodzeń specjalnych, albo nawet do wydziału zabójstw. Oczywiście Vega nie zwierza się ze swoich planów robienia kariery, ponieważ jego partnerowi, wielkiemu rudzielcowi Artiemu Trudellowi wcale by się to nie spodobało.

Trudell nie marzy o dostaniu się do wydziału zabójstw ani nigdzie indziej. Wystarcza mu zajmowanie się sprawami narkotykowymi. Niektórzy faceci już tacy są. Wolą przypadki, w których nie ma ofiar, a podejrzani są takimi samymi zawodowcami jak ich przeciwnicy z policji. Vega próbował pobudzić ambicję Trudella. Tłumaczył mu, że niczego więcej nie osiągnie, jeżeli nie będzie pracował nad przestępstwami przeciwko życiu i zdrowiu. Kiedyś nawet napomknął, że Trudell powinien zdać egzamin na sierżanta, ale Artie tylko go wyśmiał. „Co takiego? — zapytał. — Mam zrezygnować z tego wszystkiego?” Siedzieli wtedy w poobijanym samochodzie, patrząc na księżycowy krajobraz Mission Avenue — rząd szarych jak popiół, zrujnowanych domów mieszkalnych. Jak można dojść do ładu z takim facetem?

Do diabła z nim. Niech sobie Artie do końca życia łapie ćpunów we Flats. Niech tu gnije. Julio Vega zamierzał piąć się w górę. Jednak najpierw musi narobić trochę hałasu. Potrzebuje parę skalpów, które mógłby pokazać w biurze komisarza.

Vega i Trudell stają przy drzwiach do mieszkania jak dwaj wartownicy.

Inni ludzie, ze względu na mały podest, ustawiają się na schodach prowadzących na następne piętro. Jest wśród nich czterech mundurowych. Pozostali — chłopaki z wydziału narkotyków — ubrani są w dżinsy, adidasy i kevlarowe kamizelki. Na luzie. Żadnego wyposażenia w stylu komandosów.

Przez kilka sekund ludzie nasłuchują, ale z mieszkania nie dobiegają żadne dźwięki.

Vega klęka pod ścianą, a następnie kiwa na Trudella.

Barczysty detektyw staje przed drzwiami. Temperatura na klatce schodowej przekracza trzydzieści stopni. Trudell poci się w swojej kamizelce. Podkoszulek ma pokryty mokrymi plamami. Wilgotna jest także jego kędzierzawa ruda broda. Wielki policjant uśmiecha się, być może, aby ukryć zdenerwowanie. Podnosi półtorametrową stalową rurę i umieszcza ją w zgięciu prawej ręki. Potem gazety nazwą rurę taranem, ale w rzeczywistości jest to kawałek rury kanalizacyjnej, wypełnionej betonem i zaopatrzonej w dwa uchwyty w kształcie litery L.

Vega pokazuje pięć palców, cztery, trzy, dwa — gdy pozostaje jeden, daje nim znak Trudellowi.

Trudell uderza rurą w drzwi. Na klatce schodowej rozlega się echo, jakby grano na bębnie.

Drzwi nie ustępują.

Trudell robi krok do tyłu i jeszcze raz wali rurą.

Drzwi dygoczą, ale trzymają się.

Pozostali gliniarze obserwują to, coraz bardziej zaniepokojeni.

— No, dalej, wielkoludzie — zachęca go Vega.

Trzecie uderzenie. Dudni echo.

Czwarte — tym razem towarzyszy mu dźwięk.

Jedna część drzwi rozsypuje się, rozbita wystrzałem — wystrzałem z wnętrza mieszkania...

...kropelki krwi tryskają z czoła Trudella...

...czerwona mgiełka...

...kawałek skóry...

...i Trudell leży na plecach z rozłupaną czaszką.

Rura z łoskotem pada na podłogę.

Gliniarze odskakują do tyłu, rzucają się płasko na schody, padając jeden na drugiego.

— Artie! — krzyczy jeden.

A inny woła:

— Broń! Broń! Broń!

Vega patrzy na ciało Trudella. Krew jest wszędzie. Czerwone kropelki rozbryzgane na ścianie, kałuża rozpływająca się szeroko pod głową. Rura leży tuż przed drzwiami. Vega chce ją podnieść, ale nogi odmawiają mu posłuszeństwa...

Część I

Wartość cywilizacji narodu można w dużym stopniu

ocenić na podstawie metod,

które stosuje w posługiwaniu się prawem karnym.

Miranda przeciwko stanowi Arizona, 1966

1

Maurice Oulette próbował kiedyś się zabić, ale udało mu się tylko odstrzelić prawą część kości szczękowej. Lekarz w Bostonie zrobił protezę szczęki, ale z nie najlepszym skutkiem. Po operacji Maurice tak wyglądał, jakby jego twarz ulepiono z jakiejś masy. Bardzo starał się to ukryć. Kiedy był młodszy (targnął się na swoje życie, mając dziewiętnaście lat), nosił na twarzy chustkę niczym rabuś banków w starym westernie. Nadawało to Maurice’owi, całkiem nieciekawemu facetowi, intrygujący wygląd, co przez jakiś czas sprawiało mu przyjemność. Ostatecznie jednak zmęczyło go noszenie bandyckiej maski. Nie mógł w niej ani odetchnąć świeżym powietrzem, ani się napić. W końcu pewnego dnia po prostu wyrzucił chustę i od tej pory przestał zwracać uwagę na swój wygląd.

Większość ludzi w mieście akceptowała kalectwo Maurice’a, zupełnie jakby brak szczęki nie był niczym bardziej niezwykłym niż krótkowzroczność czy leworęczność. Byli nawet wobec niego nieco opiekuńczy. Jeżeli letnicy gapili się na Maurice’a, a robili to nawet dorośli, można się było założyć, że Red Caffrey, Ginny Thurler albo ktokolwiek inny, kto akurat był w pobliżu, zmierzy ich lodowatym spojrzeniem, które mówi: „Patrz przed siebie, człowieku”. Versailles jest pod tym względem miłym miastem. Jego ulice, niczym gigantyczny lep na muchy, zwabiały takich młodych ludzi jak ja i trzymały do czasu, aż stawało się już za późno, aby zacząć żyć gdziekolwiek indziej.

Mianowano mnie szefem policji, kiedy miałem dwadzieścia cztery lata. Przez kilka miesięcy ja, Benjamin Wilmot Truman, byłem najmłodszym szefem policji w Stanach Zjednoczonych, a przynajmniej tak tutaj uważano. Wkrótce jednak w „USA Today” pojawił się artykuł o dwudziestodwulatku, którego wybrano na szeryfa gdzieś w Oregonie. Prawdę mówiąc, nigdy nie chciałem być gliniarzem, a tym bardziej szefem policji w Versailles.

Maurice mieszkał w białym drewnianym domu jego zmarłego ojca, żył z pieniędzy opieki społecznej i korzystał z darmowych posiłków fundowanych mu przez dwie konkurujące ze sobą restauracje. Wygrał odszkodowanie od wydziału opieki społecznej stanu Maine za zaniedbania popełnione w czasie leczenia po tym, kiedy odstrzelił sobie szczękę, więc w gruncie rzeczy miał zapewniony byt. Jednak z jakiegoś powodu w ciągu kilku ostatnich lat Maurice coraz rzadziej wychodził z domu. W mieście panowała ogólna opinia, że stał się odludkiem, a może nawet pomieszało mu się w głowie. Nigdy jednak nie wyrządził nikomu krzywdy (poza sobą samym), w związku z czym uważano, że cokolwiek robi Maurice Oulette, jest to wyłącznie jego prywatna sprawa.

Byłem skłonny zgodzić się z tym poglądem, ale z jednym wyjątkiem. Co kilka miesięcy Maurice strzelał do lamp na szosie numer 2, co niepokoiło kierowców podróżujących pomiędzy Millers Falls, stolicą okręgu Mattaquisett, a Versailles. W takich momentach Maurice był zazwyczaj solidnie pijany, co może tłumaczyć jego błędne procesy decyzyjne i jeszcze gorszą celność. Tej nocy, dziesiątego października 1997 roku, około godziny dziesiątej zadzwoniła Peggy Butler i poskarżyła się, że „pan Oulette znowu strzela do samochodów”. Zapewniłem ją, że Maurice wcale nie strzela do samochodów, ale do lamp ulicznych i szansa, że trafi jakiś pojazd, jest w gruncie rzeczy bardzo niewielka.

Pojechałem tam. Usłyszałem wystrzały w odległości dwóch kilometrów od jego domu. Były to ostre trzaski rozlegające się co jakieś piętnaście sekund. Aby dotrzeć do jego domu, musiałem jechać szosą numer 2, co oznaczało, że będę musiał pojawić się w celowniku Maurice’a. Zapaliłem migacze, listwę świetlną, światła mijania, każdą żarówkę, jaka była w samochodzie, licząc na to, że Maurice na chwilę wstrzyma ogień. Chciałem, żeby wiedział, że to tylko policja.

Zaparkowałem bronco dwoma kołami na trawniku, ale nie wyłączyłem migaczy. Stojąc przy rogu domu, krzyknąłem:

— Maurice, tu Ben Truman! — Żadnej odpowiedzi. — Hej, Rambo, czy mógłbyś na sekundę przestać strzelać? — Znowu brak odpowiedzi, ale też żadnych strzałów, co uznałem za pomyślny znak. — Dobra, wychodzę — oświadczyłem. — Nie strzelaj teraz, Maurice.

Małe prostokątne podwórko pokryte trawą, piaskiem i igłami sosnowymi. Walały się tu najrozmaitsze rupiecie — szkielet suszarki do bielizny, bramka do hokeja, pojemnik na mleko. Po drugiej stronie leżała na brzuchu stara chevy nova, której koła wiele lat temu zostały przeniesione do jakiejś innej zdezelowanej novy. Samochód wciąż miał tablice rejestracyjne stanu Maine — z rysunkiem homara i hasłem „Kraina wakacji”.

Maurice stał na skraju podwórka z karabinkiem trzymanym w zagięciu ręki. Jak myśliwy, który zrobił sobie przerwę w polowaniu na przepiórki. Miał na sobie buty, wyświechtane spodnie robocze, czerwoną flanelową kurtkę i czapkę baseballową nasuniętą mocno na czoło. Stał z opuszczoną głową, co nie było czymś niezwykłym. Przyzwyczailiśmy się do mówienia do guzika na jego czapce.

Oświetliłem go latarką.

— Dobry wieczór, Maurice.

— ...wieczór, szefie — odparła czapka.

— Co się tu dzieje?

— Trochę sobie strzelam.

— Widzę. Właśnie prawie na śmierć przestraszyłeś Peggy Butler. Możesz mi powiedzieć, do czego, u diabła, strzelasz?

— Do tamtych świateł. — Maurice kiwnął głową w stronę szosy numer 2.

— Trafiłeś jakieś?

— Nie, proszę pana.

— Coś nie tak z karabinkiem?

Wzruszył ramionami.

— No cóż, obejrzyjmy go sobie.

Podał mi karabin, starego remingtona, którego konfiskowałem już kilkanaście razy. Sprawdziłem, czy nabój jest w komorze, a potem strzeliłem do metalowego słupka ogrodzenia na skraju pola.

— Karabin jest w porządku — poinformowałem go. — To ty nie jesteś w formie.

Maurice roześmiał się pod nosem.

Obmacałem jego kurtkę i poczułem w kieszeni paczkę nabojów. Kiedy sięgnąłem po nią, palce zaplątały mi się w zużyte chusteczki higieniczne.

— Maurice, czy ty kiedykolwiek opróżniasz kieszenie?

Wyjąłem kartonik z amunicją i przełożyłem do swojej kieszeni. Zamiast tego wsunąłem do kurtki Maurice’a paczkę marlboro.

— Nie masz nic przeciwko temu, bym popatrzył, jak ci się tu powodzi?

Wreszcie podniósł głowę. Przeszczepy skóry na jego wklęsłej szczęce lśniły srebrzyście w promieniu latarki.

— Czy jestem aresztowany?

— Nie.

— W takim razie zgoda.

Koniec wersji demonstracyjnej