Korekta

Renata Kuk

Hanna Lachowska

Zdjęcie na okładce

© lady.diana/Shutterstock

Tytuł oryginału

Where the Ivy Grows

Copyright © by S. Quinn

All rights reserved

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5072-4

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Rozdział 1

Słyszę głos.

– Nie. NIE. Nie tym razem.

To Marc. Krzyczy.

Otwieram oczy i czuję, jak Marc obejmuje mnie mocno ramionami. Jesteśmy w łóżku, zwróceni do siebie twarzami; moje nagie ciało przytulone do jego piersi. Świta, przez okna sypialni wpada różowe światło.

Marc zaciska powieki, wygląda, jakby coś go bolało.

– Marc? – mówię.

– Zostaw ją! – krzyczy i obejmuje mnie jeszcze ciaśniej.

Patrzę na jego powieki, które drgają lekko nad pięknymi niebieskimi oczami.

Blada twarz Marca jaśnieje w słabym świetle poranka. On cierpi, a ja nie potrafię tego znieść.

– Co się dzieje? – szepczę. – Marc? Wszystko w porządku?

Siada na łóżku wyprostowany, pociągając mnie za sobą. Jest zaskoczony, zdezorientowany – mały chłopiec bliski płaczu.

Odsuwam włosy, które opadły mu na czoło.

– Miałeś zły sen?

Otwiera usta i znowu je zamyka, a potem przyciąga mnie do piersi.

– To nic – mruczy, ale słyszę w jego głosie napięcie. – Tylko… śniło mi się coś, co zdarzyło się dawno temu. Przepraszam, nie chciałem cię obudzić.

– Nie ma sprawy. – Obejmuję go za szyję. – Słonko już wstaje. Za kilka minut i tak bym się obudziła.

Marc opuszcza mnie na łóżko; widzę, jak jego pierś porusza się szybko, a małe blizny na skórze rozciągają się przy każdym oddechu. Kładę dłoń na jego sercu. Jego skóra wydaje się zbyt gorąca.

– Twój sen… chyba był zły.

– Ale już minął. – Marc opada na poduszkę obok mnie i przesuwa palcem po moich ustach. Potem je całuje.

Już chcę coś powiedzieć – zapytać jeszcze o ten sen. Ale on zaczyna całować mnie mocniej, a ja zatracam się w świecie zmysłów. Jego zapach, jego usta, jego język.

Marc odsuwa się lekko i bierze mnie za rękę. Potem patrzy w dół, na nasze złączone dłonie.

– Pamiętasz, co się stało w nocy? – pytam.

Na ustach Marca pojawia się uśmiech.

– Myślisz, że mógłbym zapomnieć?

– Może.

– Jakby to było możliwe.

– To było dla mnie takie szczęście. Widzieć, jak… jak się we mnie zatracasz.

Marc uśmiecha się szerzej, pokazując piękne białe zęby.

– Więc to było szczęście, naprawdę? – Obejmuje mnie ramionami, czuję na plecach jego duże dłonie.

– Tak – uśmiecham się w jego pierś. – Wielkie, wielkie szczęście.

– Cóż, staram się, panno Rose. – Potargane brązowe włosy opadają mu na czoło; wygląda uroczo jak szczeniak, z porannym zarostem na podbródku.

– Czy dla ciebie… to było coś niezwykłego? – pytam.

Marc zakłada mi włosy za uszy. Są długie i wiem, że zmierzwiły się podczas snu; żałuję, że nie mam pod ręką lusterka. Ale nie mam, a skoro tak, mogę udawać, że są gładkie i lśniące jak u Lucy Liu.

Marc bierze mnie za rękę, przykłada moje palce do swoich ust i wsuwa je między wargi.

– Niezwykłe nie jest na to dość dobrym określeniem.

Czuję, że uśmiecham się szeroko.

– A co by nim było?

Marc wzrusza ramionami i przewraca się na plecy, tak że teraz patrzy na sufit.

– Słowa nigdy nie były moją najmocniejszą stroną. Wolę czyny.

Opieram się na łokciu i patrzę na jego profil. Jest taki doskonały. W zależności od kąta zawsze wygląda trochę inaczej. Z tej strony widać niezwykle delikatny brązowy zarost na jego policzkach i zmierzwione włosy nad czołem, i przywodzi na myśl chłopaka z boys bandu. Ale kiedy odwraca twarz do mnie i widzę ją całą, jest pełna siły i obezwładnia pięknem.

– Czyny? – rzucam wyzywająco, uśmiechając się niemal od ucha do ucha.

Marc wciąga mnie na siebie; moje włosy opadają mu na pierś. Czuję, że jest twardy i odruchowo biorę głęboki oddech. Jego rozmiar ciągle jeszcze mnie zaskakuje.

– Czyny mówią głośniej niż słowa. – Marc przesuwa dłońmi w dół moich pleców, a potem sadza mnie na sobie, dosłownie.

Czuję jego duży twardy członek między nogami. Nie wszedł we mnie jeszcze, ale posadził mnie dokładnie tam, gdzie trzeba, więc napiera na mnie lekko, dając mi do zrozumienia, że w każdej chwili może znaleźć się w środku.

Przytrzymuje mnie w tej pozycji, drocząc się ze mną. Ale tam, gdzie chodzi o Marca, nie mam cierpliwości, a zwłaszcza nie mam jej dzisiaj. Poruszam biodrami tak, że znajduję się pod właściwym kątem i próbuję się opuścić.

Ale on mi nie pozwala. Trzyma mnie mocno.

– Jaka pani chętna, panno Rose. Oczekiwanie też może być przyjemne.

Marszczę brwi. On wie, że to tortura.

– Może dla ciebie.

Patrzymy na siebie; Marc wydaje się całkowicie spokojny. Opanowany. Wracam myślami do ubiegłej nocy i mam nadzieję – naprawdę mam nadzieję – że nie był to jednorazowy wyskok. Że to początek większej bliskości między nami.

Chcę na niego działać. I, do diabła, będę działała.

Wsuwam rękę między jego nogi, obmacując go delikatnie.

Marc wstrzymuje oddech, a potem go wypuszcza.

– Próbuje pani, ile zniosę, panno Rose?

Kiwam głową, zadowolona, kiedy jego dłonie na moich biodrach zwalniają uścisk. To moja szansa. Odrywam jego ręce i opuszczam się na niego.

Kiedy wchodzi we mnie, wydaję długi jęk, a on, ku mojemu zachwytowi, szepcze cicho: „Chryste”.

Patrzę mu w oczy, wiedząc, że moje są już zamglone i nieprzytomne. To cudowne uczucie mieć go w sobie, czuć, jak mnie wypełnia.

Jego oczy też trochę zachodzą mgłą; widzę, jak przełyka.

– Powiedziałeś, że czyny mówią głośniej niż słowa – dyszę, kiedy wchodzi we mnie do końca. Coraz trudniej mi mówić.

– Tak właśnie powiedziałem. – Marc z diabelskim uśmieszkiem unosi jedną brew. Teraz znowu całkowicie nad sobą panuje.

– Tak – mruczę, czując jak moje uda dotykają jego bioder.

Słyszę coś na zewnątrz – jakieś podniesione głosy – i sztywnieję. Te głosy dobiegają z daleka, może aż zza bramy college’u. Ale jest w nich coś, co mi się nie podoba.

Rozdział 2

Co to było?

– Chyba dziennikarze – mówi Marc.

Patrzę na niego.

– Żartujesz.

Marc kręci głową.

– Nie. Wiedziałem, że będą tu dzisiaj rano.

– Ale skąd oni wiedzieli, że ty tu będziesz?

Marc parska śmiechem.

– Nie wiedzieli. Przyjechali tu dla ciebie.

– Dla mnie?

– Sophio, jeśli poważnie myślisz o tym, żebyśmy byli razem, tak właśnie będzie wyglądało nasz życie. Fotoreporterzy będą koczowali przed drzwiami, żeby uszczknąć kawałek ciebie. Nie cierpię tego, ale na to się właśnie piszesz. Ciągle możesz zmienić zdanie.

– Nie. – Kręcę głową. – Wiem, czego chcę.

Głosy przybierają na sile, a mnie nagle ogarniają mdłości.

– Ale zaczynam się bać. Czy ciebie też to przerażało? Na początku?

Marc obejmuje mnie ramionami i przyciąga do siebie. Czuję, jak porusza się we mnie.

– Oooch!

Marc wtula nos w moją szyję i wciąga powietrze.

– Boże, pięknie pachniesz. Nigdy się nie bałem. Ale teraz się boję.

Podnoszę się, czując, jak zmienia pozycję w moim wnętrzu, i patrzę na niego.

– Teraz?

– Oczywiście. Teraz mam coś do stracenia. – Bierze do ręki pasmo moich włosów i okręca je wokół dłoni. – Boję się, że cię stracę.

Marszczę brwi.

– Że mnie stracisz?

Marc puszcza moje włosy i przesuwa dłońmi w górę i w dół moich bioder.

– Ja nie żyję w prawdziwym świecie, Sophio. I myślę, że kiedy sobie to uświadomisz, może zechcesz odzyskać swoje dawne życie. Nie miałbym ci tego za złe. No i jestem jeszcze ja, oczywiście. Kiedy dowiesz się o mnie więcej, będziesz chciała uciec, gdzie cię oczy poniosą.

– Nie – mówię, kręcąc głową. – Ta noc była naszym początkiem. Prawdziwym początkiem. Teraz, kiedy mam ciebie, nie zrezygnuję z tego.

– Och, naprawdę? – Marc uśmiecha się szeroko, a potem przekręca mnie tak, że teraz on jest na górze. Wstrzymuję oddech. – Nie zrezygnujesz ze mnie? – Ciągle jest w środku, a ja czuję rozkoszny ból, kiedy się we mnie porusza.

– Nie mogłabym, nawet gdybym chciała. Jesteś jak narkotyk. Albo zły nawyk.

– Zły nawyk?

Teraz oboje się uśmiechamy.

– Bardzo zły.

– Tylko nie mów, że cię nie ostrzegałem. – Marc obejmuje mnie mocniej. – Teraz nie masz dokąd uciec. Mam cię dokładnie tam, gdzie chcę, żebyś była.

– Wcale nie życzę sobie być gdzie indziej.

W oczach Marca pojawia się smutek.

– Uważaj, czego sobie życzysz.

Podnoszę głowę.

– To znaczy?

– To znaczy… że możesz odkryć we mnie rzeczy, które ci się nie spodobają.

– Jestem pewna, że już je widziałam.

– Nie. – Marc kręci głową. – Jest ich więcej.

– Więcej? – Mówię to lekko, bo nie chcę, żeby mroczne myśli, które go dręczą, całkiem nim zawładnęły. – Marc, wszyscy mamy w sobie rzeczy, których wolimy nie pokazywać innym. Ale intymność, związek, to znaczy dzielić się wszystkim. Światłem i mrokiem. Ja też mam swoje ciemne strony.

Myślę o tym, jaka czasami czuję się zazdrosna. I niepewna, czy Marc chce ze mną być.

– Och, widziałem już pani ciemną stronę, panno Rose. – Marc znowu się uśmiecha, a ja czuję ulgę.

– Och, naprawdę? A co dokładnie pan widział, panie Blackwell?

– Jesteś zdecydowanie zbyt ufna – mówi Marc.

– Raczej nie nazwałabym tego ciemną stroną.

Marc zaczyna się poruszać do przodu i do tyłu, powoli, ale z siłą, która zapiera mi dech w piersiach.

– Och – mruczę, kiedy przyspiesza.

Podnosi moje nogi i oplata nimi swoje plecy; teraz porusza się już szybko i mocno.

Po ubiegłej nocy jest między nami inaczej. Nadal gorąco. Nadal seksownie. Ale… jest też bliskość. Mam wrażenie, że jego ciało stapia się z moim. Że jest jego częścią.

Ujmuję jego twarz w dłonie i patrzę prosto w czyste, niebieskie oczy.

– Skończysz już? – szepczę. Uderza we mnie z coraz większą siłą, a ja czuję narastającą przyjemność. – O Boże, Marc… zrobisz to?

– Jeszcze nie – mówi, zamykając oczy. – Dopiero po tobie.

Wypuszcza powietrze, chwyta mnie za pośladki i wbija się we mnie głębiej, jeszcze głębiej.

Przyjemność jest tak intensywna, że niemal sprawia ból. Wiję się pod nim, przygwożdżona jego ciężarem. Nie pozwala mi się poruszyć, nie pozwala mi uciec przed tą przyjemnością. Prawie mnie już ma, całą, i wie o tym. Jeszcze kilka pchnięć i będę należała do niego. Ale ja nie chcę przeżywać tego sama. Chcę, żeby był ze mną, od początku do końca. Tak jak ubiegłej nocy.

– Czekaj – dyszę. – Nie chcę jeszcze… Nie bez ciebie.

Marc przewraca się na plecy, pociągając mnie za sobą.

– Niech ci się przyjrzę – mówi, podnosząc mnie do góry.

– O Boże, Marc – mruczę, poruszając się w przód i w tył. Nie mogę się powstrzymać. Nie mogę myśleć. Nie mogę przestać się ruszać. – Marc. Och, Marc. – Czuję fale ciepła sunące w górę moich nóg. Nagle obejmują moje podbrzusze, a ja całą sobą padam na jego pierś.

Ręce Marca zaciskają się na moich biodrach; nie pozwala mi uciec, podczas gdy ciepło rozlewa się po całym moim ciele.

– Och – jęczę, obezwładniona rozkoszą. Ale ogarnia mnie też smutek. Marc nie skończył. Czy znowu go straciłam?

– Marc…

Ucisza mnie, przyciskając wargi do moich ust i kołysząc mnie do przodu i do tyłu. Raz, dwa, trzy, a potem…

Wydaje gardłowy jęk i zamyka oczy, zaciska zęby. Jego ciało rozluźnia się i Marc opada na łóżko z przymkniętymi oczami.

– Czy ty…? – pytam.

Marc lekko kiwa głową.

Opadam na niego, wtulam się w jego pierś, czując na niej blizny i włosy. Uśmiecham się, kiedy obejmuje mnie ramionami.

– Kocham cię – szepcze Marc. – Gotowa stawić czoło światu?

Rozdział 3

Starałam się nie myśleć o tym, co czeka nas za bramami college’u.

Wtuleni w siebie nawzajem, w ciepłym kokonie naszej sypialni, jesteśmy bezpieczni. Ale tam, na zewnątrz… Wiem, że czekają na nas paparazzi. A ściśle mówiąc, czekają na mnie.

Tego ranka dostaną niezłą historię. Bonus do Marca Blackwella.

Myślę o zdjęciu, które zrobili nam pod domem mojego taty. Bóg jeden wie, jaką dorobią do niego historię w porannych gazetach. Niewinna dziewczyna uwiedziona przez złego starszego mężczyznę? A może puszczalska studentka uwiodła przystojnego nauczyciela z Hollywood?

– Jesteś na to gotowa? – pyta Marc, tym razem zupełnie poważnie. Lubię jego lekką, skłonną do zabawy stronę i żałuję, naprawdę żałuję, że nie jesteśmy po prostu zwykłą, normalną parą. Ale… nie jesteśmy. Pod żadnym względem.

– Prawie. – Cudownie jest czuć jego ciepłą pierś pod policzkiem; chcę jeszcze kilku minut tej przyjemności: dotyku jego skóry, jego pięknego zapachu i jego silnych ramion.

Leżymy tak jeszcze przez chwilę, aż w końcu zmuszam się, żeby wstać.

– Zróbmy to – mówię, odrywając się od niego.

– Jesteś pewna? Bo ja mogę zniknąć stąd niezauważony. Ciągle możesz się wycofać, Sophio. Nie chciałem tego dla ciebie. Wierz mi. I nadal nie chcę.

– Ale ja chcę ciebie – mówię. – A to wszystko jest z tobą w pakiecie. To część ciebie.

Marc opiera się na łokciu, a ja widzę teraz jego długie, muskularne ramię.

– Zjedzmy śniadanie, a potem niech zrobią te zdjęcia.

Kręcę głową.

– Jestem zbyt zdenerwowana, żeby jeść.

– Powinnaś coś zjeść.

– Nie byłabym w stanie, naprawdę. Chcę tylko mieć to już za sobą.

Marc wzdycha.

– Dobrze. Skoro nalegasz.

Wysuwam się z jego objęć i idę do szafy. Wkładam czystą bieliznę, a potem moja ręka zatrzymuje się nad granatowym kostiumem. Jen namówiła mnie, żebym go kupiła na przesłuchania. Powinnam wyglądać elegancko. Poważnie. Dorośle. Niezbyt młodzieżowo.

Czuję, że Marc staje za mną. Sięga ponad moim ramieniem i wyciąga z szafy moje ulubione wąskie dżinsy.

– Włóż to, co lubisz – mówi. – Bądź dzisiaj sobą. Powinni wiedzieć, kim naprawdę jesteś. Pokochają cię taką, tak samo jak ja.

Odwracam się i patrzę w jego niebieskie oczy, tak czyste dzisiaj i jasne jak diamenty, w których odbija się niebo.

– Marc. Dlaczego ty mnie kochasz? To znaczy… oni wszyscy będą się nad tym zastanawiać, prawda? Dlaczego ktoś taki jak ty zakochał się w kimś takim jak ja.

Marc uśmiecha się i moje serce topnieje.

– Ponieważ jesteś sobą.

– To znaczy?

– Nie rozumiesz, prawda?

– Czego nie rozumiem?

– Co sprawia, że ludzie cię kochają.

– Ludzie mnie nie kochają – śmieję się. – W każdym razie nie bardziej niż kogokolwiek innego. Nie rozumiem, dlaczego ty mnie kochasz. Jestem zupełnie zwyczajna. Jestem zwyczajną dziewczyną ze zwyczajnej wsi.

– Z całą pewnością nie jesteś zwyczajna – mówi Marc. – Nigdy w życiu nikogo takiego nie spotkałem. Gdybyś była kimś innym, nigdy nie doszłoby do takiej sytuacji. – Wzdycha. – Chryste, co za burdel.

Przeszywa mnie ból.

– Burdel? Tak nas widzisz?

Marc podnosi głowę i widzę ból w jego oczach.

– Nie ciebie. Siebie.

– Nie zgadzam się. Jesteś doskonały.

Marc się śmieje.

– Dlatego właśnie cię kocham, Sophio. Bo wszystko dla ciebie jest dobre. – Obejmuje mnie ramionami. – Ubierz się. Twoja publiczność czeka.

Table of Contents

Tytułowa

Redakcyjna

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3