Korekta

Renata Kuk

Hanna Lachowska

Zdjęcie na okładce

© Aurelie and Morgan David de Lossy/Cultura/Getty Images/Flash Press Media

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Tytuł oryginału

Wait For You

WAIT FOR YOU by J. Lynn.

Copyright © 2013 by J. Lynn.

Published by arrangement with the Author.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5037-3

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Wszystkim, którzy w tej chwili czytają tę książkę.

Bez was nic nie byłoby możliwe.

Zmiatacie mi z nóg puchate skarpetki!

Rozdział 1

Najbardziej w życiu bałam się dwóch rzeczy. Po pierwsze: obudzić się w środku nocy i zobaczyć tuż nad sobą ducha z przezroczystą twarzą. Mało prawdopodobne, wiem, ale megaprzerażające. Po drugie: wejść do klasy po dzwonku.

Ponad wszystko nienawidziłam się spóźniać.

Nie znosiłam, kiedy ludzie odwracali się i gapili, co działo się zawsze, kiedy ktoś wchodził na lekcję choćby z minutowym spóźnieniem.

To dlatego w czasie weekendu za pomocą Google’a opracowałam w najmniejszych szczegółach trasę z mojego mieszkania w University Heights na parking dla zmotoryzowanych studentów. Co więcej, w niedzielę dwukrotnie ją pokonałam, żeby się upewnić, czy Google nie wyprowadzi mnie w pole.

Trasa wynosiła dokładnie 1,9 kilometra.

Pięć minut w samochodzie.

Wyszłam z domu kwadrans wcześniej, żeby być na miejscu dziesięć minut przed rozpoczęciem zajęć.

Nie przewidziałam tylko półtorakilometrowego korka przed znakiem Stop. Bo przecież świat by się skończył, gdyby w tym historycznym mieście były choć jedne światła! Nie spodziewałam się również, że w kampusie nie zostanie już ani pół wolnego miejsca do zaparkowania. Musiałam się zatrzymać przy dworcu obok uniwersytetu i straciłam cenny czas na poszukiwanie drobnych do parkometru,

„Jeśli już upierasz się przy przeprowadzce na drugi koniec kraju, to na litość boską przynajmniej zamieszkaj w akademiku! Chyba mają tam akademiki?”

Stałam na progu budynku nauk ścisłych Roberta Byrda i łapałam oddech po biegu pod najbardziej strome i niewygodne wzgórze świata, a w uszach rozbrzmiewał mi głos mojej matki.

Oczywiście nie zamieszkałam w akademiku, bo wiedziałam, że pewnego dnia moi rodzice pojawią się tam bez zapowiedzi, zaczną oceniać i przemawiać, a ja wolałabym dostać kopa w twarz niż pozwolić, żeby ktoś postronny był tego świadkiem. Zamiast tego sięgnęłam do własnych pieniędzy, zasłużonych, choć zdobytych w koszmarnych okolicznościach i wynajęłam mieszkanie niedaleko kampusu.

Państwo Morganstenowie byli wściekli.

Co mnie zachwyciło.

Aktualnie jednak żałowałam tego aktu buntu, bo kiedy zdyszana po sprincie w duszny, sierpniowy poranek wbiegłam wreszcie do klimatyzowanego budynku z cegły, było już jedenaście po dziewiątej, zajęcia zaczęły się minutę temu i odbywały się na drugim piętrze. Czemu na litość boską wybrałam astronomię?!

Może dlatego, że myśl o jeszcze jednej godzinie biologii sprawiała, że mnie mdliło…? Tak. To było to.

Wbiegłam pod górę po szerokich schodach, a potem wpadłam przez podwójne drzwi, ale za nimi zderzyłam się z ceglaną ścianą.

Runęłam na plecy, machając przy tym rękami jak ten gość, który przeprowadza dzieci przez pasy, tylko że w stanie upojenia alkoholowego. Wypchana torba listonoszka zsunęła mi się z ramienia i pociągnęła mnie na bok. Włosy opadły mi na twarz i kasztanowa mgła zasłoniła cały widok, a ja niebezpiecznie się zachwiałam.

Jezu, spadam! Nie miałam jak się zatrzymać. Doznałam wizji życia z przetrąconym karkiem. To będzie masak…

Nagle coś mocno złapało mnie w talii i powstrzymało swobodne spadanie. Torba upadła, a po lśniącej podłodze rozsypały się cholernie drogie podręczniki i długopisy. Moje długopisy! Moje cudowne długopisy rozpierzchły się po całym piętrze. Sekundę później zostałam przyciśnięta do ściany.

Tylko że ściana była podejrzanie ciepła.

I chichotała.

– Rany! – powiedział głęboki głos. – Nic ci się nie stało, skarbie?

Ściana zdecydowanie ani trochę nie była ścianą. To był chłopak. Serce mi się zatrzymało, a w piersi poczułam taki ucisk, że przez jedną przerażającą sekundę nie mogłam ani się poruszyć, ani myśleć. Cofnęłam się o pięć lat wstecz. Utknęłam tam. Nie mogłam nawet drgnąć. Powietrze boleśnie uciekało mi z płuc, a po karku pięło się nieprzyjemne mrowienie. Zablokowały mi się wszystkie mięśnie.

– Hej! – Głos złagodniał i usłyszałam w nim troskę. – Wszystko dobrze?

Zmusiłam się do wzięcia głębokiego wdechu. Do oddychania w ogóle. Musiałam oddychać. Wdech. Wydech. Ćwiczyłam to wiele razy przez ostatnie pięć lat. Już nie byłam czternastolatką. Już nie mieszkam tam. Jestem tutaj. Na drugim końcu kraju.

Poczułam dwa palce pod brodą i moja głowa powędrowała do góry. Spojrzała na mnie para hipnotyzujących niebieskich oczu okolonych czarnymi rzęsami. Ich błękit był tak elektryzujący, wibrujący i kontrastujący z czarnymi źrenicami, że zastanawiałam się, czy są prawdziwe.

A później to do mnie dotarło.

Ten koleś mnie obejmował. Kolesie nigdy mnie nie obejmowali. Nie licząc tamtego jednego razu, ale tamten nigdy nie będzie się liczył. Ten przyciskał mnie do siebie, uda do ud, pierś do piersi. Jakbyśmy tańczyli. Moje zmysły ożyły, kiedy poczułam lekki zapach jego perfum. Wow! Pachniał ładnie i drogo, jak tamten…

Nagle przepełnił mnie gniew, słodki i dobrze znany, i zepchnął na boczny tor panikę i zagubienie. W desperacji zdałam się na tę wściekłość i udało mi się wydobyć z siebie głos:

– Puść mnie!

Niebieskooki natychmiast rozluźnił uścisk. Nie byłam przygotowana na tak niespodziewaną utratę podparcia i zatoczyłam się w bok, opamiętując się w ostatniej chwili, zanim potknęłam się o własną torbę. Dyszałam, jakbym przebiegła kilometr, odgarnęłam z twarzy gęste pasma włosów i wreszcie dobrze mu się przyjrzałam.

Słodki Jezu, Niebieskooki był…

Był tak boski, że dziewczyny pewnie dla niego wariowały. Wysoki, o głowę czy nawet dwie wyższy ode mnie, szeroki w barach, ale wąski w biodrach. Atletyczna budowa pływaka. Lekko kręcone ciemne włosy opadały mu na czoło i zakrywały równie ciemne brwi. Kości policzkowe miał szerokie i wyraźne, usta ekspresyjne – po prostu ideał aż proszący się o to, żeby dla niego oszaleć. I do tego jeszcze te szafirowe oczy. Ja cię kręcę…

Kto by pomyślał, że miasteczko Shepherdstown ma na pokładzie kogoś takiego?

A ja właśnie na niego wpadłam! I to dosłownie. No ładnie…

– Przepraszam. Spieszyłam się na zajęcia. Jestem spóźniona i…

Klękając, lekko uniósł kąciki ust. Zaczął zbierać moje rozsypane rzeczy, a ja przez chwilę myślałam, że się rozpłaczę. Czułam wzbierające w gardle łzy. Byłam już porządnie spóźniona, nie mogłam tak zacząć pierwszego dnia. Co za porażka.

Kucnęłam i pozwoliłam, żeby włosy opadły mi na twarz. Zaczęłam zbierać długopisy.

– Nie musisz mi pomagać.

– Nie ma sprawy. – Podniósł kartkę papieru i zerknął. – Astronomia? Też idę.

No świetnie. Przez cały semestr będę spotykać kolesia, którego prawie zabiłam na korytarzu.

– Spóźnisz się przeze mnie – powiedziałam żałośnie. – Przepraszam, naprawdę.

Wpakował wszystkie podręczniki i długopisy z powrotem do mojej torby i wstał, podając mi ją.

– Nic się nie stało. – Krzywy uśmiech rozlał mu się po całej twarzy i ujawnił dołeczek w lewym policzku. Na prawym takiego nie było. – Jestem przyzwyczajony do tego, że dziewczyny się na mnie rzucają.

Zamrugałam. Chyba musiałam się przesłyszeć, nie mógł powiedzieć czegoś tak nędznego.

A jednak powiedział, a co więcej, mówił dalej:

– Chociaż muszę przyznać, że próba wskoczenia mi na plecy to coś nowego. Ale podobało mi się.

Poczułam, że policzki mi płoną i rzuciłam:

– Nie zamierzałam wskakiwać ci na plecy ani się na ciebie rzucać.

– Nie? – Krzywy uśmiech wciąż był obecny. – No to szkoda. Gdyby tak było, uznałbym ten dzień za najlepszy pierwszy dzień zajęć w historii.

Nie wiedziałam, co na to powiedzieć, więc tylko przycisnęłam ciężką torbę do piersi. Wcześniej nikt ze mną nie flirtował. Większość kolesiów bała się choćby na mnie patrzeć, a ci, którzy patrzyli, na pewno nie robili tego w celach flirciarskich.

Wzrok Niebieskookiego padł na kartkę, którą wciąż trzymał w ręce.

– Avery Morgansten?

Serce mi się ścisnęło.

– Skąd znasz moje nazwisko?

Przekrzywił głowę i uśmiechnął się jeszcze szerzej.

– Jest wydrukowane na twoim planie zajęć.

– Ach! – Zgarnęłam fale włosów z rozpalonej twarzy. Oddał mi plan, a ja go wsunęłam do torby. Kiedy szamotałam się z zapięciem, poczułam się jeszcze bardziej niepewnie.

– Ja się nazywam Cameron Hamilton – oznajmił Niebieskooki – ale wszyscy mówią do mnie Cam.

Cam. Powtórzyłam to imię w myślach. Podobało mi się.

– Jeszcze raz bardzo ci dziękuję, Cam.

Pochylił się i podniósł czarny plecak, którego wcześniej nie zauważyłam. Kilka pasm ciemnych włosów spadło mu na czoło, więc je odgarnął, kiedy się prostował.

– No to zróbmy to nasze entrée.

Ruszył w kierunku sali 205, ale ja stałam jak wmurowana. Sięgnął do klamki, a potem spojrzał przez ramię. Czekał.

Nie mogłam tego zrobić. I nie miało to nic wspólnego z tym, że właśnie staranowałam najprzystojniejszego faceta na kampusie. Po prostu nie mogłam wejść do sali, w której wszyscy odwrócą się w moją stronę i zaczną się gapić. Przez ostatnie pięć lat miałam dość bycia w centrum uwagi, gdziekolwiek się pojawiałam. Pot wystąpił mi na czoło, a żołądek się ścisnął, kiedy robiłam krok w tył i oddalałam się od sali i Cama.

Spojrzał na mnie i zmarszczył brwi, a na jego zjawiskowej twarzy pojawił się wyraz zdumienia.

– Idziesz w złą stronę, skarbie.

Szłam w złą stronę przez pół życia.

– Nie mogę.

– Czego nie możesz? – Zbliżył się o krok.

A wtedy ja wystrzeliłam. Odwróciłam się i pobiegłam tak szybko, jakbym startowała w wyścigu o ostatnią na świecie filiżankę kawy. Kiedy dotarłam do tych przeklętych podwójnych drzwi, usłyszałam, że Cam mnie woła, ale się nie zatrzymałam.

Twarz mi płonęła, ale mknęłam po schodach i bez tchu wypadłam z budynku nauk ścisłych. Moje nogi wciąż się poruszały, aż trafiłam na ławkę przed biblioteką. Poranne słońce wydawało się świecić za jasno, więc zacisnęłam powieki.

Jezu!

Genialny sposób rozpoczęcia nowego życia w nowym mieście i w nowej szkole… Przemierzyłam ponad półtora tysiąca kilometrów, żeby zacząć od nowa, a w ciągu kilku minut wszystko zepsułam.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Tytulowa

Redakcyjna

Dedykacja

Rozdział 1