Korekta

Hanna Lachowska

Jolanta Kucharska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Dennis Hallinan/Archive Photos/Getty Images

Tytuł oryginału

Fall with Me

FALL WITH ME. Copyright © 2014 by Jennifer L. Armentrout.

Published by arrangement with the Author.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5464-7

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Dla czytelników.

Mam nadzieję, że Wam się spodoba!

Rozdział 1

Siedziałam w miękkim fotelu w słonecznej poczekalni zaledwie od dziesięciu minut, kiedy w polu mojego widzenia pojawiły się podniszczone białe tenisówki. Przez ten czas przyglądałam się drewnianej podłodze i myślałam, że prywatna opieka medyczna musi być opłacalna, skoro właścicieli stać na ciemne drewno, które wygląda na drogie.

Z drugiej strony rodzice Charliego Clarka nie żałowali pieniędzy na stałą opiekę nad jedynym synem. Umieścili go w najlepszym ośrodku w całej Filadelfii. Co roku wydawali na to astronomiczne sumy, zdecydowanie większe niż to, co ja byłam w stanie zarobić na kelnerowaniu w barze U Mony i projektowaniu stron internetowych na boku.

Podejrzewałam, że miało to rekompensować jedyne odwiedziny w roku, trwające na dodatek może ze dwadzieścia minut. Na pewno nie byłam najżyczliwszym i najwyrozumialszym człowiekiem na świecie, bo za każdym razem, kiedy o nich myślałam, ogarniała mnie wściekłość. Podniosłam wzrok na uśmiech przyklejony do twarzy pielęgniarki. Zamrugałam raz, a potem drugi, ale nie rozpoznałam miedzianych włosów ani jasnego świeżego spojrzenia oczu w kolorze orzecha laskowego.

Musiała być tu nowa.

Spojrzała na czubek mojej głowy i patrzyła na niego nieco dłużej, niż wymagał przelotny rzut oka, ale uśmiech pozostał na miejscu. Nie miałam jakichś strasznie zwariowanych włosów. Co prawda kilka dni temu zmieniłam czerwone pasemka na głęboko purpurowe, ale i tak wszystko upchnęłam do związanego naprędce koka. Wczoraj zamykałam bar, więc do domu dotarłam o trzeciej nad ranem, a wstanie z łóżka i umycie zębów i twarzy przed wyjazdem do miasta okazało się niemal nadludzkim wyczynem.

– Roxanne Ark? – spytała pielęgniarka. Stanęła przede mną i klasnęła w dłonie.

W mózgu mi zazgrzytało na dźwięk mojego imienia w pełnym brzmieniu. Moi rodzice byli dziwni. Coś mi się zdaje, że w latach osiemdziesiątych mogli ostro ćpać. Mnie nazwali na cześć piosenki Roxanne, a moich braci Gordon i Thomas. To dwa z trzech imion Stinga.

– Tak – przyznałam i sięgnęłam po torbę.

Pielęgniarka z niewzruszonym uśmiechem ruszyła do podwójnych zamkniętych drzwi.

– Siostry Venter dzisiaj nie ma, ale przekazała mi, że przychodzi pani w każdy piątek w południe, więc przygotowaliśmy Charliego.

– Ojej, wszystko u niej dobrze? – zaniepokoiłam się. Przez te sześć lat odwiedzin tutaj siostra Venter stała się bliską znajomą. Wiedziałam nawet, że jej najmłodszy syn wreszcie się żeni w październiku, a za sprawą środkowego dziecka miesiąc temu, w lipcu, została babcią.

– Przeziębiła się, chyba z okazji końca lata. Chciała dzisiaj przyjść, ale przekonałyśmy ją, żeby została w domu i wykurowała się przez weekend. – Odsunęła się trochę, gdy wstałam. – Wspominała, że lubi pani czytać Charliemu.

Pokiwałam głową i zacisnęłam dłoń na torbie.

Zatrzymała się przy drzwiach, odpięła od fartucha plakietkę z imieniem i przesunęła nad czytnikiem. Rozległo się piknięcie, więc otworzyła drzwi.

– Miał kilka niezłych dni. Nie tak dobrych, jakbyśmy sobie życzyli – mówiła dalej, idąc szerokim jasno oświetlonym korytarzem o białych, pustych, całkiem anonimowych ścianach – ale dzisiaj obudził się wcześnie.

Moje jaskrawozielone japonki klapały na płytkach, a jej tenisówki były bezszelestne. Minęłyśmy korytarz, który jak wiedziałam, prowadził do świetlicy. Charlie nigdy nie lubił spędzać tam czasu, co było o tyle dziwne, że zanim… przed wypadkiem był duszą towarzystwa.

W ogóle można było o nim wiele powiedzieć.

Jego pokój mieścił się w innym bloku. Okna wychodziły na zieleń i basen terapeutyczny, którego nie lubił. Nigdy się nie pasjonował pływaniem, ale i tak za każdym razem, kiedy widziałam ten przeklęty basen, miałam ochotę w coś przywalić. Sama nie wiem, o co mi chodziło. Może o to, że większość z nas traktowała takie rzeczy, jak możliwość samodzielnego pływania, jak coś oczywistego. Albo o to, że woda zawsze kojarzyła mi się z wolnością i brakiem ograniczeń, a przyszłość Charliego została tak dramatyczne ograniczona.

Pielęgniarka zatrzymała się przed zamkniętymi drzwiami do jego pokoju.

– Wie pani, co robić, kiedy będzie pani chciała wyjść.

Wiedziałam. Przy wyjściu musiałam się odmeldować w pokoju pielęgniarek. Podejrzewałam, że chciały się upewnić, czy go nie wykradam. Kiwnęła wesoło w moim kierunku, a potem odwróciła się na pięcie i ruszyła w drogę powrotną.

Przez chwilę wpatrywałam się w drzwi i oddychałam powoli. Robiłam to przed każdym spotkaniem. To był jedyny sposób, żeby pozbyć się przed wejściem kłębowiska złych emocji: rozczarowania, wściekłości i smutku. Nie chciałam, żeby to widział. Czasem mi się nie udawało, ale zawsze próbowałam.

Otworzyłam drzwi dopiero, kiedy byłam pewna, że mogę się uśmiechać, nie wyglądając przy tym jak wariatka, ale jak za każdym razem od sześciu lat widok Charliego był niczym uderzenie w gardło.

Siedział w fotelu przed ogromnym oknem sięgającym od podłogi do sufitu. W swoim fotelu. Miał ratanowy fotel z okrągłym siedziskiem, obity jaskrawobłękitnym materiałem. Miał go od szesnastego roku życia. Dostał na urodziny zaledwie kilka miesięcy przed tym, jak wszystko się dla niego zmieniło.

Nie spojrzał na mnie, kiedy weszłam. Nigdy nie patrzył.

Pokój był całkiem fajny, dość spory, z dużym łóżkiem starannie zasłanym przez jedną z pielęgniarek, biurkiem, którego jak wiedziałam, nigdy nie używał, i telewizorem, którego nie widziałam włączonego ani razu przez sześć lat.

Siedział w fotelu, wyglądał przez okno i był taki chudy, że prawie niewidzialny. Siostra Venter mówiła, że mają problem z namówieniem go na trzy porządne posiłki dziennie, ale kiedy spróbowali zmienić system na pięć mniejszych, to nic nie dało. Rok temu było już tak źle, że karmili go sondą, a ja wciąż czułam smak strachu, że go stracę.

Jasne włosy miał świeżo umyte, ale nie ułożone. W ogóle ktoś ostrzygł je znacznie krócej niż zwykle nosił. Stawiał na artystyczny nieład i świetnie mu to wychodziło. Dzisiaj miał na sobie białą koszulkę i szare bawełniane dresy, ale nie z tych modnych. Miały ściągacz w kostce i wiedziałam, Boże, wiedziałam, że kiedyś wpadłby w szał, gdyby się dowiedział, że będzie miał coś takiego na sobie. Miał gust, styl, wszystko.

Podeszłam do drugiego fotela, takiego samego. Sama go kupiłam trzy lata temu. Odchrząknęłam.

– Cześć.

Nie spojrzał na mnie.

Nie żebym się tego spodziewała. To znaczy jasne, jak zwykle czułam, że „to niesprawiedliwe”, ale nie był to żaden szokujący regres, bo nigdy na mnie nie patrzył.

Jeszcze raz głęboko wciągnęłam powietrze.

– Dzisiaj jest koszmarnie gorąco, więc nie nabijaj się z moich spodenek. – Kiedyś kazałby mi się przebrać, żeby nawet nie przyszło mi do głowy pokazanie się w czymś takim publicznie. – W telewizji mówili, że w weekend ma paść rekord gorąca.

Powoli zamrugał.

– Mają też być straszne burze. – Złączyłam dłonie i modliłam się, żeby na mnie popatrzył. Czasem nie patrzył. Teraz nie patrzył już od trzech wizyt i to mnie przerażało, bo kiedy ostatnio minęło tyle czasu bez kontaktu wzrokowego i zwracania na mnie uwagi, dostał potem strasznego ataku. Pewnie te dwie sprawy nie miały ze sobą nic wspólnego, ale mimo wszystko czułam, że mnie ściska w żołądku. Zwłaszcza odkąd siostra Venter wyjaśniła mi, że takie ataki są dość częste w przypadku pacjentów po urazie głowy.

– Pamiętasz, że bardzo lubię burze, no nie?

Cisza.

– No, chyba że miałyby się zmienić w tornado – brnęłam. – Ale jesteśmy w Filadelfii, więc zagrożenie jest niewielkie.

Kolejne powolne mrugnięcie, które zauważyłam, choć siedział bokiem do mnie.

– Aha! A jutro wieczorem zamykamy Monę dla gości – paplałam dalej, a jednocześnie się zastanawiałam, czy przypadkiem mu już o tym nie mówiłam. Zresztą to przecież nie miało znaczenia. – Będzie impreza zamknięta. – Zamilkłam, żeby zaczerpnąć tchu.

Charlie wciąż patrzył przed siebie.

– Myślę, że spodobałoby ci się U Mony. Jest trochę obskurnie, ale w taki fajny sposób. No ale już ci to przecież mówiłam. Nie wiem, chciałabym… – zaczęłam, ale zasznurowałam usta, gdy uniósł ramiona w głębokim ciężkim westchnieniu. – Chciałabym wielu rzeczy – dokończyłam szeptem.

Zaczął się kołysać. Wydawało mi się, że robi to nieświadomie. Ten łagodny ruch kojarzył mi się z oceanem, powolnym przesuwaniem się to w przód, to w tył na falach.

Przez chwilę tłumiłam odruch wywrzeszczenia całej tej frustracji, która we mnie buzowała. Kiedyś Charliemu nie zamykała się buzia. Nauczyciele w podstawówce nazywali go Wielkie Usta, a on się z tego śmiał. Boże, śmiał się najcudowniej, szczerze i zaraźliwie.

Ale nie śmiał się już od lat.

Zamknęłam oczy, żeby powstrzymać falę gorących łez. Miałam ochotę rzucić się na podłogę i wierzgać. To wszystko było niesprawiedliwe. Charlie powinien móc chodzić. Skończyłby już college i poznał jakiegoś seksownego gościa, który by go pokochał. Chodzilibyśmy na podwójne randki, z nim i z facetem, którego ja bym ze sobą przywlekła. Powinien realizować zamierzenia i być już autorem pierwszej powieści. Bylibyśmy tacy, jak zawsze. Najlepsi przyjaciele. Nierozłączni. Przychodziłby do mnie do baru, a gdyby było trzeba, kazałby mi wziąć dupę w troki i sobie radzić.

Powinien żyć. Bo ten stan, w którym był teraz, jakkolwiek go nazwać, nie przypominał życia.

Jedna pieprzona noc, kilka głupich słów i kamień. To wystarczyło, żeby wszystko zniszczyć.

Otworzyłam oczy z nadzieją, że będzie na mnie patrzył, ale nie patrzył, a ja nie mogłam zrobić nic więcej, jak tylko dalej to ciągnąć. Wyjęłam z torby złożoną kartkę z akwarelą.

– To dla ciebie – zachrypiałam, ale mówiłam dalej. – Pamiętasz, jak mieliśmy piętnaście lat i moi rodzice zabrali nas do Gettysburga? Strasznie ci się podobało Devil’s Den, więc namalowałam ci je.

Rozłożyłam kartkę i trzymałam mu przed twarzą, chociaż nie patrzył. W zeszłym tygodniu kilka godzin zajęło mi namalowanie skał piaskowca i trawiastej łąki tak, żeby głazy i rozrzucone kamienie miały odpowiedni odcień. Światłocień był najtrudniejszy z tego wszystkiego, bo malowałam akwarelami, ale wydawało mi się, że ogólnie wyszło całkiem spoko.

Wstałam i podeszłam do ściany naprzeciwko łóżka. Wyjęłam z biurka pinezkę i przypięłam obrazek wśród innych. Co tydzień przynosiłam jeden. W sumie trzysta dwanaście obrazków.

Rozejrzałam się po ścianach. Najbardziej lubiłam portrety, mnie i Charliego razem, jak byliśmy młodsi. Miejsce na ścianach zaczynało się kończyć. Niedługo będę musiała przejść na sufit. Wszystkie rysunki dotyczyły przeszłości. Nic na temat teraźniejszości czy przyszłości. Po prostu ściana wspomnień.

Wróciłam do fotela i wyjęłam z torby książkę. Księżyc w nowiu. Widzieliśmy razem pierwszy film. Prawie poszliśmy na drugi. Otworzyłam ją w miejscu, gdzie ostatnio przerwałam lekturę, i pomyślałam, że Charlie byłby w drużynie Jacoba. Na pewno nie dałby się wampirom. Chociaż czytałam mu to już po raz czwarty, wydawało mi się, że mu się podoba.

A przynajmniej tak sobie wmawiałam.

W ciągu godziny, którą tu spędziłam, ani razu na mnie nie spojrzał. Zaczęłam się pakować, a serce miałam tak ciężkie jak tamten kamień, który wszystko zmienił. Pochyliłam się nad nim.

– Charlie, popatrz na mnie. – Zaczekałam chwilę i ścisnęło mnie w gardle. – Proszę.

A Charlie… Tylko mrugał i dalej się kołysał. Do tyłu i do przodu. Nic więcej, a na jakąkolwiek reakcję czekałam przez pięć minut. Ale nie było reakcji. Ze łzami w oczach pocałowałam jego chłodny policzek i się wyprostowałam.

– No to do zobaczenia w przyszły piątek, dobra?

Udawałam, że powiedział, że dobra. Tylko dzięki temu byłam w stanie opuścić pokój i zamknąć za sobą drzwi. Wymeldowałam się u pielęgniarek, a potem wyszłam na oślepiający upał. Wygrzebałam z torby okulary przeciwsłoneczne. Skwar dobrze robił mojej przemarzniętej skórze, ale nie rozgrzewał wnętrza. Zawsze tak było po wizycie u Charliego. Dopiero jak zacznie się moja zmiana w barze, dam radę otrząsnąć się z tego chłodu.

Zaklęłam i ruszyłam na tył parkingu, gdzie zostawiłam auto.

Widziałam skwar falujący nad rozgrzanym asfaltem i od razu zaczęłam sobie wyobrażać, jakie kolory musiałabym zmieszać, żeby przenieść to na płótno. Potem zobaczyłam mojego starego dobrego volkswagena jettę i myśli o akwarelach wyleciały mi z głowy. Ścisnęło mnie w żołądku i prawie się potknęłam o własne nogi. Obok mojego samochodu stał prawie nowy pikap.

Znałam go.

Nawet raz nim jechałam.

Jezu.

Nie byłam w stanie przestawiać stóp i w końcu stanęłam jak wrośnięta w ziemię.

Moje przekleństwo, był tu. Co ciekawe, jednocześnie odgrywał główną rolę w moich fantazjach, także tych niecenzuralnych. Zwłaszcza w nich…

Był tu Reece Anders, a ja nie wiedziałam, czy przykopię mu w jaja, czy go pocałuję.

Rozdział 2

Drzwi po stronie kierowcy otworzyły się bezszelestnie, a moje nielojalne zdradzieckie serce stanęło na moment, gdy wysunęła się zza nich długa noga obuta w japonkę ze skórzanym paskiem. Dlaczego miałam taką słabość do facetów, którzy mieli wystarczające jaja, żeby nosić japonki?! Naprawdę, uważałam, że to absolutnie seksowne, szczególnie do spranych dżinsów. Do nogi dołączyła druga, a zaraz potem drzwi na sekundę zasłoniły tors. Potem zostały zamknięte, a ja zobaczyłam koszulkę z logo Metalliki, która niespecjalnie dobrze sobie radziła z maskowaniem wyrzeźbionego i obłędnie smakowitego sześciopaka na brzuchu. Wręcz przeciwnie, doskonale z nim współpracowała, podkreślając każdy mięsień. To samo robiła z bicepsami, które wyjątkowo mnie otumaniały.

No i proszę. Pokonana przez podkoszulek.

Przesunęłam wzrokiem po szerokich ramionach, które mogłyby udźwignąć ciężar całego świata. A może nawet go dźwigały? – i spojrzałam mu w twarz. Ukrywał ją za cholernie seksownymi ciemnymi okularami.

Boże, w codziennych ciuchach Reece wyglądał niesamowicie, ale majtki spadały, nawet gdy miał na sobie mundur. Ale kiedy był nagi, można było naprawdę przeżyć orgazm wizualny.

A ja widziałam go nago. No dobra, w pewnym sensie. No nie, widziałam jego klejnoty i były to naprawdę klejnoty w najlepszym gatunku.

Był klasycznym przystojniakiem. Takim, na widok którego palce aż mnie świerzbiły, żeby go naszkicować: wyraźne kości policzkowe, pełne usta i linia szczęki tak ostra, że przysięgam, można by nią kroić tort. A do tego był policjantem, więc służył i chronił i było w tym coś totalnie seksownego.

Niestety, poza tym wszystkim go nienawidziłam. Absolutnie i nieodwołalnie. W każdym razie przez większość czasu. Albo czasami. A na pewno zawsze wtedy, kiedy widziałam jego doskonałość i zaczynałam mieć na niego ochotę. O tak, w takich chwilach naprawdę go nienawidziłam.

Moje dziewczyńskie części ciała właśnie zaczynały się rozkręcać, co oznaczało, że w tej chwili go nienawidzę. Zacisnęłam w ręce paski torby i wyrzuciłam na bok biodro, bo widziałam, że tak robi Katie (taka moja dziwaczna koleżanka) tuż przed werbalnym daniem komuś w pysk.

– Co ty tu robisz? – spytałam, a potem się zatrzęsłam. Było co prawda milion stopni, ale nie rozmawiałam z Reece’em od ponad jedenastu miesięcy. No, nie licząc słów „wal się”, bo to wyartykułowałam przez ten czas pewnie ze czterysta razy, ale nieważne.

Nad okularami pojawiły się ciemne brwi. Po chwili zaczął się śmiać, jakbym powiedziała coś szalenie zabawnego.

– A gdybyś tak najpierw się przywitała?

Ach, gdyby tylko kompletnie mnie tym nie zaskoczył, bluzgi sfrunęłyby z moich ust niczym stada ptaków migrujących na południe. Moje pytanie było absolutnie uzasadnione. O ile wiedziałam, w ciągu tych sześciu lat, kiedy odwiedzałam Charliego, Reece nie przyszedł tu ani razu, ale poczułam się trochę winna, bo mama wpoiła mi lepsze maniery. Zmusiłam się do „cześć”.

Zasznurował usta i nic nie powiedział.

Zmrużyłam ukryte za okularami oczy.

– Dzień dobry, oficerze Anders?

Po chwili przekrzywił głowę.

– Roxy, przecież nie jestem na służbie.

Boże, jak on wymawiał moje imię… Roxy. Owijał się językiem wokół „R”… Nie wiem, jakim cudem, ale kompletnie rozmiękczył te części mnie, które wcale nie wymagały rozmiękczania.

Nadal nic nie mówił, a ja miałam ochotę walnąć się w dziewczyńskie części, bo to w końcu one mnie do tego zmusiły.

– Cześć… Reece – wystękałam.

Uniósł kąciki ust w uśmiechu, który mówił, że jest ze mnie dumny. I słusznie! To, że wypowiedziałam jego imię, było naprawdę wielkim osiągnięciem, i gdybym miała dla niego ciasteczko w nagrodę, jak dla psa, musiałabym mu je rzucić w twarz.

– Strasznie było?

– Tak, strasznie – odparłam. – Część mojej duszy została stracona na zawsze.

Roześmiał się na cały głos. Kompletnie się tego nie spodziewałam.

– Twoja dusza jest pełna tęczy i merdających szczenięcych ogonków, skarbie.

Parsknęłam.

– Moja dusza jest głęboka, czarna i pełna różnych nieskończenie nieważnych spraw.

– Nieważnych spraw? – powtórzył i jeszcze raz się roześmiał, a potem przeczesał palcami ciemnobrązowe włosy. Były krótko przystrzyżone na bokach, ale na górze troszkę dłuższe niż nosiła większość policjantów. – Nawet, jeśli to prawda, to nie zawsze tak było. – Swobodny i, trzeba przyznać, zniewalający uśmiech, spłynął mu z ust, które tworzyły teraz linię prostą. – Tak, nie zawsze tak było.

Oddech utkwił mi w gardle. Znaliśmy się z Reece’em od dawna. Jak zaczynałam liceum, on był już wyżej i ucieleśniał wszystko, na punkcie czego może zwariować dziewczyna, więc się w nim zabujałam. Bardzo. Rysowałam serduszka z jego imieniem. To były moje pierwsze i najnędzniejsze rysunki. Bazgroły pokrywały całe zeszyty. Do tego czciłam każdy uśmiech skierowany do mnie i każde spojrzenie w moim kierunku. Byłam jeszcze szczeniarą i nie obracaliśmy się w tych samych kręgach, ale zawsze był dla mnie miły.

Pewnie dlatego, że razem z rodzicami i starszym bratem wprowadził się do domu obok.

Nieważne, w każdym razie zawsze był miły dla mnie i dla Charliego, a kiedy wstąpił do marines i wyjechał, byłam absolutnie zdruzgotana i miałam złamane serce, bo zdążyłam już sobie wmówić, że weźmiemy ślub i zasiedlimy świat naszymi dziećmi. Ciężkie były te lata bez niego. Nigdy nie zapomnę dnia, kiedy mama zadzwoniła i powiedziała, że został ranny. Serce mi stanęło i musiało minąć dużo czasu, żebym pozbyła się panicznego strachu, który mnie nie opuszczał nawet, kiedy już była pewność, że będzie dobrze. Jak w końcu wrócił, byłam już w takim wieku, że nie groziło mu więzienie za kontakty z nieletnią i wtedy naprawdę się zaprzyjaźniliśmy. Staliśmy się dobrymi bliskimi przyjaciółmi. Byłam przy nim w najgorszych chwilach. W czasie tych koszmarnych nocy, kiedy upijał się tak, że nie było z nim kontaktu albo robił się humorzasty jak zamknięty w klatce lew, gotowy odgryźć rękę każdemu, kto się do niego zbliży. Każdemu, tylko nie mnie. A potem jedna noc i za dużo whisky zepsuły wszystko.

Podkochiwałam się w nim przez wiele lat, cały czas wierząc, że jest nie do zdobycia. A bez względu na to, co się między nami wydarzyło tamtej nocy, wiedziałam, że nigdy nie będzie mój.

Wściekłam się, że moje myśli zawędrowały aż tam i w ostatniej chwili powstrzymałam się od przywalenia mu torbą.

– Dlaczego na litość boską rozmawiamy o mojej duszy?!

Uniósł lekko umięśnione ramię.

– Sama zaczęłaś.

Już otwierałam usta, żeby zaprotestować, kiedy uświadomiłam sobie, że ma rację. I to było dziwne. Poczułam na czole warstewkę potu.

– Co tu robisz?

Wystarczyły dwa jego długonożne kroki, żeby zniwelować dystans między nami. Wbiłam palce stóp w podeszwy klapek, żeby nie zerwać się do ucieczki. Reece był wysoki, miał prawie metr dziewięćdziesiąt, a ja należałam do gatunku „metr pięćdziesiąt w kapeluszu”. Jego rozmiary mnie onieśmielały, ale i odrobinkę kręciły.

– Chodzi o Henry’ego Williamsa.

W ułamku sekundy zapomniałam o całej naszej pokręconej przeszłości i mojej rozbłyskującej duszy. Spojrzałam na niego.

– Że co?

– Starał się o przedterminowe zwolnienie.

Pot okrywający moją skórę zlodowaciał.

– Tak, wiem. Śledziłam jego prośby o zwolnienie warunkowe.

– Wiem – przyznał cicho, ale stanowczo, a wtedy mój żołądek wyrżnął w ziemię. – Ale nie poszłaś na ostatnią rozprawę, a wtedy został zwolniony.

To nie było pytanie, tylko stwierdzenie, ale mimo to pokręciłam głową. Poszłam na wcześniejszą, ale nie mogłam nawet patrzeć na Henry’ego Williamsa. Z tego, co tam słyszałam, wywnioskowałam, że są duże szanse, że następnym razem faktycznie go zwolnią i proszę bardzo, zwolnili go. Mówiło się, że w więzieniu Henry odnalazł Boga czy coś. Dobrze dla niego.

Ale to nie zmieni tego, co zrobił.

Reece zdjął okulary i spojrzał niesamowitymi niebieskimi oczami.

– Byłem na tym przesłuchaniu.

Tak mnie zaskoczył, że aż się cofnęłam. Otworzyłam usta, ale nie zdołałam nic powiedzieć. Nie przeszłoby mi nawet przez myśl, że to zrobi. Nie wiedziałam, dlaczego się zdecydował.

Nie odrywał ode mnie wzroku.

– Wniósł o…

– Nie – prawie krzyknęłam. – Wiem, czego chciał. Słyszałam, jakie ma plany po wyjściu z więzienia, ale nie. Milion razy nie. Nie! Sąd nie może mu dać na to zgody.

Twarz Reece’a złagodniała, a w jego oczach zobaczyłam coś podobnego do współczucia.

– Wiem, ale ty za to wiesz, że nie masz na takie rzeczy wpływu. – Po chwili milczenia dodał: – On chce jakoś zadośćuczynić.

Zacisnęłam wolną rękę w pięść, a bezsilność wzbierała we mnie jak rój rozwścieczonych pszczół.

– Za to, co zrobił, nie da się zadośćuczynić.

– Ja się z tobą zgadzam.

Trochę mi zajęło zrozumienie, co chce powiedzieć, a wtedy poczułam, że ziemia usuwa mi się spod stóp.

– Nie – szepnęłam i ścisnął mi się żołądek. – Proszę, powiedz, że rodzice Charliego się nie zgodzili. Błagam.

Zadrżał mu mięsień w szczęce.

– Chciałbym ci tak powiedzieć, ale nie mogę. Zgodzili się, dzisiaj rano. Dowiedziałem się od jego kuratora.

W piersi wzbierał mi płacz i odwróciłam się, żeby nie widział. Nie mogłam uwierzyć. Mój mózg nie mógł sobie poradzić z przetworzeniem informacji, że rodzice Charliego dali temu… potworowi zgodę na odwiedziny. Jakie to bezduszne, okrutne i po prostu złe! Charlie był w takim stanie przez tego homofobicznego dupka. W żołądku ściskało mnie coraz bardziej i zaczynałam się niepokoić, że zaraz zwymiotuję.

Reece położył mi rękę na ramieniu i aż podskoczyłam, ale nie cofnął się, a ciężar tej dłoni działał jakoś… uspokajająco. Mała część mnie była mu za to wdzięczna i zaczęło mi się przypominać, jak to kiedyś było między nami.

– Pomyślałem, że powinnaś o tym wiedzieć, żeby nic cię nie zaskoczyło.

Zamknęłam oczy i podziękowałam mu schrypniętym głosem.

Minęła kolejna chwila, a on wciąż nie zabierał ręki.

– To nie wszystko. On chce porozmawiać też z tobą.

Moje ciało samowolnie wierzgnęło i usunęło się poza zasięg jego dotyku. Stanęłam twarzą do niego.

– Nie. Nie chcę go widzieć. – W jednej chwili wrócił do mnie tamten wieczór, a ja zaczęłam się cofać, aż wpadłam na swój samochód. Zaczęło się spokojnie, od żartów. Wyśmiewania. A potem w jednej chwili wszystko się zapętliło. I skończyło się tak strasznie. – Nie ma mowy.

– Nie musisz. – Podszedł do mnie, ale szybko opuścił rękę. – Ale musiałaś wiedzieć. Powiem jego kuratorowi, żeby go trzymał z daleka od ciebie. Bo pożałuje.

Ostatnie słowa wypowiedział bardzo cicho, ale w jego głębokim głosie czaiła się groźba. Serce zaczęło mi bić mocniej i poczułam, że muszę się znaleźć jak najdalej stąd i w samotności się nad tym wszystkim zastanowić. Przesuwałam się wzdłuż samochodu, a torbę przycisnęłam do piersi jak tarczę.

– Muszę iść.

– Roxy! – zawołał.

Dotarłam już do drzwi kierowcy, ale Reece chyba był ninją, bo nagle znalazł się znów przede mną. Nie włożył jeszcze okularów, więc wpatrywał się we mnie oczami w kolorze niezmąconego czystego błękitu.

Położył mi ręce na ramionach i poczułam, jakbym wsadziła palec do gniazdka elektrycznego. Chociaż dostarczył mi takich, a nie innych wieści, każdą komórką ciała odczuwałam dotyk jego dłoni. Nie wiedziałam, czy on też to czuje, ale lekko podkulił palce, żeby mnie zatrzymać w miejscu.

– To, co spotkało Charliego – zaczął niskim głosem – to nie twoja wina.

Wyrwałam mu się ze ściśniętym żołądkiem, a on mnie nie zatrzymywał. Wyminęłam go i otworzyłam drzwi, a potem rzuciłam się za kierownicę. Patrzyłam na niego przez przednią szybę, a pierś szybko wznosiła mi się i opadała.

Stał tak jeszcze przez kilka sekund i już myślałam, że wsiądzie ze mną, ale pokręcił głową i włożył okulary. Patrzyłam, jak się odwraca i idzie do pikapa. Dopiero wtedy się odezwałam.

– Co za masakra… – Drżącymi rękami złapałam kierownicę. Już sama nie wiedziałam, co było z tego wszystkiego najgorsze. To, że Charlie znów mnie nie zauważył, że Henry dostał zgodę na spotkanie czy że wcale nie byłam pewna, czy Reece ma rację.

A jeśli to, co się stało z Charliem, to jednak moja wina?

Koniec wersji demonstracyjnej.