Korekta

Hanna Lachowska

Barbara Cywińska

Zdjęcie na okładce

© Grachikova Larisa/Shutterstock

Tytuł oryginału

Bound by Ivy

Copyright © by S.K. Quinn

All rights reserved

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5123-3

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Rozdział 1

Sophio Rose – mówi Marc. – Wyjdziesz za mnie?

O mój Boże. O mój BOŻE. Patrzę w piękne oczy Marca, które nigdy jeszcze nie wydawały mi się tak przenikliwe.

Drżącą ręką zakrywam usta.

Mój wzrok opada na wielki brylant w kształcie gruszki, lśniący w palcach Marca. W tym pokoju, w otoczeniu róż i bluszczu, trudno mi wyobrazić sobie wspanialsze miejsce na oświadczyny. Ale to i tak wielki wstrząs.

Ta scena nie mogłaby przypominać baśni bardziej, nawet gdybym tego chciała. Stoję w błękitnej sukni Belle, z szeroką, odstającą spódnicą, a Marc klęczy przede mną – przystojny książę w szytym na miarę czarnym garniturze i sztywnej białej koszuli.

– Marc – szepczę przez palce, uśmiechając się coraz szerzej. Jestem tak zaskoczona, że z trudem układam słowa.

Marc patrzy mi w oczy, a ja mam wrażenie, że zapadam się w jego źrenice.

Znowu spoglądam na pierścionek. Boże, jest piękny. Marc jest piękny. To się dzieje naprawdę. To wszystko prawda.

Klik.

Podskakuję na dźwięk, który wydają drzwi garderoby.

– Kto tam? – wołam.

Marc patrzy na drzwi ze zmarszczonymi pytająco brwiami.

– Zapraszałaś tu kogoś?

Kręcę głową.

Światło pada na podłogę garderoby; widzę bladą, trójkątną twarz jakiejś kobiety.

W pierwszej chwili nie poznaję jej, bo ta twarz w mojej garderobie jest zupełnie nie na miejscu. Ale zaraz potem platynowe włosy, ostry nos i zimne oczy składają się w znaną całość.

To Cecile.

– Ty dziwko. – Te słowa, wypowiedziane niskim, twardym głosem, trafiają mnie prosto w żołądek.

Marc zrywa się i obejmuje mnie ramieniem. Zatrzaskuje pudełeczko z pierścionkiem i wsuwa je do kieszeni.

– To prywatna garderoba Sophii.

Cecile ma na sobie dopasowaną czerwoną suknię i długie białe rękawiczki, a włosy upięte w kok za pomocą ozdobnych szpilek. Oczy ma zaczerwienione i złe, cała jest sztywna z napięcia.

– Giles został oskarżony o porwanie – syczy do mnie Cecile. – Przez ciebie. Z powodu kłamstw, których naopowiadałaś.

– Nie opowiadałam żadnych kłamstw – mówię. – To niebezpieczny człowiek. I jest tam, gdzie jego miejsce.

– Wiedziałaś, kim dla mnie był – mówi Cecile. – I nie mogłaś tego znieść, co? Nie mogłaś znieść, że ja też związałam się z kimś znanym. Więc musiałaś wszystko zniszczyć.

Parskam śmiechem. Nie chcę tego robić, ale jestem tak zaskoczona… Cecile mówi jak obłąkana.

– Wcale nie chciałaś się z nim wiązać – przypominam jej. – Mówiłaś, że to potwór.

– To ojciec mojego dziecka – mówi Cecile. – Ale teraz nie będzie ślubu. Nie będzie małżeństwa. Zostanę samotną matką…

Odwraca się do Marca i cała jej twarz się zmienia, a oczy przybierają wyraz rozpaczy i zagubienia.

– Marc, och, Marc… Dlaczego nie widzisz, jaka naprawdę jest Sophia? To tylko zwykła kłamczucha. Bez klasy. Bez pieniędzy. Ja byłabym dla ciebie znacznie lepsza.

Drobnymi palcami chwyta Marca za koszulę i zaciska dłonie w pięści.

– Proszę. Nie mam teraz nikogo. Jest jeszcze czas. Wybierz mnie.

Sztywnieję.

– Cecile, powinnaś już iść – mówię cicho. Sięgam i odrywam jej ręce od koszuli Marca.

Odsuwa się; teraz jej oczy patrzą na mnie dziko.

Nagle dostrzegam, w jak opłakanym jest stanie. Makijaż, zwykle tak staranny, rozmazał się miejscami, a twarz jest tak mocno przypudrowana, że wygląda jak duch. Suknia też nie leży dobrze; przekrzywiona w talii spódnica sprawia, że biodra sterczą nienaturalnie.

Cecile odwraca się do mnie.

– Zrujnowałaś mi życie! – krzyczy. Oczy niemal wychodzą jej z orbit. – Nie zasługujesz na Marca! Na nikogo nie zasługujesz! Możesz być pewna, że zapłacisz za wszystko, co mi zrobiłaś.

Odwraca się i wybiega z garderoby, zatrzaskując za sobą drzwi. Słyszę szybki stuk jej obcasów na korytarzu.

Chcę pobiec za nią, ale ramię Marca zaciska się na moich barkach jak imadło.

– Zostaw ją.

– Nie mogę tego tak zostawić – mówię, próbując się uwolnić. – Muszę wszystko wyjaśnić.

Marc trzyma mnie mocno.

– Marc, puść mnie.

Ale on nie puszcza. Zamiast tego chwyta mnie mocno za oba ramiona i odwraca do siebie.

– Nigdzie nie pójdziesz, dopóki się nie uspokoisz.

– Myślałam, że… jestem spokojna.

– Gdybyś była spokojna, zdawałabyś sobie sprawę, że niebezpiecznie byłoby iść za kimś w tym stanie. Ona nie wie, co mówi i robi. Mogłaby zrobić ci krzywdę.

Przykładam rękę do piersi i czuję, jak mocno bije mi serce.

Marc przysuwa twarz bliżej mojej.

– To nie jest dobry moment. – Całuje mnie w usta. – Już dobrze?

Biorę głęboki oddech.

– Prawie.

– A teraz powiedz mi, co się tu dzieje – mówi Marc. – Jaki interes ma Cecile w tym, żeby bronić Gilesa Getty’ego?

Rozdział 2

Przesuwam wzrokiem nad ramieniem Marca, po różach i bluszczu, które zajmują cały pokój.

– Jest w ciąży – mówię. – A on jest ojcem jej dziecka.

Brwi Marca podskakują do góry.

– Dobry Boże. Powiedz, że to żart.

– Nie. Mówię poważnie.

– Dlaczego nie powiedziałaś mi wcześniej.

– Powiedziała mi to w zaufaniu. Wydawało mi się, że nie ma powodu o tym wspominać.

– Boże. – Oczy Marca chmurnieją. – Co za drań. Nie dba o to, kogo rani.

– Była taka przerażona, kiedy o tym rozmawiałyśmy – mówię. – Rodzina ją wydziedziczy, kiedy ciąża wyjdzie na jaw. Chyba, że Cecile wyjdzie za ojca dziecka.

– To mało prawdopodobne, Getty jest w drodze do więzienia.

– Tak. Miejmy nadzieję, że na długo.

Marc bierze mnie za rękę i przyciska ją mocno do swojej piersi.

– Nie pozwolę mu się do ciebie zbliżyć, już nigdy. Najlepsi prawnicy w tym kraju pracują już nad tym, żeby posiedział za kratkami.

Czuję, jak moje palce ogrzewają się pod wpływem ciepła jego ciała.

– Zawsze będę cię chronił, Sophio. Zawsze.

Drżę. Kiedy jego głos staje się głęboki i niski, jak w tej chwili, moje ciało natychmiast na to reaguje, nawet jeśli umysł szaleje.

– Cecile naprawdę zachowywała się jak wariatka – mruczę. – Chyba coś w niej pękło.

– Wszyscy mamy swoją wytrzymałość. – Marc marszczy brwi, a z jego twarzy znika uśmiech.

– Marc?

– Gdyby coś ci się stało, nie przeżyłbym tego. – Wkłada rękę do kieszeni spodni i wyjmuje pudełeczko z pierścionkiem. Obraca je w palcach. – Nie chcę, żeby ta mała scena zepsuła ci wspomnienie zaręczyn. Zapytam innym razem. We właściwym momencie.

– Nie zapytasz mnie teraz?

– Nie. To powinna być idealna chwila. Cierpliwości, panno Rose. – Wrzuca pudełko z powrotem do kieszeni. – Będzie inna okazja. – Na jego twarzy znowu pojawia się ten charakterystyczny uśmieszek. – Powiedziałabyś „tak”?

– Możliwe.

Marc uśmiecha się teraz i na jego policzkach pojawiają się dołeczki. Drapie się palcem w skroń.

– Miło mi to słyszeć.

Z końca korytarza dobiega muzyka – przyjęcie musiało się już zacząć. Myślę o moim tacie, Jen i wszystkich innych, którzy na nas czekają.

– Czy ktoś wie, że miałeś zamiar mi się dzisiaj oświadczyć?

– Tylko twój ojciec. Poprosiłem go o pozwolenie.

– Był zaskoczony?

– Bardzo, bardzo zaskoczony. I trochę wstrząśnięty.

– Ale zgodził się?

– Powiedział, że jeśli ty będziesz szczęśliwa, on też będzie szczęśliwy.

– To dla mnie ważne, że to zaakceptował.

– O? – Marc unosi jedną brew.

– Moja mama uważała, że akceptacja rodziny jest bardzo ważna. Nie wyszłaby za tatę bez pozwolenia swojej rodziny. A kiedy umierała, powiedziała tacie, że on i ja zawsze powinniśmy się trzymać razem. Nie chciałaby, żebym wyszła za mąż bez jego błogosławieństwa, wiem o tym.

Muzyka na zewnątrz staje się głośniejsza.

– Muszę się przebrać – mówię. W szafie czekają moje najwygodniejsze dżinsy i tenisówki. Nie mogę się już doczekać, kiedy je założę. – Nie bałeś się, że tata może ci odmówić?

Marc ściska mnie za rękę.

– Bałem się strasznie.

Rozdział 3

Przebieram się i razem idziemy do garderoby Leo.

Moja znajduje się w starej części teatru, ale garderoba Leo jest w nowej, nowoczesnej części, bardzo czystej i wyłożonej wykładziną.

Marc marszczy brwi.

– Twoja garderoba powinna być tutaj. W nowszej części. Jest tu lepsze powietrze.

– Chyba nie jestem taką gwiazdą jak Leo.

– Jesteś pod każdym względem równie istotna dla tego spektaklu. Dopilnuję, żeby przenieśli cię tutaj.

– Nie, naprawdę. Wszystko w porządku. Lubię moją garderobę. Prawdę mówiąc, wolę ją od tej, którą ma Leo. Jest bardziej w moim stylu.

Marc unosi jedną brew.

– Byłaś już wcześniej w jego garderobie?

Wyczuwam, że nie jest z tego specjalnie zadowolony.

– Tak – mówię, kiedy wchodzimy do zmodernizowanej części teatru. – Kilka razy. Jasne światła, czerwony dywan, oprawione plakaty z różnych przedstawień. Ładnie. Bardzo w stylu Leo.

Marc zaciska zęby.

– Ufam, że zachowywał się jak prawdziwy dżentelmen.

Waham się. Marc może mieć nieco inną definicję prawdziwego dżentelmena niż Leo.

– Nie ma nic, o co mógłbyś być zazdrosny – mówię wymijająco.

Oczy Marca ciemnieją.

– Miło mi to słyszeć.

– Pracowałeś z Leo lata temu – dodaję. – Więc powinieneś wiedzieć, jaki to miły facet.

– Wszystko, co pamiętam na temat Leo Falkirka – mówi Marc – to że nie można było na nim polegać i często się spóźniał. Nie powierzyłbym mu niczego, co jest dla mnie ważne. W tym ciebie.

– Leo był nastolatkiem, kiedy go poznałeś. Odkąd go znam, ani razu się nie spóźnił. To porządny chłopak, możesz mi wierzyć.

– Moim zdaniem o tym jeszcze się przekonamy. Zwłaszcza po tym małym przedstawieniu na użytek prasy, które urządził z tobą przed teatrem. Wciągnął cię w tłum rozszalałych fotoreporterów.

– To był wypadek. Nie wiedział, że się potknę.

– Człowiek odpowiedzialny nigdy nie naraziłby cię na coś takiego.

Przez chwilę idziemy w milczeniu.

– Jestem zachwycona pierścionkiem – mówię.

Marc rozluźnia się trochę.

– Należał do mojej babki, a potem do mamy. Oczywiście, kiedy tylko ojciec odkrył, że to prawdziwy diament, sprzedał go. Odnalezienie go zabrało mi cale lata. Ale w końcu znalazłem go w lombardzie w Whitechapel.

Ściskam jego dłoń.

– Jesteś niezwykłym człowiekiem, Marcu Blackwell. Po tym wszystkim, co przeszedłeś… po tym dzieciństwie… stać się takim człowiekiem, jakim jesteś…

– Najniezwyklejszą rzeczą, jaka ma ze mną związek, jesteś ty.

Zbliżamy się do garderoby Leo i słyszymy szum rozmów i cichą muzykę Johnny’ego Casha.

Marc puszcza moją dłoń i otwiera drzwi jednym mocnym pchnięciem. Trochę zbyt mocnym. Nagle wyobrażam sobie, że to twarz Leo, nie mogę się powstrzymać.

Garderoba jest duża, ale w środku jest tyle ludzi, że w tej chwili wydaje się bardzo mała. Między gośćmi przeciskają się kelnerzy w smokingach, roznoszą kieliszki pełne szampana i dolewają do pustych.

– Hej. – Chwytam Marca za rękę. – Bądź miły, dobrze? Leo nie jest twoim wrogiem.

– Nie?

– Nie. On cię podziwia. Uważa, że jesteś kimś wspaniałym.

– Mnie martwi raczej to, co on myśli o tobie.

Wchodzimy do środka; dostrzegam tatę i Jen, ściśniętych razem z Tomem i Tanyą.

Tom mówi coś głośno, a Tanya, tata i Jen słuchają i się śmieją.

Jen wygląda oszałamiająco w kremowej sukience ze złotym haftem. Tanya i Tom także są ubrani wieczorowo – Tanya ma na sobie subtelną czarną sukienkę i naszyjnik z pojedynczym brylantem, a Tom, ekstrawagancki jak zawsze, włożył cylinder, frak i czerwoną muchę.

Mój tata wydaje się trochę skrępowany, w swoich najlepszych dżinsach – tych czarnych, na których nie ma ani jednej plamy – i białej koszuli, którą, o ile pamiętam, kupił sobie na rocznicę ślubu moich dziadków piętnaście lat temu. Ściska kieliszek szampana jak kufel piwa i wpatruje się w drzwi.

Leo i Davina stoją przy wielkim zestawie stereo, przyniesionym, jak się domyślam, na tę imprezę. Leo ryczy ze śmiechu i pociąga szampana z kieliszka.

– Soph! – Jen zauważa mnie pierwsza i przepycha się przez tłum. Jej buty mają tak wysokie obcasy, że każdy krok grozi upadkiem, ale jakoś udaje jej się utrzymać w pionie.

Podchodzi i obejmuje mnie ramionami.

– O mój Boże, byłaś cudowna! Po prostu cudowna! Chodź! Wszyscy chcą ci powiedzieć, jak świetnie ci poszło! – Ciągnie mnie za ramię przez pokój.

Marc idzie za nami, ciągle mocno trzymając mnie za rękę.

Kiedy docieramy do taty, Toma i Tanyi, ściska moją dłoń jeszcze mocniej.

– Sophio! – Dudniący głos Toma prawie mnie ogłusza. – Co za gra! Absolutnie powalająca. Byłaś sensacyjna. Te wszystkie próby naprawdę się opłaciły, prawda? Oboje z Leo byliście na tym samym poziomie. Nikomu nie przyszłoby do głowy, że on siedzi w tym biznesie dłużej niż ty.

– Byłaś bardzo dobra, kochanie – mówi tata. Wydaje się trochę zmęczony i ciągle zerka na drzwi, jakby na kogoś czekał.

– Byłaś super, Soph. – Tanya ściska moje ramię. – Bardzo mi się podobało. A na ogół nie przepadam za musicalami.

– Tanya – mówi karcąco Tom.

– Co? Przecież to prawda. Nie cierpię musicali.

– Ale chyba nie musisz mówić tego Sophii akurat teraz.

– Nie ma sprawy. – Uśmiecham się. – Traktuję to jako komplement, wierz mi.

– A co ze świętami? – pyta Tanya. – Będziecie musieli występować w Boże Narodzenie, czy jak?

– W samo Boże Narodzenie nie – mówię. – Ale w drugi dzień świąt i Wigilię tak, i potem do końca stycznia.

Tom szeroko otwiera oczy.

– I co ty na to?

– Staram się o tym nie myśleć. Uwielbiam Boże Narodzenie. Ale to tylko jeden rok. I przynajmniej jeden dzień świąt spędzę z rodziną.

– Więc wracasz na ten dzień do domu? – pyta Jen.

– Oczywiście. Zawsze spędzam święta w domu.

– No, nigdy nie wiadomo. Sława mogła cię zmienić.

– Nie jestem sławna. Jestem znana. Niestety.

– Sławna czy nie – mówi Tom – ale domyślam się, że zanim styczeń dobiegnie końca, znajdziesz się na dobrej drodze do sławy.

– A co wy dwoje robicie w święta? – pytam, bo chcę jak najszybciej zmienić temat.

Spoglądają na siebie, a Tanya uśmiecha się nieśmiało.

– Moi rodzice spędzają w tym roku święta w Hiszpanii, więc pomyślałam, że pojadę z Tomem do jego rodziny. Mają posiadłość w Surrey, więc jest mnóstwo miejsca.

– Nasze pierwsze wspólne Boże Narodzenie – mówi Tom.

– Boże, jestem przerażona – mówi Tanya. – A ty?

– Ani trochę.

– A jeśli nie spodobam się twojej rodzinie? Jeśli nie będą rozumieli, co mówię?

– Będą tobą zachwyceni. A ja mogę tłumaczyć. Teraz znam już północny.

Tanya przewraca oczami.

– To nie jest obcy język!

– Obcy nie, kochanie. Egzotyczny.

Tanya się śmieje.

– Będzie mi was brakowało w święta – mówię.

Jen kładzie mi dłoń na ramieniu.

– Nie martw się, nie będziesz samotna. Przyjadę do ciebie na drinka w Boże Narodzenie, jak zawsze.

– A pan Blackwell nie pojawi się u was na indyku? – pyta Tom.

Koniec wersji demonstracyjnej.