Korekta

Anna Raczyńska

Jolanta Kucharska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Danilo CorrOa/Hemera/Thinkstock

Tytuł oryginału

Last Light

LAST LIGHT

Text Copyright © 2014 by M. Pierce

Published by arrangement with St. Martin’s Press, LLC.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5643-6

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Annie, znowu

Prolog

Grudzień to najokrutniejszy miesiąc na śmierć. Przenikliwy wiatr świszcze w przesmyku. Jest biały od niesionego śniegu. Nie widzę na centymetr w żadną stronę, ale wiem, że pode mną rozciąga się wysoka na prawie dwieście metrów ściana lodowca.

To tu umrę.

Kulę się przy ścianie góry. Krew z ramienia spływa mi do rękawa. Gdy go opuszczam, krew rozwiewa wiatr.

Wiem, jak to będzie wyglądało – jakbym nie docenił trudności wspinaczki albo jakby otumaniły mnie chłód i wysokość. Ale ja nigdy nie przeceniam swoich umiejętności.

Zaczynam schodzić. Wbijam raki w lód, zahaczam czekanem o skałę. Dłoń za dłonią, krok za krokiem. Powoli opuszczam się w lodowatym zimnie.

Kiedy podmuch wiatru szarpie mnie za plecak, wtulam się w skałę i klnę. Kolejny pozbawia oparcia moją stopę. Noga odpada od skały. Jestem odsłonięty, uderza we mnie wiatr. Robię zamach czekanem i wbijam go w lód. Za późno.

Ze zgrzytem pękającego lodu odpadam od ściany. Spadam. Kask uderza w wystający lód. Cały świat zaczyna wirować, aż padam z hukiem na ziemię.

Nieruchomieję.

Wszechogarniająca panika sprawia, że nie czuję bólu. Przewracam się na plecy i z trudem łapię powietrze. Żyję. Gogle mi pękły, a odłamek szkła wbił się w policzek. Czuję metaliczny smak krwi.

Ale oddycham. Widzę. Mogę się poruszać.

Potrzebuję pomocy.

– Pomocy…

Ledwie mnie słychać.

W pobliżu nie ma nikogo, kto mógłby mi pomóc. Moja krew i ja to ostatnie ciepło, jakie można znaleźć na tej górze.

Myślę o Hannah. Na myśl o niej oblewa mnie fala gorąca. Uczucie rośnie i pogłębia się, aż boli mnie w piesi. Już dawno odjechała, a ja nie mogę teraz zasnąć.

Nie mogę zasnąć…

1. Hannah

Pamiętam to spotkanie autorskie, zawsze będę je pamiętać, chociaż tyle innych spraw zapomniałam.

Pomogłam Pam, wydawcy Matta, przekonać go, by się na nie zgodził. Powiedziałyśmy mu, że ludzie już wiedzą, kim jest. Sprawa się wydała. Nie masz nic do stracenia. Zrób to chociaż dla miejscowych miłośników. Pomyśl, jak cię wspierali.

A po tygodniach oporów Matt w końcu się zgodził. Jedno spotkanie. Bez wielkiej reklamy. W jego ulubionej niezależnej księgarni – w Strumieniu Świadomości.

Tego sobotniego grudniowego popołudnia w księgarni był tłum, a na zewnątrz ustawiła się kolejka. Zjechali się czytelnicy z okolicznych stanów. Jakiś Arizończyk, nieprzygotowany na chłody Denver, zemdlał i został odwieziony na sygnale do szpitala. Kanały informacyjne przyjechały vanami. Reporterzy i fotografowie wymachiwali dziennikarskimi legitymacjami, jakby to mogło im coś dać, i tłoczyli się, by zadać Mattowi kilka pytań.

Niewielki zapas książek Matta sprzedał się w ciągu godziny. Właściciel sklepu i sprzedawcy kręcili się w tłumie, załamując ręce.

A ja stałam obok Matta i obserwowałam to szaleństwo. Cośmy narobili?

Matt siedział przy małym stoliku, z Pam z lewej i mną z prawej strony. Przyniosłyśmy wodę, kawę, herbatę i ciastka, ale niczego nie tknął.

Wokół nas półki świeciły pustkami. Ze stolika zwisała naderwana kartka z wydrukiem: M. PIERCE TYLKO DZIŚ PODPISUJE SWOJE KSIĄŻKI!

Czytelnicy przynosili po kilka egzemplarzy tej samej książki, w twardej i miękkiej oprawie, w różnych wydaniach. Mówili do Matta, gdy on składał podpisy. Zwykle opowiadali o swoim zachwycie jego książkami. O tym, że przeczytali Dziesięć tysięcy nocy w liceum, że przeczytali wszystkie jego książki, że nie mogą się doczekać kolejnej.

Matt nie podnosił wzroku. Był ponury i stanowczy.

Kiedy wypisał mu się długopis, poturlał go do Pam.

– Długopis – wyszeptał.

Po jakicgś dwudziestu minutach podpisywania podniósł się i zniknął w tłumie.

Odnalazłam go w składziku na zapleczu.

Stał przed półką zastawioną pudłami i zasłaniał twarz ręką.

– Matt? – Dotknęłam jego pleców.

Ani drgnął. Przesunęłam dłonią po jego kręgosłupie i ucałowałam w łopatkę.

– Hej, sporo tam ludzi, prawda?

Milczenie Matta zawsze mnie przerażało. Mieszkaliśmy ze sobą dopiero półtora miesiąca. Matt większość czasu spędzał na pisaniu. Praca w agencji wydawniczej zajmowała mi mnóstwo czasu. Pod wieloma względami wciąż byliśmy sobie obcy, próbowaliśmy się rozszyfrować. A kiedy byłam sam na sam z Mattem, jak wtedy w składziku, czułam, że mam do czynienia z czymś nieprzewidywalnym.

W końcu się odezwał.

– Myślisz, że to sprawka mojego wydawcy?

– Co takiego? – Przesunęłam się tak, by spojrzeć mu w twarz.

Znów cisza.

Przeczekałam ją.

– Nie wiesz, co to dla mnie oznaczało – powiedział.

Przytulił mnie krótko, a potem wyszedł ze składziku.

Podpisywał książki jeszcze przez pół godziny, zasłaniając twarz dłonią. Pam co jakiś czas posyłała mi zaniepokojone spojrzenie. Tylko wzruszałam ramionami.

Matt powiedział, że nie wiem, co to dla niego oznaczało. Miał rację. Nie wiedziałam. Nie wiedziałam, o co chodziło. Ale teraz już wiem. O jego prywatność. I teraz wiem, jak bardzo cenił sobie swoją prywatność. Bardziej niż mnie, swoją rodzinę, wszystko.

Dwa miesiące po wieczorze autorskim stałam w budce telefonicznej w New Jersey, przed moim motelem.

Wsłuchiwałam się w sygnał dzwonka. Słuchałam deszczu, który tłukł równomiernie.

To, co robię, pomyślałam, jest niegodziwe. Jak tak można?

A potem przed oczami stanął mi Matt.

Wspomnienia naszych ostatnich dni razem były surrealistyczne.

Matt przenoszący pieniądze do sejfu w naszym mieszkaniu.

Matt kręcący się po pokoju, z podnieceniem opowiadający o wolności i swoim pisaniu.

Matt znikający na zasypanej śniegiem ścieżce w górach.

Patrzyłam, jak odchodził, jak się do mnie uśmiechał. Ogarnął mnie prawdziwy strach. Niepokój. A teraz to… udawany ból, który miałam przedstawić rodzinie Matta. Do czego to doszło?

– Hannah?

Głos wydawał się taki odległy. Przycisnęłam mocniej słuchawkę do ucha.

– Matt… cześć.

– Hannah. Wszystko w porządku? Tęsknię za tobą. Cholernie za tobą tęsknię.

Oczy zaczęły mnie piec.

– Nie, nie jest w porządku. Jak miałoby być?

– Posłuchaj Hannah. To jest najtrudniejsze. Potem będzie już łatwiej.

– Nie. – Zacisnęłam zęby. – Nie sądzę.

– Ależ tak. Ptaszyno, zaufaj mi. Nie chcę nawet żebyś tam jechała. Czemu jedziesz? Powiedz Nate’owi, że nie możesz. Zadzwoń do niego i mu powiedz.

– Nie, jadę. Zasługuję na to.

– Hannah.…

Przełknęłam z trudem i zamknęłam oczy. Przejechał samochód, zgrzytając oponami na starym lodzie i śniegu.

– To nieważne – wyszeptałam. – Czy wyglądam na smutną, czy z poczuciem winy. Czy nie zdołam spojrzeć twojej rodzinie w oczy… jak to pójdzie. Może właśnie tak wygląda smutek. Nie mam pojęcia. Nic już nie wiem. Nie wiem, czemu się na to zgodziłam.

– Czyli to tak? – Głos Matta stał się zimny. – W takim razie powiedz im, że żyję.

– Matt, nie. Ja…

– Nie, serio. Powiedz wszystkim prawdę. Nie chcę tego. Nie chcę się czuć, jakbym to ja cię do tego namówił, wmanipulował w to. Wszystko wyglądało świetnie, kiedy byliśmy razem, ale wystarczyło kilka tygodni rozłąki i już nie pamiętasz, czemu to robisz? Sądziłem, że chcesz tego dla mnie.

– Chciałam. Chcę. Przestań. Nie możesz…

– Czego nie mogę? Denerwować się? Nie denerwuję się, Hannah. Zrób, co uważasz za stosowne. Mówiłem ci, żebyś tam nie jechała. Mówiłem, żebyś trzymała się od tego wszystkiego z daleka.

Zamilkłam. Matt również. Miał rację. Mówił, żebym trzymała się z daleka od jego rodziny. Wiedział, jak bardzo mnie to będzie bolało i jak wielkie będę miała poczucie winy. A ja, z moim brakiem instynktu samozachowawczego, i tak się na to zdecydowałam.

Pomogłam mojemu kochankowi sfingować śmierć.

Skłamałam mojej rodzinie, Pam, policji.

A teraz miałam kłamać rodzinie Matta. Okazywać im udawany smutek. Obserwować ich szczere cierpienie. I iść na pogrzeb Matta Skya.

– To szaleństwo – szepnęłam. – Czuję się okropnie. I samotnie. Mam miliardy pytań. Wszystko w porządku? Masz dość jedzenia? Książka… to oznaczy… czy ktoś…

– Hannah, tak cholernie mi ciebie brakuje. Proszę…

W głosie Matta słychać było tylko tęsknotę i jakby za sprawą czarodziejskiej różdżki zniknęło całe napięcie między nami.

– Muszę cię zobaczyć – powiedział. – Niedługo. Nic mi nie jest. Mam jedzenie. Ani słowa o Sowie. Próbowałem wyczuć sytuację. Zadawałem pytania na forach. Bez odpowiedzi.

– Kiedy wrócę, przyjadę.

– Tak, kiedy wrócisz. Jak najszybciej. To tak cholernie długo. Zaczyna mi tu odbijać, ptaszyno. – Oddech Matta przyspieszył. Zawahał się, a potem dodał szybko. – Chcę być z tobą. W tobie. Całymi godzinami. Tu, przy kominku. Potrzebuję cię tak…

Chłód budki telefonicznej zniknął. Przed oczami stanął mi obraz nagiego Matta i prawie czułam jego oddech na wargach.

– Ja też cię potrzebuję – zniżyłam głos. – W ten sposób. W… we mnie.

– Boże, jesteś taka dobra. Taka dobra dla mnie. Hannah…

Matt pewnie się dotykał. Na samą myśl zrobiło mi się gorąco. Jakie to niesprawiedliwe, że miał nieograniczony dostęp do tego wspaniałego ciała. I jakie to dziwne, że nasz romans zmienił się w coś takiego – sekretne rozmowy telefoniczne, samotne noce, czekanie, samozadowalanie się.

Cofaliśmy się czy też czekało nas coś nowego i ekscytującego?

– Jak… – powiedział. – To między nami… jak może być wciąż tak…

– Intensywne – wyszeptałam.

Trzasnęły drzwi samochodu.

Przez moment myślałam jeszcze o Matcie – jego ciele rozciągniętym na kanapie, wyginających się w łuk plecach i biodrach poszukujących moich bioder, gdy bawił się ze sobą. A potem otworzyłam oczy. Poranne światło raziło.

– Cholera – syknęłam.

Po drugiej stronie ulicy stał srebrny cadillac, a w moją stronę szedł właśnie Nathaniel Sky.

2. Matt

Spojrzałem na sklepiony sufit domku. Grube poplamione belki ciągnęły się od ściany do ściany i lśniły w blasku kominka.

Potrzebowałem Hannah na mnie, mocno mnie ujeżdżającej.

Mój kutas uniósł się pod materiałem spodni od piżamy.

– Intensywne – powtórzyłem. – Mhm… powiedz to jeszcze raz. Mów, chcę słyszeć twój głos. Powiedz, czego chcesz. Jesteś sama?

Nasłuchiwałem, by usłyszeć jej oddech.

Leżałem na plecach na kanapie, muskając się palcami po brzuchu.

– Cholera – powiedziała Hannah.

Znieruchomiałem.

– Co się stało?

– Jest tu Nate.

– Boże, nic mnie to nie obchodzi.

Przez moment tak właśnie było. Prychnąłem i usiadłem. Koszulka wróciła na miejsce.

– Muszę lecieć – rzuciła.

– Wiem. Dobra. Powodzenia.

– Matt, nie złość się.

– Nie złoszczę się, a ty? Czy on słyszy?

– Nie. Czeka pod budką telefoniczną.

– Budką? Co do cholery?

– Dam sobie radę. Muszę lecieć. Pa.

– Cholera. – Przeczesałem palcami włosy. – Dobra. Jasne. Kocham cię…

– Tak. Pa.

Rozmowa zakończyła się głośnym kliknięciem.

Skrzywiłem się i zamknąłem mój telefon na kartę.

– Cholera – wyszeptałem.

To była moja pierwsza rozmowa z Hannah od trzech tygodni. Wcześniej rozmawialiśmy kilka razy – gdy poinformowała mnie, że zamierza uczestniczyć w pogrzebie, kiedy wydarzyło się wszystko z powieścią, i oczywiście gdy dotarłem po raz pierwszy do domku. Byłem wtedy w marnym stanie.

– Kocham cię – powtórzyłem. Odpowiedział mi wiatr napierający na chatkę. Hannah powiedziałaby, że mnie kocha, ale Nate ją obserwował. Rozumiałem to.

Próbowałem ich sobie wyobrazić – Hannah i mojego brata gdzieś w New Jersey. Hannah w budce telefonicznej. Nate czekający na zewnątrz. Zazdrość ścisnęła mnie za gardło.

Och, Nate i jego wielki dom, jego pożyteczna praca i jego cholerna szczęśliwa rodzina… Zawsze się pojawiał, gdy ja znikałem. Na pewno pocieszy Hannah. Przytuli. To jego, a nie moje ramiona ją oplotą.

Schowałem komórkę i zacząłem kręcić się po pokoju. W środku było upiornie gorąco, na termostacie ustawiłem dwadzieścia jeden stopni i cały czas paliłem w kominku. Gdyby był ze mną Laurence, to utrzymywałbym niższą temperaturę, ale cholernik miał szczęście i został z Hannah. Jego zniknięcie byłoby podejrzane. Zaginiony Matt, zaginiony Laurence – nie pasuje.

Co prawda, ja byłem zmarłym Mattem, a nie zaginionym Mattem. Mogłem za to podziękować pumie.

W końcu usiadłem za biurkiem, które ustawiłem naprzeciwko ganku. Za rozsuwanymi drzwiami rozciągał się widok na sosny i ośnieżone szczyty gór.

Kevin musiał nieźle zabulić za to miejsce. Domek ustawiony w głębi czteroakrowej działki. Najbliżsi sąsiedzi byli półtora kilometra stąd, a do tego wyjechali.

Byłem sam.

A z tego, co wiedział Kevin, nie żyłem.

Hannah zadzwoniła do Kevina w tydzień po moim „zniknięciu”. Był naszym wspólnym znajomym i miał domek na uboczu.

Powtórzyła mu to, co jej powiedziałem. „Mogę zatrzymać się w twoim domku? Muszę od tego wszystkiego uciec. Chcę być bliżej poszukiwań. Jeśli Matt gdzieś tam jest, to ja też chcę tam być. Ale nie chcę się narzucać. Rozumiem, jeśli…”

Kevin od razu się zgodził. Wiedziałem, że tak będzie.

I tak był w Miami. Spoglądając na Góry Skaliste, ogarnęło mnie na moment poczucie winy, ale szybko przeszło.

Musiałem pamiętać, że zostałem do tego popchnięty.

Media, publika, moja redaktorka, nawet Pam – doprowadziły mnie do tego. Nie mogłem pisać, będąc na świeczniku, a co miałbym robić, jeśli nie mógłbym pisać? Ale oni nie potrafili tego zrozumieć.

Otworzyłem notes i przeczytałem pierwsze zdanie mojej nowej powieści.

Grudzień to najokrutniejszy miesiąc na śmierć.

Uśmiechnąłem się i rozsiadłem na krześle. Sięganie do T.S. Eliota nie mogło zaszkodzić.

Przeskoczyłem do pierwszego rozdziału i zacząłem pisać. Obok laptopa stał kubek z zimną kawą. Popijałem ją małymi łykami. Pisałem przez trzy godziny, przerywając tylko na śmiech albo wyglądanie przez okno. Raz przeszedłem się po pokoju. A potem wróciłem do biurka. Dopóki skupiałem się na pisaniu, nie tęskniłem za Hannah. Dopóki skupiałem się na pisaniu, nie martwiłem się o Hannah będącą teraz z moją rodziną na Wschodnim Wybrzeżu.

Wypaliłem się około drugiej po południu. Zaczęło mi burczeć w brzuchu. Ogień wygasł.

W połowie cholernego dnia.

Włączyłem laptop i połączyłem się z internetem, a modem zgrzytał i piszczał.

Bębniłem palcami w stół, czekając, aż załaduje się moja skrzynka. Miałem nowy adres mejlowy i nowy laptop kupione za gotówkę. Nowe ubrania, nowy telefon na kartę. Nie wziąłem nic z mieszkania. Zakres poszukiwań nie wzbudzał zaufania dla policji Kolorado, ale wiedziałem, że sprawdzą moje finanse, przeszukają mieszkanie i billingi telefoniczne. Jak zawsze, gdy ktoś zaginie. Nie chciałem ryzykować.

W skrzynce odbiorczej pojawił się nowy list:

Otrzymałeś prywatną wiadomość na forum themystictavern.com

Mój Boże. Usiadłem prościej.

Co to?

Wszedłem na forum i zakląłem, czekając, aż strona się wczyta. Cholerny modem. Cholerny modem…

Najpierw sprawdziłem post, który zamieściłem na forum. Miał czterdzieści siedem odsłon i ani jednej odpowiedzi.

Temat: Od jednej Nocnej.Sowy do drugiej

Autor: Nocna.Sowa, środa, 29 stycznia 2014

Napisz do mnie. Chcę pogadać. Nie będziesz mieć kłopotów. Nie gniewam się. Jestem zaciekawiony.

Dostałem jedną prywatną wiadomość. Kliknąłem ikonę koperty i spojrzałem na dane nadawcy. Nie znałem nazwy użytkownika – ikarwogniu.

Wiadomość składała się z dwóch słów.

Temat:[brak tematu]

Autor: ikarwogniu, sobota, 8 lutego 2014

Czego chcesz?

Natychmiast odpowiedziałem.

Temat: odp. [brak tematu]

Autor: Nocna.Sowa, sobota, 8 lutego 2014

Wiesz, czego chcę. Chcę pogadać. Nie będziesz mieć kłopotów, obiecuję. Zadzwoń.

Poniżej wpisałem mój nowy numer telefonu.

I czekałem.

Minęło dziesięć minut i nic się nie wydarzyło. Zacząłem się denerwować. Czyżbym go wystraszył? A może ją? Sprawdziłem profil ikarawogniu. To było nowo założone konto, otwarte tamtego dnia, bez żadnej historii postów. Zachichotałem. Sprytnie… i ostrożnie.

Sprawdziłem komórkę. Była naładowana i miała niezły zasięg. Ustawiłem głośno dzwonek.

– Zadzwoń – mruknąłem. – Zadzwoń, do cholery.

Czekając, przeglądałem forum.

Ta strona wydawała mi się nawiedzona – tak jak tylko może być nawiedzona przestrzeń cyfrowa – gdy przeglądałem posty, atakowały mnie wspomnienia.

Oto mój post z początku czerwca 2013 roku: NOCNA SOWA SZUKA PARTNERA DO PISANIA. Roześmiałem się, gdy to przeczytałem. Boże, ależ byłem bufonem. „Musisz umieć pisać ortograficznie. Oczekuję szybkich odpowiedzi. Zachowuję prawo do porzucenia cię w każdej chwili”.

Na przynętę złapała się Hannah Catalano.

„Umiem pisać ortograficznie – odpowiedziała – i zniosę porzucenie. A ty?”

Tak się zaczęło. Tak rozpoczęła się nasza historia, a była to dobra historia.

Zrobiło się chłodno i aż podskoczyłem.

Cholera, na co czekałem? Na telefon, który nigdy nie nastąpi. Odepchnąłem telefon po blacie biurka i zabrałem się do rozpalania kominka. Musiałem wziąć prysznic. Musiałem narąbać drzewa.

Cholera, musiałem coś zjeść – i sprawdzić, jak wyglądają moje zapasy.

Byłem w połowie drogi do piwnicy, gdy zaczął dzwonić telefon.

Koniec wersji demonstracyjnej.