Korekta

Renata Kuk

Barbara Meisner

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Roy Bishop/Arcangel Images

Tytuł oryginału

Himmelsdalen

HIMMELSDALEN © 2011 by Marie Hermanson

First Publisher by Albert Bonniers Förlag, Sweden

Published by arrangement with Nordin Agency AB, Sweden.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4831-8

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja:

Zło to jedynie rodzaj niemożności

Bertolt Brecht

Dobry człowiek z Seczuanu

Część I

1

Kiedy Daniel zobaczył list, pomyślał, że sam szatan do niego napisał.

Gruba koperta z czerpanego papieru w lekko żółtym odcieniu. Nie było nadawcy, a imię i nazwisko Daniela, a także jego adres napisane były niechlujnym, niemal nieczytelnym pismem charakterystycznym dla jego brata. Jakby ktoś w dużym pośpiechu rzucał litery na papier.

Ale list nie mógł być od Maxa. Daniel nie przypominał sobie, żeby kiedykolwiek dostał od brata list czy chociażby kartkę. Jeśli Max w ogóle się z nim kontaktował, to tylko telefonicznie.

Znaczek był zagraniczny. Ale nie pochodził z piekła. Nadawcą listu nie był szatan, jak Danielowi przez chwilę się zdawało, tylko jego brat, a list został nadany w Szwajcarii.

Wziął go z sobą do kuchni, położył na stole i zaczął parzyć kawę. Kiedy wracał do domu, zwykle zamiast obiadu zjadał kilka kanapek i wypijał kawę. Lunch jadł w szkolnej stołówce. Był samotny i rzadko chciało mu się gotować tylko dla siebie.

Stary ekspres do kawy zaczął szumieć. Daniel wziął do ręki list i zaczął otwierać kopertę. Zauważył, że drżą mu ręce, ledwie był w stanie utrzymać nóż. Z trudem łapał powietrze, miał wrażenie, że coś utknęło mu w gardle. Musiał usiąść.

Zawsze tak się czuł przed spotkaniem z Maxem. Z jednej strony była radość ze spotkania. Tęsknił za bratem. Już sobie wyobrażał, jak padają sobie w ramiona, ale jednak coś go powstrzymywało. Jakiś bliżej nieokreślony, ale stale obecny niepokój.

– Mogę przynajmniej przeczytać, co ma mi do powiedzenia – powiedział głośno stanowczym tonem, jakby przemawiał przez niego ktoś inny, bardziej rozsądny.

Zdecydowanym ruchem chwycił mocniej nóż i rozciął kopertę.

2

Gisela Obermann siedziała zwrócona twarzą do dużego panoramicznego okna i wpatrywała się w skalną ścianę po drugiej stronie doliny. Gładka powierzchnia, biała z lekkim odcieniem żółtego, jakby ktoś rozciągnął biały papier, przez który prześwitywały czarne cienie. Przyszło jej do głowy, że cienie przypominają pismo.

Na szczycie skalnej ściany wznosiły się dumne świerki. Niektóre rosły tak blisko krawędzi, że przechyliły się i wyglądały teraz jak połamane zapałki.

Twarze wokół stołu konferencyjnego wydawały się blade w padającym na nie świetle, głosy były przytłumione, jakby ktoś ściszył radio.

– Jakieś wizyty w tym tygodniu? – spytał ktoś.

Gisela czuła się zmęczona, jakby całkiem opadła z sił, poza tym była spragniona. Pewnie z powodu wina, które wczoraj wypiła. Ale wino nie było jedynym powodem jej nie najlepszego samopoczucia.

– Mamy wizytę rodziny – odezwał się doktor Fischer. – Max będzie miał gościa. To chyba wszystko.

Gisela nagle się ożywiła.

– Kto do niego przyjeżdża?

– Jego brat.

– Myślałam, że nie utrzymują z sobą kontaktów.

– Taka wizyta na pewno dobrze mu zrobi – dodała Hedda Heine. – Pierwszy raz się zdarza, że ktoś do niego przyjeżdża, prawda?

– Chyba tak.

– Tak, to jego pierwsze odwiedziny – potwierdziła Gisela. – To dobrze. Ostatnio bardzo się zmienił, w pozytywnym znaczeniu. Jest bardziej zrównoważony, bywa nawet radosny. Dobrze, że brat go odwiedzi. Kiedy przyjeżdża?

– Powinien być tu dzisiaj po południu albo wieczorem – powiedział Karl Fischer. Rzucił okiem na zegarek i zaczął zbierać papiery. – Skończyliśmy?

Czterdziestolatek z rudą brodą zaczął energicznie machać ręką.

– Brian?

– Nie ma żadnych nowych wiadomości o Mattiasie Blocku?

– Niestety nie, ale poszukiwania nadal trwają.

Doktor Fischer wziął papiery i wstał. Pozostali poszli za jego przykładem.

Jak zwykle, pomyślała Gisela Obermann. Przyjeżdża brat Maxa, a mnie, jego lekarki, nikt o tym nie poinformował.

Tutaj wszystko tak funkcjonowało. Dlatego miała tego serdecznie dosyć. Jej energia, która zawsze pozwalała jej radzić sobie ze wszystkimi przeciwieństwami losu, była tu bezużyteczna. Odbijała się od otaczających ją ścian i trafiała w nią rykoszetem.

Dalsza część książki w pełnej wersji

Spis treści

Część I

Część II

Część III

Część IV