Korekta

Bogusława Jędrasik

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

Fight With Me

FIGHT WITH ME by Kristen Proby.

Copyright © 2013 by Kristen Proby.

Published by arrangement with the Author.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5282-7

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Tanyi.

Twoje wsparcie i przyjaźń znaczą dla mnie o wiele więcej,
niż zdajesz sobie z tego sprawę.

Kocham cię, przyjaciółko.

Prolog

Lato

Moje plecy uderzają o ścianę z głuchym odgłosem, Nate wtula twarz w moją szyję, zaciska dłonie na moich pośladkach, podciąga mi spódnicę wysoko na biodra, przyciąga mnie do siebie tak, że czuję w zbiegu ud jego nabrzmiały członek, nadal ukryty w spodniach. Zsuwam gumkę z jego gęstych, czarnych jak atrament włosów, przeczesuję je palcami, wczepiam się w niego. Nigdy dotąd nie widziałam go z rozpuszczonymi włosami; zawsze nosi je spięte u nasady karku. Są takie seksowne, opadają mu nieco poniżej ramion, otaczają tę nieziemsko przystojną twarz, na której widok uginają się pode mną kolana i zasycha mi w ustach, ilekroć na mnie spojrzy.

A jeszcze nigdy nie patrzył na mnie tak jak teraz, w korytarzu spowitym w półmroku, w jego mieszkaniu, przy drzwiach do sypialni. Szare oczy płoną, gdy napiera na mnie biodrami.

– Zdajesz sobie sprawę, jaka jesteś piękna, Julianne? – szepcze. – Chcę widzieć cię nagą, już, teraz. – Bierze mnie na ręce, cały czas zaciskając dłonie na moich pośladkach. Oplatam go nogami. Niesie mnie do sypialni, już nie stoję na podłodze, jesteśmy bezładną plątaniną ramion, spragnionych rąk, mocujemy się z ubraniami, które zapomniane lądują na podłodze. Nie zapala światła, więc już go nie widzę, ale o Boże, te ręce. Nie mam pojęcia, ile razy siedziałam na zebraniach, wpatrzona w te piękne, silne ręce, a teraz mam je na sobie.

Wszędzie.

Zakrywa moje usta swoimi, wplata palce w moje jasne włosy, całuje mnie, tak że uginają się pode mną nogi. Dobrze całuje. Bardzo dobrze.

Po prostu nieziemsko.

Znowu bierze mnie na ręce, tuli do siebie i układa na łóżku. Czuję pod nagim plecami miękką, chłodną pościel i żałuję, że go nie widzę w pełnej krasie. Marzyłam o nim nagim, odkąd prawie rok wcześniej zaczęliśmy razem pracować. Przeczuwam, że pod tymi świetnie skrojonymi garniturami kryje się fantastyczne ciało.

Nate także układa się na posłaniu, przesuwam dłońmi po jego brzuchu, klatce piersiowej, ramionach.

Jezus Maria, jak on jest zbudowany, jego skóra jest miękka i ciepła i… O rany. Tuli w dłoniach moją twarz, całuje mnie, teraz czule, delikatnie kąsa moje wargi, a potem opiera się na łokciu, wędruje dłonią po mojej szyi, piersi, drażni nabrzmiałą brodawkę palcami, schodzi niżej, aż dochodzi do celu.

– Zaraz oszaleję! – Unoszę się odruchowo z miękkiego posłania, gdy wsuwa we mnie dwa palce, a kciukiem delikatnie pieści łechtaczkę.

– Jesteś bardzo wilgotna i taka ciasna. Skarbie, kiedy ostatnio…?

Naprawdę? Naprawdę go to interesuje?

– Dawno – odpowiadam i unoszę biodra na spotkanie jego ręki. Co on ze mną wyprawia tymi palcami!

– Jezu, pragnę cię. Pragnę cię od pierwszej chwili, gdy cię zobaczyłem. – Całuje mnie, władczo, stanowczo, liże i ssie, robi językiem to samo, co palcami o wiele niżej, i kompletnie tracę głowę. Ja też go pragnęłam od samego początku.

– Nie powinniśmy tego robić – szepczę bez przekonania.

– Dlaczego? – odpowiada cicho.

– Bo… Tak, właśnie tak. – Unoszę biodra, przesuwam dłonie na jego pośladki. Jego twarde, muskularne, cudownie seksowne pośladki.

– Coś mówiłaś?- szepcze, muskając ustami moją szyję.

– Możemy oboje wylecieć z pracy. Zakaz spoufalania się.

– W tej chwili mam w nosie wszelkie zakazy. – Bierze w usta mój sutek i wtedy już całkiem przestaję myśleć. Nate zsuwa się coraz niżej, długo pieści mój pępek, zanim zejdzie dalej, całując świeżo wydepilowany – Bogu dzięki! – wzgórek łonowy, zanim w końcu dotknie mnie tam językiem.

– Już nie mogę! – Odrywam biodra od posłania i czuję, jak się uśmiecha, gdy wysuwa ze mnie palce, szeroko rozkłada mi uda i całuje mnie, mocno, głęboko, buszując językiem w mojej szparce. Wplatam palce w te jego cudowne gęste włosy i zaciskam dłonie z całej siły i kiedy wydaje mi się, że dłużej już nie wytrzymam, odnajduje językiem moją łechtaczkę, wsuwa we mnie palec, zgina go lekko, jakby chciał mnie przywołać i wtedy rozpadam się na kawałki, dygoczę na całym ciele, wbijam pięty w materac, napieram cipką na jego boskie usta.

Kiedy końcu wracam na ziemię, słyszę, jak Nate rozdziera foliowe opakowanie, czuję, jak wędruje ustami w górę, całuje piersi, zanim dotrze do ust. Czuję swój smak na jego wargach i z jękiem oplatam go udami w talii, unoszę biodra, chcę, żeby wypełnił mnie sobą, ale nie robi tego, czeka, wsparty na rękach, z członkiem między moimi nogami. Oddycha ciężko. Oddałabym wszystko, żeby teraz zapalił światło i żebym mogła zobaczyć jego szare oczy.

– Pragnę cię, Nate.

– Wiem.

– I to już, do cholery.

– Jesteś taka seksowna – szepcze i pochyla się, żeby musnąć ustami moje czoło.

– Chcę mieć cię w sobie. – Sięgam między nas, dotykam jego członka. Ale wielki. Jest twardy i gładki, jeszcze nie założył prezerwatywy. Przesuwam dłonią po całej długości, do główki i… – Co to jest?

Śmieje się cicho, schyla się, całuje mnie.

– Apa – odpowiada szeptem.

Wyczuwam metalowy drążek, zwieńczony kulkami po obu stronach, jedna jest na górze, druga pod spodem, i to wszystko na czubku penisa… Zaskoczył mnie tym kompletnie. Nate, mój szef, zawsze nienagannie ubrany i konserwatywny, nie licząc długich włosów, ma przekłuty członek?

– Co, przepraszam? – Obrysowuję kolczyk palcami, pieszcząc go przy okazji opuszkiem palca i słyszę, jak głośno wciąga powietrze przez zęby.

– Apadravya. Jezu, dziewczyno.

– Po co ci to? – pytam, nagle podniecona i zaintrygowana. Kurczę, szkoda, że tego nie widzę!

– Zaraz się przekonasz. – Słyszę uśmiech w jego głosie, a potem czuję, jak wsuwa rękę między nas i zakłada prezerwatywę na całą imponującą długość. Całuje mnie znowu, mocniej, namiętniej, wplata palce w moje jasne włosy. Unoszę biodra i czuję jego członek – i te metalowe kulki – u wejścia do szparki. Powoli, bardzo powoli, wchodzi we mnie.

O matko!

Czuję, jak metal przesuwa się po ściankach mojej pochwy, wchodzi we mnie. Nagle Nate nieruchomieje, głęboko we mnie, cały czas z ustami tuż przy moich.

– Jesteś tak cudownie ciasna. – Kiedy to mówi, zaciskam mięśnie, zatrzymuję go w sobie, oplatam nogami w pasie, zaciskam dłonie na jego cudownych włosach.

Porusza się we mnie. Jeszcze nigdy czegoś takiego nie czułam. Czuję te metalowe kulki, jego fantastyczny członek, jego usta na swoich i przyśpieszam, oblewam się potem. Nate także porusza się coraz szybciej, delikatnie kręci biodrami, tylko na tyle, żebym do końca straciła panowanie nad sobą.

– No, chodź, skarbie, skończ dla mnie. – I kończę, bardzo gwałtownie. Krzyczę, gdy wchodzi we mnie coraz mocniej i w końcu sam szczytuje.

A niech mnie!

Przed chwilą pieprzyłam się z moim szefem.

Nate wysuwa się ze mnie, ściąga prezerwatywę, rzuca ją na podłogę koło łóżka.

– Wszystko w porządku? – pyta.

Nie.

– Tak.

– Potrzebujesz czegoś? – Muska palcami mój policzek i po raz kolejny żałuję, że nie zapaliliśmy światła, choć z drugiej strony może lepiej, że jest ciemno, bo jestem onieśmielona, a nigdy mi się to nie zdarza. Mówi innym, obcym głosem, jakby nie za bardzo wiedział, co teraz ze mną zrobić, i szczerze mówiąc, ja też nie mam o tym pojęcia.

Nie, dziękuję.

Boże drogi, co ja najlepszego zrobiłam? Oczywiście musiałam pójść do łóżka na najlepszy, najbardziej rewelacyjny seks w życiu z jedynym facetem, którego nie mogę mieć. Kiedy po kolacji ze znajomymi z pracy zaprosił mnie do siebie na drinka, powinnam odmówić, ale nie mogłam. Pragnęłam go od pierwszego dnia, jednak w naszej firmie obowiązuje ścisła reguła niespoufalania się, zresztą od dawna miałam własną – nie chodzę do łóżka z kolegami z pracy.

A tu proszę, leżę cudownie zaspokojona i dziwnie skrępowana w łóżku mojego seksownego szefa, w jego imponującym apartamencie na trzydziestym piętrze.

Kurwa.

– Mam zapalić światło? – pyta i odsuwa się ode nie, ale wyciągam rękę i powstrzymuję go.

– Nie, tak jest dobrze.

– Masz jakiś dziwny głos. Na pewno wszystko w porządku?

– Tak, oczywiście, jestem zmęczona i chyba wypiłam trochę za dużo wina.

– Te dwie lampki, które wysączyłam, upajając się boskością Nate’a, raczej mi nie zaszkodziły, ale to moja jedyna wymówka. Oboje zachowujemy się teraz dziwnie i bardzo mi się to nie podoba. Sama nie wiem, czego się spodziewałam, przecież wcale dobrze go nie znam. Zawsze był wobec mnie uprzejmy i grzeczny, i aż do dzisiaj nie miałam pojęcia, że mu się podobam.

Byłby świetnym pokerzystą.

Całuje mnie w czoło, otula nas oboje kołdrą, układa mnie na boku i wtula się we mnie.

– Teraz śpij. Rano porozmawiamy.

Porozmawiamy? O czym?

Nie odpowiadam, leżę nieruchomo, czekam, aż zacznie równo oddychać, zwlekam jeszcze dziesięć minut, żeby się upewnić, że zasnął.

Ostrożnie wyślizguję się spod jego ciężkiego ramienia – Jezu, ależ jest umięśniony! Te jego garnitury mogą zbić człowieka z tropu. Po omacku dochodzę do ściany, modląc się, żeby się nie potknąć i nie wywalić, budząc go przy tym, i wychodzę na korytarz. Zapalam światło, zbieram moje ubrania, zakładam je pośpiesznie, biorę torebkę z wielkiego, eleganckiego salonu, w którym widać rękę dekoratora wnętrz, i wychodzę.

Z holu ekskluzywnego apartamentowca w centrum Seattle wzywam taksówkę i wracam na parking przed naszym biurowcem, gdzie wsiadam do swojego samochodu.

Kiedy w końcu docieram do Alki Beach, gdzie mieszkam razem z Natalie, najlepszą przyjaciółką, widzę na naszym podjeździe nieznanego mi leksusa i światła w kuchni na tyłach budynku.

– Natalie?

– W kuchni!

– Masz gościa? – Nie mam ochoty poznawać jej nowych przyjaciół.

– Tak.

– Do zobaczenia jutro, idę spać. – Idę na górę do mojego pokoju, zamykam za sobą drzwi i biorę długi, gorący prysznic. Nadal czuję w ciele szalone chwile w łóżku Nate’a, mam na sobie jego zapach, czysty, zmysłowy, seksowny, i nic na to nie poradzę, że żałuję, iż nie zostałam choć chwilę dłużej. Może w nocy doszłoby do powtórki z rozrywki, zanim nadeszłoby brutalne światło poranka.

A wraz z nim rozmowa.

O nie, wielkie dzięki.

Naprawdę nie muszę wysłuchiwać, jak Nate wylicza wszystkie powody, dlaczego to był tylko numerek na jedną noc. Nie zniosłabym niezręcznej atmosfery następnego dnia. Lepiej udawać, że nic się nie stało i pozwolić, by wszystko było jak dawniej.

Zakładam różowe majteczki i białą koszulkę, wyjmuję telefon z torebki i idę do łóżka. Żadnych wiadomości czy SMS-ów.

Pewnie ulżyło mu, tak samo jak mnie.

Do rana nie śpię, głowię się, co powiem jutro, kiedy zadzwonię do pracy z informacją, że jestem chora.

Rozdział 1

Późna wiosna

Uwielbiam moją pracę. Uwielbiam moją pracę. Boże, czasami nienawidzę mojej pracy. Po raz kolejny czytam lakoniczną wiadomość od mojego szefa, Nathana McKenna, i z trudem przełykam ślinę.

Piątek, 26 kwietnia 2013, 13:56

Od: Nathan McKenna

Do: Julianne Montgomery

Temat: Praca po godzinach

Julianne,

będziesz mi potrzebna dzisiaj po godzinach, prawdopodobnie także w weekend. Weź wszystkie dokumenty dotyczące Radcliffe i przyjdź do mojego gabinetu dzisiaj o 18:00.

Nate

Niech to szlag! Przez osiem długich miesięcy udało mi się omijać szefa szerokim łukiem. Zdaję sobie sprawę, że miałam wielkie szczęście, że nie musiałam pracować z nim po godzinach, ale ostatnio z naszego działu odszedł drugi młodszy wspólnik i tym sposobem zostaliśmy tylko we dwoje.

W moim brzuchu szaleją wielkie rozbrykane motyle.

Od tamtej nocy zeszłego lata udało nam się utrzymać nasze relacje tylko i wyłącznie na stopie zawodowej, z czego jestem dumna, chociaż ilekroć go widzę, przeszywa mnie taki dreszcz, że odruchowo zaciskam uda. Jeden, jedyny raz zaprosiłam go na podwójną randkę z Nat i jej mężem, Lukiem; poszliśmy wtedy na premierę nowego filmu Luke’a, ale udało mi się ograniczyć naszą interakcję do czysto platonicznej.

Myślałam, że zwariuję.

Od tego czasu dla dobra sprawy starałam się trzymać z daleka od tego ucieleśnienia seksu.

Nie żeby Nate stawał na głowie, żeby ponownie zaciągnąć mnie do łóżka. Następnego dnia po najlepszym seksie w historii ludzkości, po tym, jak ukradkiem wymknęłam się z jego mieszkania, był wściekły. Dzwonił i przysyłał SMS-y, dopytywał się, co się stało, do cholery, i przez dobre dwa tygodnie schodziłam mu z drogi, pracowałam w domu i poszłam na urlop.

A potem po prostu przestał. Skończyły się wszelkie prywatne wiadomości, a ilekroć pracujemy razem, jest uosobieniem chłodnego profesjonalizmu.

Czasami doprowadza mnie to do szału.

I teraz, gdy ta idiotka, która z nami pracowała, nie radziła sobie z nieprzewidywalnymi godzinami pracy i odeszła, będę musiała pracować z Nate’em.

Cholera.

Siadam wygodnie i zerkam na zegarek. Siedemnasta trzydzieści. Ściągam okulary, rzucam je na biurko i ukrywam twarz w dłoniach. Tyle, jeśli chodzi o przyjemny weekend z kubełkiem lodów i dobrą książką.

Dam radę. Weź się w garść, Montgomery. Pozowałam nago w pismach dla panów. Chodziłam na kolacje z miliarderami i imprezowałam z gwiazdorami. Mam czterech starszych braci, którzy dokuczają mi niemiłosiernie i nauczyli, jak nie dać sobie w kaszę dmuchać.

Poradzę sobie z najseksowniejszym facetem, jakiego widziałam w życiu. Opanuję się na tyle, żeby przez kilka godzin nie wyskoczyć z ciuchów i nie rzucić się na niego, żeby go schrupać z apetytem.

Chyba.

Tak mi się wydaje.

Biorę się w garść, upewniam się, że przekierowałam wszystkie wiadomości i telefony na mojego iPhone’a i idę do łazienki, żeby się przygotować na długi wieczór.

Uśmiecham się na widok mojego odbicia. Moje długie jasne włosy nadal miękko się kręcą – za sprawą wałków, na które nawinęłam je tego ranka. Noszę delikatny, profesjonalny makijaż, który podkreśla błękit moich oczu. Nakładam na usta świeżą warstwę transparentnego błyszczyka, poprawiam na sobie prostą bordową sukienkę, omiatam spojrzeniem szczupłą figurę. Mam świetne geny. Nie jestem co prawda tak seksownie kształtna jak Natalie, ale natura dała mi niezłe piersi, jędrną pupę i figurę, dzięki której trafiłam na łamy „Playboya”. I to trzykrotnie. Ciężko pracuję, żeby zachować kondycję.

Usatysfakcjonowana tym, co zobaczyłam, szybkim krokiem wracam w czarnych szpilkach od Louboutina do biura, biorę mój telefon i akta, o które prosił Nate, i idę do jego gabinetu. Jego asystentka, pani Glover, siedzi za biurkiem. To starsza kobieta o siwych włosach i bystrych piwnych oczach. Nie daję się nabrać na jej dobrotliwy uśmiech. Przerażają mnie jej niewiarygodna skuteczność i niesamowita umiejętność przewidywania każdego kroku Nate’a.

– Dzień dobry, Julie. Proszę wejść.

– Dziękuję – uśmiecham się do niej, kiwam głową i zmierzam do jego gabinetu. Pukam dwukrotnie i uchylam drzwi.

– Wejdź, Julianne. Dziękuję, że zostałaś. – Nate podnosi głowę znad ekranu komputera i patrzy na mnie nieprzeniknionym wzrokiem.

– Nie ma sprawy. – Jego przestronny gabinet wypełniają duże ciemne meble. Fotele przy biurku obito miękką, czarną skórą. Na pólkach stoją setki książek i akt, wszystkie zapewne starannie posegregowane przez nieocenioną panią Glover. Z okna rozciąga się fantastyczny widok na Space Needle i zatokę.

Jest pięknie.

Nie jestem pewna, czy Nate w ogóle to zauważa.

Przysiadam na skraju czarnego fotela, kładę akta na biurku i czekam, że od razu przejdzie do rzeczy.

– Jak się masz? – pyta miękko.

– Ja… dobrze, dziękuję. – Co to ma być?

– Przepraszam, że zawiadomiłem cię w ostatniej chwili. – Pochyla się, opiera łokcie na biurku, splata palce, cały czas patrzy mi w oczy. Jezu, te szare oczy mogą zawrócić w głowie. Prawie tak samo jak jego ręce i ten cudowny sposób jak…

Dość tego.

– To część mojej pracy. – Otwieram teczkę i udaję, że wcale się nie zarumieniłam. – O co chodzi z tą sprawą?

– Co u Natalie i Luke’a?

– W porządku. – Siadam wygodnie i przyglądam mu się badawczo. Dlaczego rozmawiamy o sprawach osobistych? – Natalie wkrótce urodzi.

– To wspaniale, pewnie bardzo się cieszą. – Nate uśmiecha się tak seksownie, że czuję, jak robi mi się gorąco. Odruchowo odwzajemniam uśmiech. Jak zawsze, ma włosy zaczesane do tyłu. Mocno zarysowana szczęka jest świeżo wygolona. Ma na sobie czarny garnitur i koszulę, i niebieski krawat. Nigdy nie zdejmuje marynarki, nie podwija rękawów koszuli i przez chwilę zastanawiam się, dlaczego tego nie robi, zaraz jednak upominam się, żeby wrócić do tematu.

– Tak, nie mogą się doczekać. W przyszły weekend urządzam im przyjęcie dla dzidziusia.

– Obiecuję, że w przyszły weekend nie każę ci pracować. – Puszcza do mnie oko, a ja prawie spadam z krzesła.

Kim jest ten nieznajomy i co zrobił z moim szefem?

– No więc, jeśli chodzi o te akta? – pytam i w tej chwili pani Glover puka do drzwi.

– Dostarczono kolację, sir.

– Dziękuję, Jenny. Przynieś ją tutaj. – Nate wstaje i bierze od niej dwie duże papierowe torby. – To wszystko na dzisiaj. Widzimy się w poniedziałek.

– Miłego weekendu, sir. Do zobaczenia, Julie. – Kiwa głową i wychodzi, zamykając za sobą drzwi.

– Zamówiłem chińszczyznę. Dla ciebie to, co zwykle. – Z uśmiechem wraca za biurko i wyjmuje jedzenie z toreb. Tego wieczora wydaje się bardzo z siebie zadowolony, o wiele bardziej ludzki i przystępny niż kiedykolwiek od zeszłego lata.

O co mu chodzi?

– Dziękuję – odpowiadam i nagle uświadamiam sobie, że umieram z głodu. Nakładam na talerz ryż, kurczaka w sosie słodko-kwaśnym i sajgonki i przez kilka minut zajadamy w milczeniu. Czuję na sobie jego spojrzenie, postanawiam więc okazać się dorosła i przejąć inicjatywę.

– O co chodzi z tymi aktami? – powtarzam i wbijam zęby w kurczaka.

– Nie mam pojęcia. Po prostu chciałem zjeść z tobą kolację, a tylko w ten sposób mogłem się z tobą umówić.

A niech mnie.

Przestaję gryźć, otwieram szeroko oczy, wpatruję się w jego twarz niewiniątka.

– Słucham?

– Dobrze słyszałaś.

Marszczę brwi i powoli odstawiam talerz na biurko.

– Więc nie będziemy pracować nad tą sprawą?

– Nie.

– Nie rozumiem.

Nate odkłada pałeczki, wyciera usta serwetką i siada wygodnie. Cały czas bacznie mnie obserwuje.

– Po prostu chciałem zjeść z tobą kolację, Julianne.

– Dlaczego? – I dlaczego z uporem maniaka zwraca się do mnie: Julianne?

Znowu marszczy brwi.

– Mam to powiedzieć dosadniej?

– Chyba tak.

– Lubię cię. Lubię spędzać z tobą czas. – Wzrusza ramionami i przez chwilę wydaje się jakby zagubiony i niepewny siebie. Nie przywykłam do widoku jakichkolwiek emocji na jego pięknej twarzy.

– Ale jesteś moim szefem.

– I co z tego?

– To z tego, że oboje możemy stracić pracę.

– To tylko kolacja, Julianne.

– Nate, nie patrzysz na mnie tak, jakby chodziło tylko o kolację.

Lekko przechyla głowę. Na jego ustach pojawia się nikły uśmieszek.

– A jak na ciebie patrzę?

– Jakbyś chciał mnie zerżnąć na tym biurku. – Jezus Maria! Naprawdę to powiedziałam?

Nate poważnieje. Mruży oczy.

– Uważaj na to, co mówisz.

Z trudem przełykam ślinę i mrugam nerwowo.

– Jest wiele miejsc, w których chciałbym cię zerżnąć, wliczając w to także to biurko, ale w tej chwili chcę po prostu zjeść z tobą kolację.

– Uważaj na to, co mówisz – szepczę i Nate uśmiecha się ponownie.

– Rozkazujesz szefowi?

– Nie wydaje mi się, by ta rozmowa dotyczyła spraw służbowych. – Kręcę głową i patrzę mu prosto w oczy. – Co to ma być? Dlaczego teraz?

– Jedz.

– Jakoś straciłam apetyt, dziękuję bardzo.

– Zrób to dla mnie, Julianne.

– Dlaczego zwracasz się do mnie per: Julianne? – pytam, sięgając po kolejny kawałek kurczaka.

– Bo tak masz na imię. – Cały czas wparuje się w moje usta. Uśmiecham się pod nosem, biorę sajgonkę i odgryzam jej koniuszek.

– Wszyscy nazywają mnie Julie.

– Ja nie.

– Dlaczego? – powtarzam.

– Julianne do ciebie pasuje. – Wzrusza ramionami i pochyla się nad talerzem.

– Ale ja wolę Julie.

– W porządku, Julianne. – Puszcza do mnie oko, uśmiecha się szeroko i podnosi pałeczki do ust.

– Idę o zakład, że kiedy byłeś mały, zbierałeś w dzienniczku uwagi z serii: nie potrafi bawić się z innymi dziećmi.

Śmieje się głośno, a mój żołądek fika salto.

– Bardzo możliwe.

Nagle zdaję sobie sprawę, że zmiotłam wszystko z talerza, który ląduje w koszu na śmieci razem z resztkami kolacji.

– Dobra, zjadłam. Dzięki za kolację. Miłego weekendu. – Wstaję, żeby wyjść, ale Nate podrywa się i zatrzymuje mnie.

– Nie idź jeszcze.

– Czemu nie?

Zwilża usta językiem, wbija ręce w kieszenie, kołysze się na piętach.

– Spędź ze mną weekend. U mnie.

Mam wrażenie, że znalazłam się w równoległym wszechświecie. Albo jestem w ukrytej kamerze. O tak, to jest to. Mamy cię. Rozglądam się po pokoju, zerkam za siebie, patrzę w kąty gabinetu.

– Czego szukasz? – Podąża spojrzeniem za moim wzrokiem.

– Kamer.

– Jakich kamer?

– Albo jesteśmy w Mamy cię, albo to ustawka, żeby mnie zwolnić.

Nate śmieje się, aż przechodzi mnie dreszcz.

– Dlaczego tak myślisz?

– Dlaczego? Dlatego że od miesięcy nie okazywałeś żadnego mną zainteresowania, i w porządku, a jeśli spędzimy razem weekend, możemy oboje wylecieć z pracy.

Poważnieje, jego szare oczy stają się lodowate.

– Po pierwsze, mam w nosie zasadę niespoufalania się. Moje związki to moja sprawa, nie kogokolwiek innego. A po drugie…

Ujmuje mój podbródek miedzy kciuk i palec wskazujący i przyciąga mnie do siebie, muska moje usta swoimi, całuje mnie delikatnie, rozchyla mi wargi i przypominam sobie, jak świetnie całuje.

Chyba to kiedyś studiował.

Wtulam się w niego, opieram dłonie na jego wąskich biodrach. Wplata mi palce we włosy, pocałunek ciągnie się w nieskończoność, przytulam się o niego z ulgą, że nadal mu się podobam, i zarazem kierowana czystym pożądaniem.

– O tak, bardzo mi się podobasz, mała – szepcze z ustami na moim czole i całuje mnie lekko.

Wierzchem dłoni muska mój policzek. Spojrzenie szarych oczu zdążyło złagodnieć.

– I co ty na to? Spędzisz ze mną weekend?

Koniec wersji demonstracyjnej.