Korekta

Renata Kuk

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

Play with Me

PLAY WITH ME by Kristen Proby.

Copyright © 2013 by Kristen Proby.

Published by arrangement with the Author.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5379-4

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Mojemu bratu, Mike’owi Holienowi.

Nie ma na świecie dumniejszej siostry!

Rozśmieszasz mnie i masz w nosie,

że to ja jestem pupilką.

Kocham cię, mały braciszku.

Prolog

Szanowna Pani McBride,

Dziękujemy za pytanie w sprawie odwiedzin Willa Montgomery’ego i reszty drużyny w szpitalu. Nasza organizacja otrzymuje tysiące takich próśb każdego roku i niestety Pan Montgomery nie będzie w stanie spełnić Pani prośby. Pan Montgomery jest w tym terminie nieosiągalny.

Z poważaniem,

Susan Jones

Public Relations, Seattle Seahawks

Świetnie.

Piąta odmowa od nieuchwytnego Willa Montgomery’ego w ciągu ostatnich dwóch lat. Moje dzieciaki znowu spotka zawód.

Kasuję e-maila, wrzucam telefon do torebki, wysiadam z samochodu i idę do Red Mill Burgers, mojego ulubionego miejsca, w którym mogę się uraczyć wielkim soczystym hamburgerem z frytkami.

Stoję na końcu kolejki i kontempluję ostatni z wielu list z odmową od Seahawksów. Jestem pielęgniarką w Szpitalu Dziecięcym w Seattle i moje nastolatki niczym nie byłyby bardziej zachwycone niż spotkaniem ze swoimi sportowymi idolami. Myślałam, że celebryci lubią takie okazje. W końcu proszę tylko o kilka godzin ich czasu; nie muszą nocować w szpitalu, na litość boską.

Rozglądam się i widzę, że po mojej prawej, w samym środku restauracyjki, siedzi nikt inny tylko moja kumpela ze studiów, Jules, i jej brat, Will Pieprzony Montgomery.

Sukinsyn!

Uwielbiam Jules. Ona, Natalie i ja przyjaźniłyśmy się na studiach, więc zdecydowanie podejdę i się przywitam. Chciałabym tylko nie musieć przy okazji rozmawiać z jej aroganckim braciszkiem dupkiem.

Składam zamówienie i podchodzę do przyjaciółki.

– Jules? – mówię, kładąc jej rękę na ramieniu.

– Meg! – Natychmiast się podrywa i bierze mnie w ciepły uścisk. – O mój Boże, kopę lat! Co u ciebie?

Zerkam nerwowo na Willa.

– Całkiem dobrze, dzięki. Super, że cię widzę. – Jules wygląda świetnie, jak zawsze, ale jest jakaś smutna. Ciekawe dlaczego…

– Will, to Megan McBride, koleżanka ze studiów. Meg, mój brat, Will.

Will wstaje i wyciąga do mnie rękę. Jest strasznie wysoki. Cholera, muszę się z nim przywitać. Grzebiąc głęboko, odnajduję w sobie pokłady dobrego wychowania i uprzejmie potrząsam jego dłonią.

– Wiem, znam cię.

Kiwa głową i znowu siada.

– Opowiadaj, co u ciebie – prosi Jules.

– Jestem przełożoną pielęgniarek w Szpitalu Dziecięcym na onkologii. – Uśmiecham się do Jules, wyraźnie czując na sobie spojrzenie Willa, który mnie lustruje, przesuwając wzrokiem po mojej luźnej białej bluzce opadającej na czarne legginsy i po czerwonych kowbojkach. Deprymuje mnie to.

– To wspaniale! Brawo, kochana. A śpiewasz jeszcze? – pyta Jules z uśmiechem.

– Uff, nie. – Potrząsam głową i wbijam wzrok w blat stolika. – Nie, od czasu studiów nie.

– Ty śpiewasz? – pyta Will, unosząc brwi.

– Ma fantastyczny głos – wyjaśnia z dumą Jules. Zawsze była słodka i oddana.

– Dzięki, ale wiesz, jak to jest – rzucam, wzruszając ramionami. – Życie bierze górę i już na nic nie ma czasu. – I przyjaciele cię zostawiają i zakładają własną kapelę.

Will i Jules wymieniają się spojrzeniami, a potem nagle Jules wypala:

– Wyszłaś za mąż?

Parskam głośnym śmiechem. Na pewno nie.

– Cholera, nie ma mowy.

– Dasz mi swój numer? – pyta bez ogródek Will. Arogancki dupek. Założę się, że babki lecą na niego wszędzie, gdzie się pokaże.

Mrużę oczy, nie potrafiąc ukryć niechęci, jaką żywię do tego faceta.

– Cholera, nie mam mowy.

Willowi opada szczęka. Głupio się uśmiecha i kręci głową.

– Co proszę?

– Przecież się nie jąkam – odpowiadam ostro, potem kładę rękę na ramieniu Jules i zmuszam się do uśmiechu. – Cieszę się, że mogłam cię zobaczyć. Trzymaj się, dziewczyno.

– Ty też, Meg.

Odwracam się i odchodzę, słysząc, jak Will mamrocze:

– O co do cholery chodziło?

Palant.

Odbieram hamburgera i frytki w papierowej torbie i wychodzę z restauracji, żeby wrócić do domu i nacieszyć się moim jedynym wolnym wieczorem w tym tygodniu. Modlę się, żeby mnie nie wezwali do szpitala.

Rozdział 1

Za Nate’a i Jules. – Luke Williams podnosi kieliszek z szampanem, drugą ręką obejmując swoją piękną żonę, Natalie. Wszyscy idą w jego ślady i wznoszą toast za szczęśliwą parę. – Niech wasza miłość trwa wiecznie. Życzymy wam samego szczęścia.

– Za Nate’a i Jules! – powtarzają goście i upijają szampana. Nate McKenna, wysoki, ciemnowłosy i bardzo poruszony, zamyka w objęciu ramion swoją jasnowłosą narzeczoną i całuje ją ogniście na naszych oczach pośród gwizdów, oklasków i okrzyku Willa Montgomery’ego, brata Jules: „Wynajmijcie sobie pokój!”.

Sączę mojego słodkiego różowego szampana i rozglądam się dokoła po ekstrawaganckiej sali bankietowej Olimpic w hotelu Edgewater. I po raz setny pytam się siebie, co tu robię. Byłam zaskoczona, kiedy dostałam zaproszenie na przyjęcie zaręczynowe Jules Montgomery. Jules, Natalie i ja kumplowałyśmy się na studiach; ucieszyłam się, że znowu się zeszłyśmy kilka miesięcy temu. Ale na pewno się nie spodziewałam, że mnie zaproszą na uroczystość, na której będzie najbliższa rodzina i przyjaciele.

Siedzę w tym samym pomieszczeniu co Luke Williams, gwiazda kina! No, po prostu szał.

Sala jest udekorowana w stylu Tiffany, na niebiesko-biało. Stoły z białymi obrusami i niebieskimi serwetkami są ozdobione prostymi bukietami z białych kwiatów. Wygląda to niesamowicie wytwornie.

Cała Jules.

Jest późny letni wieczór i na dworze jeszcze nie zrobiło się zupełnie ciemno, więc mamy wspaniały widok na Puget Sound; niebo dopiero zaczyna zmieniać kolor z różowego na pomarańczowy, odbijając się w wodzie. Szklane drzwi są otwarte, żeby goście mogli wchodzić i wychodzić, kiedy zechcą – nacieszyć się tarasem i widokiem letniego wieczoru lub wrócić do środka i tańczyć.

– Meg, strasznie się cieszę, że mogłaś przyjść. – Natalie klepie mnie po ramieniu, potem przyciąga do siebie i mocno ściska. – Brakowało mi cię, dziewczyno.

– Mnie też cię brakowało – odpowiadam, oddając uścisk. Potem się odsuwam, żeby móc podziwiać stojącą przede mną piękną kobietę. – Wyglądasz fantastycznie. Małżeństwo i macierzyństwo ci służą, moja droga przyjaciółko.

I jest to prawdą. Zielone oczy Natalie błyszczą szczęściem i zadowoleniem, kasztanowe włosy ufryzowane w fale ma zaczesane do tyłu, ubrana jest w fantastyczną czarną sukienkę bez rękawów.

– Dzięki. Supersukienka. Nadal masz doskonały gust – odpowiada z szerokim uśmiechem. Spogląda na moją jasnosrebrzystą sukienkę z asymetrycznym dołem i srebrne sandałki z paseczkami.

– W ogóle niewiele się u mnie zmieniło – odpowiadam, wzruszając ramionami.

– Poza włosami, jak zwykle. – Natalie się śmieje, wskazując na moje kasztanowe włosy upstrzone szerokimi blond pasemkami. Też parskam śmiechem.

– Zawsze coś z nimi robię. Ale teraz i tak jest spokojnie. Dzieciaki uwielbiają, jak się farbuję, a poza tym, no wiesz… jak się raz było rockmanką, to człowiekowi to zostaje.

– Chyba pamiętasz – Natalie szczerzy do mnie zęby – że wciąż mam te zdjęcia, które ci zrobiliśmy z gitarą i w niczym więcej.

– O Boże – chichoczę na wspomnienie naszych wygłupów z okresu studiów w małym mieszkanku Natalie. – Może je lepiej spal.

– No coś ty. Myślałam nawet, że powinnyśmy to powtórzyć. Wtedy nie miałaś tego – pokazuje moje ramię, na którym widnieje tatuaż.

– Może kiedyś.

– No więc… – zaczyna, ale przerywa jej mąż. – Och, Meg, to mój mąż, Luke. Luke, poznaj starą znajomą moją i Jules, Megan McBride.

– Cześć, Megan, miło mi. – Wyciąga do mnie dłoń, a ja, podając mu swoją, czuję, że się lekko czerwienię. Luke zamiast uścisnąć mi rękę, podnosi ją do ust i składa na niej szarmancki pocałunek.

– Mnie też jest miło, Luke.

Obdziela mnie swoim gwiazdorskim uśmiechem, tym, który uświetniał okładki wszystkich czasopism w kraju, a potem przeprasza i odchodzi, przywołany przez Caleba, kolejnego brata Jules.

– Nat?

– Taa… – rzuca z westchnieniem satysfakcji.

– Jesteś żoną Luke’a Williamsa.

Chichocze i kiwa głową.

– Tak, jestem.

– Jakim cudem, do cholery?

– Długa historia. Kiedyś ci opowiem przy kieliszku wina.

– Trzymam cię za słowo.

– Tu jesteście! – woła Jules i otacza nas obydwie ramionami, żeby nas do siebie przytulić. – Meg, tak się cieszę, że przyszłaś!

– Za nic nie chciałabym tego przegapić. Chociaż byłam zaskoczona zaproszeniem.

– Jesteś moją przyjaciółką. Chciałam, żebyś tu była. – Jules uśmiecha się, wodząc wzrokiem po sali w poszukiwaniu narzeczonego.

– On jest bardzo przystojny, Jules. I totalnie w tobie zabujany – mamroczę, podążając za jej spojrzeniem.

– Taa…, jest. A ja w nim.

– Bardzo się cieszę ze względu na ciebie. – Biorę kolejny łyk słodkiego szampana.

– Dzięki. – Jej uśmiech promienieje szczęściem. A ja nie skłamałam. Naprawdę bardzo się cieszę, że znalazła swoją miłość. Bardzo do siebie pasują.

– Kiedy będzie jedzenie? – pyta Will, siedzący przy pobliskim stoliku. Cały wieczór robiłam, co w mojej mocy, żeby ignorować Willa Montgomery’ego, vel rozgrywającego Seahawksów, vel aroganckiego dupka. Udało mi się schodzić mu z drogi, unikając z nim rozmowy, ale cały czas czułam na sobie jego spojrzenie, czego nie pojmowałam. Z pewnością nie jestem w jego typie i to nie tajemnica, że nie jestem nim zainteresowana.

– Bufet już jest czynny, panno Montgomery. – Do Jules podchodzi ładna, krągła blondynka. – Można siadać do kolacji, jeśli jesteście państwo gotowi.

– Świetnie. Dziękuję, Alecia. I pamiętaj, żebyście z asystentką też coś zjadły.

– Och, na pewno zjemy. – Alecia śmieje się i odchodzi, konsultując się z iPadem.

– Boże, kocham tę kobietę – wzdycha Jules i wygładza dłońmi fałdy zwiewnej czerwonej szyfonowej sukienki bez ramiączek.

– Jest wspaniała – zgadza się Nat.

– Kto to? – pytam.

– Organizatorka przyjęć – wyjaśnia Jules. – Znalazłam ją kilka miesięcy temu, kiedy urządzałam imprezę dla Nat z okazji narodzin dziecka. Zajmuje się też ślubami. Jest geniuszem.

– I moją pieprzoną bohaterką – mamrocze Will i odchodzi za Alecią. – Umieram z głodu.

– Ty zawsze umierasz z głodu! – krzyczy za nim Jules i się śmieje.

Jakim cudem wylądowałam przy stoliku Willa, jest dla mnie tajemnicą. Tak w ogóle to siedzę przy nim ze wszystkimi niemożliwie przystojnymi braćmi Jules, słodką kobietą o imieniu Brynna i ze szwagierką Jules, Stacy, która jest bardzo ładna i bardzo w ciąży. Dosłownie jakby zaraz miała urodzić.

Wszyscy się śmieją, żartują i wszyscy wyglądają niesamowicie.

Dlaczego, do diabła, nie przyszłam tu z kimś? Najprawdopodobniej dlatego, bo gdy ostatnim razem umówiłam się na randkę, w Japonię uderzyło tsunami.

Żałosne.

– Więc, Megan, powiedz, czym się zajmujesz – prosi mnie brat Jules, Matt.

– Jestem przełożoną pielęgniarek w miejskim Szpitalu Dziecięcym.

– Na jakim oddziale? – rzuca i wbija sztućce w stek.

– Pracuję z nastolatkami na onkologii. – Biorę kęs pieczonego ziemniaka i popijam winem. Będę go potrzebowała więcej.

– Od jak dawna tam pracujesz? – wypytuje mnie Matt i widzę, że Will się krzywi. Co on ma za problem, do cholery?

– Pielęgniarką jestem od jakichś sześciu lat, a na tym stanowisku pracuję od dwóch.

Matt dolewa mi wina i uśmiecha się do mnie życzliwie. Rewanżuj się mu takim samym uśmiechem.

– Jesteś za młoda na takie ważne stanowisko – komentuje uprzejmie Will, ale ja przewracam oczami i go ignoruję, za co zaliczam kolejne łypnięcie z jego strony.

– Więc jeśli Stacy zacznie rodzić, uratujesz sytuację – sugeruje Caleb i wszyscy wybuchamy chichotem.

– Nie, nie jestem położną. Ale mogę wezwać karetkę – odpowiadam.

Stacy gładzi się po brzuchu i szczerzy zęby.

– Nie musicie się martwić, kochani. Do porodu został mi jeszcze miesiąc.

Isaac nachyla się i całuje żonę w policzek, a potem szepcze jej coś do ucha, a ona się uśmiecha.

Ci faceci są naprawdę uroczy. Geny Jules i jej rodziny robią wrażenie.

Matt znowu dolewa mi wina, a ja natychmiast je wypijam, odsuwając talerz. Jestem zbyt zdenerwowana, żeby jeść.

W połowie rozmowy ze Stacy uświadamiam sobie, że zaczyna mi się trochę kręcić w głowie, więc przepraszam i wychodzę do łazienki, żeby ochłodzić czoło zimnym ręczniczkiem i odświeżyć błyszczyk na ustach.

– Meg, zaczekaj.

Cholera.

Staram się dotrzeć do łazienki, zanim Will mnie dogoni, ale on wchodzi tam za mną i zamyka za sobą drzwi.

– Co ty robisz, do cholery? – pytam, unosząc brwi.

– Nie przepadasz za mną, co? – Opiera się swoim wysokim, prawie dwumetrowym ciałem o drzwi i splata ręce na piersi. Marynarkę od garnituru ściągnął już dawno temu i teraz jest tylko w różowej – różowej – koszuli, w której wygląda zaskakująco sexy. I jest bez krawata, a rękawy ma podwinięte, tak że widać umięśnione przedramiona. Jego długie jasne włosy są zmierzwione, a niebieskie oczy wędrują po mojej sylwetce, nim spotkają się z moimi.

– Nie znam cię aż tak dobrze, żeby cię lubić lub nie.

– Chrzanisz – rzuca spokojnie.

– Nieważne. – Wzruszam ramionami i odwracam się do umywalki, żeby umyć ręce i nałożyć błyszczyk. Will przez cały czas nie spuszcza ze mnie oczu.

– O co chodzi? – pytam i się odwracam.

– Dlaczego po prostu nie powiesz, czym cię wkurzyłem, żebym mógł do ciebie uderzyć?

Parskam śmiechem, przez co on się krzywi, a ja śmieję się jeszcze bardziej.

– Ty naprawdę jesteś aroganckim dupkiem, co?

– Nie, nie jestem. – Jest śmiertelnie poważny, sytuacja wcale go nie bawi.

– Taa… jesteś. Nie chcę, żebyś do mnie uderzał.

Wzrusza ramionami, jakby to, czego ja chcę, nie miało znaczenia.

– Nie jestem dupkiem, Meg. Co takiego zrobiłem, co aż tak cię rozzłościło?

Przestaję się śmiać i odchrząkuję, a potem chwilę mu się przyglądam. Wygląda, jakby mówił szczerze. Ale ja nigdy nie pozbędę się z pamięci wyrazu zawodu w oczach moich pacjentów.

– Nieważne – powtarzam.

Will odrywa się od drzwi, podchodzi do mnie i przygważdża mnie do łazienkowego blatu; jego dłonie spoczywają na granicie po obu stronach moich bioder. Nie dotyka mnie, ale nachyla się tak nisko, że jego nos znajduje się pół metra od mojego.

– Ważne – mówi prawie szeptem.

– Dlaczego? – Moje serce zaczyna bić szybciej i och, Boże, jak on wspaniale pachnie. Zawroty głowy przypisuję nadmiernej ilości wina i zbyt małej ilości jedzenia.

– Musisz mi powiedzieć, czym cię wkurzyłem, żebym mógł cię przeprosić. – Odsuwa się, ale tylko trochę, i jego spojrzenie leniwie wędruje po moim ciele. Czuję gorąco emanujące od jego oczu i czuję, jak mi się rozgrzewa skóra. Powraca wzrokiem do mojej twarzy i przygważdża mnie tym swoim gorącym niebieskim spojrzeniem. – Wyglądasz niesamowicie w tej sukieneczce i szpilkach, z tymi twoimi kasztanowymi kręconymi włosami. Pięknie opływają twoją słodką buźkę.

– Eee… – O co on pytał?

– Mów – nalega.

– Co mam ci powiedzieć? – szepczę.

Szczerzy się i również szeptem odpowiada:

– Czym cię wkurzyłem, Meg.

– Przez ostatnie dwa lata wielokrotnie zwracałam się z prośbą do waszego działu PR, żebyś ty i twoi koledzy z drużyny odwiedzili moje dzieciaki w szpitalu. Każda prośba była odrzucana z informacją, że nie jesteś zainteresowany.

Ściąga brwi i lekko kręci głową.

– Nikt z PR-u nigdy mi nic nie wspominał o wizycie w szpitalu.

– Jasne – sarkam, próbując się odsunąć, żeby już nie czuć bijącego od niego piżmowego zapachu. Przez niego coś się ze mną dzieje.

Mam ochotę polizać go po szyi.

– Nie kłamię. Przekazują mi mnóstwo próśb. Ale o tej nigdy nie słyszałem.

Och.

Cóż, cholera.

– Dlaczego po prostu nie poprosiłaś Jules, żeby ze mną pogadała? Albo nie wzięłaś od niej mojego numeru?

– No jasne – prycham. – Po pierwsze, jest moją przyjaciółką i nie zamierzam jej wykorzystywać do takich spraw, po drugie, dlaczego miałabym brać twój numer? Przecież cię nie znam.

Will lekko się uśmiecha, podnosi rękę do mojej twarzy, podsuwa mi brodę w górę wskazującym palcem, zmuszając mnie, żebym na niego spojrzała. Jest taki wysoki, góruje nade mną, ale się do mnie nachyla. Jego roziskrzone niebieskie oczy patrzą, jak zwilżam usta, i gdy przygryzam dolną wargę, ostro wciąga powietrze i wbija we mnie napięte spojrzenie.

Jego dłoń delikatnie obejmuję moją brodę, drugą dłonią odsuwa mi włosy z ramienia, a ja jestem nim po prostu zahipnotyzowana. Nie mogę się poruszyć. Powinnam go odepchnąć. Nie robię tego. Nie powinnam pozwalać, żeby obcy mężczyzna dotykał mnie w publicznej toalecie, podczas gdy cała jego rodzina siedzi obok w sali bankietowej, gawędząc, śmiejąc się i jedząc.

Ale nie umiem odwrócić wzroku.

Nachyla twarz do mojej, muska mnie ustami z tym zarozumiałym uśmieszkiem, z którego jest znany, a potem wpija się we mnie, wsuwając mi ręce we włosy i przytrzymując mnie za nie, tak żeby móc mnie swobodnie całować.

Matko przenajświętsza, dobry jest w te klocki. Jego wargi są miękkie, a zarazem twarde, i to, jakimś cudem, wydaje mi się całkiem logiczne. Poruszają się z precyzją i celowością, przesuwając się po moich w tę i z powrotem. Jęczę i oplatam go rękami w pasie, potem się w niego wtulam, a on pomrukuje i nagle pocałunek staje się wyrazem nie tylko pragnienia, ale też potrzeby. Jego język dokonuje inwazji na moje usta, wiruje i tańczy do wtóru z moim. Unoszę ręce, zarzucam mu na szyję i wsuwam palce w jego cudownie miękkie włosy. I praktycznie się na niego wdrapuję, żeby być bliżej.

W końcu on zamyka swoje duże dłonie na moich pośladkach i mnie podnosi. Moje nogi oplatają go w pasie i nim się obejrzę, opieram się plecami o drzwi, a Will się do mnie nachyla i trzymając mnie mocno w miejscu, całuje do utraty tchu.

Ja cię kręcę, ale ten facet całuje.

– Boże, ale jesteś słodka – mamrocze i skubiąc mnie wargami i całując, wędruje ustami przez moją szczękę do ucha i w dół do szyi. – Moglibyśmy się nieźle razem zabawić, maleńka.

Maleńka? I w tym momencie, jakby ktoś mnie oblał kubłem zimniej wody, nagle wraca mi rozum. Jestem bliska zrobienia tego w publicznej toalecie… pfe!… z Willem Montgomerym.

Nie!

– Przestań! – mówię. Mój głos brzmi stanowczo.

Koniec wersji demonstracyjnej.