Aleksandra Ruta

Wyspa Księżyca

Redakcja i korekta: Joanna Musiałkowska–Gomółka

Projekt okładki: Dominika Ruta

© Copyright Aleksandra Ruta

oraz

Wydawnictwo „Papierowy Motyl” 2011

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody Wydawnictwa „Papierowy Motyl”.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-62222-56-8

www.papierowymotyl.pl

Konwersja:

Mojemu Mężowi

Rozdział 1

Kubek przypominał w dotyku kamień. Kawa stała się zimna. Zdałam sobie sprawę, że siedzę tak w porannym bezładzie od ładnych paru chwil. Zawsze kiedy w ten sposób zastygam na kilka minut, widzę przed oczami krótki film: o mnie, o nas. Bezwiednie patrzę się na kubek z kawą, obserwuję, jak stygnie, zamarza. Zamyślam się i szukam odpowiedzi.

W domu cisza. Słyszę miarowe tykanie zegara. Denerwuje mnie, odkąd zawisł na ścianie, ale nie mam odwagi go ściągnąć. Wyznacza rytm dnia codziennego. Budzi rano, kiedy czuję, że powinnam już wstać i kiedy sen jest najbardziej przyjemny. Kiedy błądzę jeszcze w moich tęczowych zakamarkach podświadomości oderwania od dnia codziennego…

– Mamo! Gdzie moje klucze? – moja córka jak zwykle nie wie, gdzie, jak i po co chowa się rzeczy na swoje miejsce.

– Tam gdzie zawsze – zirytowana wykrzykuję, choć wiem, że stoi tuż za drzwiami kuchni. Poprawiam w pośpiechu swoje zmierzwione, zaniedbane włosy, wygładzam szlafrok, wyczekując skoku córuni po coś na ząb.

– Znalazłaś? – dopytuję się, aby skorzystać z tych niewielu krótkich chwil nawiązania kontaktu z dzieckiem.

Ma piękne długie nogi, brzoskwiniową cerę i nastoletni powiew młodości. Bezgranicznie lubię jej roztrzepanie, które bardziej przypomina mi małą dziewczynkę niż pannę, co się za chłopakami rozgląda. Ona ma już czternaście lat. Mało rozmawiamy, bo albo ja jestem za stara, z innej gliny, albo za nudna, albo czasu nie ma.

Brak odpowiedzi. Czyżby znów tylko marne trzy słowa na odczepne?

– Idę dziś do kina. Wieczorem. No to pa! – wyszczebiotała już w drzwiach, nawet nie wchodząc do kuchni.

Jednak obudził się we mnie instynkt samozachowawczy.

– Chwila, chwila – stanowczo cofnęłam ją z korytarza. Amelka naprawdę zdziwiona otworzyła swoje błyszczące usta. – A dokąd, z kim i dlaczego dopiero teraz się o tym dowiaduję? I możesz mi powiedzieć dlaczego bez śniadania?!

– Oj, mamuś, no z Izką. A wieczorem, znaczy się o osiemnastej. Będę około dwudziestej, bo to półtoragodzinna komedia romantyczna Do trzech razy sztuka. Francuska. Podobno fajna i jest od piętnastu lat – wyrecytowała bez zbędnych ceregieli. – A zjem coś po drodze, w cukierni „Palce lizać” są fajne drożdżówki. Przecież wiesz – i zatrzepotała rzęsami – całusy dwa, pa, pa!!

– Już, w porządku. Po prostu martwię się i tyle. Melka, ładnie dziś wyglądasz. I już idź, bo się spóźnisz do szkoły.

W jej oczach dostrzegłam coś, czego się obawiałam: „ty, mamo, jakoś marnie wyglądasz”.

A jak mam wyglądać. Siedzę już drugi miesiąc w domu bez perspektywy, że się coś zmieni. Strata pracy naprawdę mnie podcięła. Myślałam, że wytrzymam to jakoś, że mnie nie dopadnie jakaś tam depresja. Załamanie i te wszystkie straszne rzeczy, o których tak namiętnie rozpisują się panie psycholożki w babskich gazetach. Niezależnie czy tych z pięknymi okładkami z toną kolorowych i nęcących reklam w środku, czy tych dla zapracowanych, liczących się z groszem kur domowych.

Zaraz, zaraz, a dlaczego te drugie gazety są zarezerwowane dla kur domowych? To ja, to niby kto? Też już kura? Czy może już nie mam prawa do czytania atłasowych grubych czasopism? Tak od razu? Mój status, położenie się jakoś zmieniło. A może tu nie chodzi o status. A może każdy ma prawo czytać, co chce i kiedy. Pewnie, że tak. Takie oklepane stwierdzenia denerwują chyba nie tylko mnie. Cholera, tylko zapomniałam, że trzeba mieć za co je kupować.

– Mamo, halo jesteś jeszcze tu? – Melka zaniepokoiła się moją dłuższą nieobecnością.

– Tak, tak, zamyśliłam się, ale już jestem. Całusy dwa, pa, pa!

Wróciłam nad gazetę, w której kilka chwil wcześniej wyczytałam wspaniały przepis na Ceviche. Znów czytam: „Do zrobienia ceviche nadadzą się następujące ryby: chita, mero corvina, congrio (węgorz morski), lenguado (sola), pargo, huachinango lub inna szlachetna morska ryba o białym mięsie i ma być pozbawiona skóry i ości, i jak najświeższa"[1]. Można oczywiście zastąpić tę rybę jakąkolwiek rybą morską, bo skąd wezmę oceaniczną i do tego świeżą, tutaj? Ostatni dopisek autorki: „można też spróbować z morszczukiem”. Ale to już znów pogrywanie z przepisem. Może wówczas nie wyjść.

Myśl pozytywnie. Zobaczysz, wyjdzie. Tylko pytanie: kto u mnie w domu będzie jadł surowa rybę, marynowaną jedynie cztery godziny w lodówce?

Też mam problem. Lepiej bym się ubrała. Tak, to dobry pomysł. Wyjdę na spacer. Kupię znów dodatkowo kilka niepotrzebnych rzeczy i powrócę do rozmyślania o moim życiu.

A jest o czym myśleć. Może nie powinnam tak zostawiać tej mojej pracy. Jako skrzypaczka, z tyluletnim stażem, nie powinnam była się poddać. Przecież jeszcze mnie chcą. Moje palce dopiero się rozgrzały, aby grać. Potrafię nareszcie sprawnie wybierać kolejne struny. Wiem, co oznacza komenda: „delikatnie”, wiem, jak grać, kiedy dyrygent chce ode mnie czegoś zdecydowanego. Jestem już dojrzałą, pełną entuzjazmu kobietą, którą muzyka fascynuje na nowo. Choć te kilkanaście lat spędzonych w tym samym, prawie niezmiennym gronie muzyków napawa mnie lękiem. Właśnie to jest mały problem. Niektórzy z nas wypalili się. Inni grają tam, bo nie mają innego pomysłu na życie.

Mój mąż należy do grona tych, co się wypalili. Jego skrzypce nie brzmią już tak jak piętnaście lat temu. Jest świetnym muzykiem. Zna warsztat. Struny się go słuchają, ale z instrumentu nie płynie już muzyka, tylko dźwięki. Szarpane takt po takcie, nuta po nucie. Nudnie i banalnie.

Tylko że to ja jestem teraz w domu, a on nadal co dzień dobywa bursztynowe skrzypce. Stroi. Gra. To on może znów wyjedzie w trasę koncertową.

A ja? Tylko nucę Rondo Romantique Op. 116 Nr 3 na skrzypce Jean'a Sibeliusa. To w tej muzyce odkrywam wolność i wspomnienia. To powiew orzeźwiającej muzyki, choć tworzonej dziesiątki lat temu. Nucę, bo nie mam odwagi sięgnąć po skrzypce. Nie mam w sobie przebojowości. Nie chcę, aby szarpanie strun było rzeczywiście szarpaniem, a nie grą. Boję się konfrontacji z barwą, tonem, boję się uwolnić.

Wchodzę do fioletowego pokoju. Poranne majowe słońce wpada do pomieszczenia. W kącie samotnie opierają się o ścianę, dobrze schowane, jakbym nigdy ich nie miała już znaleźć i dobyć, moje skrzypki. Ulubione z nadwyrężonym naciągiem, nieco sponiewieranym odbarwionym mostkiem. Za to struny te same. Niezmiennie Pirastro. Trochę zakurzone, pozwalają mi zagrać. Znów czuję się jak zazwyczaj, gdy rozpoczynam grę. Solidny, ciepły fundament i szlachetny dźwięk. Zgrabnie dotykam ich jedwabistego tonu. One nie potrzebują strojenia. Pamiętają o mnie, o moich przyzwyczajeniach, moich słabościach. Odpływam.

I znów marzę i zastanawiam się nad życiem, nad tym co dalej. Jak znów powrócić do codzienności? Być wierną zasadom. Dalej wychowywać córkę. Kochać męża. Chodzić na pogaduchy. Kupować. Jeść. Być. Żyć.

Po jakimś czasie dochodzę do wniosku, że wszystko należy wyjaśnić i zacząć od nowa. Tak po prostu. Porozmawiać z nimi. Tak jakby zmienić pościel w łóżku na nową. Tak jak wymienić żarówkę w lampie. Tak jak… To trudne.

Odkąd w życiu nazbierało mi się nieco przypadków złych, gorszych, niewyjaśnionych, stałam się bardziej nieufna wobec świata. Nie potrafię wierzyć, że jest dobrze. Że po ciemnej nocy wstaje piękny, nowy i świeży dzień. Potrzebuję wsparcia, a wiem, że będę musiała o nie walczyć. Ciężko. Mija znów kolejny dzień, czterdziesty drugi dzień mojej samotnej wojny z myślami. Wspomnień. Chcę śnić i wierzyć, że mi się uda, że moje małżeństwo przetrwa a mąż mi wybaczy. Nie sądzę, żeby Amelia zareagowała przerażeniem. Żeby się odwróciła. Przecież ją znam, jestem jej matką.

Czuję, że pomoże mi muzyka, którą wyobrażam sobie jako niewidzialnego świadka naszego życia. To ona osnuwa jedwabnym szalem niejedną rozmowę w naszym domu. Bezszelestnie wkrada się do naszego łóżka, gdy śpimy. Tyka melancholijnie w zegarze na ścianie. Stuka i dudni w pokoju Melki.

A jakim jest teraz obserwatorem? Jak gra? Tak samo?

Nie, nie.

Jest głośniejsza. Chrobocze, grzechocze, wręcz charczy. Zanika w pewnych momentach. Jest nieznaną sekwencją nut. Granych od przypadku. Przez spieszących grajków. Chaotycznie i niezrozumiale. Więc jak mam to uspokoić? Skoro chcę to jeszcze bardziej wzburzyć?

Kiedy ma być ta chwila? Kiedy wyczuć, że to dobry moment?

Czas.

On nie jest moim sprzymierzeńcem.

Miał leczyć rany, a z każdym rokiem daje do zrozumienia, że umyka, a mnie jest coraz trudniej zacząć o tym rozmawiać.

– Witaj, moja Truskaweczko! Jak dzionek?! – wykrzyknął od progu mój mąż – gdzie jesteś? Mam niespodziankę.

Tego się obawiałam, ilekroć na powitanie słyszę któreś z warzyw, owoców, które udają w ustach męża moje imię, mogę być pewna, że sprawa jest poważna, nie do odrzucenia i na pewno zaraz się zdziwię.

– Cześć, Kuba! Co tam? – rzuciłam od niechcenia.

– Pięknie wyglądasz? Coś zrobiłaś?

Uśmiechnęłam się pod nosem, gdyż wiedziałam, że wyglądam normalnie, tyle że mam dopiero co umyte włosy. A to już mężczyzn w sytuacji, gdy nie wiedzą, co tak naprawdę zmieniło się w wyglądzie ich partnerki, napawa wręcz lękiem i zakłopotaniem. To taka zmiana, której nie są w stanie ot tak sobie odszyfrować.

– Odwiedziłam dziś łazienkę – uśmiechnęłam się nieco ironicznie – poza tym standardowo. Siedziałam. Czytałam. Na chwilę wyskoczyłam z domu.

Nie przyznałam się Kubie, że dziś grałam. Pomyślałam, że tak będzie lepiej. Na dłużej chwila ta zostanie tylko moją chwilą.

– Jadę do Sztokholmu… a właściwie to płyniemy. Koncerty zaczynają się na początku czerwca. Szef powiedział, że możemy wyruszyć tam razem z osobą towarzyszącą. Dasz się skusić? – uśmiechnął się szczerze, zbliżył się do mnie i zawinął pukiel moich włosów o swój palec wskazujący.

– Cóż… nęcąca propozycja. Dobrze by to i mi, i nam zrobiło. Ostatnio jestem bardzo przygaszona i strapiona. Jaki jest plan?

– Zaraz ci wszystko opowiem. Tylko może byśmy coś zjedli? A gdzie Melka?

– Ona w kinie, a my mamy dziś wieczór studencki przy pierogach – poinformowałam Kubę o tym wykwintnym daniu, bo po moich zakusach na południowoamerykańską ceviche zostało jedynie wspomnienie.

– Cudownie! Czytasz w moich myślach, umieram z głodu. Już ci mówię. Wyjazd jest w czwartek, siódmego czerwca. Bo mamy zaplanowanych pięć występów, a właściwie koncertów. Pierwszy już w piątek wieczorem. Będziemy grać dla Związku Bałtyckiego, potem mamy uświetnić wystawę kwiatów i chyba, ale aż nie wierzę… ma być występ dla Karola Gustawa w Drottningholm Palace! Uwierzyłabyś?! – Dwa pierogi zatrzymały się symetrycznie na rozgrzanych z euforii policzkach Kuby.

– Pewnie, że wierzę, przecież jesteśmy… jesteście super orkiestrą – sama nie myślałam, że to powiem z takim uśmiechem i radością. Na szczęście w porę ugryzłam się w język, aby nie palnąć dalej czegoś nie na miejscu.

– Wiesz, Nora, gdybyś…

– Proszę, nie wracajmy do tego – szybko ucięłam – było, minęło. Jak kolacja?

Odpowiedział kiwnięciem głowy. Na chwilę nasza rozmowa utknęła w martwym punkcie. Prawie odechciało mi się tego wyjazdu, oglądania bufonów pod muchą. Ale nie. Dlaczego nie? To może być super zabawa. Tylko żebym miała odwagę się rozerwać, otworzyć.

– Co jest w planie występu?

– Standard, wiesz, aby dobrze się słuchało, trochę Bacha, Vivaldiego. Podobno w tej rezydencji królewskiej jest niezła akustyka. A być może zagramy tam na wolnym powietrzu.

Kuba opowiadał z takim przejęciem, jakby to miało być coś dla mnie nowego. Cóż, jak widać chyba szybko uleciało mu z pamięci, że byliśmy już tam razem, nie raz. I że widziałam i grałam tam razem z nim.

Też był początek lata. Czerwiec. To dobra pora na odwiedziny naszych północnych sąsiadów. Tam, gdzie natura tak bardzo poskąpiła ciepła, właśnie w te dni może być cudnie. Mewy, rybitwy latają wśród spacerujących turystów. Czujesz się jak nad otwartym morzem. Powietrze jest bardzo rześkie, wilgotne i czyste, że chcesz je chłonąć i chłonąć. Klimat monarchii wcale nie przeszkadza ci być tam i czuć się równie ważnie. Przechadzasz się dumnie uliczkami Gamla Stan, pływasz pomiędzy wysepkami. Biegniesz do Södermalm, by ujrzeć urokliwe kamieniczki strojne w kolorowe kwiaty przy domu Nobla. Widzisz spacerujących. Czas biegnie powoli. Rowery, rowery. Oglądasz ciekawych ludzi. Hindusa, co się właśnie kąpie w zatoce przy Skeppsbrokajen. I kobiety wędkarzy, zanurzone po uda w wodzie, karcące po cichu swe dzieci…

– Tak, oczywiście, kochanie, jedźmy tam razem. Zabierz mnie ze sobą. Naprawdę chętnie popłynę – powiedziałam już uśmiechnięta, przypłynęła do mnie nowa energia. Nowa siła.

Wystarczyło wspomnieć.

Rozdział 2

– Kuba.

– Eleonora, a właściwie proszę Nora, bo tak wolę – nasze pierwsze spotkanie. Bez zbędnych konwenansów.

Zakochaliśmy się od razu. Na zabój. Na zawsze.

– Eleonora. Niezwykle. Jak z Trubadura – uśmiechnął się szeroko. – No popatrz, popatrz, taka piękna studentka, a jeszcze cię nie widziałem. Gdzie się tak ukrywałaś, skoro podobno jesteśmy na tym samym roku?

Zarumieniłam się. Czułam, że serce łomoce jak młot. Wszystkie te opowieści o miłości od pierwszego wejrzenia nagle zaczęły się sprawdzać. On był taki, jak marzyłam. Wysoki. Półdługie proste włosy do ramion. Kruczoczarne. Jak smoła. Oczy pełne ciepła, nawet nie wiem jakiego koloru. Zauważyłam je dopiero po jakimś czasie, kiedy miałam odwagę spojrzeć mu prosto w twarz. Przez chwilę nie wiedziałam, czy go słyszę, czy nie. Głos miał dźwięczny i donośny. Sprawiał wrażenie tak otwartego, a przy tym miał chyba wrodzoną kindersztubę. Bo być takim szarmanckim, ułożonym, tego się chyba nie można nauczyć. Od początku wpadłam po uszy.

– Może dlatego, że nie mieszkam w akademiku. Jestem stąd – oklepana formułka. Na nic innego nie było mnie stać. Nic więcej mu nie powiedziałam. Dygnęłam beznadziejnie, jak panienka z dobrego domu, co to ją na lekcje skrzypiec posyłają od czwartego roku życia i wydusiłam:

– Do zobaczenia.

Pobiegłam szybko uczelnianym korytarzem. Byle jak najdalej. Aby zaczerpnąć powietrza. Ochłonąć. Nagle uświadomiłam sobie, jak wyglądam. Stare, wytarte dżinsy. Biała koszulka na guziki. Nic szczególnego. Nic, co mogłoby być tak bardzo niesamowite dla takiego faceta. Już wtedy czułam się zagubiona, myśląc o ewentualnym kolejnym spotkaniu. Ważne było to, jak wyglądam z zewnątrz w takich chwilach. A do tego nie przywiązywałam wagi. Włosy spięte w kucyk. Najlepiej spodnie.

Myliłam się. Kuba właśnie dlatego mnie pokochał. Za tę niezwykłą twarz, pełną emocji, naturalną. Za uśmiech. Delikatny. Reszta nie miała znaczenia. Spotkaliśmy się poza Akademią. Umówiliśmy się na spacer. Jak to bywa wiosną, ptaki śpiewają, trawa się zieleni, a chłopak chce objąć i całować dziewczynę. Kiedy objął mnie wpół, mocno przytulił, poczułam jego miękkie usta na moich. Najpierw muskał. Całował. Tak bez końca. Wrażenie? Nieziemskie, a raczej odlotowe. Choć wtedy się jeszcze chyba tak tego nie określało. Tak to teraz mówi często Melka.

Staliśmy w miejscu, gdzie przychodziłam z babcią na spacery. Teraz było inne. Skwer pełen parkowych pelargonii, a wśród nich te oberwane, opadłe, które zawsze zbierałyśmy do woreczka, po właśnie zjedzonych kruchych ciastkach. Zawsze kokosowych. Szukanie zapachu lipy. Fontanna, która latem dawała dzieciakom chwilę wytchnienia od upałów. Gdzie dumnie mówiłam: że się kąpię. Piękne parkowe alejki nie były już takie wielkie, przytłaczające, cieniste. Zobaczyłam za to, że są pogodne i pełne ławek. Na nich zaczytani starsi ludzie. Obejmujące się pary. Piękne miejsce. Teraz stało się jeszcze bardziej zaczarowane i zmysłowe. Gołębie. Zawsze tu były? Oczywiście, tylko, że jako mała dziewczynka, kiedy je karmiłam, widziałam tylko czarne wrony, kruki a nie srebrne gołębie.

– Norka? Co robimy?

– Jak to co? Siedzimy na ławce i grzejemy stopy w słońcu.

– Głuptasku. Pytam się, co robimy wieczorem? Bo jest impreza. Co prawda w Medyku, ale idziemy ekipą: trochę Ludzi od nas z Instrumentalnego i kilka dziewczyn z Wokalno–Aktorskiego. To jak? – zapytał, choć wiedział, że nie przepadam chodzić po tych wszystkich miejscach, gdzie trzeba bywać jako student. Zamówić jedno piwo na całą noc. I niezależnie, czy się dobrze bawisz, czy nie, uśmiechać się i dotrzymywać towarzystwa.

– Wiesz, może lepiej zostanę. Niedługo egzamin z kameralistyki i nie chcę być gorsza od ciebie. Ale ty, baw się dobrze – wróciłam do opalania się w słońcu. Mogłam tylko się domyślić, że nadął delikatnie usta, wzruszył ramionami, ale moją propozycję przyjął bez protestu.

Rozumieliśmy się doskonale. Spacerowaliśmy. Tuliliśmy się. Mieliśmy po dwadzieścia jeden lat. Drugi rok studiów. On ze mną. Ja z nim. Nie „bywaliśmy” razem na różnych imprezach, choć na roku wiedzieli o tym wszyscy, może za wyjątkiem profesora, który nie tolerował związków w grupie, do wszystkich mówił „moje dziecko” i dlatego też wszyscy musieli być „poprawni moralnie”, jak mawiał. No i byliśmy.

Zaplanowaliśmy z Kubą wakacje. Kiedy je wspominam, wiem, że były, nie, w moich wspomnieniach nadal są – bajkowe. Pojechaliśmy w góry. Niezbyt to roztropne, jak na kogoś, kto przebiera palcami po strunach, chodzić po górach, ale przecież nic nam się nie mogło stać. Nic nie widzieliśmy złego. Wszystko poza tym było tam pierwsze.

Wędrówki.

Cykające świerszcze.

Kolacje nad strumieniem.

Zachody słońca.

Noce.

Po raz pierwszy kochaliśmy się po trzech dniach, odkąd przyjechaliśmy. On mnie nazywał słońcem, jego światłością, spełnieniem obietnic, oczkiem w głowie. Potrafił nucić do ucha romantyczne melodie, takie, przy których cierpnie skóra, cała drżysz i czujesz, że uda zaczynają się szamotać. Potrafił mnie kochać namiętnie. Uczyć ciała. Spaliśmy nadzy tak, żeby kiedy tylko przyjdzie na to ochota, znów móc się zbliżyć. Całowaliśmy się nawet przez sen. Zastygaliśmy w pocałunkach. W najróżniejszych pozycjach. nie było nam wiele potrzeba, prócz tych pięknych trzech wspólnych tygodni.

Kiedy byłam zmęczona na trasie, Kuba brał mnie na ręce i niósł. Zrywał mlecze. On jest naprawdę romantyczny. Znajdował dla mnie jaskinie. Odkrywał leśne kapliczki. Ciągnął bez szlaku, by pokazać wschód słońca. Chował żaby w dłonie i straszył. Był mój, a ja jego. Taka miłość nie zdarza się zawsze. Nie widzisz jej tak po prostu. Na taką miłość trzeba zapracować. A my się staraliśmy. Dni mijały beztrosko. Zrywaliśmy liście z akacji, taplaliśmy się nadzy w strumieniach.

– Myślisz, że będziemy ze sobą zawsze? – leżeliśmy przed namiotem na trawie, wpatrzeni, jak przystało na cholernie zakochanych małolatów, w gwiazdy.

– No chyba, że połamiesz mi smyczek, zdepczesz skrzypce, wtedy cię opuszczę, o nie, lepiej brzmi: rzucę – zaśmiał się i przytulił mnie mocno.

Był to chyba wówczas dla nas jedyny i najbardziej tragiczny epilog naszej pięknej miłości.

– Jak myślisz, czy polecisz kiedyś na księżyc?

– Też pytanie. Wcale mnie tam nie ciągnie – odburknęłam.

– Fajna sprawa. Lecisz, lądujesz, lewitujesz. Trzy razy „L”. A może powinienem skończyć tę nierówną walkę ze skrzypcami i zapisać się do szkoły lotniczej. Być pilotem. Czemu się śmiejesz?

– Bo wyobraziłam sobie ciebie w hełmie. Twoje kosmyki włosów: to by miały wystawać, czy lepiej byś je schował. No i jak byś zmieścił okulary pod nimi? No co się obruszasz. To, że udajesz przed wszystkimi, że masz sokoli wzrok, tam już ci tak łatwo by nie poszło. Na pierwszej rozmowie odesłaliby ciebie do domu – modele kleić.

– Jesteś niesprawiedliwa, bo boisz się latać. Boisz się nowych wyzwań i chyba mi zazdrościsz marzeń. – Kuba się odciął.

– No dobra, dobra. Pewnie, że mam marzenia. Mały domek. Dzieci. Mąż. Gramy sobie wspólnie w niedzielne popołudnia…

– No, no! Mała, nie rozpędzaj się tak z tym fantazjowaniem, bo jeszcze uwierzę, że mam być ich częścią – odparł dość sucho.

Wtedy nie wiedziałam, czy mówi szczerze, czy się wygłupia. Czy tak naprawdę nasz związek jest tylko teraz, na trochę. Ale nie tak naprawdę? Jak to możliwe?

Po powrocie na uczelnię rzuciliśmy się w przysłowiowy wir pracy. Choć na tym samym roku, jednak mieliśmy innych profesorów na seminariach dyplomowych. To powodowało, że nierzadko nie widzieliśmy się kilka dni, ale takie rozstania tylko utwierdzały nas w przekonaniu, że jesteśmy dla siebie stworzeni. Będziemy kiedyś razem grać. Najlepiej w tej samej orkiestrze. Kuba rozpoczął kameralne występy z Tomaszem. Grywali na przeróżnych zjazdach, otwarciach związków, sal i tym podobnych nudnych przyjęciach. Ale to, plus jego stypendium, pozwalało pomału myśleć o naszym wspólnym zamieszkaniu.

W tym czasie ja zaprzyjaźniłam się z Ewą. Zawsze było jej wszędzie dużo. Nawet była duża. Swoje krągłe kształty kryła pod tonami zamaszystych, falbaniastych spódnic. Była duszą towarzystwa. Sama, ale zawsze otaczał ją wianuszek znajomych. Przepraszam: wieniec samców. Na początku znajomości nieco mi to przeszkadzało. Z czasem bawiło, a po jakimś czasie zaczęłam się od niej tego uczyć. Lubiłyśmy wspólnie poplotkować, pójść do solarium na Stare Miasto, objeść się kilogramem lodów pistacjowych. Marzyć o fajnych facetach. Ewka wiedziała o mnie wszystko. Jej analityczny umysł nie pozwalał jej myśleć o Romantycznych spotkaniach. Wszystko widziała w czarno-białych barwach. A to pozwalało grać jej w zupełnie inny, odmienny sposób ode mnie.

– Czy jest jakaś rzecz, która jest taka sama w nas? – zapytała.

– Żadna, wszystko jest różne, a jednak wszystko robimy razem i jest nam z tym dobrze.

Uwielbiałyśmy się. Swoje towarzystwo. Kocham ją do dziś.

– Norka, czy Kuba ci się już oświadczył? – zapytała mimochodem któregoś dnia.

– Kuba?! – postawiłam tak duży znak zapytania przy mojej odpowiedzi, jakbym pierwszy raz słyszała jego imię, albo nie potrafiła uwierzyć, że w takim pytaniu występuje „on” w roli podmiotu. – Skąd takie pytanie? Nie.

– Spokojnie, nie denerwuj się, przecież jesteście już ze sobą pół roku. Chyba wam dobrze ze sobą.

– Oj, Ewuś, pomiędzy „dobrze” a małżeństwem jest jeszcze świat drogi do przejścia!

– Nie wykręcaj się, od początku wiem, jak ci zależy na tym związku i o tym, jak powinna wyglądać pani na ślubnej fotografii z Kubą – zaśmiała się swym nieco rubasznym głosem – nie mam racji?

– …

– No co żeś tak zastygła jak słup soli, chyba dawno się z nim nie widziałaś, to jak ci teraz przypomniałam, aż nie wierzysz, że tak bardzo za nim tęsknisz. Chrzań te właściwe zasady i dzwoń do niego. A jak nie chcesz, to ja zadzwonię. Przedstawię się jako twój błędny rycerz, albo giermek…

– Przestań, wiem, co mam robić i nie musisz mi być swatką – skuliłam się jeszcze mocniej na tapczanie i zamilkłam na resztę wieczoru.

Z Kubą spotkaliśmy się następnego ranka. Rzeczywiście stęsknieni. Mieliśmy tyle do opowiadania. Do ustalania. Zdaliśmy sobie szczegółowe informacje, jak radzimy sobie z promotorami i ich szaleńczymi pomysłami. Tomek miał jeszcze gorzej – jego promotor przewalił mu pracę, rok pisania na marne, twierdząc nagle, że stać Tomaszka na więcej. Śmialiśmy się, że dobrze, iż nie powiesił się chłopak sam, a nie daj Boże profesora.

Wyciągnęliśmy album z „naszymi wakacjami”. Znów było pięknie. Nikt nam nie przeszkadzał. Koc w kratkę, nieco wysłużony latami pracy w akademiku, znów nas przykrywał. Wtuleni znów marzyliśmy. Kuba plótł korkociągi z moich włosów.

– Wiesz, zarobiłem nieco grosza. Zastanawiałem się nad pewnym wydatkiem, ale chciałbym go z tobą przedyskutować – usiadł całkiem poważny na tapczanie. Uśmiechnął się.

– Słucham cię, kochanie – zadrżałam.

Przez chwilę pomyślałam, czy to już, czy tak wygląda oświadczanie się. A może nie: na początek propozycja wspólnego zamieszkania. Tak, to dobry pomysł. Już widziałam dwa kubki z kawą na stole. Nuty porozrzucane w nieładzie po naszym mieszkaniu. Wspólne ręczniki. Uśmiechałam się przez te ułamki sekund, jak szalona.

– Więc oglądałem już w kilku miejscach. Pytałem się znajomych. Niektórzy odradzają kupno. Na początek może bym pożyczył. Spróbował. Sprzedawca daje gwarancję. Więc jak się nie spodoba, można oddać.

Kolczyki? Pierścionek?

– Truskaweczko, myślę, żeby kupić porządne skrzypce.

Przez dłuższą chwilę nie mogłam ochłonąć. Dłoń, którą splatałam z jego, nieco poluźniłam, żeby móc lepiej zaopatrzyć się w tlen… Czy byłam zdziwiona? Nie. Zażenowana? Oszukana? Cały czas złe słowa.

Po prostu za dużo wtedy wymagałam od naszego związku.

Przypisy

[1]1 Cytowany przepis pochodzi ze strony www.beatapawlikowska.com