Anna M. Gorgolewska

Carpe diem

Redakcja: Wydawnictwo Papierowy Motyl

Korekta: Emilia Nowakowska

Projekt okładki: Volumina.pl Daniel Krzanowski

© Copyright Anna M. Gorgolewska 2012

© Copyright Wydawnictwo „Papierowy Motyl” 2012

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-62222-49-0

www.papierowymotyl.pl

Konwersja:

Prolog

Oparta o framugę okna, próbowałam zebrać myśli, ale ta jedna, natrętna, stale powracająca nie pozwalała mi się skupić. Raz po raz odtwarzałam zdarzenia ostatnich dni. Czy mogłam coś zrobić?

Może gdybym bardziej uważała…

A może nasz los zapisany jest już w chwili, gdy się rodzimy?

Ciche kroki na schodach. Nie odwróciłam głowy, nie zareagowałam w jakikolwiek widoczny sposób.

Nic.

Pustka.

– Kasiu?!

Żadnej reakcji.

– Kasiu!

Głos, przytłumiony barierą drzwi, podniósł się o oktawę wyżej. I znowu kroki na schodach. Coraz cichsze.

Wypuściłam powietrze z obolałych płuc. Świat za oknem na powrót rozmył się w potoku łez, a pytanie, na które nie potrafiłam znaleźć odpowiedzi, rozrosło się w moim umyśle tak, że nie starczyło już miejsca na nic innego.

DLACZEGO?!!!!

Rozdział I

– Rany, Kaśka!… Dzwonię i dzwonię!

Majka wykrzykiwała do słuchawki urywane zdania, nie
ając mi dojść do głosu.

– No dobrze, jestem już. Co jest aż tak pil…

Nie pozwoliła mi dokończyć.

– Kobieto! Ostatni tydzień wakacji! Krzysiek wrócił!

Entuzjazm jej wypowiedzi aż rozgrzał mi słuchawkę.

– I…

– No coś ty? – obruszyła się. – Zapomniałaś?

Przeszukiwałam intensywnie zakamarki pamięci, ale jakoś nic nie przychodziło mi na myśl.

– O czym? – mruknęłam w końcu.

– Ja z tobą nie wytrzymam! Impreza. Na działce. U Krzyśka.

– Aha… – nareszcie się domyśliłam. – Pożegnanie lata, tak?

– Tak, pożegnanie lata – powiedziała nadąsana, a ja wyobraziłam sobie, jak przewraca oczami z politowaniem. – Wiesz, co? – przez moment w słuchawce słyszałam tylko szmer jej oddechu.

– No – przynagliłam.

– Możesz się wyrwać z domu? Spotkajmy się… powiedzmy za godzinę w kawiarni „Przy Parku”. Musimy ustalić strategię działania – dodała tonem zmęczonego dowódcy.

– Okej – zachichotałam. – Za godzinę.

Rozłączyła się.

Ta Majka! – pomyślałam. – Strategia działania? A niby co to miało znaczyć? Wiedziałam, że Krzysiek podoba jej się bardzo, zagięła na niego parol jeszcze w ubiegłym roku szkolnym. Jak do tej pory jednak, sytuacja nie przedstawiała się zbyt różowo.

Przypomniałam sobie pierwszy dzień w liceum. Dwadzieścia sześć obcych osób… no, dwadzieścia pięć – Majkę przecież znałam… odczytywanie listy obecności. Kiedy wychowawczyni powiedziała „Jędras Krzysztof”, podniosłam szybko głowę, by zauważyć, kto się odezwie.

Siedział sam w ostatniej ławce, z lekko znudzoną miną. Trochę przydługie włosy z tyłu opadały na kark, a z przodu przesłaniały czoło i oczy, ubrany w dżinsowe spodnie, niebieską koszulę i elegancką marynarkę jakoś dziwnie tu nie pasował. A ja gapiłam się na niego, zastanawiając się, czy to tylko zbieżność nazwisk, czy to naprawdę jest Krzysiek, którego dawno temu, w dzieciństwie, znałam. Zapomniałam, że jestem w klasie do tego stopnia, że nauczycielka musiała trzy razy powtarzać moje nazwisko. A i tak gdyby Majka nie dała mi sójki w bok… oczywiście zaczerwieniłam się po sam czubek nosa i Krzysiek w tym momencie na mnie spojrzał. „Kaśka?!" – zapytał bezgłośnie, puścił do mnie oko, uśmiechając się trochę ironicznie. W policzkach zrobiły mu się dwa dołeczki i wiedziałam już, że to „mój” Krzysiek. Majka była oburzona moim zachowaniem.

– Co się tak na niego gapisz? – syknęła na tyle cicho, żebym tylko ja ją usłyszała. – Jest przystojny, to fakt, ale nie przesadzaj!

– Chyba go znam…

Właśnie wtedy, tego pierwszego dnia wpadł Majce w oko.

Tworzyliby ładną parę – pomyślałam i przywołałam z pamięci obraz mojej przyjaciółki. Zgrabna, wysportowana siedemnastolatka, o szarozielonych oczach, w których zawsze czaił się uśmiech, czarnych, długich włosach i pełnych, lekko rozchylonych wargach… Krzysiek – nieco od niej wyższy brunet z oczami koloru starego złota.

Tak, idealna para – mimowolnie westchnęłam. Rzuciłam spojrzeniem w stronę lusterka stojącego na biurku.

Szara myszka – przeleciało mi przez myśl.

– Tak, tak – powiedziałam głośno do swojego odbicia. – Szara myszka!

No cóż, obiektywnie rzecz biorąc, jestem przeciętną nastolatką – średni wzrost, piwne oczy, ciut zadarty, mały nosek, ciemne włosy i szczupła figura, ale nie jakaś tam rewelacyjna.

Takich jak ja są tysiące – pomyślałam z goryczą i pokiwałam głową.

– Aha… zaczynamy się nad sobą rozczulać, co? – wykrzywiłam się do Kaśki z lustra. Odpowiedziała krzywym uśmiechem. Poczułam, że za chwilę popadnę w nastrój nie bardzo odpowiedni do ustalania strategii z Majką.

Uśmiechnęłam się jeszcze raz do swojego odbicia – figlarnie, trochę tajemniczo i… odłożyłam lustro taflą na blat biurka.

– To by było na tyle!

Zerwałam się z krzesła, otworzyłam szafę w poszukiwaniu odpowiedniego stroju na popołudniowe wyjście do kawiarni. Krytycznie przyjrzałam się swojej garderobie, w końcu zdecydowałam, że ubiorę ulubioną zieloną tunikę, dżinsy i adidasy.

Zerknęłam na zegarek.

– O rany, znowu się spóźnię – jęknęłam. Złapałam ciuchy i pobiegłam pod prysznic.

Pół godziny później zbiegałam już po schodach.

– Mamuś! – krzyknęłam w stronę kuchni, z której dochodził smakowity aromat smażonych powideł śliwkowych. – Wychodzę, umówiłam się z Majką!

Mama, w śmiesznym, falbaniastym fartuszku w żabki, wyjrzała zza drzwi. W jednej ręce trzymała drewnianą łyżkę, którą mieszała powidła, by się nie przypaliły, na drugą miała naciągniętą kuchenną rękawicę, chroniącą dłoń przed poparzeniem.

– Baw się dobrze, Mała – rzuciła z uśmiechem i puściła do mnie oko.

– Tak jest! – zasalutowałam, chichocząc. – To na razie, pa!

I już mnie nie było.

Wiedziałam, że jestem pod czasem, dlatego gnałam przez miasto, nie zauważając właściwie ludzi. Za każdym razem, gdy musiałam czekać na zmianę świateł, mruczałam pod nosem jakieś niezbyt cenzuralne słowa. Gdybym była bohaterką komiksu, w tych momentach miałabym nad głową chmurkę pełną wykrzykników, trupich czaszek, siekier i tych wszystkich rzeczy, które rysownicy komiksów uznają za przekleństwa.

Na kolejnych pasach nerwowo zerknęłam na zegarek.

– A niech to szlag…

– „Pędzi niby chart ze smyczy” – usłyszałam tuż nad uchem znajomy męski głos.

Chociaż znałam go od dzieciństwa, ze strachu aż podskoczyłam. Zaraz jednak teatralnym gestem złapałam się za serce.

– Mam zawał… dzwoń po pogotowie – dramatyczny szept nijak się miał do śmiechu, jakim na moją prośbę zareagował chłopak.

– No coś ty, Kaśka? Od kiedy na mój widok umierasz ze strachu?… I gdzie tak pędzisz, że lecę za tobą z pięć minut i dopiero tu cię dopadłem?!

Nagle, jakby coś przyszło mu na myśl, zmarszczył brwi i zlustrował mnie od stóp do głów, nie troszcząc się nawet o zachowanie minimum dyskrecji.

– Mamy randkę, co? – rzucił nieco ironicznie, a uśmiech sprawił, że w policzkach zrobiły się mu dwa dołeczki, które w czasach naszego dzieciństwa zawsze mnie rozśmieszały.

– Tak, oczywiście. Mamy randkę z księciem Karolem – odparłam zmanierowanym tonem angielskiej lady. – Rozumiesz więc, że książę nie może czekać – dodałam.

– A czy książę Karol nie jest przypadkiem trochę za stary? Osobiście doradzałbym tête à tête[1] z którymś z jego synów.

Zobaczyłam, jak w jego oczach słońce odbija się tysiącami iskier i całą moją powagę diabli wzięli. Roześmiałam się głoś-no, a Krzysiek nachylił się i cmoknął mnie w policzek. Pachniał miło wodą kolońską i przez myśl przemknęło mi, że dawno już przestał być dzieckiem.

Ja zresztą też.

I wtedy usłyszałam, jak zegar na wieży wybija szóstą.

– O nie – jęknęłam – teraz to się na pewno spóźnię! Słuchaj Krzychu, zdzwonimy się, bo… Jak to, lecisz za mną od pięciu minut?!

Wzruszył ramionami i uciekł spojrzeniem w bok.

– Nie widzieliśmy się od zakończenia roku szkolnego. Chciałem pogadać.

– Aha – coś w brzmieniu jego głosu zastanowiło mnie. Spojrzałam uważnie. – Możemy przełożyć to na jutro? – zapytałam z przepraszającym uśmiechem. – Majka wróciła. Już jestem spóźniona na spotkanie z nią.

– Bo ja wiem?

– Mam cały koszyk węgierek – kusiłam. – Mama smaży powidła, a ja…

– Upieczesz ciasto? – wszedł mi w słowo. – Trzeba było tak od razu. Uwielbiam placek ze śliwkami. To do jutra, będę o jedenastej.

Uśmiechnął się znowu w ten swój ironiczny sposób, odwrócił się i nie bacząc na to, że zielone światło już miga, wbiegł na pasy. Po drugiej stronie ulicy na moment zatrzymał się, by mi pomachać i wtopił się w tłum.

Do kawiarni „Przy Parku” wchodziłam osiem minut spóźniona. To właśnie tu, najchętniej, młodzież z mojego miasta, w większych lub mniejszych grupach, spędzała czas wolny. Pomimo wczesnego wieczoru temperatura wciąż była wysoka, więc większość klientów siedziała przy stolikach na tarasie. Jak zdążyłam się zorientować, Majki tam nie było. We wnętrzu, oprócz jednej pary siedzącej w kącie, nie zauważyłam nikogo.

Uśmiechnęłam się nieco złośliwie.

Nasza Miss Doskonałości, Panna Ja Się Nigdy Nie Spóźniam zaliczy jednak swoje pierwsze spóźnienie!

Wybrałam stolik w rogu sali, z którego mogłam obserwować oba wejścia i rozejrzałam się.

Wystrój kawiarni nie zmienił się jakoś szczególnie przez okres wakacji, no z wyjątkiem „Ściany Obieżyświata”.

Z zadowoleniem przyjęłam fakt, że pocztówka z zachodem słońca i dwoma śmiesznymi szczurami przypięta została na widocznym miejscu. Wiedziałam dokładnie, jakie pozdrowienia widnieją z drugiej strony kartki. Sama ją przecież przy-słałam.

„Ściana Obieżyświata”…

Wymyśliliśmy ten projekt trzy lata temu, kiedy Monika, nasza koleżanka z klasy i córka właściciela kawiarni, miała wypadek. Całe tygodnie leżała w szpitalu, przegapiła koniec roku szkolnego i wakacje. Ale dostała od nas tę ścianę.

Pamiętam, jak kłóciliśmy się o nazwę… Fajna była ta moja klasa w gimnazjum – zamyśliłam się. – Taka zgrana, pełna zwariowanych ludzi i jeszcze bardziej zwariowanych pomysłów. Tak, ten projekt się nam udał!

I chociaż Monika po wypadku już dawno doszła do siebie, a z tego, co wiem wakacje spędziła na Cyprze, „Ściana” co roku wzbogacała się o kilkadziesiąt nowych pocztówek.

– Ziemia do Kaśki!

Otrząsnęłam się z zamyślenia.

– Oj! – Aż otworzyłam usta ze zdziwienia.

Przede mną stała Majka. Całkiem nowa Majka.

Buty na obcasach, dopasowane błękitne dżinsy, bluzka z krótkim rękawkiem, w delikatną czarno-fioletową kratkę. Mała, skórzana torebka przewieszona przez ramię i… krótka, postrzępiona fryzurka zamiast pięknych, długich loków. Zachichotała na widok mojej miny i okręciła się, bym mogła ocenić całość.

– Wow! – mówienie monosylabami nie należało do mojego ulubionego sposobu wysławiania się, ale prawdę mówiąc, po prostu mnie zatkało.

– A więc jednak to zrobiłaś? – wydusiłam po chwili.

W odpowiedzi skinęła głową i usiadła na krześle naprzeciwko. Od dnia, gdy obejrzałyśmy Zmierzch, Majka była przekonana, że powinna mieć podobną fryzurę jak Alice Cullen. Ubzdurała sobie, że taka zmiana wyglądu korzystnie wpłynie na znajomość z Krzyśkiem. Może i miała rację. Przy krótkich włosach jej oczy zrobiły się jakieś takie duże i kiedy spuszczała wzrok, robiło to ogromne wrażenie.

– Spóźniłaś się – udałam, że się gniewam.

– Wybacz, chciałam zrobić wielkie wejście, no wiesz – kajała się. – A ty nawet nie zauważyłaś, że już jestem.

– Co podać? – to kelnerka podeszła, by przyjąć zamówienie.

Spojrzałam na Majkę. Uśmiechnęłyśmy się porozumiewawczo.

– Cola i „Wyspy Bahama”.

– Dla mnie to samo. Dziękuję.

Odkąd tu przychodzimy, zamawiamy „Wyspy Bahama” – pyszny deser lodowy z bananami, wiórkami kokosowymi i sosem, którego sekretne składniki zna tylko właściciel kawiarni.

– Ładnie ci – rzuciłam niby od niechcenia. – Nie żałujesz loków?

– Nie – powiedziała stanowczo. – Ta fryzura to jeden z elementów mojej nowej strategii.

Wywróciłam oczami.

– Coś ty znowu wymyśliła?

– Nie chcę już dłużej czekać – nagle zupełnie spoważniała. Ton jej głosu zaskoczył mnie.

– Czekać, na co?

– Aż Krzysiek się jakoś zdeklaruje – mówiąc, nie patrzyła mi w oczy. – Biorę sprawy we własne ręce.

– Majka, popatrz na mnie! O co chodzi? – dodałam, kiedy nasze oczy się spotkały.

– Muszę wiedzieć, czy coś do mnie czuje, czy… – zawahała się. – Czy woli ciebie, a mnie tylko toleruje jako twoją koleżankę – dokończyła cicho.

– Czy woli mnie? – powtórzyłam. – Czyś ty zwariowała? Z Krzyśkiem znamy się jeszcze od przedszkola, jest moim przyjacielem. Nikim więcej.

– To twoja wersja – znowu nie patrzyła mi w oczy. – A jaka jest jego?

– Oszalałaś – pokręciłam głową. – Jak nic, Hiszpania ci nie posłużyła!

– Naprawdę jest dla ciebie tylko przyjacielem? – szepnęła. – Jesteś tego pewna?

– Jasne. Wiesz co, daję ci wolną rękę… i swoje błogosławieństwo.

– Jestem niemożliwa, prawda?

– Prawda – potwierdziłam. – A determinacja to potężna siła napędowa.

– To nie determinacja – westchnęła. – To miłość!

Uśmiechnęłam się i upiłam łyk coli. Czy po tak jawnej deklaracji uczuć mogłam powiedzieć Majce, że jutro spotykam się z Krzyśkiem? Raczej nie. Nie przyjęłaby tego spokojnie. A ja przecież nawet nie wiedziałam, o czym Krzysiek chciał ze mną porozmawiać.

Tak. Lepiej będzie nic jej nie mówić – zdecydowałam, głośno zaś zadałam pierwsze pytanie, jakie mi przyszło do głowy: – No to ilu Hiszpanom złamałaś serce w tym roku?

Przypisy

[1] tête à tête (wym. tetatet) – sam na sam (fr.)