Korekta

Barbara Cywińska

Jolanta Kucharska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© CURAphotography/Shutterstock

Tytuł oryginału

Asa: A Marked Men Novel

Copyright © 2015 by Jennifer M. Voorhees.

Published by arrangement with HarperCollins Publishers.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5493-7

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Wszystkim, którzy wspólnie ze mną przeżywają ten moment. Ta historia jest dla moich czytelników, miłośników książek, słów, bibliofili… którzy rozumieją, że nie ma nic lepszego niż nowa książka i ucieczka w kolejną historię. Cieszę się, że wspólnie przeżywamy ten świat i jestem, i zawsze będę dumna, że jestem jedną z Was.

WSTĘP

Udało się! To już koniec. Nie wiem, jak to się stało, ale sześć książek później wreszcie jesteśmy w tym miejscu. To niewiarygodne, ale i znaczące, że to właśnie Asa zamyka serię. On nie miał być częścią tej grupy – nie miał stać się rodziną – nie miał mieć własnej książki ani szczęśliwego zakończenia, ale los zdecydował inaczej. Podobnie było ze mną. Musiał walczyć, żeby znaleźć się w miejscu, w którym się znalazł. Ja też parę razy czułam, że muszę tak zrobić. Zdradzę wam pewną tajemnicę: ten chłopak z Południa pozwolił mi wiele zrozumieć, nie tylko dlatego, że zamyka serię, która na zawsze odmieniła moje życie.

Nie mogę uwierzyć, że książka o Asie jest ósmą w ciągu zaledwie dwóch lat – to szaleństwo, ale bardzo ekscytujące. W życiu bym nie pomyślała, że uda mi się wydać choć jedną książkę! A fakt, że dotarliśmy razem do końca, jest absolutnie niesamowity. Początkowo napisałam zupełnie inny wstęp do tej książki. Był długi, precyzyjny i podkreślał wszystko to, z czym musiałam się zmierzyć, by dotrzeć do tego miejsca… do końca… i do początku. To nie była dla mnie łatwa podróż, ale po drodze zdałam sobie sprawę, że nie na tym powinnam się skupić, zamykając wspólnie z Wami ten rozdział.

Nie, musiałam skupić się na tej właśnie chwili, kiedy mogę pożegnać się ze swoimi bohaterami wraz z czytelnikami i, mam nadzieję, zabrać ich ze sobą, gdy rozpocznę pracę nad nową serią. Musiałam skupić się na tym, co jest tu i teraz, zamiast oglądać się za siebie i myśleć, co by było, gdyby… Z tym walczę na co dzień. Czasami zapominam, że nie rządzę całym światem, i trudno mi zrezygnować z kontrolowania konkretnych rezultatów i sytuacji.

Ale robię to TERAZ.

Właśnie teraz jestem przepełniona wdzięcznością za to, że miałam okazję stworzyć dla tych wszystkich kobiet i mężczyzn ich własną historię. Jestem wdzięczna za wsparcie i miłość, którą wzbudzały moje opowiadania i pomysły. Jestem też wzruszona liczbą osób, które raz po raz dają mi szansę. I przede wszystkim uwielbiam te książki i ludzi, którzy je kochają, tak samo jak ja, do tego stopnia, że mnie to przerasta. Czytelnicy wnoszą w moje życie tyle radości i emocji, że wszelka walka, narzekanie czy biadolenie z mojej strony całkowicie przy tym bledną.

Dziękuję, że tu jesteście. Dziękuję, że pozwalacie mi tu być…

Jak zawsze z miłością

Jay

Szczęście, nie w innym miejscu, ale tutaj…

nie w innym czasie, ale teraz.

Walt Whitman

Trzeba żyć tym, co jest teraz,

chwytać się każdej fali,

szukać wieczności w każdym momencie.

Tylko głupcy stoją na własnych wyspach,

wypatrując możliwości na innych lądach.

Nie ma innego lądu; nie ma innego życia,

poza tym, które jest teraz.

Henry David Thoreau

ASA

Jeszcze niedawno na widok dziewczyny tak pijanej jak ta laska, od razu przystąpiłbym do ataku. Zabrałbym ją do domu, wziąłbym do łóżka i nie miał żadnych skrupułów, wiedząc, że nie do końca kojarzy, co robi. Dawniej nie przepuściłbym tak łatwej okazji i wcale bym się nie zmartwił, że ominęła mnie nagroda za dobre zachowanie. Lubiłem dostawać wszystko na talerzu, a kiedy odchodziłem, nie brałem za to żadnej odpowiedzialności albo zrzucałem winę na kogoś innego. Odpowiedzialność była dla mnie pojęciem obcym i unikałem jej jak ognia.

Ale czasy się zmieniły. Kiedy umierałem na szpitalnym łóżku, a potem wróciłem do życia i zobaczyłem ostatnią szansę na normalne życie w oczach mojej młodszej siostry, obudziło się we mnie sumienie. Teraz, kiedy obserwowałem tę pijaną laskę, która najwyraźniej straciła nad sobą kontrolę i wręcz prosiła się o kłopoty, chciałem jej powiedzieć, że wyrzuty sumienia mogą być nie do zniesienia. Nadal chciałem zabrać ją do domu i wziąć do łóżka, ale wiedziałem, że tym razem chodzi o coś innego. Resztki sumienia nie dawały mi spokoju i kazały zrobić coś, czego nigdy wcześniej nie zrobiłem. Udawać bohatera i uratować ją przed nią samą.

Trudno mnie nazwać altruistą, ale czułem, że jeśli zaraz nie wkroczę do akcji, rudowłosa ślicznotka wpakuje się w niezłe tarapaty. A doskonale wiedziałem, że niektóre błędy mogą zaważyć na całym życiu. Ciężko było potem dźwigać ten ciężar, a ta dziewczyna zasługiwała na coś lepszego, chociaż w tym momencie chyba wyleciało jej to z głowy.

Wytarłem ręce o ścierkę, którą wsunąłem za pasek od spodni, i uniosłem brew, zerkając na kelnerkę, Dixie, która z szeroko otwartymi oczami obserwowała taneczne popisy na środku parkietu. Był sobotni wieczór i bar pękał w szwach. Na niewielkiej scenie grał zespół, ale wszystkie pary oczu wpatrywały się w rudą dziewczynę wyginającą się na parkiecie. Wiedziałem, że powinienem był odciąć jej dopływ alkoholu, dziewczyna należała do wagi lekkiej, ale jej ogromne, czekoladowobrązowe oczy były tak smutne, że nie mogłem jej odmówić. Teraz, kiedy czułem już namiastkę empatii i współczucia, zrozumiałem, że pozwoliłem jej na zbyt wiele, doprowadzając do tego, że była gotowa zrobić na parkiecie striptiz.

– Myślisz, że ci wszyscy goście, którzy się do niej ślinią, daliby nogę, gdyby wiedzieli, że prawdopodobnie ma przy sobie broń? – zapytała z ironią Dixie, biorąc ode mnie drinki.

– Kiedy dziewczyna jest pijana i szuka okazji do zabawy, a do tego wygląda tak jak ona, kula nie stanowi żadnej przeszkody. Zaraz ją stamtąd ściągnę. Zerkniesz na bar, jak już zaniesiesz to zamówienie?

Uniosła brwi i spojrzała na mnie z szerokim uśmiechem.

– Na pewno chcesz to zrobić? Ci faceci wyglądają jak stado szakali krążących wokół rannej gazeli. Jeśli zepsujesz im zabawę, może zrobić się nieciekawie.

Zespół, który tego wieczoru grał, przerzucił się na cover Toma Petty’ego You Got Lucky, a dziewczyna będąca w centrum uwagi odwróciła się i spojrzała prosto na mnie. W całym tym zamieszaniu zgubiła gdzieś koszulę i miała na sobie jedynie opinającą ciało podkoszulkę, która niewiele zasłaniała. Jej gęste kasztanowe włosy przykleiły się do spoconego dekoltu i szyi, a makijaż rozmazał się pod ciemnymi oczami. Jej klatka piersiowa unosiła się w górę i w dół, a nieskazitelna skóra lśniła od kropelek potu. Wyglądała tak, jakby wyszła prosto z erotycznego snu każdego faceta albo jak modelka Victoria’s Secret, która pomyliła bar z wybiegiem. Jeszcze chwila, a dojdzie do zamieszek i mimo krążącego w jej krwi alkoholu dziewczyna doskonale zdawała sobie z tego sprawę. Widziałem to w jej wyzywającym spojrzeniu, które rzuciła mi przez salę.

– Nie mam z tym problemu, ale nie podoba mi się to, że znalazła się w samym środku tej rzezi. – Nie powinno mnie to obchodzić. W końcu to nie była moja sprawa. Ruda mogła sama się o siebie zatroszczyć. Poza tym tak jak mówiła Dixie, mogła mieć przy sobie broń, ale nie mogłem się opanować, kiedy jakiś studenciak położył ręce na jej szczupłej talii i przyciągnął jej plecy do siebie.

Początkowo nie stawiała oporu, najwyraźniej otumaniona strumieniem alkoholu, który wlewała w siebie przez cały wieczór.

Dixie zaniosła zamówienie i stanęła za barem.

– Nie mogę się już doczekać, kiedy Rome zatrudni tego swojego kolesia, żeby pilnował knajpy w weekendy. Uwielbiam to miejsce i kocham swoją pracę, ale nie mogę patrzeć, jak użerasz się z tymi pijaczynami.

Wzruszyłem ramionami i wyszedłem zza baru, żeby powstrzymać zbliżającą się katastrofę. Ruda najwyraźniej się opamiętała i próbowała wyrwać z uścisku chłopaka.

– To moja praca.

Chociaż muszę przyznać, że kiedy szef, Rome Archer, wspomniał o kumplu z wojska, który szykował się do powrotu do domu i rozglądał za jakimś zajęciem, dopóki nie stanie na własne nogi, ucieszyłem się, że nie będę już musiał rozbijać niczyich głów, kiedy klientela robiła się zbyt hałaśliwa. Miałem za sobą kryminalną przeszłość. Długą i barwną, i za każdym razem, gdy kładłem na kimś łapę, widziałem przez oczami kolejne kartki dołączane do akt. I tak jak wszystko, co dotyczyło mojego poprzedniego życia, zanim umarłem na szpitalnym stole, było to coś, co już zawsze będzie ciągnęło mnie w dół.

Zacząłem przeciskać się przez tłum, kiedy nagle usłyszałem za sobą głos Dixie.

– Szkoda tej twojej ładnej buźki na bijatykę. Uważaj, Asa.

Studenciak trzymał się za twarz, a spomiędzy jego palców lała się krew. Dwóch chłopaków trzymało Rudą za nadgarstki, a ona wpatrywała się w nich nienawistnym wzrokiem. Była wysoka i niewyobrażalnie sprawna, ale żaden z tych pijaczków nie miał pojęcia dlaczego. Widzieli jedynie gorącą laskę, która była kompletnie pijana i cały wieczór ich prowokowała, świadomie lub nie. Ale teraz, kiedy jeden z nich zalał się krwią, ośmieszając się przed zgromadzoną w barze publicznością, mogło się zrobić nieciekawie. Co innego oberwać od zwyczajnej dziewczyny, a co innego od dziewczyny, która powinna paradować po wybiegach w niebotycznie wysokich szpilkach krzyczących „zerżnij mnie”. Nie pomagało również to, że miała na sobie jaskrawożółte spodnie, idealnie podkreślające jej kształty, i piersi, które grzech było zakrywać.

W ułamku sekundy znalazła się w samym środku konkursu na przeciąganie liny między trzymającymi ją chłopakami. W zamglonych oczach chłopaka, któremu prawdopodobnie złamała nos, dostrzegłem gniew.

Posłałem mu ostrzegawcze spojrzenie. Dixie miała rację: byłem przystojny, zbyt przystojny jak na moje niezbyt urodziwe wnętrze. Ale wbrew mojej złudnej urodzie byłem potężnym facetem i siedziałem po uszy w kłopotach, odkąd zaczerpnąłem pierwszy haust powietrza. Doskonale wiedziałem, co zrobić, by przeciwnik zrozumiał, że nie ma ze mną szans. Zakrwawiony chłopak odsunął się, gdy odciągnąłem jednego z facetów od rudowłosej. Prychnął, rzucając w moją stronę jakieś przekleństwo, głównie dlatego, że jak tylko dziewczyna uwolniła się z jego uścisku, kopnęła go kolanem w krocze, aż zgiął się wpół.

Pokręciłem głową, gdy odwróciła się i pogroziła pięścią drugiemu facetowi, który wciąż trzymał ją za nadgarstek.

– Royal, daj spokój.

Zignorowała mnie. Gdy zespół zaczął grać cover Shooter Jennings A Hard Lesson to Learn, przystąpiła do ataku.

Uważałem, że dziewczyna ma prawo bronić się przed niechcianymi zalotnikami, a było oczywiste, że nie chciała mieć z tym chłopakami nic wspólnego. Ale ta szczególna dziewczyna, ta zaskakująca kobieta, która wyglądała jak supermodelka, była w rzeczywistości policjantką w Denver i wiedziałem, że może wyrządzić komuś poważną krzywdę, nawet w stanie wskazującym na spożycie. Nie mogłem na to pozwolić. Nie tylko dlatego, że odpowiedzialność spadłaby na bar, ale też dlatego, że nie chciałem, by zrobiła coś, przez co mogłaby stracić pracę.

Chwyciłem za palce chłopaka zaciśnięte na jej nadgarstkach, a ona wyrywała się i atakowała swojego oprawcę. Zadanie było o tyle trudne, że musiałem unikać ciosów zadawanych łokciem lub pięścią. Była szybka i silna, o czym za chwilę miał się przekonać trzymający ją kurczowo chłopak, kiedy otrzymał potężny cios w skroń. W jednej chwili ją puścił i upadł do tyłu, a ja chwyciłem ją za ręce i przyciągnąłem do siebie. Nachyliłem się i wyszeptałem jej do ucha:

– Uspokój się, Red.

Oboje przyglądaliśmy się chłopakowi, który ją złapał, a ja udawałem, że nie widzę jej spektakularnego dekoltu, unoszącego się w górę i w dół, tuż nad moją ręką. Nawet teraz, kiedy próbowałem jej pomóc, stare nawyki dały o sobie znać i miałem ochotę dotknąć ją w sposób, który nie miał nic wspólnego z udzieleniem jej pomocy.

– To ona mnie zaatakowała – rzucił studenciak głosem małego chłopca, któremu jakiś starszy dzieciak zabrał na podwórku ulubioną zabawkę.

Pokiwałem głową i odezwałem się z mocnym południowym akcentem, w którym było słychać odległe wzgórza Kentucky:

– Jasne, ale dopiero wtedy, gdy położyłeś na niej łapy.

Mój osobisty urok potrafił zdziałać cuda i nieraz łagodził napięte sytuacje. Ludzie myśleli, że brakuje mi sprytu, by stanowić realne zagrożenie, mimo mojego wzrostu.

Zespół wciąż grał, ale chyba nikt nie zwracał na nich uwagi. Wszyscy przyglądali się temu, co działo się na środku sali.

– Uderzyła Bobby’ego w twarz, a on chciał z nią tylko zatańczyć. Złamała mu nos.

Znowu pokiwałem głową, próbując nie myśleć o tym, że jej idealny tyłek dotykał zamka moich spodni. Odwróciła lekko głowę, a ja dostrzegłem w jej ciemnych oczach namiastkę budzącej się świadomości i paniki. Wysunęła język i przejechała nim po dolnej wardze, a ja musiałem upomnieć siebie, że nie jestem już facetem, który wykorzystuje pijane dziewczęta. To znaczy, nie chciałem być takim facetem, ale nigdy nie sądziłem, że mam w tej kwestii jakiś wybór.

– Bobby musi nauczyć się pytać dziewczynę, czy chce z nim zatańczyć. Posłuchajcie ludzie, rozejdźcie się i zapomnijmy o całej sprawie…

Chłopak przerwał mi, wskazując na mnie palcem i przyglądając się Royal zmrużonymi oczami.

– Dzwonię po policję.

Czułem, że Royal zaczyna drżeć. Tego właśnie chciałem uniknąć. Uniosłem brew, przesunąłem dziewczynę za siebie i skrzyżowałem ręce na piersi. Pomyślałem, że będę wyglądał groźniej, gdy nie będzie mnie zasłaniała seksowna ruda ślicznotka.

– Proszę bardzo, ale wtedy będziemy zmuszeni zamknąć imprezę. Zespół będzie musiał się zwinąć, a goście będą siedzieli o suchym pysku, a to ich wkurzy, ponieważ musieli słono zapłacić za wejście, żeby posłuchać muzyki. Poza tym będę musiał wezwać właściciela baru i powiedzieć mu, co się stało, a to jak budzenie Godzilli ze snu. – Przejechałem kciukiem po ustach i posłałem mu uśmiech „wiejskiego chłopaka”. Rozbroił już niejedną osobę żądną mojej krwi, ale nie miałem nic przeciwko temu, jeśli miało to pomóc Royal. – Poza tym między nami mówiąc, ona ma w policji przyjaciół.

Facet próbował rozszyfrować, czy nie blefuję, więc uniosłem brodę.

– Jej najlepszy kumpel jest policjantem. Jeśli zadzwonisz po gliny, istnieje spora szansa, że przyślą właśnie jego, ponieważ on wie, że ona tu bywa. Ona mu powie, że razem z kumplami obmacywaliście ją bez jej pozwolenia, a nagranie z kamery to potwierdzi. – Wskazałem na jedną z kamer, które Rome porozwieszał w całym lokalu. – Myślisz, że to ci wyjdzie na dobre?

Chłopak zastanawiał się, co powiedzieć, kiedy nagle wokalista zespołu chwycił za mikrofon i krzyknął na cały bar:

– Jesteście do bani. Zabierajcie stąd swojego zakrwawionego kumpla i pozwólcie reszcie dalej się bawić.

To rozochociło pozostałych gości i nagle wokół rozległy się okrzyki: „Wynosić się!”, i banda o lepkich rączkach nie miała innego wyjścia, jak się wynieść. Nie mieli szans na ocalenie twarzy i nie wiedzieli, czy Royal rzeczywiście nie miała kumpla gliniarza.

Powoli ruszyli w stronę wyjścia, a ja zaprowadziłem Royal do baru i posadziłem na samym środku, gdzie mogłem mieć ją na oku. Chwyciłem ją za ramiona i nachyliłem się nad nią, stykając się z nią nosem.

Wycedziłem przez zaciśnięte zęby:

– Siedź tu. Mogę zadzwonić po Santę, żeby cię stąd zabrała, albo możesz tu zostać, pić wodę i zjeść coś tłustego i okropnego, aż wytrzeźwiejesz na tyle, żeby wrócić do domu. Nie ma innych opcji, Red.

Zamrugała niewiarygodnie długimi rzęsami i mógłbym przysiąc, że za chwilę się rozpłacze. Widziałem, jak głośno przełknęła ślinę i lekko skinęła głową.

Kiedy się odezwała, ledwo ją słyszałem.

– Nie dzwoń po Santę. Poczekam.

Santa była jej najbliższą przyjaciółką, a także dziewczyną mojego kumpla, Nasha. Była słodką, nieśmiałą dziewczyną, której jakimś cudem udało się okiełznać diabelski charakter Royal Hastings. Stanowiły dość dziwną parę, ale wiedziałem, że Santa była gotować rzucić wszystko, co w danym momencie robiła, żeby zająć się Royal. Nie zdziwiło mnie też, że Royal nie chciała, by przyjaciółka oglądała ją w takim stanie. A wyglądała jak kupa nieszczęścia. Nadal była piękna, w dziki, nieposkromiony sposób, ale w środku była chodzącą katastrofą, zapowiedzią kłopotów, niebezpieczeństwa i samych złych rzeczy, którymi zajmowała się przez ostatnie dwa tygodnie. To nie był jej pierwszy wybryk, któremu musiałem położyć kres, i nadszedł czas, żeby się opamiętała.

Zsunąłem się z kontuaru, przeszedłem na drugą stronę i rzuciłem Dixie ostre spojrzenie, kiedy w drodze do sali klepnęła mnie po tyłku.

– Mój bohater.

Mruknąłem coś pod nosem. Nie byłem typem bohatera. Zdecydowanie bardziej pasowałem do roli złoczyńcy. Nalałem Royal wody do wielkiego kufla piwa, które trzymałem za barem, i bez słowa postawiłem go przed nią. Aż podskoczyła, a na jej twarzy dostrzegłem pierwsze oznaki wyrzutów sumienia. Na odsłoniętym dekolcie i policzkach pojawił się rumieniec.

Przeszedłem wzdłuż baru, napełniając po drodze kieliszki, wydając rachunki, sprzątając puste talerze, aż dotarłem do drzwi do kuchni, która zajmowała niemal całe zaplecze. Jedzenie serwowaliśmy tylko do północy, ale wiedziałem, że Avett Walker, nowa dziewczyna, którą Rome zatrudnił w kuchni w ramach przysługi dla starego kumpla, jeszcze się gdzieś czaiła. Nie widziałem jej jaskraworóżowych włosów, które zazwyczaj znikały za drzwiami wejściowymi, jak tylko skończyła swoją zmianę.

Dziewczyna była wyjątkowo pyskata i wiecznie nadąsana. Było jasne, że nie chciała tu pracować. Jej mama, Darcy, była kierowniczką kuchni, a ojciec niegdyś sprzedał bar Rome’owi, ale Avett nie czuła się z tym miejscem w jakikolwiek sposób związana. Tak naprawdę nic jej nie obchodziło. Zachowywała się tak, jakby przychodzenie do pracy było dla niej wyrokiem, a ponieważ byłem jej szefem, pełniłem poniekąd funkcję klawisza. Nie bardzo się dogadywaliśmy. Kiedy z nią rozmawiałem, widziałem w niej własną bezmyślną przeszłość.

Zawołałem Avett, ale ponieważ nie odpowiedziała, przeszedłem przez pustą kuchnię i dotarłem do ogromnej chłodni. Nie miałem wiele czasu, więc szybko wziąłem ser, chleb, jakieś owoce i doszedłem do wniosku, że to musi wystarczyć. Musiałem dać Royal coś do jedzenia, by przetrawiła alkohol, a jej głowa przejęła kontrolę nad jej tyłkiem.

Zamykałem nogą drzwi, ponieważ obie ręce miałem zajęte, kiedy nagle otworzyły się drzwi do lodówki z piwem i pojawiła się w nich Avett, gmerając przy zamku wyraźnie wypchanej torby. Na mój widok zatrzymała się w pół kroku, a jej oczy zrobiły się ogromne, ale zaraz potem się zwęziły.

– Co ty tu robisz? Kuchnia jest już zamknięta. – Jakby miała prawo pytać, gdzie chodzę. To była tylko zwyczajna taktyka dywersyjna, którą doskonale znałem.

Patrzyłem na nią bez słowa. Spojrzałem znacząco na jej torbę, a potem w jej chłodne piwne oczy.

– Co masz w torbie?

Przestąpiła z nogi na nogę i usłyszałem wyraźny brzdęk szkła. Próbowała wynieść z lodówki piwo. Tego mi tylko brakowało, kolejnej skomplikowanej kobiety, którą musiałem sprowadzić na prostą drogę.

– Nic. – Próbowała mnie minąć, ale butelki ponownie zabrzęczały.

Miałem zajęte ręce, więc zagrodziłem jej drogę swoim ciałem. Avett była bardziej podobna do Darcy niż do Brite’a, który był olbrzymem z brodą, o której kiedyś będą krążyć legendy. Była drobna i sięgała mi do połowy klatki piersiowej. Musiała unieść głowę, żeby na mnie spojrzeć. Brak wzrostu nadrabiała jednak charakterem i nadąsaną miną.

– Odstaw to. Nigdy więcej tego nie rób, a o tym nie wspomnę. – Kiedy byłem poirytowany, mój południowy akcent dawał o sobie znać, ale w inny sposób niż wtedy, gdy go wykorzystywałem, by coś osiągnąć lub sprawić, by inni myśleli, że jestem milszy i głupszy, niż byłem w rzeczywistości.

– Zejdź mi z drogi, Asa.

– Nie. Nie będziesz okradała Rome’a. Nie obchodzi mnie, jaki masz układ z Brite’em, ani to, że wolałabyś walczyć z dzikimi lwami, niż tu pracować. Nie pozwolę ci wykorzystywać Rome’a. To dobry facet i zasługuje na coś więcej.

Mierzyliśmy się wzrokiem i przez chwilę miałem wrażenie, że będzie próbowała mnie ominąć, wiedząc, że mam zajęte ręce. Ale łączyła nas jakaś niewidzialna nić, rodzaj wspólnej aury, który sprawiał, że doskonale wiedziała, że nie może jej się udać, przynajmniej nie na długo.

Wypuściła powietrze, a jej różowa grzywka zatańczyła na czole. Byłaby całkiem fajną dziewczyną, gdyby nie to, że była jak wrzód na tyłku i niemal o dekadę ode mnie młodsza. Była jeszcze dzieckiem i tak też się zachowywała.

– Wybieram się na imprezę, a nie mam forsy na piwo. Nie sądziłam, że to będzie jakieś wielkie halo, jeśli wezmę kilka butelek z lodówki. W końcu ojciec oddał żołnierzowi bar niemal za darmo. Kilka piw to chyba nic takiego.

Przewróciłem oczami.

– I nie byłoby sprawy. Wiesz, że Rome nie miałby nic przeciwko, gdybyś go o to poprosiła. Ale zachowujesz się tak, jakby coś ci się należało, a ja na to nie pozwolę. – Zmarszczyłem brwi i przestąpiłem z nogi na nogę. – Jak możesz nie mieć pieniędzy? Przecież w piątek dostałaś wypłatę.

Wiedziałem, że ponieważ pracowała w kuchni, Rome płacił jej godzinną stawkę. Może to nie wystarczało, żeby odłożyć na emeryturę, ale nie powinno zniknąć w ciągu dwudziestu czterech godzin, chyba że dziewczyna coś kombinowała.

Ale zamiast mi odpowiedzieć, odwróciła się na pięcie i zaniosła piwo do lodówki. Zaczekałem, aż wróci, i wyszedłem za nią do baru. Nie było mnie na tyle długo, że zespół zdążył już skończyć swój występ, a za barem ustawiła się spora kolejka. Dixie próbowała ogarnąć zamówienia. Szturchnąłem Avett łokciem i podałem jej talerze. Wskazałem na Royal, która jak gdyby nigdy nic siedziała pośrodku całego zamieszania i wpatrywała się w kontuar.

– Nakarm Rudą. Upewnij się, że wszystko zjadła, a jeśli kiedykolwiek przyłapię cię na kradzieży, wylatujesz stąd. Nie interesuje mnie, co obiecałem Brite’owi, ani to, że Darcy pęknie z żalu serce.

Posłała mi wściekłe spojrzenie i wymruczała coś pod nosem, ale tak żebym usłyszał:

– Śmieszne, że akurat ty to mówisz.

Miała rację. To było śmieszne, więc ją zignorowałem i zająłem się kolejką. Do ostatniego zamówienia zostało tylko pół godziny, więc sprawa nie była łatwa. W weekendy w barze zaczynało się robić naprawdę tłoczno, odkąd Rome wprowadził zmiany, i zastanawiałem się, czy nie pogadać z nim o tym, by zatrudnił jeszcze jedną kelnerkę i ochroniarza. Interes kręcił się dobrze, ale żeby utrzymać ten trend, musieliśmy zadbać o to, by wieczorni klienci mieli równie dobrą obsługę jak starzy weterani, którzy przesiadywali tu za dnia.

Cały czas miałem Royal na oku. Bałem się, że będzie próbowała wyjść, zanim z nią porozmawiam i zdążę ocenić, czy jest wystarczająco trzeźwa, by prowadzić, ale wciąż tkwiła w tym samym miejscu, z pochyloną głową i wzrokiem wbitym w kontuar. Wypiła całą wodę i zrobiła sporą dziurę w jedzeniu, więc trochę odetchnąłem. Była zaskakująco cicha i żałowałem, że nie zdążyłem sięgnąć jej koszuli, zanim wyciągnąłem ją z tłumu. Była rozczochrana, jakby dopiero co wstała z łóżka, i przez chwilę nie mogłem sobie przypomnieć, czemu musiałem wyciągnąć ją z tego bagna, w które wpakowała się na tydzień przed świętami.

Przyjąłem ostatnie zamówienie i zapłaciłem zespołowi. Podziękowałem wokaliście za pomoc przy studenciakach, a on z kolei zapytał, czy Royal byłaby zainteresowana dołączeniem do zespołu jako tancerka. Roześmiałem się i oznajmiłem, że ona ma już pracę. Nie wyjaśniłem jaką, bo i tak by mi nie uwierzył. Pomogłem Dixie skierować wszystkich do wyjścia, stanąłem przy Royal i powiedziałem:

– Zaczekaj chwilę.

Nie odpowiedziała, ale odgarnęła włosy z twarzy i wsunęła je za ucho, zerkając na mnie kątem oka.

Przyjąłem to za dobrą monetę i pomogłem Dixie wyprowadzić gości na zewnątrz. Ustawiliśmy krzesła na stołach, żeby ekipa sprzątająca, którą wynajął Rome, mogła doprowadzić lokal do ładu przed jutrzejszym dniem. Mieliśmy z Dixie opracowany system, ponieważ robiliśmy to sześć razy w tygodniu, więc praca szła nam szybko. Kiedy skończyłem, poszedłem za bar i nalałem sobie szkockiej z lodem. Wziąłem drinka, wyszedłem zza baru i usiadłem obok Royal. Wszyscy mi dokuczali, że będąc chłopakiem z Kentucky, powinienem pić bourbona, ale wolałem jedwabisty i nieco ostrzejszy smak szkockiej. Pasował do tego, kim byłem w głębi serca.

Upiłem spory łyk i postawiłem szklankę na barze. Przejechałem ręką po ciemnoblond włosach i zerknąłem na Royal kątem oka.

– A więc tym się teraz zajmujesz, tak? Upijasz się, prowokujesz facetów, obnażasz się publicznie i zachowujesz jak idiotka? To powiem ci, że po dwóch tygodniach kelnerowania i sprzątania po twoim bałaganie powinnaś chyba poszukać sobie innego baru.

Widziałem, jak ramiona jej opadły i spojrzała na mnie z ukosa.

– Czemu im nie powiedziałeś, że jestem policjantką?

Westchnąłem i odwróciłem się w jej stronę. Czy musiała być aż tak piękna? Trudno było zachować przy niej jasność umysłu.

– Posłuchaj, możesz ukrywać swoją odznakę, ale nie możesz pić, gdy masz przy sobie naładowaną broń. To niezgodne z prawem, a nie potrzeba ci dalszych kłopotów.

– No proszę, nagle zacząłeś interesować się tym, czy inni przestrzegają prawa. – Zaczynała odzyskiwać rezon, co było milą odmianą po otumanieniu, w jakie wpadła, odkąd ściągnąłem ją z parkietu.

– Nie. Gówno mnie obchodzi, czy inni przestrzegają prawa, ale ty masz pracę, którą lubisz, przyjaciół, którzy się o ciebie troszczą, i jesteś za młoda, żeby to wszystko zaprzepaścić. Nawet jeśli taką masz teraz misję. Musisz się wziąć w garść, Royal, zanim posuniesz się za daleko, żeby posprzątać bałagan, który wokół siebie robisz.

Miała zaledwie dwadzieścia trzy lata. Wydawała się o niebo młodsza ode mnie, chociaż mnie też brakowało parę lat do trzydziestki.

– Śmieszne, że akurat ty to mówisz.

Po raz drugi w ciągu godziny ktoś tak do mnie powiedział. Może powinienem dać sobie z tym spokój i pozwolić, by każdy nauczył się dbać o siebie, tak jak ja musiałem radzić sobie sam. Podniosłem szklankę i upiłem kolejny łyk.

– Albo weźmiesz się w garść, albo nie, ale daję ci ostatnie ostrzeżenie, nie zachowuj się tak w moim barze. Chcesz się sparzyć, twoja sprawa, ale nie będę patrzył, jak płoniesz.

W jej oczach pojawił się taki smutek i zagubienie, że miałem ochotę ją przytulić i pocieszyć, ale próba dotknięcia Royal była jak próba dotknięcia nieosłoniętego kabla, a i tak trudno mi było uciec od nieprzyzwoitych myśli i trzymać ręce przy sobie, gdy byłem obok niej. Zamrugała niewiarygodnie długimi rzęsami, wysunęła język i przejechała nim po dolnej wardze, a ja przez ułamek sekundy zapomniałem, jak się oddycha. Jestem pewien, że zrobiła to celowo.

– Któregoś dnia wrócisz ze mną do domu, kiedy cię o to poproszę, Asa.

Nachyliła się na krześle i położyła dłoń na moim udzie. Z całej siły zacisnąłem palce na szklance, aż dziw, że nie pękła.

– Czy dlatego tu jesteś? O to chodziło w tym całym show? Naprawdę chcesz popełnić ten błąd?

Mój akcent był tak silny, że słowa wydawały się leniwe i ociężałe. Poczułem, jak krew zaczyna mi szybciej krążyć, i byłem pewien, że moje oczy płoną złotym blaskiem. Rzadko dawałem się zbić z pantałyku, ale Royal udało się to już parę razy w czasie naszej krótkiej znajomości.

Nachyliła się bliżej, a jej usta znalazły się o milimetr od moich. Niemal czułem ich smak. Gdybym tylko wystawił koniuszek języka, mógłbym ich posmakować. Zacisnąłem zęby, żeby do tego nie dopuścić, chociaż byłem pewien, że poczułbym smak słodyczy i ognia. Musiała smakować cudownie.

– Wygląda na to, że ostatnio popełniam same błędy. Tym razem przynajmniej miałabym odrobinę frajdy.

Odepchnęła się ode mnie i zsunęła z barowego stołka zwinnym zmysłowym ruchem. Musiałem zacisnąć zęby, żeby powstrzymać jęk.

– Jeśli mnie tu nie chcesz, więcej się tu nie zjawię. – Odrzuciła do tyłu gęste włosy i spojrzała mi prosto w oczy. – Naprawdę nie sądziłam, że będziesz mi to tak utrudniał.

Nic nie powiedziałem, patrząc, jak pewnym krokiem przemierza salę w tych swoich zabójczych butach, zapominając o koszuli, mimo że w Kolorado była pełnia zimy. Najwyraźniej wytrzeźwiała na tyle, by prowadzić, ale nie miałem pojęcia, co siedziało w jej głowie.

Dixie zamknęła za nią drzwi i podeszła do baru. Sięgnęła po butelkę Budweisera, co było oczywistym świętokradztwem w tym zdominowanym przez piwo Coors barze, i dolała mi szkockiej.

– Nie wiem, jakim cudem udaje ci się jej odmówić. – Potrząsnęła swoimi jasnorudymi lokami i uśmiechnęła szeroko. – Mnie laski nie interesują, ale jej bym nie odmówiła, gdyby złożyła mi propozycję. Jest niesamowita.

Zakląłem cicho pod nosem i wypiłem duszkiem drinka. Alkohol zapłonął mi w gardle i musiałem zamrugać.

– Jest gliną, w dodatku mnie aresztowała. Mam dobrze rozwinięty instynkt samozachowawczy. – Z doświadczenia wiedziałem, że nie byłem ulubieńcem gliniarzy i wcale mnie to nie dziwiło. Postawiłem pustą szklankę na kontuarze i wstałem z miejsca. Było późno, a ja potrzebowałem kilkuset zimnych pryszniców. – Poza tym ona wcale nie chce się bzykać, tylko tak jej się wydaje.

– Na moje oko, to nie do końca prawda – prychnęła Dixie.

Może z zewnątrz sytuacja wydawała się jasna. Royal była ładna, ja byłem ładny i między nami z pewnością iskrzyło, ale ponieważ wcześniej nie darowałem żadnej kobiecie, którą napotkałem na swojej drodze, potrafiłem dostrzec czające się zagrożenie. A było dla mnie jasne, że Royal była niebezpieczna, i to na kilka sposobów.

– Ona jest bardzo ładną dziewczyną, która została zraniona i ubzdurała sobie, że zasługuje na karę, żeby jeszcze bardziej cierpieć.

– Chce cię zaciągnąć do łóżka, żebyś ją ukarał? To brzmi podniecająco.

Rzuciłem w nią ścierką i poszedłem za bar, żeby podliczyć kasę i wrócić do domu. Ale obraz Royal w kajdankach miał mnie prześladować przez resztę nocy. Jakbym mógł o niej zapomnieć.

– Czuje się źle i robi wszystko, żeby poczuć się jeszcze gorzej. – Nie znałem szczegółów tamtego wydarzenia, które sprawiło, że Royal znalazła się na równi pochyłej, ale wiedziałem, że jej partner z policji i przyjaciel z dzieciństwa został ciężko ranny w czasie służby, a Royal przebywała obecnie na urlopie, podczas gdy jej departament prowadził śledztwo w sprawie postrzelenia dwóch policjantów. Jednemu się nie udało, a drugi był w szpitalu. Tym drugim był Dominic, partner Royal. – Nie mam zamiaru brać w tym udziału.

Już dość ludzi w swoim życiu wykorzystałem, nawet tych, którzy bezwarunkowo mnie kochali, i doskonale wiedziałem, jak to jest być dla kogoś jedynie środkiem do osiągnięcia celu. Nie miałem zamiaru przyczynić się do autodestrukcji Royal.

Dixie posłała mi ciepły uśmiech, który przypomniał mi o tym, że choć potrafiła być twardą sztuką, gdy wymagała tego sytuacja, w głębi serca była romantyczką.

– Może powinieneś spróbować, a poczułaby się lepiej. Może ona potrafiłaby sprawić, że zrozumiałbyś, że przez ostatnie miesiące naprawdę się zmieniłeś.

Pokręciłem tylko głową.

– Nie – rzuciłem krótko.

To nie była moja działka. Potrafiłem tylko psuć, a nie naprawiać.

Nigdy nie kłamałem, jakim facetem byłem przez większość życia i czym się zajmowałem. Byłem zdolny do naprawdę paskudnych, pokręconych i mrocznych rzeczy, a jednak wszyscy, których znałem, uważali, że przeszedłem przemianę, kiedy udało mi się wyjść ze śpiączki. Prawda była jednak taka, że nie byłem typem grzecznego chłopca. Nigdy nie będę facetem, dzięki któremu ktoś poczuje się lepiej. Niezależnie od tego, w co wszyscy chcieli wierzyć ani jak bardzo Royal potrzebowała kogoś, kto by ją wyciągnął z marazmu, nie nadawałem się na bohatera czy wybawcę. Wciąż prześladowały mnie demony przeszłości i nie byłem w stanie nikogo ocalić.

Sprawdzało się stare powiedzenie: ciągnie wilka do lasu. Wciąż byłem drapieżnikiem, nawet jeśli inni myśleli, że zmieniłem się w łagodnego kotka.

Koniec wersji demonstracyjnej.