Redakcja stylistyczna

Dorota Kielczyk

Korekta

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

Snow Books

Tytuł oryginału

Twisted Wing

Copyright © Ruth Newman 2008.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5221-6

Warszawa 2014. Wydanie II

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Tacie, Davidowi Newmanowi:

najmądrzejszemu, najzabawniejszemu,

najbardziej wielkodusznemu ojcu,

jakiego dziewczyna mogłaby sobie wymarzyć.

Nauczyłeś mnie, jak poznawać siebie

i nie przejmować się tym, co myślą inni.

Dałeś mi filmy Woody’ego Allena,

książki o seryjnych zabójcach,

chleb świętojański w domach przesiąkniętych zapachem curry,

zespół niespokojnych nóg, kanapki z sałatą,

kąsające wielbłądy, ateizm, soboty w starych kościołach

i zakalcowate wielkopiątkowe gorące bułeczki.

Nie jestem w stanie wyrazić, jak bardzo cię kocham.

1

Matthew Denison pomyślał, że może zrobić mu się niedobrze. Ostatni raz ofiarę morderstwa widział w kostnicy, jeszcze na medycynie, i wtedy musiał użyć całej siły woli, żeby się nie skompromitować i nie paść jak długi na posadzkę prosektorium.

Już się pocił i trząsł, a jeszcze nawet nie dotarł na miejsce zbrodni. Co będzie, kiedy zobaczy ciało i dostanie torsji? Jęknął na myśl, że mógłby zwymiotować na dowody.

Inspektor Stephen Weathers spojrzał na niego z ukosa znad kierownicy.

– Dobrze się czujesz, Matt? Wiesz, że nie musisz tam jechać…

Denison uchylił okno, żeby wpuścić trochę powietrza.

– Powinniśmy wykorzystać fakt, że akurat tu jestem.

– Ta śmierć… nie wiemy, czy ma jakiś związek – rzucił Weathers. Włączył radio. Denison nie odpowiedział: obaj dobrze wiedzieli, że zabójstwo w Ariel College może oznaczać tylko jedno.

Spiker lokalnej rozgłośni radiowej z Cambridge już mówił o morderstwie, chociaż sam Weathers dostał telefon całkiem niedawno, w środku nocy. Denison nagle uświadomił sobie, że na uniwersytecie pewnie będą dziennikarze, zaczął więc poprawiać krawat i drżącą ręką przejechał po włosach.

Znajome bliźniacze wieżyczki Ariel Chapel wyłoniły się znad dachów domów i sklepów. A kiedy skręcili za róg, kaplica ukazała się w całej swej gotyckiej chwale. Denison zamrugał. Budynek jarzył się niepokojącym różem.

Już z daleka zobaczyli furgonetki, samochody i tłum ludzi z mikrofonami, kamerami i notatnikami. Niebieskie światła błyskały na dachach trzech radiowozów, ale syreny milczały.

Weathers zaparkował możliwie najbliżej wartowni Ariel College i dalej przebijali się przez hordę reporterów i błyski fleszów. Denison miał spuszczoną głowę, ale nagle niepewnym ruchem poprawił okulary i z zażenowaniem zdał sobie sprawę, dlaczego to robi. Chciał pokazać, że nie jest skuty kajdankami, na wypadek gdyby któryś z reporterów wyciągnął fałszywe wnioski z faktu, że idzie w towarzystwie policjanta z wydziału zabójstw. Kiedyś napisał pracę o zaraźliwości paranoi; teraz zastanawiał się, czy aby nie spędza zbyt wiele czasu z pacjentami.

Sierżant wprowadził ich przez drzwi wycięte w wielkiej drewnianej bramie wartowni. Po drugiej stronie zobaczyli setki studentek i studentów w wieczorowych sukniach i smokingach. Stali zbici w grupki. Niektórzy siedzieli na trawniku jak porażeni. Wiele dziewczyn narzuciło na wytworne suknie marynarki swoich chłopaków, kilka owinęło się w policyjne koce. Rozmawiali szeptem, głosami bez życia. Twarze mieli ściągnięte, skórę bladą pod opalenizną. Jakaś dziewczyna spojrzała na Denisona, jej podkrążone oczy wyglądały jak maźnięcia sadzą.

– To był ich bal na zakończenie studiów – powiedział cicho sierżant. – Dlatego kaplica jest oświetlona jak choinka, a na trawniku stoi nadmuchiwany zamek.

– Wiedzą o morderstwie? – zapytał Weathers, kiedy mijali studentów, którzy snuli się w ciemnościach jak szare duchy poległych na polu bitwy.

– Nie wiedzą, kto zginął, ale wiedzą, że było kolejne zabójstwo.

Sklepionym przejściem pod biblioteką wydziału doszli na Carriwell Court. Żwir zachrzęścił im pod stopami. Światło z chińskich lampionów sączyło się w ciemność. Tu było więcej policjantów, ale studentów tylko dwoje, chłopak i dziewczyna. Rozmawiali z policjantami po przeciwległych stronach dziedzińca.

Denison głęboko zaczerpnął ciepłego, wieczornego powietrza i dopiero wtedy wszedł za Weathersem i sierżantem w drzwi, a potem kamiennymi schodami na górę. Usłyszał głosy. Kiedy dotarli do szczytu schodów, poczuł nieprzyjemny zapach. Dziwną miedzianą woń zmieszaną z amoniakiem i smrodem wymiocin.

Zatrzymał się na schodach, kurczowo ściskał drewnianą poręcz. Pół godziny temu piliśmy piwo, pomyślał. Co ja tu, kurwa, robię.

Weathers odwrócił się.

– Matt, naprawdę nie musisz…

Denison próbował wzruszyć ramionami. Zaschło mu w ustach.

– Chcę pomóc.

Weathers kiwnął głową. Nic już nie powiedział, tylko odwrócił się i pozwolił, żeby Denison wszedł za nim do pokoju, gdzie roiło się od ludzi.

Młody człowiek w smokingu miał krew i Bóg wie co jeszcze na rękach i spodniach. Biała koszula też była tym wysmarowana.

– Chciałem je tylko włożyć z powrotem – powtarzał policjantce. – Chciałem je tylko włożyć z powrotem.

W drugim kącie dziewczyna, skulona jak embrion. Jaskrawoczerwona od krwi. Przez moment Denison myślał, że jest naga, potem zdał sobie sprawę, że jej stanik i majtki są przesiąknięte krwią. Sanitariusz próbował zaświecić jej latarką w oczy. Denison instynktownie podszedł, żeby zobaczyć, czy może pomóc. Dziewczyna kołysała się, siedząc w miejscu, patrzyła niewidzącym wzrokiem, wielkie czarne źrenice otaczała cienka linia tęczówek. Poruszała wargami, nie wydając żadnego dźwięku.

– Jest ranna? – zapytał Denison.

Sanitariusz pokręcił głową.

– O ile się orientuję, to nie. Przynajmniej nie fizycznie. To chyba nie jej krew.

– Jezu Chryste. – Denison usłyszał słowa Weathersa. Wyprostował się, a kiedy sanitariusze, policjanci i patolodzy rozstąpili się, między nimi i za nimi zobaczył ciało. Rozprute, w kałuży krwi. Wyrwane wnętrzności rozwleczone po podłodze.

2

Ma objawy całkowitego wycofania – powiedział Denison przez komórkę.

W głosie detektywa Weathersa słychać było irytację.

– To znaczy? Jest w katatonii?

– Cóż, z medycznego punktu widzenia nie. Wystąpiły u niej objawy ostrej retardacji psychomotorycznej, ale laik nazwałby to katatonią. Przepisałem antydepresanty, ale minie sporo czasu, zanim zaczną działać. Wkrótce chyba będziemy musieli zastosować elektrowstrząsy, bo inaczej umrze z niedożywienia.

Denison zaglądał przez szybę do pokoju Olivii Croscadden. Dziewczyna leżała na szpitalnym łóżku szczelnie owinięta prześcieradłami. Podłączona do ramienia kroplówka chroniła ją przed odwodnieniem, ale pielęgniarki musiały ją karmić jak niemowlę, rozdrabniać jedzenie i wkładać łyżką do ust. Połowa posiłku lądowała na papierowej serwetce rozpostartej na piersi; połowę połykała automatycznie, patrząc pustym wzrokiem.

Piękna dziewczyna, pomyślał Denison, nawet z tymi podkrążonymi oczami i pękniętą wargą. Nie po raz pierwszy zastanawiał się, co wywołało tak ekstremalną reakcję. Czy była świadkiem morderstwa? Czy sama obroniła się przed mordercą?

Czy tożsamość Rzeźnika z Cambridge jest zamknięta w tym zmaltretowanym umyśle?

– To może zamiast marnować czas ze Śpiącą Królewną pomógłbyś mi w Cambridge – powiedział Weathers. – Czytałeś już dzisiejsze gazety?

– Nie, jestem tutaj od czwartej rano – odparł Denison. – Ale samochód nadal stoi w warsztacie, więc złapię pociąg i na stacji kupię coś do czytania.

– W paru piszą, że skoro znowu kieruję śledztwem, to góra przyznała teraz, że to seryjne – powiedział Weathers.

– Przypuszczam, że tak jest. Mam nadzieję, że czujesz się zrehabilitowany.

Ze słuchawki dobiegło sapnięcie.

– Nie, tylko wkurzony, że tabloidy miały rację, a moi szefowie nie. Zadzwoń, kiedy dojedziesz.

Wszystkie brukowce w kioskach na Ariel Cross opisywały morderstwo na pierwszych stronach.

Brak dowodów, krzyczał „Sun”. Dwóch zabójców?, spekulował „Mirror”. Dziewczyna w śpiączce świadkiem morderstwa, głosił „Daily Star”. Denison kupił je wszystkie wraz z ulubionym „Guardianem” i złapał pociąg o dziesiątej pięćdziesiąt dwie do Cambridge.

Usiadł przy oknie i rozłożył „Guardiana”. Na trzeciej stronie zamieszczono przydługi artykuł o tym, dlaczego Stephen Weathers został wyznaczony do kierowania śledztwem w tej sprawie. „Guardian” najwyraźniej miał w policji informatora, który twierdził – trafnie, o czym Denison przypadkiem wiedział – że Weathers stracił łaski zwierzchników, bo trzymał się teorii, że za ostatnie dwa zabójstwa studentek tego samego wydziału w Cambridge odpowiada jeden zabójca. Po drugim morderstwie dochodzenie powierzono innemu funkcjonariuszowi. Weathers mógł tylko z boku patrzeć, jak nowy prowadzący gubi tropy i ścieżki śledztwa, aby tylko udowodnić, że szefostwo miało rację i między tymi dwoma zabójstwami nie ma związku.

A teraz zabito trzecią studentkę i już nie wątpił, że po Ariel College grasuje seryjny zabójca.

Denison złożył gazetę i rozpostarł „Daily Star”. Artykuł w tabloidzie koncentrował się na Olivii Croscadden, studentce, która leżała teraz w szpitalu Coldhill, na oddziale psychiatrycznym prowadzonym przez Denisona. Błędnie twierdzono, że zapadła w śpiączkę, prawdopodobnie w wyniku ataku zabójcy, i jest w stanie krytycznym. Drgnął, kiedy zobaczył swoje nazwisko. „Próbowaliśmy skontaktować się z doktorem Matthew Denisonem. Niestety bez skutku. Domyślił się, że jego sekretarka Janey spławiła ich, kiedy zadzwonili.

Przerzucał strony, aż dotarł do komentarza redakcyjnego.: „Czy Rzeźnik myślał, że ją też zabił? A jeśli tak, to jak zareagował na wiadomość, że przeżyła i bez wątpienia potrafi go zidentyfikować? Czy to możliwe, że życie Olivii Croscadden nadal jest zagrożone?”

Denison poczuł, że ktoś mu się przygląda. Opuścił gazetę i napotkał spojrzenie aroganckiego mężczyzny w lśniących brązowych półbutach, z fryzurą jak u chłopca z prywatnej szkoły – opadające na kołnierz włosy z przedziałkiem pośrodku. Mężczyzna siedział kilka miejsc dalej i patrzył gniewnie. Bardzo powoli, znacząco opuścił wzrok na pierwszą stronę gazety i znów spojrzał ze złością na Denisona. Aluzja była jasna: nie czytaj tych świństw w pociągu pełnym mieszkańców Cambridge.

Denison nagle się zawstydził. Wiedział jednak, że nie wytłumaczy obcemu człowiekowi, skąd się wzięła ta, pozornie rynsztokowa, fascynacja morderstwami. Wetknął brukowce pod teczkę i zatopił się w dziale informacji ze świata „Guardiana”.

Kiedy dotarł na stację w Cambridge, zadzwonił do Weathersa.

– Przyjedź do Ariel College – powiedział Weathers. – Wyślę krawężnika, żeby cię wprowadził.

Denison nie był zachwycony perspektywą powrotu na miejsce zbrodni, miał świeżo w pamięci odór krwi i wnętrzności. Ariel College było pięknym, harmonijnym zespołem gotyckich budowli z początku XV stulecia, ale odkąd dokonano tam morderstw, zaczął o nim myśleć jak o odrażającej pułapce, tak jak człowiek z arachnofobią mógłby myśleć o pajęczynie.

Czy w przyszłości będzie to zwyczajny wydział uniwersytecki, czy na zawsze pozostanie złowrogim miejscem budzącym takie skojarzenia jak Rillington Place albo Cromwell Street? Domy Christiego i Westa, seryjnych morderców, zburzono po procesie. Trudno, żeby to samo zrobiono z Ariel College.

Dziennikarze rozbili obozowisko pod wydziałem. Kiedy taksówka zatrzymała się przed bramą, z wmontowanych w nią drzwi wyłaniał się student. Natychmiast otoczyli go reporterzy. Chłopak przedarł się do roweru stojącego na wybrukowanym placyku, zdjął zabezpieczenie z koła i wskoczył na siodełko. Reporterzy, nie zważając na jego milczenie, zarzucali go pytaniami.

– Z drogi, do cholery! – ryknął w końcu. Przednie koło chwiało się gwałtownie, chłopak próbował utrzymać równowagę, prawie stojąc w miejscu. Przejechał po stopie jednego z fotoreporterów i pomknął uliczką.

– Pańska kolej – powiedział taksówkarz, wydając resztę.

Denison skrzywił się i wysiadł.

Reporterzy natychmiast go rozpoznali.

– Jak się czuje Olivia, panie doktorze?

– Złożyła już zeznania? Może zidentyfikować Rzeźnika?

– Bez komentarzy – rzucił Denison. Gorączkowo wypatrywał posterunkowego, który miał go wyrwać z tego młyna.

Młody policjant, pocąc się w zapiętym na ostatni guzik mundurze, wreszcie zauważył spojrzenie Denisona.

– Dosyć, chłopaki. – Wyciągnął ramię przez tłum i złapał lekarza za łokieć. – Przepuśćcie pana doktora.

Jakaś reporterka błagalnie uniosła oczy. Denison to zauważył i uśmiechnął się z sympatią, chociaż nie miał zamiaru się zatrzymać.

– Co pan tu dzisiaj robi, panie doktorze? – zapytała, korzystając z okazji.

– Po prostu próbuję pomóc – powiedział.

Razem z posterunkowym znaleźli się za bramą, w nagłej ciszy głównego podwórca. Tu było spokojnie, tylko pośrodku lśniącego zielonego trawnika łagodnie szemrała fontanna, a ze słupów latarni ćwierkała do siebie para wróbli.

– Tędy, panie doktorze – wskazał posterunkowy. – Inspektor jest na Carriwell Court.

Denison poszedł za nim tą samą ścieżką, którą przemierzył w noc morderstwa. Wcześniej byli u Weathersa w domu, doprowadzali właśnie świat do porządku, kiedy zadzwonił telefon. W czasie rozmowy przyjaciel aż dostał wypieków. Czyli chodziło o kolejne morderstwo. Gdyby zwierzchnicy Weathersa przyjęli jego teorię o seryjnym zabójcy, na wydziale zaroiłoby się od policjantów, a to mogłoby odstraszyć zabójcę i nie popełniłby trzeciej zbrodni.

Teraz było za późno.

– Pan zna inspektora od dawna, prawda? – zagadnął młodszy posterunkowy.

– Tak. – powiedział Denison. – Studiowaliśmy razem.

– Jakim był studentem? – Policjant uśmiechnął się lekko. – Kujon? Nieprzespane noce przed egzaminem?

Denison był zdziwiony: kogo to Weathers udaje wobec swoich podwładnych? Pamiętał, jak Weathers, kolega z pokoju, przy głośnej muzyce rozgrywał kolejną partyjkę pokera w noc przed egzaminem końcowym. A co najbardziej denerwujące, obaj potem dostali taką samą ocenę.

– Zgadza się – zaczął pleść na użytek policjanta. – Pijał tylko w weekendy i co rano przebiegał osiem kilometrów, kiedy reszta z nas się wylegiwała. – To ostatnie akurat było prawdą.

Przeszli pod niebiesko-białą taśmą policyjną, która przegradzała arkady, i znaleźli się na Carriwell Court. Połowę dziedzińca skrywał cień, druga połowa, zalana słońcem, żarzyła się bielą. Za dnia to miejsce wyglądało zupełnie inaczej. Kamienna klatka schodowa łagodnym łukiem prowadziła do drzwi biblioteki, wokół stały wielkie donice z fiołkami i bratkami.

– A więc scenariusz numer dwa z pięciu. – Denison usłyszał przyjaciela. Weathers wyłonił się z drzwi, jednych z tych, które prowadziły z dziedzińca na wewnętrzne klatki schodowe i do pokojów studentów. – Zabójca, cały we krwi, wychodzi stąd i…? No? Jak to jest, że nikt go nie widzi?

Weathers był wysoki, barczysty, miał gęste czarne włosy, które podkreślały jego względnie młody wiek jak na funkcjonariusza tej rangi. Rękawy koszuli zawinął po łokcie, jak do ciężkiej roboty. Uśmiechnął się, kiedy zobaczył Denisona. Miał ironiczny wyraz twarzy, przez co każdy jego uśmiech wyglądał kpiarsko.

– Matt! – Uścisnął dłoń Denisona. – Dzięki, że przyjechałeś. Znasz Hallorana i Ames.

Denison skinął głową Halloranowi, typowemu mieszkańcowi Manchesteru, z twarzą jak kartofel, cofającą się linią włosów, i uśmiechnął się do Sally Ames. Nie był pewien, jak powinien się zachować. Co prawda tańczył z nią na jej weselu, ale czy w tych okolicznościach mógł pocałować Sally w policzek jak przy spotkaniu towarzyskim? Na wszelki wypadek tylko skinął głową.

– Zapoznajemy się z miejscem zbrodni – wyjaśnił Weathers. Standardowa procedura policyjna. Rozpatrywano wszystkie możliwe warianty przestępstwa, a potem na podstawie wizji lokalnej, zeznań świadków i dowodów rzeczowych wyszukiwano dziury w scenariuszach, póki nie wyłonił się ten najbardziej prawdopodobny. – Scenariusz pierwszy: ofiara została zabita przez ludzi, których tamtej nocy zastaliśmy w jej pokoju, jedno albo oboje. Scenariusz drugi: to są niewinni świadkowie; oni tylko znaleźli ciało wkrótce po morderstwie. Ofiarę widziano po raz ostatni jakieś pół godziny, zanim odkryto zwłoki, co daje mordercy niewiele czasu. – Weathers szedł tyłem, zostawiając bruzdy na żwirze. – A więc… – W miarę jak się cofał, mówił głośniej. – Wiemy, że przez dziedziniec, w ciągu tej pół godziny, przewinęło się co najmniej czworo ludzi. Jedno z nich zwymiotowało w krzaki, o tam. – Wskazał ręką. – Dwoje było tutaj i wkładało sobie języki do gardeł tak głęboko, że pewnie nie zauważyliby premiera, gdyby wpadł z wizytą. Zostaje nam zatem pan Godfrey Parrish. Według Sinead Flynn i Lea Montegino Parrish siedział na najniższym stopniu schodów prowadzących na korytarz, gdzie mieszkała ofiara.

– Więc albo widział zabójcę… – zaczął Denison.

– …albo jest zabójcą – dokończyła Ames.

– Niekoniecznie – zaprotestował Halloran, chociaż miał w duszy specjalne miejsce zarezerwowane na nienawiść dla uprzywilejowanego członka wyższej sfery, Parrisha. – W pokojach południowej części budynku okna wychodzą na ulicę.

– Albo – powiedział Weathers – zabójca ukrył się w którymś z pokojów w połowie korytarza, poczekał, aż Flynn, Montegino i Parrish przejdą, i zszedł na dziedziniec.

– I co potem? – zapytała Ames. – Musiał być cały we krwi.

– A ta brama? – Denison wskazał na arkady po południowej stronie budynku. – Czy stamtąd nie ma wyjścia na Richmond Lane?

– Jest, ale w tamtą noc była zamknięta – zauważył Halloran. – Niech pan nie zapomina, że mieli bal. Pozamykano wszystkie wejścia poza bramą w wartowni.

– Sprawdziliśmy każdego, kto przebywał na wydziale – dodał Ames. – Zauważylibyśmy kogoś poplamionego krwią.

– Może wyrzucił ubranie? – zasugerował Weathers. – A skoro tak, skąd wziął nowe?

– Z któregoś z pokojów przy korytarzu – podpowiedział mu Denison.

Ames pokręciła głową.

– Pralnia studencka jest w piwnicy, w sąsiedniej klatce schodowej. To najbardziej prawdopodobne miejsce.

Zeszli do piwnicy pachnącej proszkiem do prania i płynem zmiękczającym. Panował tam półmrok, ale od suszarek bębnowych ustawionych w rzędzie pod ścianą buchało gorąco. Na lewo od suszarek stał regał napakowany ubraniami. Koszula, która spadła z półki, zawisła na desce do prasowania.

– O rany – warknął Halloran. – Jak im te ciuchy niepotrzebne, dlaczego nie zaniosą ich do opieki społecznej? Jakiś biedaczyna by się ucieszył.

– Widocznie nie chcieli się ich pozbywać. – Denisonowi przypomniały się własne lata spędzone w akademiku. – Pewnie zapomnieli wyjąć z suszarek. Następny opróżniał bęben i odkładał ubrania na półkę. W końcu po nie przyjdą.

– Hm, jeśli zabójca rzeczywiście tutaj zszedł, miał w czym wybierać – stwierdził zrzędliwie Halloran.

– Jasne, ale tu nie znalazłby smokingu – zauważył Weathers. – Sally, przejrzyj jeszcze raz zdjęcia studentów z balu. Szukaj kogoś nieodpowiednio ubranego na taką okazję.

– Tak, szefie. – Ames zapisała to sobie.

– I powiedz technikom, żeby sprawdzili pralki. Wiem, że nie wpadło im w ręce żadne zakrwawione ubranie, ale może ten cwany sukinsyn załadował je do maszyny.

Godfrey Parrish miał dwa pokoje przy Audley Court na klatce J. Imiona i inicjały nazwisk wszystkich studentów wymalowane były białymi literami na czarnych paskach przymocowanych do drzwi. Weathers elegancko zapukał i kilka sekund później, ku zaskoczeniu Denisona, drzwi gwałtownie otworzył młody człowiek, który z taką dezaprobatą potraktował jego lektury w pociągu z Londynu.

Parrish najwyraźniej też rozpoznał współpasażera, bo zacisnął usta. Zirytowała go również obecność Weathersa.

– I co teraz? – zapytał.

Pięć minut później Parrish siedział z nogą założoną na nogę w fotelu w biało-niebieskie paski w stylu regencji. Z okna wychodzącego na Ariel Chapel spływało na niego światło letniego słońca, a on popijał earl greya z porcelanowej filiżanki. Gościom nie zaproponował niczego do picia.

– Nie – powiedział. – Oczywiście, że nikt nie przechodził obok mnie, kiedy tam siedziałem. Nie sądzicie, że już bym o tym poinformował?

– Niekoniecznie, gdyby nie widział pan w nim potencjalnego podejrzanego – zauważył Weathers. – Może któryś z profesorów albo kolega?

– Nie – powtórzył dobitnie Parrish.

– Czy ktoś mógł się schować na klatce, w pokoju albo na korytarzu? Poczekać, aż nikogo nie będzie w drzwiach, i dopiero potem uciec?

Szczupłe ramiona uniosły się i opadły.

– To możliwe.

– Czy pod koniec wieczoru zauważył pan kogoś, kto zmienił ubranie? Przyszedł na bal w jednym stroju, a wyszedł w innym?

Parrish nawet nie mrugnął, obserwując Weathersa znad brzegu filiżanki. Upił kolejny łyk.

– Nie.

Krótkie odpowiedzi Parrisha wyraźnie irytowały Weathersa.

– To jak długo siedział pan na tych schodach? – spytał Weathers z przesadnie silnym londyńskim akcentem. – Samotnie i nikt nie może tego potwierdzić?

Parrish odstawił filiżankę na podstawkę.

– Ani chwili nie byłem sam. Moja partnerka cały czas siedziała metr ode mnie.

– To pańska wersja, której dziewczyna nie potwierdzi. Była zbyt pijana.

Denison też chciał zadać parę pytań, ale nie zaszedłby daleko, gdyby Weathers nadal drażnił Parisha.

– To Marieke, prawda? – przerwał, wstając. Wskazał oryginalną akwarelę na ścianie.

– Tak. – Parrish wyprostował się trochę.

Denison domyślił się, że zaskoczył chłopaka.

– Piękny – powiedział. – Musiał pana sporo kosztować.

– To inwestycja. – Kolejne wzruszenie ramion. – Za parę lat jej prace będą warte wiele więcej.

– A zatem, co do pańskiej dziewczyny… – powiedział Denison. – Spotkaliście się państwo w galerii sztuki?

Obaj z Parrishem się roześmieli.

– Nie. To przyjaciółka przyjaciółki. Nie odróżniłaby van Gogha od Vermeera. – Uśmiechnął się pod nosem. – Nigdy mnie nie interesowały intelektualistki. Inteligentne owszem, ale nie takie, co chodzą po muzeach.

– Moja dziewczyna zwykła mówić, że poznaliśmy się na przeglądzie filmów Bergmanna – wyznał Denison.

– A w rzeczywistości gdzie się spotkaliście?

– Na Egzorcyście w Halloween.

Parrish wybuchnął śmiechem i odstawił filiżankę wraz z podstawką na antykwaryczny stoliczek.

– Nie przypuszczałem, że ludzie pańskiej profesji chadzają na takie rzeczy – powiedział. – Nie ma pan dość horroru i krwi na co dzień, w pracy?

Denison znowu usiadł, ale tym razem obok Parrisha. Nie naprzeciwko. Chciał, żeby student skupił na nim całą uwagę. Dlatego musiał go odgrodzić od Weathersa.

– To filmów Kena Loacha nie jestem w stanie oglądać – zwrócił się bezpośrednio do Parrisha. – I Shane’a Meadowsa, nawet niektórych Mike’a Leigh. Zbyt prawdziwe, przygnębiające. Potrzebuję od czasu do czasu trochę ucieczki od rzeczywistości.

Parrish skinął głową i odwrócił wzrok, patrząc na podłogę.

– Sądzę, że i pan nie może się doczekać, żeby wyjechać stąd jak najdalej – ciągnął Denison. – Co zamierza pan robić po ukończeniu studiów?

Młody człowiek wolno przejechał ręką po opadających na kołnierz włosach.

– Ojciec przygotował mi już stanowisko w banku. Stary dobry nepotyzm.

– Godfrey, przecież masz pierwszą lokatę na liście absolwentów.

– Tak… i co z tego?

– No, to już nie nepotyzm. Najlepsze notowania w Cambridge. Myślę, że każda spółka uważałaby za zaszczyt, gdybyś w niej podjął pracę.

Parrish, nieco skrępowany, zmienił pozycję w fotelu. Najwyraźniej nie cieszyły go pochlebstwa, nawet ich nie oczekiwał.

Denison spróbował z innej strony.

– Byliście przyjaciółmi, prawda? Ty i Amanda Montgomery.

Słońce skryło się za chmurę. W pokoju nagle zrobiło się szaro.

– Tak, przyjaźniliśmy się – odparł cicho Godfrey. – O ile z nią w ogóle to możliwe.

– Jak to?

– Była trochę narcystyczna. Wszystko musiało się kręcić wokół niej. Na pewno zna pan ten typ. Owijała sobie ludzi wokół palca. Mnie też. Kusiła chłopaków, ale interesowały ją wyłącznie prymitywy.

– Prymitywy?

Godfrey zachichotał.

– Rob McNorton, pedałkowaty rugbysta z Fife. Szczerze mówiąc, nie sądzę, żeby wiedział, co ona o nim myśli.

– Rzeczywiście – przyznał Denison; znał całą historię Roba McNortona.

– Niech pan powie, jak się czuje Olivia? – Godfrey zmienił temat. – Jest w pańskim szpitalu, prawda?

– Tak. Zajmujemy się nią. Więc się przyjaźniliście?

Godfrey zastanowił się, spojrzał na Denisona.

– W pewnym sensie – powiedział wreszcie i umilkł, a Denison czekał na dalszy ciąg. – Nie byliśmy blisko. Ale to ciekawa dziewczyna. Nigdy nie spotkałem kogoś takiego jak ona. Skończyłem Eton i to ją onieśmielało. Szczególnie, że June Okeweno ciągle paplała, jaki ze mnie palant. Dopiero po jakimś czasie Olivia zaczęła widzieć we mnie człowieka, a nie nadętego gościa z wyższych sfer, na którego pozowałem. Fantastyczna dziewczyna, ale po uszy zakochana w Nicku.

– Myślisz, że nie pasowali do siebie? – zapytał Denison.

– To introwertyczka – powiedział Godfrey. – Trzeba z niej wszystko wyciągać. Sądzę, że Nickowi podobało się, że ma ją tylko dla siebie. Mógł się bawić w odkrywcę nieznanych lądów.

– Zdaje się, niezbyt go lubisz.

Godfrey opuścił kąciki ust.

– Właściwie, fajny koleś. Bardziej rozgarnięty niż na to wygląda.

– Ufasz mu?

– Oczywiście, że mu ufa – rozległ się głos z tyłu. – Wszyscy mu ufamy.

Denison i Weathers odwrócili się, w drzwiach sypialni zobaczyli młodą kobietę, która najwyraźniej podsłuchiwała ich rozmowę.

– Paulo, kochanie, napijesz się herbaty? – zapytał Godfrey rozpromieniony. Denison nigdy jeszcze nie spotkał się z Paulą Abercrombie, która według wszelkich danych była najbliższą przyjaciółką Amandy Montgomery, ale rozpoznał ją natychmiast. Nosiła granatowe obcisłe dżinsy i małą białą kamizelkę odsłaniającą opaleniznę. Lśniące czarne włosy spływały jej na ramiona, oczy podkreśliła ciemnym cieniem.

– Nick jest niewinny – powiedziała gardłowym głosem. – Jeśli szukacie kogoś, kto na niego by nagadał, to trafiliście pod niewłaściwy adres.

– To twój przyjaciel? – zapytał Denison i spostrzegł, że Godfrey stłumił chichot.

– Nick jest w porządku. Godfrey po prostu go nie rozumie. Nick chodził do dobrej szkoły, ale miał biedak stypendium, a tacy czasem cierpią na kompleks niższości.

– Chłopak zbaraniał, kiedy zobaczył zdjęcia posiadłości rodowych Pauli – dodał Godfrey, unosząc brew. Najwyraźniej go to śmieszyło.

– Dlatego się rozstaliście? – zapytał Denison.

– Nie. – Paula skrzyżowała ręce. – Ukradła mi go ta krowa Olivia. Wcale nie jest taka super, jak twierdzi Godfrey.

– Ależ Paulo, daj spokój – wtrącił się Parrish. – Nawet nie wiedziała, że ty i Nick się spotykacie; dlatego tak się wściekła w czasie kolacji bożonarodzeniowej.

– Wszystko było dobrze, dopóki nie zaczęła „wpadać” na niego w barze… i w ogóle.

– Dobrze znałaś Olivię? – zapytał Denison.

Paula kaszlem ukryła śmiech.

– Nie tak dobrze jak ona mnie.

– To znaczy? – Godfrey się nachmurzył.

– Daj spokój, Godders, musiałeś zauważyć. Przychodziła do mojego pokoju, przepatrywała półki, grzebała w iPodzie, oglądała plakaty. Tydzień później wpadało się do niej, a ona słuchała takiej samej muzyki jak ty i przy łóżku trzymała identyczną książkę, którą akurat czytałeś.

– Przesadzasz – powiedział Geoffrey. – Wszyscy studenci mają te same książki, plakaty, płyty. Pamiętasz, jak na pierwszym roku dziewczyny zaczytywały się w powieściach Jackie Collins? „Panny od śmieciowej fikcji”, tak was nazywaliśmy.

– Mniejsza o to – rzuciła Paula. – Niektóre ustalają modę, a inne naśladują. To wszystko.

– Przyjaźnisz się z Lee Montegino?

– Tak, porządny gość.

– Z Sinead Flynn?

– Czasami jej odbija, ale ogólnie to fajna dziewczyna.

– June Okeweno?

– Zna pan takich czarnych, którzy myślą, że są lepsi niż biali ze względu na kolor skóry? – Lekceważąco machnęła ręką. – Dała Leowi popalić. Dlatego, że on nosi dredy. Jakby były zarezerwowane dla czarnych. A on przecież nikogo nie udaje.

– Amanda Montgomery?

Paula zapatrzyła się na niego oczami koloru mokrych liści.

– Fantastyczna, wesoła dziewczyna. Fajna koleżanka. – Przełknęła łzy. – A wy od trzech lat nie potraficie złapać drania, który ją zabił. – Gniewnie mierzyła wzrokiem milczącego Weathersa, a ten spokojnie siedział i tylko na nią patrzył.

– Paulo? – odezwał się cicho Denison. – Kto twoim zdaniem zabił Amandę?

Znów odwróciła się do niego. Gęste kruczoczarne włosy śmignęły nad jej ramieniem.

– Kesselich. – Oparła ręce na biodrach. – Victor Kesselich.

Koniec wersji demonstracyjnej.