Korekta

Hanna Lachowska

Magdalena Stachowicz

Zdjęcie na okładce

© Artem Furman/Shutterstock

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Tytuł oryginału

Rule: A Marked Men Novel

Copyright © 2012 by Jennifer M. Voorhees.

Published by arrangement with HarperCollins Publishers.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5033-5

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Dedykuję tę książkę wszystkim,

którzy przez cały rok słuchali mojego marudzenia,

że potrzebuję nowego planu na życie.

A także tym, którzy namawiali,

żebym robiła to, co robię najlepiej.

Staram się i piszę o tym, co znam,

tylko w bardziej romantycznej i bardziej wyidealizowanej wersji,

więc to książka także dla wszystkich prawdziwych wytatuowanych chłopaków,

którzy przez lata pojawiali się w moim życiu i z niego znikali,

stanowiąc inspirację dla moich bohaterów.

1. Rule

Najpierw myślałem, że dudnienie w głowie to mózg usiłujący wymaszerować mi z czaszki po ponad dziesięciu szotach Crown Royal, wypitych wczoraj wieczorem, ale dotarło do mnie, że ktoś chodzi po mieszkaniu. To ona. Z przerażeniem przypomniałem sobie, że dzisiaj niedziela. Nieważne, ile razy jej przygadałem albo byłem niemiły, nieważne, ile razy zastawała mnie w stanie wskazującym na spożycie czy też zużycie, i tak w każdą niedzielę rano przyjeżdżała, żeby zabrać mnie do domu na późne śniadanie.

Cichy jęk po drugiej stronie łóżka uświadomił mi, że wczoraj nie wróciłem z baru sam, ale nie pamiętałem, ani jak ta dziewczyna ma na imię, ani jak wygląda, ani tego, czy opłaciło jej się przyjść tu ze mną. Potarłem twarz i właśnie wstawałem z łóżka, kiedy drzwi do mojej sypialni stanęły otworem. Niepotrzebnie dawałem jej klucz. Nie zawracałem sobie głowy przykrywaniem się, bo była przyzwyczajona, że zastaje mnie nagiego i skacowanego, więc nie widziałem powodu, dlaczego dzisiaj miałoby być inaczej. Dziewczyna po drugiej stronie łóżka przewróciła się na bok i zmrużyła oczy, patrząc na nową towarzyszkę naszego niezręcznego spotkania.

– Mówiłeś, że jesteś wolny! – W jej głosie słyszałem oskarżenie, od którego zjeżyły mi się włoski na karku. Żadna laska, która idzie z nieznajomym do jego mieszkania, żeby uprawiać niezobowiązujący seks, nie ma prawa do wydawania sądów, szczególnie kiedy nadal leży w jego łóżku naga i rozczochrana.

– Daj mi dwadzieścia minut. – Przeczesałem zmierzwione włosy, a blondynka stojąca w progu uniosła brew.

– Dziesięć. – Ja też chętnie uniósłbym brew na ten ton głosu i zachowanie, ale głowa nie dawała mi żyć, a zresztą i tak nic by to nie dało, bo była odporna na moje reakcje. – Zrobię kawę. Zaprosiłam Nasha, ale powiedział, że jest umówiony. Zaczekam w samochodzie. – Obróciła się na pięcie i w jednej chwili już jej nie było. Pozbierałem się i zacząłem szukać na podłodze spodni, które musiałem tam porzucić zeszłej nocy.

– Co się dzieje? – Znów zapomniałem o dziewczynie w łóżku. Cicho zakląłem pod nosem i wciągnąłem przez głowę czarny podkoszulek, który od biedy uszedłby za świeży.

– Muszę iść.

– Słucham?!

Zmarszczyłem brwi, a ona usiadła i przycisnęła prześcieradło do piersi. Była ładna i z tego, co widziałem, zgrabna. Zastanawiałem się, jaką gadką zarzuciłem wczoraj, że zgodziła się tu ze mną przyjść. Przebudzenie przy takiej dziewczynie wcale mnie nie martwiło.

– Muszę coś załatwić, więc wstań i idź już. Normalnie jest tu mój współlokator, więc nie musiałabyś się spieszyć, ale dziś poszedł do pracy, więc niestety musisz spakować ten zgrabny tyłeczek i spadać.

Parsknęła.

– Jaja sobie robisz?

Zerknąłem przez ramię, a potem spod kupy prania wyciągnąłem buty i wbiłem je na nogi.

– Nie.

– Co z ciebie za dupek? Żadnego „dzięki za ubiegłą noc, byłaś świetna, może zjemy razem lunch” tylko „wynoś się”?! – Odrzuciła prześcieradło i zauważyłem, że na żebrach ma fajny tatuaż. Pewnie to mi się spodobało we wczorajszym pijackim widzie. – Drań z ciebie, wiesz?

Nawet więcej, ale ta laska, jedna z bardzo wielu, nie musiała o tym wiedzieć. W duszy przekląłem Nasha. Kumplowaliśmy się od podstawówki i normalnie mogłem liczyć, że weźmie na siebie moje poranne obowiązki, kiedy ja będę odpracowywał niedzielną pańszczyznę, ale zapomniałem o robocie, którą miał dzisiaj do skończenia. To oznaczało, że sam muszę się pozbyć wczorajszego towarzystwa i zebrać się, zanim ta smarkata pojedzie beze mnie, a to kosztowało mnie więcej niż byłem w stanie znieść.

– A w ogóle jak masz na imię? – Jeśli wcześniej była zła, teraz wpadła w furię. Wkładała bardzo krótką czarną spódniczkę i ledwie widoczny top. Nastroszyła farbowane jasne włosy i łypnęła na mnie znad rozmazanej wczorajszej mascary.

– Lucy. Nie pamiętasz? – Wtarłem jakąś maź we włosy, żeby je trochę nastroszyć w różnych kierunkach, a potem oblałem się perfumami, żeby zamaskować zapach seksu i alkoholu, który na pewno wciąż trzymał się mojej skóry. Wzruszyłem ramionami i zaczekałem, aż stanie przede mną i wskoczy w szpilki, które aż krzyczały od obietnic niegrzecznego seksu.

– Ja jestem Rule. – Prawie wyciągnąłem rękę, ale wydało mi się to głupie, więc tylko wskazałem na drzwi wyjściowe, a sam wszedłem do łazienki, żeby pozbyć się z ust stężałego smaku whiskey. – W kuchni jest kawa. Może zapisz gdzieś swój numer, to kiedyś zadzwonię. Niedziela nie jest dla mnie dobrym dniem. – Skąd miała wiedzieć, ile w tym było prawdy?

Spojrzała na mnie złowrogo i zaczęła wkładać jeden z tych zjawiskowych butów.

– Naprawdę nie masz pojęcia, kim jestem, co?

Tym razem, mimo ostrzeżeń pulsującego mózgu, uniosłem brwi i spojrzałem na nią z ustami pełnymi piany z pasty do zębów. Wpatrywałem się w nią, dopóki nie zazgrzytała wściekle i nie wskazała na swój bok:

– Musisz przynajmniej pamiętać to!

Nic dziwnego, że jej tatuaż tak mi się podobał, skoro sam go zrobiłem. Wyplułem pastę do zlewu i zerknąłem na siebie w lustrze. Wyglądałem jak trup. Oczy kaprawe i zaczerwienione, skóra szara, a na szyi malinka wielkości Rhode Island. Mama będzie zachwycona. Tak samo jak aktualnym stanem moich włosów. Zwykle były gęste i ciemne, ale zgoliłem je po bokach, a środek pofarbowałem na purpurowo. Ten środek aktualnie sterczał i wyglądał, jakby powstał w wyniku spotkania z podkaszarką do chwastów. Oboje rodzice już i tak mieli problem z tatuażami na obu rękach i na szyi, więc włosy będą już tylko wisienką na torcie. Na razie nic nie mogłem poradzić na tę masakrę, którą widziałem w lustrze, więc już tylko wypadłem z łazienki, bezceremonialnie złapałem dziewczynę za łokieć i pociągnąłem do drzwi. Muszę się nauczyć chodzić do nich zamiast zabierać je do siebie, tak będzie znacznie prościej.

– Słuchaj, jestem umówiony. Wcale mnie nie zachwyca, że muszę iść, ale twoje histeryczne sceny tylko mnie bardziej rozwścieczą. Mam nadzieję, że w nocy dobrze się bawiłaś i możesz mi zostawić swój numer, jednak oboje wiemy, że są marne szanse, że zadzwonię. Jeśli nie chcesz być traktowana jak kawałek mięsa, to przestań chodzić do pijanych kolesi, których nie znasz. Uwierz mi, że wtedy mamy w głowie jedno, ale następnego dnia rano chcemy się tylko spokojnie oddalić. Łeb mi pęka i mdli mnie, a do tego najbliższą godzinę spędzę w samochodzie z kimś, kto będzie mnie w milczeniu nienawidził i radośnie planował moją śmierć, więc naprawdę, daruj sobie fochy i po prostu chodźmy, dobra?

Byliśmy już przy wyjściu z budynku, a ja zobaczyłem bmw stojące obok mojej ciężarówki. Już się niecierpliwiła i gotowa była odjechać, jeśli będę jeszcze zwlekał. Uśmiechnąłem się krzywo do Lucy i wzruszyłem jednym ramieniem, bo przecież to nie jej wina, że jestem dupkiem. Czułem, że zasługiwała na inne pożegnanie niż taki bezceremonialny kopniak w tyłek.

– Nie czuj się winna. Kiedy się postaram, potrafię być czarującym draniem. Nie jesteś pierwsza i na pewno nie ostatnia, która widziała to przedstawienie. Cieszę się, że twój tatuaż wyszedł tak zajebiście, i wolę, żebyś mnie pamiętała ze względu na niego niż na wczorajszą noc.

Zbiegłem ze schodków i nie odwracając się, otworzyłem drzwiczki eleganckiego czarnego bmw. Nienawidziłem go i tego, że tak doskonale pasował do swojej właścicielki. Elegancki, smukły i drogi, tak samo można by opisać moją towarzyszkę podróży. Kiedy wyjeżdżaliśmy z parkingu, Lucy coś wrzasnęła i pokazała mi środkowy palec. Dziewczyna za kierownicą wywróciła oczami i wymamrotała coś o godności. Była przyzwyczajona do scen, które urządzały mi laski następnego dnia rano. Raz musiałem nawet zapłacić za wymianę przedniej szyby, bo panna, która postanowiła rzucić we mnie kamieniem, nie trafiła.

Przesunąłem fotel, żeby wyciągnąć długie nogi, i oparłem głowę o boczną szybę. To będzie długa i nieznośnie cicha podróż. Czasem, jak na przykład dzisiaj, byłem za to wdzięczny, innym razem traciłem panowanie. Byliśmy stałym elementem swojej codzienności od ogólniaka. Ona znała każdą moją wadę i każdą mocną stronę. Moi rodzice kochali ją jak własną córkę i nie ukrywali, że w zasadzie woleli jej towarzystwo niż moje. Można by pomyśleć, biorąc pod uwagę całą naszą przeszłość, wszystko, co dobre i złe, że moglibyśmy bez większej traumy pogadać przez te parę godzin.

– Usmarujesz mi szybę tym świństwem, które masz we włosach. – Jej głos w ogóle do niej nie pasował. Brzmiał papierosami i whiskey, podczas gdy ona była jak szampan i jedwab. Zawsze lubiłem jej głos, a kiedy dobrze nam się gadało, mogłem jej słuchać godzinami.

– Przyłożę się do tego.

Parsknęła. Zamknąłem oczy i skrzyżowałem ramiona na piersi. Przygotowałem się na jazdę w milczeniu, ale najwyraźniej ona była w nastroju do rozmowy, bo kiedy tylko wyjechała na autostradę, ściszyła radio i wypowiedziała moje imię.

– Rule?

Odwróciłem lekko głowę i uchyliłem jedno oko.

– Shaw. – Imię miała równie interesujące. Była blada, miała włosy jasne jak śnieg i duże jasnozielone oczy, które wyglądały jak jabłka odmiany Granny Smith. Drobna, o dobre trzydzieści centymetrów niższa ode mnie, a mierzyłem metr dziewięćdziesiąt, o zabójczej figurze. Była typem dziewczyny, na którą kolesie się gapią, bo nie mogą się powstrzymać, ale w momencie, w którym zwraca na nich swoje lodowato zielone oczy, wiedzą już, że nie ma o czym mówić. Emanowała niedostępnością w ten sam sposób, w jaki niektóre dziewczyny krzyczały: „Chodź i weź mnie!”.

Wypuściła powietrze, a ja patrzyłem, jak od tego unosi jej się pasmo włosów na czole. Spojrzała na mnie kątem oka, a ja cały się spiąłem, kiedy zobaczyłem, jak mocno zaciska dłonie na kierownicy.

– Co się stało, Shaw?

Zagryzła dolną wargę. Niechybny znak, że jest zdenerwowana.

– Obstawiam, że nie odebrałeś w zeszłym tygodniu żadnego z telefonów twojej mamy?

Nie byłem bardzo związany z rodzicami. Tak naprawdę nasza relacja opierała się na wzajemnej tolerancji. Z tego powodu mama wysyłała Shaw, żeby w każdy weekend przywoziła mnie do domu. Oboje pochodziliśmy z małego miasteczka o nazwie Brookside, w bogatej części Colorado. Wyniosłem się do Denver, jak tylko dostałem do ręki maturę. Shaw dołączyła dopiero po kilku latach, bo była ode mnie młodsza, ale niczego bardziej nie pragnęła niż dostać się na Uniwersytet w Denver. Ta dziewczyna nie tylko wyglądała jak księżniczka z bajki, ale była na dobrej drodze do zrobienia doktoratu! Moja mama wiedziała, że nie ma siły, która zmusiłaby mnie do dwugodzinnej podróży tam i z powrotem w każdy weekend, ale jeśli miała mnie przywieźć Shaw, nie tylko czułem się winny, że traci czas na jazdę po mnie, ale nie miałem też żadnej wymówki. Shaw w każdą niedzielę płaciła za benzynę, czekała aż wygrzebię się z łóżka i woziła mój żałosny tyłek do domu. A do tego przez dwa lata ani razu nie narzekała.

– Nie, byłem zajęty cały tydzień. – Byłem zajęty, to prawda, ale inna sprawa, że nie lubiłem rozmawiać z mamą, więc zignorowałem wszystkie trzy jej telefony.

Shaw westchnęła i jeszcze mocniej zacisnęła ręce na kierownicy.

– Dzwoniła, żeby ci powiedzieć, że Rome został ranny i wojsko odsyła go do domu na sześć tygodni. Wczoraj twój tata pojechał po niego do bazy w Springs.

Poderwałem się w fotelu tak szybko, że wyrżnąłem głową w sufit samochodu. Zakląłem i potarłem guza, który jeszcze pogorszył mój stan.

– Co?! Jak to został ranny? – Rome to mój starszy brat. Starszy o trzy lata, a przez większość ostatnich sześciu lat przebywał za granicą. Wciąż byliśmy blisko i chociaż nie podobało mu się, że się oddaliłem od rodziców, byłem pewien, że jeśli coś mu się stanie, da mi znać osobiście.

– Nie jestem pewna. Margot powiedziała, że to się stało w konwoju, z którym wyjechał na patrol. Chyba mieli wypadek. Ma złamaną rękę i popękane żebra. Była bardzo przybita, więc ciężko ją mi było zrozumieć przez telefon.

– Rome powinien sam do mnie zadzwonić!

– Rome został nafaszerowany lekami i przez ostatnie dwa dni miał badania. Poprosił mamę, żeby do ciebie dzwoniła. Margot powiedziała mu, że nie odbierzesz, ale przecież wy, Archerowie, jesteście uparci.

Mój brat był ranny i wracał do domu, a ja nic o tym nie wiedziałem. Znów zamknąłem oczy i opuściłem głowę na zagłówek.

– Cholera, to chyba dobra wiadomość. Pojedziesz do swojej mamy? – spytałem ją. Nie musiałem patrzeć, żeby wiedzieć, że zesztywniała jeszcze bardziej. Czułem płynące od niej lodowate fale napięcia.

– Nie. – Nie powiedziała nic więcej, ale nawet tego nie oczekiwałem. Może i Archerowie nie byli najbardziej zżytą i najcieplejszą rodziną, ale nie mieliśmy nawet startu do Landonów. Rodzina Shaw srała złotem i oddychała dolarami. Poza tym zdradzali się i kłamali, rozwodzili się i pobierali. Z tego, co widziałem przez lata, nie byli specjalnie zainteresowani swoją biologiczną córką, która została poczęta raczej na formularzu podatkowym niż w sypialni. Wiedziałem, że Shaw uwielbia mój dom i moich rodziców, bo dawali jej pozory normalności, których nigdy nie doświadczyła. Nie żałowałem jej tego, a wręcz byłem wdzięczny, że zdejmuje ze mnie prawie cały ciężar więzów rodzinnych. Shaw dobrze się uczyła, spotykała się z zamożnymi studentami i żyła życiem, jakiego moi rodzice pragnęli dla swoich synów, ale nigdy się go nie doczekali. Dzięki niej trzymali się z dala ode mnie. Odkąd Rome prawie cały czas przebywał na innym kontynencie, zostałem im tylko ja, więc bezwstydnie korzystałem z Shaw jako bufora bezpieczeństwa.

– Jezu, nie gadałem z Rome’em od trzech miesięcy. Genialnie będzie go zobaczyć. Ciekawe, czy uda mi się go przekonać, żeby przyjechał do Denver i spędził trochę czasu ze mną i Nashem. Pewnie przydałoby mu się trochę zabawy.

Znów westchnęła i trochę pogłośniła radio.

– Masz dwadzieścia dwa lata, Rule. Kiedy przestaniesz zachowywać się jak rozkoszny małolat? Zapytałeś przynajmniej tę laskę, jak ma na imię? A gdybyś był ciekaw, to cuchniesz jak gorzelnia pomieszana z klubem ze striptizem.

Parsknąłem i znów zamknąłem oczy.

– A ty masz dziewiętnaście lat, Shaw. Kiedy zaczniesz żyć po swojemu, zamiast wpasowywać się w cudze standardy? Moja osiemdziesięciodwuletnia babcia ma bogatsze życie towarzyskie niż ty i jest mniej spięta. – Nie zamierzałem jej mówić, jak pachnie, bo pachniała słodko i cudownie, a ja nie miałem ochoty być miły.

Poczułem jej wściekły wzrok i stłumiłem uśmiech.

– Ja bardzo lubię Ethel – burknęła.

– Wszyscy lubią Ethel. Jest zadziorna i nie da sobie wcisnąć kitu. Mogłabyś się paru rzeczy od niej nauczyć.

– Może faktycznie powinnam ufarbować włosy na różowo, wytatuować każdy widoczny fragment ciała, nafaszerować twarz żelastwem i sypiać z każdym, kto się rusza. Czy nie tak wygląda twoja filozofia pełnego i satysfakcjonującego życia?

Te słowa sprawiły, że znów mozolnie otworzyłem oczy, a orkiestra maszerująca w mojej głowie przyspieszyła.

– Przynajmniej robię to, na co mam ochotę. Wiem, kim jestem, Shaw i nie zamierzam nikogo za to przepraszać. A ty brzmisz podejrzanie podobnie do Margot Archer.

Zacisnęła usta.

– Może lepiej wróćmy do ignorowania się. Po prostu myślałam, że powinieneś się dowiedzieć, co się stało z Rome’em. Archerowie nigdy nie lubili niespodzianek.

Miała rację. Z mojego doświadczenia wynikało, że niespodzianki nigdy się dobrze nie kończą. Zwykle prowadziły do tego, że ktoś się wściekał, a ja pakowałem się jakąś bójkę. Kochałem mojego brata, ale musiałem przyznać, że mnie wkurzył, po pierwsze tym, że nie pofatygował się, żeby dać mi znać, co się stało, a po drugie, cały czas mnie zmuszał, żebym przy rodzicach zgrywał niewiniątko. Doszedłem do wniosku, że jej pomysł ignorowania się był najlepszy, więc jak mogłem najwygodniej, umościłem się w jej małym sportowym autku i zapadłem w drzemkę. Przespałem może ze dwadzieścia minut, kiedy jej telefon rozdzwonił się piosenką The Civil Wars i brutalnie mnie obudził. Zamrugałem powiekami, pod którymi czułem piasek, i potarłem dłonią szorstką twarz. Jeśli włosy nie rozwścieczą mamy, to na pewno wpadnie w histerię, że nie miałem czasu się ogolić przed przyjściem na jej cudowne późne śniadanie.

– Przecież ci mówiłam, że jadę do Brookside i wrócę późno. – Spojrzałem na nią, a ona musiała to poczuć, bo szybko na mnie zerknęła, a na jej wysokich kościach policzkowych pojawił się różowy rumieniec. – Nie, Gabe, mówiłam ci, że nie będę miała czasu i że mam dyżur w laboratorium. – Nie rozumiałem słów, ale ktokolwiek był po drugiej stronie słuchawki, wściekał się z powodu jej odmowy. Widziałem, jak mocno zaciska w palcach telefon. – Nie twoja sprawa. Muszę kończyć, pogadamy później. – Przesunęła palcem po ekranie i wrzuciła szpanerski aparacik do uchwytu na kubek przy moim kolanie.

– Kłopoty w raju? – Tak naprawdę nie obchodziła mnie Shaw ani jej bogatszy niż sam Bóg i szykujący się do rządzenia światem chłopak, ale nieuprzejmie byłoby nie spytać, skoro była wyraźnie poruszona. Nigdy nie poznałem Gabe’a, ale z tego, co dowiedziałem się od mamy, kiedy już jej słuchałem, wydawał się skrojony idealnie na miarę przyszłego doktoratu Shaw. Jego rodzina była ustawiona podobnie jak jej: ojciec był sędzią, prawnikiem czy jakimś innym politykiem, w którego zajęciach nie widziałem najmniejszego sensu. W każdym razie byłem absolutnie pewien, że ten koleś nosił spodnie w kant, różowe koszule polo i białe półbuty. Przez dłuższą chwilę nie odpowiadała, ale w końcu odchrząknęła, a jej wypielęgnowane palce zaczęły wybijać na kierownicy rytm piosenki.

– Raczej nie. Zerwaliśmy, ale Gabe chyba tego nie rozumie.

– Naprawdę?

– Tak. Już kilka tygodni temu. Planowałam to od dłuższego czasu. Jestem zbyt zajęta szkołą i pracą, żeby jeszcze mieć chłopaka.

– Gdyby ci pasował, to nie byłoby problemu. Znalazłabyś czas, bo chciałabyś z nim być.

Spojrzała na mnie, a jasne brwi miała uniesione aż do linii włosów.

– Czyżby pan Męska Zdzira Stulecia zamierzał udzielać mi rad w sprawie związków?!

Wywróciłem oczami, na co moja głowa zareagowała bólem.

– To, że nie spotkałem dziewczyny, z którą chciałbym się spotykać na wyłączność, nie znaczy, że nie widzę różnicy między jakością a ilością.

– Co ty powiesz? Gabe po prostu oczekiwał więcej niż chciałam mu dać. Będzie bolało, bo moi rodzice go uwielbiają.

– Tak, z tego, co słyszałem, jest spełnieniem ich marzeń. Ale co to znaczy, że oczekiwał więcej niż chciałaś mu dać? Wtykał ci na palec pierścionek z brylantem po pół roku znajomości?

Łypnęła na mnie, zacisnęła wargi i parsknęła.

– Nic z tych rzeczy. Po prostu miał poważniejsze zamiary niż ja.

Roześmiałem się i potarłem czoło między brwiami. Ból głowy zmienił się w głuche pulsowanie, ale zaczynał być bardziej znośny. Będę musiał ją poprosić, żeby się zatrzymała w jakimś Starbucksie, bo nie przeżyję tego dnia.

– Czy w ten napuszony sposób chcesz mi powiedzieć, że zaglądał ci w majtki, a ty go pogoniłaś?

Spojrzała na mnie spomiędzy zmrużonych powiek i zjechała z autostrady do Brookside.

– Chciałbym, żebyś zatrzymała się w Starbucksie, zanim pojedziemy do moich rodziców. Poza tym nie myśl, że nie zauważyłem, że nie odpowiadasz na pytania.

– Jeśli się zatrzymamy, to się spóźnimy. Poza tym nie każdy facet myśli tym, co ma w spodniach.

– Świat się nie zawali, jeśli pojawimy się pięć minut po terminie wyznaczonym przez Margot. A poza tym: chyba sobie robisz jaja. Zwodziłaś tego frajera przez pół roku, nie wpuszczając go do ogródka?!

Zacząłem się śmiać. Śmiałem się tak strasznie, że musiałem trzymać głowę w obu dłoniach, żeby mój nasiąknięty whiskey mózg nie zaczął się na mnie mścić. Zadyszałem się i popatrzyłem na nią załzawionymi oczami.

– Jeśli naprawdę wierzyłaś, że to możliwe, nie jesteś tak mądra, za jaką cię zawsze uważałem. Każdy koleś poniżej dziewięćdziesiątego roku życia chciałby się dobrać do twoich majtek, Shaw. Szczególnie, jeśli uważa się za twojego chłopaka. Jestem facetem, znam się na tym.

Znów zagryzła wargę, co sugerowało, że chyba przyznała mi rację, i zatrzymała się przed kawiarnią. Niemal wystrzeliłem z auta, spragniony rozprostowania nóg i oddalenia się od jej firmowej wyniosłości. Szybko przeskanowałem kolejkę w środku, żeby sprawdzić, czy nie ma nikogo znajomego. Brookside to dość małe miasto i kiedy wpadałem tu w weekend, zwykle natykałem się na kogoś, z kim chodziłem do szkoły. Nie zawracałem sobie głowy pytaniem Shaw, czy coś jej kupić, bo i tak była nabzdyczona przystankiem tutaj. Stałem już prawie przy kasie, kiedy z kieszeni rozdzwonił się mój telefon piosenką Social Distortion. Zamówiłem mocną czarną kawę, wyjąłem telefon i zająłem miejsce przy ladzie za uroczą brunetką, która robiła co w jej mocy, żeby nie dać po sobie poznać, że na mnie patrzy.

– Co tam?

W tle słyszałem muzykę. Nash zapytał:

– Jak poszło rano?

Nash znał moje wady i porażki lepiej niż ktokolwiek, a nasza przyjaźń trwała tak długo, bo nigdy mnie nie oceniał.

– Do dupy. Mam kaca, zły humor i muszę odsiedzieć kolejne wymuszone spotkanie rodzinne. A do tego Shaw jest dziś w nastroju królowej śniegu.

– A jak ta panienka z wczoraj?

– Nie mam pojęcia. Nawet nie zanotowałem, żebym z nią wychodził z baru. Wygląda na to, że kiedyś zrobiłem jej duży tatuaż na boku, więc była wściekła, że jej nie pamiętam.

Nash zachichotał.

– Mówiła ci o tym chyba z sześć razy. Próbowała nawet zdjąć bluzkę, żeby ci pokazać. A ja was odwiozłem w nocy do domu, debilu. Próbowałem cię zmusić, żebyś wyszedł koło północy, ale oczywiście mnie nie słuchałeś.

Zaśmiałem się i sięgnąłem po kawę, kiedy koleś za barem wykrzyknął moje imię. Zauważyłem, że brunetka śledzi moją zaciskającą się na papierowym kubku dłoń. To była ta, na której miałem głowę kobry królewskiej z rozłożonym kapturem. Reszta węża owijała się wokół przedramienia i łokcia, a wystawiony rozwidlony język układał się w moje imię, wytatuowane na kostkach palców. Dziewczyna ze zdumienia aż otworzyła usta, a ja mrugnąłem do niej i wróciłem do bmw.

– Sorry. Jak robota?

Phil, wujek Nasha, wiele lat temu stworzył w Capitol Hill salon tatuażu. Wtedy jeszcze tatuowali się głównie gangsterzy i motorowcy, ale teraz, kiedy okolicę zasiedlili młodzi mieszkańcy miast i hipsterzy, The Marked był jednym z najtłoczniejszych salonów w mieście. Nash i ja poznaliśmy się w piątej klasie na zajęciach plastycznych i od tamtej pory jesteśmy nierozłączni. Odkąd skończyliśmy dwanaście lat, planowaliśmy przenieść się do miasta i pracować u Phila. Obydwaj mieliśmy dość talentu, żeby rozkręcić salon, więc Phil nie miał żadnych oporów przed dopuszczeniem nas do pracy, zanim skończyliśmy dwadzieścia lat. Zajebiście było mieć przyjaciela w tej samej branży. Miałem na skórze morze tuszu, który układał się w dzieła o rozpiętości od niezbyt dobrych do rewelacyjnych, odzwierciedlających rozwój umiejętności tatuatorskich Nasha. Zresztą on mógł powiedzieć to samo o mnie.

– Skończyłem plecy, nad którymi pracowałem od lipca. Wyszło lepiej niż się spodziewałem i koleś już mówi, że może zrobimy przód. Wezmę to, bo daje niezłe napiwki.

– Super. – Trzymając jednocześnie telefon i kubek z kawą, próbowałem otworzyć samochód, kiedy zatrzymał mnie w miejscu kobiecy głos.

– Cześć. – Zerknąłem przez ramię. Przy samochodzie stała brunetka z kawiarni i uśmiechała się. – Masz fajne tatuaże.

Odwzajemniłem uśmiech, a potem odskoczyłem do przodu i prawie oblałem się gorącą kawą w kroku, bo Shaw pchnęła drzwi od środka.

– Dzięki. – Gdybyśmy byli bliżej domu i gdyby Shaw już nie wrzucała wstecznego, pewnie poświęciłbym chwilę na wzięcie od dziewczyny numeru. Płynnie zignorowałem pełne pogardy spojrzenie Shaw i wróciłem do rozmowy z Nashem. – Rome jest w domu. Miał wypadek, Shaw mówi, że dostał sześć tygodni urlopu zdrowotnego. Chyba dlatego mama cały tydzień atakowała mój telefon.

– Bomba! Zapytaj, czy chce się z nami pobujać parę dni, stęskniłem się za tym draniem.

Łyknąłem kawy i głowa powoli zaczęła mi się uspokajać.

– Taki mam plan. Dam znać w drodze powrotnej, czego się dowiedziałem.

Przesunąłem palcem po ekranie, żeby zakończyć połączenie, i rozłożyłem się w fotelu. Shaw patrzyła na mnie wściekle i mógłbym przysiąc, że w jej oczach płonął ogień. Naprawdę, nigdy w życiu nie widziałem czegoś tak naturalnie zielonego, a kiedy była zła, kolor stawał się wprost nieziemski.

– Kiedy byłeś zajęty flirtowaniem, dzwoniła twoja mama. Złości się, że się spóźniamy.

Wziąłem jeszcze łyk czarnego nektaru bogów i wolną ręką zacząłem wybijać na kolanie rytm. Zawsze byłem trochę nadpobudliwy, a im bliżej domu rodziców lądowałem, tym sytuacja się pogarszała. Te śniadania zawsze były sztuczne i wymuszone. Nie ogarniałem, czemu rodzice upierają się przy wydawaniu ich co tydzień i nie rozumiałem też, czemu Shaw bierze udział w tej farsie, ale przecież jeździłem tam, chociaż wiedziałem, że nic się nigdy nie zmieni.

– Wścieka się, że ciebie nie ma. Oboje wiemy, że ma totalnie gdzieś, czy ja jestem, czy nie. – Przebierałem palcami coraz szybciej i szybciej, kiedy zbliżała się do bramy zamkniętego osiedla i mijała rzędy domów jakby wyciętych foremką do ciastek.

– To nieprawda i dobrze o tym wiesz, Rule. Nie po to znoszę co weekend te przejażdżki i narażam się na wątpliwą przyjemność obcowania z twoją poranną wredotą, żeby twoi rodzice mogli zjeść ze mną jajka i racuszki. Robię to, bo chcą się spotkać z tobą i naprawić więź, bez względu na to, ile już razy ich odepchnąłeś. Jestem im to winna, a co ważniejsze, jestem to winna Remy’emu. Muszę próbować sprawić, żebyś zachowywał się poprawnie, choć Bóg jeden wie, jakie to trudne.

Ostro wciągnąłem powietrze, bo pierś przeszył mi ostry ból, jak zwykle, kiedy ktoś wspominał o Remym. Nieświadomie rozluźniłem palce na kubku z kawą i znów je zacisnąłem, a potem odwróciłem głowę, żeby na nią spojrzeć.

– Remy nie zawracałby mi głowy, żeby zmusić mnie do bycia kimś, kim nie jestem. Nigdy nie byłem dla nich dość dobry i nigdy nie będę. On to rozumiał lepiej niż ktokolwiek i wypruwał sobie żyły, żeby dawać im wszystko, czego ja nigdy im nie dam.

Westchnęła i zatrzymała samochód na podjeździe, za suv-em mojego taty.

– Jedyna różnica między tobą a Remym jest taka, że on dawał się kochać, a ty nie pozwalasz. – Otworzyła drzwi po stronie kierowcy i spojrzała na mnie przez dzielącą nas przestrzeń. – Zawsze oczekiwałeś, żeby ludzie, którym na tobie zależy, udowadniali to aż do bólu. Nigdy nie dawałeś się łatwo kochać i starasz się nadal, żeby nikt o tym broń Boże nie zapomniał. – Zatrzasnęła drzwi tak mocno, że zaszczękałem zębami, a w głowie znów zaczęło mi dudnić.

Minęły trzy lata. Trzy samotne, puste, pełne smutku lata, odkąd z trójki braci Archerów zostało dwóch. Byłem blisko związany z Rome’em, fantastycznym facetem, moim wzorem do naśladowania, jeśli chodzi o bycie draniem, ale to Remy był moją drugą połową, dosłownie i w przenośni. Byliśmy jednojajowymi bliźniakami, a on był światłem w mojej ciemności, miękkością w mojej twardości, radością w gniewie i doskonałością przy moim nieudacznictwie. Bez niego byłem tylko połową człowieka. Minęły trzy lata, odkąd zadzwoniłem do niego w środku nocy, żeby odebrał mnie z jakiejś ostrej imprezy, bo ja byłem zbyt nawalony, żeby prowadzić. Minęły trzy lata, odkąd wyszedł z mieszkania, które zajmowaliśmy wspólnie, żeby po mnie pojechać, bez żadnych pytań, bo taki po prostu był.

Minęły trzy lata, odkąd stracił panowanie nad samochodem na mokrej od deszczu drodze I-25 i jadąc ponad osiemdziesiątką, wjechał w tył półciężarówki. Minęły trzy lata, odkąd złożyliśmy mojego brata bliźniaka w ziemi, a moja matka, patrząc na mnie oczami pełnymi łez, powiedziała bez wahania:

– To powinieneś być ty.

Akurat wkładali Remy’ego do grobu. Minęły trzy lata, ale sam dźwięk jego imienia wystarczył, żebym upadał na kolana, szczególnie, że wypowiadała je jedyna na świecie osoba, którą Remy kochał równie mocno jak mnie.

Uosabiał wszystko, czego mnie brakowało: był elegancki, dobrze ubrany, zaangażowany w naukę i planujący bezpieczną przyszłość. Jedyną osobą na tej planecie, która była wystarczająco dobra i miała dość klasy, żeby mu dorównać, była Shaw Landon. Byli nierozłączni, odkąd pierwszy raz przyprowadził ją do domu, kiedy miała czternaście lat i próbowała uciec z twierdzy Landonów. Upierał się, że są tylko przyjaciółmi, a on kocha ją jak siostrę i chce tylko chronić przed jej wstrętną, lodowatą rodziną, ale zawsze traktował ją z atencją i troską. Wiedziałem, że ją kocha, a ponieważ Remy zawsze miał rację, Shaw szybko stała się honorowym członkiem naszej rodziny. Zalewała mnie z tego powodu krew, ale też ona jedyna naprawdę, dogłębnie rozumiała mój ból po jego stracie.

Potrzebowałem kilku chwil na pozbieranie się do kupy, więc wypiłem resztę kawy i dopiero otworzyłem drzwi. Nie zaskoczyła mnie wysoka postać wychodząca zza suv-a, kiedy ja wyczołgiwałem się ze sportowego auta. Mój brat był o jakieś trzy centymetry wyższy ode mnie i zbudowany jak wojownik. Ciemne włosy miał wystrzyżone po żołniersku, a bladoniebieskie oczy, o takim samym zimnym odcieniu jak moje, wyglądały na zmęczone, kiedy zmuszał się do uśmiechu. Gwizdnąłem, bo lewą rękę miał w gipsie na temblaku, nogę w ortezie, a przez łuk brwiowy i czoło biegła paskudna linia czarnych szwów. Kosiarka odpowiedzialna za moją fryzurę wyraźnie miała używanie też na nim.

– Dobrze wyglądasz, żołnierzu.

Przytulił mnie jedną ręką, a ja się skrzywiłem, bo poczułem, że jeden bok ma zabandażowany, pewnie z powodu obitych albo popękanych żeber.

– Wyglądam tak, jak się czuję. Za to ty, wydostając się z tego autka, wyglądałeś jak pajac.

– Wszystko jedno, co robię, przy tej dziewczynie zawsze wyglądam jak pajac. – Wybuchnął chrapliwym śmiechem i szorstką ręką przeczesał moje nastroszone włosy.

– Ty i Shaw ciągle bawicie się w śmiertelnych wrogów?

– To raczej niechciana znajomość. Jest tak samo wyniosła i zarozumiała jak zawsze. Czemu nie zadzwoniłeś albo nie napisałeś maila, że jesteś ranny? Dowiedziałem się od niej, po drodze.

Zaklął, kiedy powoli ruszyliśmy w stronę domu. Zmartwiło mnie, z jakim trudem chodzi i zastanawiałem się, czy odniósł jakieś poważniejsze obrażenia niż te widoczne na pierwszy rzut oka.

– Po tym jak hummer wybuchł, byłem nieprzytomny. Wjechaliśmy na minę, było kiepsko. Przez tydzień byłem w szpitalu i leżałem półprzytomny, a jak się ocknąłem, to musieli mi zrobić operację ręki, więc znowu byłem przymulony. Zadzwoniłem do mamy i myślałem, że da ci znać, ale słyszałem, że jak zwykle byłeś nieosiągalny.

Wzruszyłem ramionami i wyciągnąłem rękę, żeby go podtrzymać, bo zachwiał się na schodach.

– Byłem zajęty.

– Byłeś uparty.

– Nie na tyle, żeby tu nie przyjechać, prawda? A nie wiedziałem, że będziesz, wiem to od piętnastu minut.

– Jesteś tu tylko dlatego, że ta dziewuszka jest obowiązkowa i zdeterminowana do utrzymania tej rodziny razem, nieważne, czy to jej rodzina, czy nie, więc wejdź do środka i bądź grzeczny, bo inaczej dołożę ci tym gipsem.

Wymamrotałem coś pod nosem, ale poszedłem za moim poturbowanym bratem do domu. Naprawdę, niedziela to dla mnie najgorszy dzień tygodnia.

Koniec wersji testowej

Table of Contents

Tytulowa

Redakcyjna

Dedykacja

1. Rule