Korekta

Hanna Szamalin

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

© Nadya Lukic/E+/Getty Images/Flash Press Media

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

Darker After Midnight

Copyright © 2012 by Lara Adrian, LLC.

This translation published by arrangement with Ballantine Books, an imprint of Random House Ballantine Publishing Group, a division of Random House, Inc.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4906-3

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

http://wydawnictwoamber.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Moim niezwykłym czytelnikom
i społecznościom internetowym ze Stanów Zjednoczonych
i z zagranicy z podziękowaniem za entuzjazm i wsparcie,
jakie okazujecie moim książkom. Mam nadzieję,
że spodobają się wam kolejne przygody!
I Johnowi, zawsze, z wdzięcznością za wszystko,
czego nie da się ująć w słowach.

Rozdział 1

Ładunki gotowe, Lucanie. Detonatory są nastawione, wystarczy słowo. Daj rozkaz, a wszystko tu się skończy.

Zapadał zmierzch. Lucan Thorne stał w milczeniu na ośnieżonym podwórzu posiadłości w Bostonie, którą zakupił ponad sto lat temu, by służyła jako baza dla niego i jego nielicznych towarzyszy broni. Przez ponad sto lat wyruszali stąd na patrole, strzec nocy, pilnować kruchego pokoju, jaki panował pomiędzy nieświadomymi niczego ludźmi, władającymi dniem, i czasem śmiertelnie niebezpiecznymi drapieżnikami, które żyły wśród nich w ukryciu, w ciemnościach.

Lucan i jego wojownicy Zakonu wymierzali sprawiedliwość szybko, a czasem śmiercionośnie i nie znali smaku porażki.

Tej nocy poczuli jej gorycz.

– Dragos za to zapłaci – warknął Lucan przez wysuwające się kły.

Jego wzrok pałał bursztynowo, gdy spojrzał na wapienną fasadę neogotyckiego pałacu. Olbrzymi trawnik zryty był przez opony policyjnych samochodów, które wdarły się na teren tego ranka, zatrzymując się wśród gradu kul pod samymi drzwiami Zakonu. Śnieg zbroczony był krwią tam, gdzie policja zastrzeliła trzech terrorystów, którzy podłożyli bomby pod budynek ONZ w Bostonie i uciekli, ciągnąc za sobą z tuzin policjantów i wszystkie agencje informacyjne z okolicy.

To wszystko – począwszy od ataku na ludzki obiekt publiczny, poprzez pościg policyjny relacjonowany przez media, a skończywszy na ataku na kwaterę Zakonu – było dziełem arcywroga Zakonu, żądnego władzy wampira o imieniu Dragos.

Nie on pierwszy marzył o świecie, w którym ludzie służyliby w strachu Rasie Środka Nocy. Ale tam, gdzie mniej zapaleni gracze odpadli, Dragos wykazał się zadziwiającą cierpliwością i pomysłowością. Przez większość swego długiego życia tworzył zarzewia buntu, zbierał zwolenników wśród Rasy i zamieniał sługi w ludzi, których uznał za pomocnych w jego planie.

Przez ostatnie półtora roku, od kiedy odkryli jego zamiary, Lucan i jego towarzysze zmuszali go do ciągłej ucieczki. Krzyżowali wszystkie jego plany i działania.

Aż do dziś.

Dziś to Zakon został zmuszony do odwrotu, a Lucanowi nie podobało się to ani na jotę.

– Jaki jest przewidywany czas przybycia do tymczasowej bazy?

Pytanie skierował do Gideona, jednego z dwóch wojowników, którzy zostali z nim, by dokończyć sprawy w Bostonie, natomiast pozostali zostali wysłani przodem do północnego Maine. Gideon oderwał wzrok od palmtopa i spojrzał zza srebrnoniebieskich przyciemnianych okularów na Lucana.

– Savannah i pozostałe kobiety są w drodze od prawie pięciu godzin, więc będą na miejscu za jakieś pół godziny. Niko i pozostali wojownicy mają kilka godzin opóźnienia.

Lucan skinął głową, ponuro, ale też z ulgą, że tak dobrze poszła ta nagła przeprowadzka. Trzeba było się zająć jeszcze kilkoma drobiazgami, ale na razie wszyscy byli bezpieczni, a szkody, jakie zamierzał zadać im Dragos, zminimalizowane.

Obok Lucana pojawił się Tegan, drugi wojownik, który wrócił właśnie z ostatnich oględzin.

– Jakieś kłopoty?

– Żadnych. – Twarz Tegana nie wyrażała żadnych emocji, tylko stanowczość. – Dwóch policjantów w nieoznakowanym radiowozie przy bramie wciąż śpi w transie. Po tym, jak wyczyściłem im pamięć, jest szansa, że nie obudzą się aż do przyszłego tygodnia. A wtedy czeka ich okropny kac.

Gideon odchrząknął.

– Lepsze jest czyszczenie pamięci nawet najlepszych bostońskich policjantów niż krwawa łaźnia.

– Pewnie – przyznał Lucan, przypominając sobie tłum policjantów i dziennikarzy, którzy byli na terenie bazy tego ranka. – Gdyby sytuacja się zaogniła i któryś z tych policjantów albo agentów federalnych postanowił zapukać… Chryste, nie wiem, czy trzeba wam mówić, jak potoczyłyby się wydarzenia.

Tegan spojrzał ponuro.

– Musimy chyba podziękować za to Chase’owi.

– Tak – odparł Lucan.

Żył już długo, ponad dziewięćset lat, ale bez względu na to, ile jeszcze czasu miał chodzić po ziemi, wiedział, że nigdy nie zapomni widoku Sterlinga Chase’a wychodzącego z pałacu wprost w ręce policji i agentów federalnych. Mógłby w tamtym momencie zginąć na kilka sposobów. Nawet gdyby jakiś nabuzowany adrenaliną agent nie strzelił do niego w panice, to wystarczyłoby pół godziny porannego słońca, by go wykończyć.

Ale najwyraźniej Chase o to nie dbał, gdy pozwolił się zakuć w kajdanki i odprowadzić do radiowozu. Jego poddanie się – jego poświęcenie – dało Zakonowi niezbędny czas. Odsunął uwagę od pałacu i tego, co skrywał, pozwalając Lucanowi i pozostałym zabezpieczyć podziemny kompleks i zorganizować ucieczkę po zachodzie słońca.

Po serii błędów, w tym nieudanym zamachu na Dragosa, w efekcie którego wizerunek Chase’a pokazano w ogólnokrajowej telewizji, był ostatnim z wojowników, od którego Lucan spodziewałby się pomocy. To, co zrobił tego dnia, było zadziwiające, jeśli nie wręcz samobójcze.

Z drugiej strony Sterling Chase od dłuższego czasu dążył do samodestrukcji. Może to był właśnie ten gwóźdź do trumny.

Gideon przeciągnął ręką po krótkich blond włosach i zaklął.

– Cholerny wariat. Wciąż nie mogę uwierzyć, że on to zrobił.

– To powinienem być ja. – Lucan spojrzał na towarzyszy: Tegana, który towarzyszył mu, gdy zakładał Zakon jeszcze w Europie, i Gideona, który pomógł mu zorganizować bazę w Bostonie wieki później. – Jestem przywódcą Zakonu. To ja powinienem wystąpić, gdy zaszła potrzeba poświęcenia się dla innych.

Tegan popatrzył na niego ponuro.

– Jak myślisz, ile czasu Chase zdołałby jeszcze utrzymać w ryzach swój nałóg krwi? Bez względu na to, czy jest więziony przez ludzi, czy wolny, to jego nałóg go trzyma. Jest skończony i doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Wiedział o tym, gdy wychodził dziś rano za drzwi. Nie miał już nic do stracenia.

Lucan prychnął.

– A teraz siedzi w jakimś komisariacie, w otoczeniu ludzi. Może i dzięki niemu nie zostaliśmy dziś odkryci, ale co, jeśli jego nałóg weźmie nad nim górę i w ten sposób zdradzi nasze istnienie? Jeden heroiczny moment może nas kosztować całe wieki krycia się w cieniu.

Tegan spojrzał chłodno.

– Chyba nie pozostaje nam nic innego, jak mu zaufać.

– Zaufanie… – odparł Lucan. – Z tego korzystał ostatnio w nadmiarze.

Niestety w danej chwili i tak niewiele mogli zrobić. Dragos dość jasno pokazał im, jak daleko zamierza się posunąć w walce z Zakonem. Nie dbał o życie, ludzkie czy przedstawicieli Rasy, a tego dnia dowiódł, że nie zamierza się więcej kryć w swojej walce o władzę. To było bardzo niebezpieczne zagranie.

I teraz nie była to już walka bezosobowa. Dragos przekroczył pewną granicę i nie miał szans się cofnąć.

Lucan spojrzał na Gideona.

– Nadszedł czas. Uruchom detonatory. Skończmy z tym.

Wojownik skinął krótko głową i skupił się znów na przenośnym komputerze.

– Do diabła – mruknął z lekkim brytyjskim akcentem. – No to jedziemy.

Trzech członków Rasy stało obok siebie w chłodzie ciemności. Nad nimi niebo było czyste i bezchmurne. Niekończąca się czerń poprzebijana gwiazdami. Wszystko było nieruchome, zupełnie jakby niebo i ziemia zamarły, zawieszone w czasie pomiędzy tą idealną ciszą zimowej nocy i pierwszym niskim pomrukiem zniszczenia, które nastąpić miało jakieś trzysta stóp pod ziemią. Zdawało się, że ta chwila trwa wiecznie. Nie były to wielkie wybuchy i fajerwerki, tylko ciche, ale dokładne zniszczenie.

– Kwatery mieszkalne zniszczone – odezwał się ponuro Gideon, gdy zaczęło się robić ciszej. Dotknął ekranu i znów rozległo się dudnienie. – Zbrojownia, izba chorych… nie ma ich.

Lucan nie pozwalał sobie na wspomnienia związane z tym labiryntem pokoi i korytarzy, które wybuchały teraz jedne po drugich za dotknięciem palca Gideona. Budowa tego kompleksu zajęła ponad sto lat. To, że musiał zostać teraz zniszczony, przepełniało Lucana głębokim bólem.

– Kaplica zniszczona – wyszeptał Gideon, znów stukając palcem w ekran. – Zostało już tylko laboratorium.

Lucan usłyszał w głosie wojownika lekkie drżenie. Laboratorium było dumą Gideona, centrum dowodzenia operacji Zakonu. To tam się zbierali i planowali wyprawy. Lucan bez problemu mógł sobie przypomnieć twarze tych dumnych, honorowych mężczyzn Rasy, gdy zbierali się przy stole konferencyjnym, każdy gotów oddać życie za innych. Niektórzy tak zrobili. Innych pewnie to jeszcze czekało.

Pod ziemią rozległy się kolejne wybuchy. Lucan poczuł, jak coś zaczyna mu ciążyć na ramieniu. Spojrzał w bok, w stronę Tegana, który tym uściskiem dłoni chciał mu dodać otuchy.

– To tyle – stwierdził Gideon. – To był ostatni. Koniec.

Przez dłuższą chwilę stali w ciszy. Nie mogli znaleźć słów. Cóż można było powiedzieć o opuszczonym pałacu i zniszczonych podziemiach.

W końcu Lucan wystąpił naprzód. Kły wbiły mu się w język, gdy spojrzał po raz ostatni na miejsce, które przez tyle lat było jego siedzibą, domem jego rodziny. Bursztynowe światło przesłoniło mu wszystko. Ogarnęła go furia.

Odwrócił się do swoich przyjaciół i gdy wreszcie zdołał coś wykrztusić, jego głos aż zgrzytał z determinacją.

– Może i musieliśmy stąd uciec, ale ta noc nie oznacza końca. To dopiero początek. Dragos chce wojny z Zakonem? To, na Boga, będzie ją miał!

Rozdział 2

Areszt w departamencie policji hrabstwa Suffolk czuć było pleśnią, moczem i ostrym zapachem ludzkiego potu, strachu i choroby. Wyostrzone zmysły Sterlinga Chase’a sprawiły, że aż się wzdrygnął, patrząc spod przymrużonych powiek na trzech żałosnych typów, którzy dzielili z nim celę w bostońskim więzieniu. Na ławce naprzeciw niego ćpun przytupywał nerwowo. Skute kajdankami ręce miał wykręcone do tyłu, a skurczone chude ramiona kryły się pod kraciastą flanelową koszulą. Podkrążone oczy zapadły mu się w wycieńczonej twarzy. Rozglądał się nerwowo, ale omijał wzrokiem Chase’a, zupełnie jak przerażony gryzoń, który instynktownie wie, że w pobliżu jest drapieżnik.

Na drugim końcu długiej ławki siedział nieruchomo łysiejący facet w średnim wieku. Pocił się okropnie, a żałośnie zaczesane na łysinę włosy opadały mu na tłuste czoło, gdy szeptał coś pod nosem. Chase słyszał każde słowo cichej modlitwy do Boga z prośbą o wybaczenie za grzechy i błagania o litość człowieka, który idzie na śmierć. Niecałą godzinę wcześniej ten sam facet wykrzykiwał, że jest niewinny, zapewniając policjantów, że nie miał pojęcia, jak w jego komputerze pojawiły się zdjęcia jego i nagich dzieci. Chase ledwie był w stanie oddychać tym samym powietrzem co pedofil, a co dopiero na niego popatrzeć.

Ale to trzeci z mężczyzn, osiłek o niskim czole, który pojawił się ledwie dziesięć minut wcześniej, aresztowany za przemoc domową, najbardziej denerwował Chase’a. Luźne dżinsy zsuwały mu się z wydatnego brzucha, bluzę miał rozdartą na ramieniu, a jej przód upaprany resztkami pieczeni i ziemniaków. Sądząc po opatrunku na obitym nosie i krwawych zadrapaniach na twarzy, wyglądało na to, że jego ofiara nie poddała się bez walki. Nozdrza Chase’a zadrgały, w gardle go zadrapało, a oczy przywarły do czterech krwawych śladów na policzku człowieka.

– Cholerna suka złamała mi nos – jęknął facet, opierając się o ścianę. – Uwierzysz? Dałem jej klapsa za to, że wywaliła mi na kolana obiad, powiedziałem, żeby, do cholery, uważała, co robi, a ona mnie zdzieliła. Duży błąd – prychnął i uśmiechnął się okropnie. – Następnym razem jej to nie ujdzie. I te cholerne gliny! Powinienem się spodziewać, że uwierzą jej, a nie mnie. Zupełnie jak ostatnim razem. Miałem słuchać, jak sędzia macha mi przed nosem jakimś papierem i zakazuje zbliżać się do własnej żony? Zakazuje wracać do własnego domu? Chrzanić to. I ją też. Już nieraz posłałem ją do szpitala. Następnym razem dopilnuję, żeby nie mogła więcej wezwać glin.

Chase nie odpowiedział, słuchając go w milczeniu i starając się nie skupiać na lśniących czerwonych strużkach, które ściekały po twarzy damskiego boksera. Zapach i widok krwi mógł obudzić drapieżnika w każdym przedstawicielu Rasy, ale dla Chase’a był jeszcze gorszy.

Opuścił głowę na pierś i oddychał płytko. Poczuł coś jeszcze, coś bardziej niepokojącego niż smród celi i zapach krwi – coś surowego i dzikiego, wręcz zdziczałego.

Siebie samego.

Gdy to sobie uświadomił, uśmiechnął się krzywo. Trudno było docenić ironię, gdy kły żądały krwi.

Z powodu nieustającego pragnienia, które towarzyszyło mu przez ostatnie kilka miesięcy, jego zmysły wciąż działały na najwyższych obrotach. Skryte za górną wargą kły zaczęły uwierać w język. Jego wzrok się wyostrzał, lśniąc bursztynowo, a źrenice zwilżyły się niczym u kota.

Cholera. Nie powinien być w tym miejscu, szczególnie w takim stanie.

Marne miejsce. Marny pomysł. Marne szanse na to, że wyjdzie stąd w jednym kawałku.

Nie żeby przejmował się marnością tego pomysłu i jego efektów, gdy postanowił poddać się policji, by ratować Zakon. Chciał tylko chronić przyjaciół. Dać im szansę – a raczej cień szansy – by nie zostali odkryci przez ludzi i zdołali uciec w jakieś bezpieczne miejsce.

To dlatego nie opierał się, gdy gliny założyły mu kajdanki i zabrały na posterunek. Współpracował podczas siedmiogodzinnego przesłuchania, podając im dokładnie tyle informacji, by dostali niezbędne dla nich odpowiedzi i uznali, że to on jeden był mózgiem całej operacji, która wstrząsnęła w ciągu ostatnich dni miastem. Operacji, która rozpoczęła się od strzałów na przyjęciu świątecznym polityka.

Nieudana próba zabójstwa była dziełem Chase’a, tyle że jego celem nie był znany senator ani nawet jego gość honorowy, wiceprezydent Stanów Zjednoczonych, jak uznali policjanci i federalni. Chase celował tamtej nocy do wampira imieniem Dragos. Zakon polował na Dragosa od ponad roku, a tu Chase trafił na niego, jak spoufala się z wysoko postawionymi ludźmi i udaje jednego z nich. A to nie było dobre. I dlatego właśnie, gdy nadarzyła się okazja, nie zawahał się i strzelił do bydlaka.

Ale zawiódł.

Nie dość, że Dragos uszedł z życiem, to jeszcze Chase stał się głównym tematem wiadomości we wszystkich programach telewizyjnych kraju. Zauważono go podczas przyjęcia i jakiś świadek opisał go dokładnie władzom.

Jeśli dodać do tego podłożenie bomb pod bostońską siedzibę Organizacji Narodów Zjednoczonych i policyjny pościg za podejrzanymi – samochód pełen zawadiaków, którzy podprowadzili gliny wprost pod drzwi Zakonu – to policja mogła być przekonana, że właśnie odkryła dużą jednostkę terrorystyczną.

To błędne przekonanie Chase zamierzał przynajmniej przez jakiś czas podtrzymywać.

Cały dzień spędził na posterunku, udając, że współpracuje i jest pod kontrolą. Im dłużej tam siedział, sprawiając wrażenie, że wszystkie ostatnie wydarzenia są jego dziełem, opowiadając policji to, co chciała usłyszeć, tym większe było prawdopodobieństwo, że nie będą się śpieszyć z organizowaniem nakazu, by dostać się na teren bazy Zakonu. Zrobił wszystko, co w jego mocy, by odciągnąć uwagę od swoich przyjaciół. Jeśli nie wykorzystali tego czasu rozsądnie i jeszcze się stamtąd nie zabrali, to nie mógł już wiele na to poradzić.

Musiał się stąd wynosić.

Musiał odpłacić Dragosowi. Cholernik w ostatnich tygodniach działał coraz intensywniej, a po tej próbie ujawnienia Zakonu aż strach się było bać, co jeszcze wymyśli. Chase znów pomyślał o senatorze, z którym Dragos ostatnio się spotykał. Facet był w niebezpieczeństwie choćby z powodu bliskich kontaktów, a może w ogóle został już przez Dragosa przejęty.

A co, jeśli Dragos zamienił jednego z senatorów Stanów Zjednoczonych w swego sługę, i to senatora, który dzięki swoim kontaktom miał bezpośredni dostęp do Białego Domu poprzez przyjaźń ze swoim mentorem uniwersyteckim, wiceprezydentem? Konsekwencje mogły być straszne, nie do naprawienia.

Tym bardziej powinien się stąd jak najszybciej wynieść. Musiał się upewnić, że senator Robert Clarence nie jest jeszcze pod kontrolą Dragosa. A jeszcze lepiej, odnaleźć Dragosa, zniszczyć go, nawet jeśli miałby to zrobić sam.

Metalowe kajdanki, którymi skuto mu za plecami ręce, nie stanowiły problemu. Tak samo jak zamknięta cela czy wszyscy ci policjanci, którzy stali na korytarzu i zaglądali do niego przez okienko w drzwiach.

Zapadła noc. Chase nie musiał wyglądać przez okno ani patrzeć na zegarek, po prostu o tym wiedział. Czuł to w kościach. A wraz z nocą powrócił jego głód, to dzikie pragnienie, które go męczyło.

Zdusił je w sobie i postanowił skupić się na tym, jak zająć się Dragosem.

Nie było to łatwe, biorąc pod uwagę, że damski bokser postanowił podejść do Chase’a.

– Cholerne gliny, co? Myślą, że mogą nas tu tak trzymać bez jedzenia i picia skutych jak jakieś bydło. – Prychnął i rozsiadł się obok. – Za co cię wsadzili?

Chase nie odpowiedział. Z trudem zapanował nad warkotem.

– Co z tobą, za dobry jesteś, żeby ze mną gadać?

Poczuł, jak facet mu się przygląda, ocenia jego spodnie dresowe i koszulkę, w które był ubrany, gdy wyszedł z podziemnej sali chorych na moment przed tym, jak rozpętało się całe to piekło i wybiegł przed wejście, by ratować przyjaciół. Był wtedy boso, ale policjanci dali mu jakieś klapki.

Mimo że blond włosy miał spuszczone na czoło i odwrócił wzrok, czuł na sobie spojrzenie człowieka.

– Wygląda na to, że ciebie też ktoś nieźle obił. Krwawi ci noga.

Rzeczywiście. To był zły znak. Rany z poprzedniej nocy jeszcze się nie zasklepiły. Potrzebował do tego krwi.

– To gliny cię tak urządziły, czy kto?

– Czy kto – mruknął Chase. Rzucił okiem na człowieka i uniósł lekko górną wargę, ukazując czubki kłów.

– Chryste… – Facetowi opadła szczęka. – Co do diabła!

Odsunął się gwałtownie i uderzył plecami w drzwi celi akurat w chwili, gdy otwierało je dwóch policjantów.

– Pora na mały spacerek – odezwał się pierwszy z nich.

Rozejrzał się po celi i zatrzymał wzrok na zdyszanym damskim bokserze, który wyglądał, jakby właśnie przebiegł maraton. – Jakiś problem?

Chase uniósł głowę tylko o tyle, by posłać przerażonemu facetowi groźne spojrzenie. Tym razem nie odsłaniał kłów i zdusił blask oczu. Ale i tak czaiła się groźba.

– N…nie – wyjąkał mężczyzna, potrząsając głową. – Żadnych problemów, panie władzo. Wszystko w porządku.

– Świetnie. – Policjant wszedł głębiej do celi, podczas gdy jego partner stał w otwartych drzwiach. – Wszyscy wstawać. Za mną.

Zatrzymał się przed Chase’em i wskazał podbródkiem drzwi.

– Ty pierwszy, dupku.

Chase wstał. Przy prawie dwóch metrach wzrostu górował nad wszystkimi w celi. Chociaż w życiu nie był na siłowni, dzięki genom Rasy i metabolizmowi, który działał niczym wysokoprężny pojazd, miał potężne, muskularne ciało, przy którym wygimnastykowany policjant zdawał się karłem. Mimo to, chcąc pokazać, kto tu jest szefem, wyprostował się na całą wysokość, wypiął pierś i wskazał Chase’owi drzwi, a drugą rękę oparł na kaburze pistoletu.

Chase grzecznie opuścił celę, ale tylko dlatego, że z korytarza byłoby mu łatwiej uciec.

Za nim rozległ się oślizgły, nazbyt grzeczny głos pedofila.

– Czy mógłbym zapytać, gdzie panowie nas zabierają?

– Tędy – rzucił drugi policjant, kierując grupę korytarzem, na tyły posterunku.

Chase szedł po zużytym linoleum, czekając na odpowiedni moment, by ruszyć biegiem i zniknąć, nim któryś z ludzi w ogóle zorientuje się, co się stało. To było ryzykowne posunięcie, które na pewno wywoła mnóstwo pytań, ale wyglądało na to, że nie ma za bardzo wyboru.

W chwili, gdy miał wprowadzić swój plan w życie, otworzyły się metalowe drzwi na drugim końcu korytarza. Do wnętrza wpadło chłodne powietrze, a wraz z nim weszła wysoka, szczupła młoda kobieta, otulona długim wełnianym płaszczem. Spod kaptura spływały fale rudobrązowych włosów i widać było lśniące oczy barwy młodych liści.

Chase zamarł, wpatrując się w kobietę, która otupując śnieg z lśniących botków, odwróciła się do policjanta i zaczęła coś do niego mówić.

Do licha. To ona była świadkiem z przyjęcia senatora.

Policjant, który ją wprowadzał, zauważył spojrzenie Chase’a i zmarszczył brwi. Zmierzył złym spojrzeniem eskortowaną grupę i odprowadził piękną asystentkę senatora Clarence’a do pokoju.

– Ruszać się – zawołał policjant z tyłu grupy.

Chase uznał, że skoro jest tu jego asystentka, to istnieje też duże prawdopodobieństwo, że pojawi się również senator. Postanowił na razie zmienić plan i zamiast zwiać, pomaszerował grzecznie w stronę, gdzie zniknęła jego pani świadek.

Rozdział 3

Proszę się rozgościć, pani Fairchild. To nie potrwa długo – detektyw otworzył drzwi do pokoju okazań i przepuścił ją. W środku było już kilku mężczyzn o ponurych twarzach, w garniturach i umundurowanych policjantów.

Tavia rozpoznała agentów federalnych, których przedstawiono jej kilka godzin po strzelaninie na przyjęciu u senatora. Skinęła im głową na powitanie.

W pokoju było całkiem ciemno, jedyne światło wpadało przez olbrzymią szybę, za którą znajdowała się druga sala, do której wprowadzić miano podejrzanych. Rozświetlały ją jarzeniówki, nadając wszystkiemu nieprzyjemny wyraz. Na tylnej ścianie wyrysowana była tabela wzrostu, a nad każdym stanowiskiem widniał numer.

Detektyw wskazał Tavii krzesło przed szybą.

– Zaraz zaczniemy. Proszę sobie spocząć.

– Dziękuję, wolę postać – odparła. – I proszę, detektywie Avery, mówić do mnie Tavia.

Skinął głową i podszedł do automatu z wodą.

– Zaproponowałbym ci kawę, ale jest okropna nawet zaraz po zaparzeniu. Pod koniec dnia można ją już porównać do smoły. – Nalał do kubka trochę wody i zaproponował Tavii. – Jeśli masz ochotę.

– Dziękuję. – Doceniała jego starania, by mogła się rozluźnić, ale nie chciała tego wszystkiego przedłużać. Miała do wykonania zadanie, a w domu czekał ją jeszcze laptop pełen harmonogramów, arkuszy kalkulacyjnych i prezentacji, które należało jeszcze przejrzeć. Zwykle nie przeszkadzało jej, gdy musiała spędzać wieczory na pracy. Bóg jeden wiedział, że nie miała czasu martwić się żadnymi kontaktami prywatnymi.

Ale tego wieczora była spięta, czuła się wyczerpana, a zarazem pobudzona, jak zawsze po serii badań u swojego lekarza rodzinnego. Spędziła większość dnia w klinice i chociaż nie była zachwycona tym, że musi jeszcze wieczorem zajrzeć na posterunek, jakaś jej część chciała zobaczyć, kto strzelał na przyjęciu, był odpowiedzialny za podłożenie bomb w mieście i wreszcie wylądował tam, gdzie jego miejsce – za kratami.

Tavia podeszła do szyby i postukała w nią lekko.

– Wygląda na mocne.

– Tak. To ćwierćcalowej grubości wzmacniane szyby. – Avery pociągnął łyk wody. – To lustro weneckie. My ich widzimy, ale oni nas nie. To samo się tyczy dźwięku. Nasz pokój jest dźwiękoszczelny, ale mamy ustawione mikrofony w tamtym. Więc nie musisz się martwić, że dranie zza szyby będą w stanie odkryć, kim jesteś, ani usłyszeć, co mówisz.

– Nie martwię się. – Tavia spojrzała stanowczo w oczy policjantowi. A potem rzuciła okiem na pozostałych. – Jestem gotowa. Chcę to zrobić.

– Dobrze. Za jakąś minutę policjanci wprowadzą grupę czterech lub pięciu ludzi do pokoju okazań. Musisz się im tylko przyjrzeć i powiedzieć, czy widziałaś któregoś z nich na przyjęciu u senatora. – Detektyw zaśmiał się i mrugnął do kolegów. – Po tym, jak podałaś jego dokładny opis po strzelaninie, myślę, że nie będziesz miała z tym problemów.

– Chcę tylko pomóc – odparła.

Dopił wodę i rozgniótł papierowy kubek.

– Zwykle nie ujawniamy informacji na temat śledztwa, ale ponieważ facet się przyznał do wszystkiego, to dzisiejsze okazanie jest tylko formalnością.

– Przyznał się?

Avery skinął głową.

– Wie, że go przyszpililiśmy. Nie miałby jak się wykręcić, biorąc pod uwagę twoje dokładne zeznania i rany postrzałowe, które zarobił podczas ucieczki.

– A te bomby w mieście? – zapytała Tavia, spoglądając na agentów. – Do tego też się przyznaje?

Jeden z agentów skinął głową.

– Nawet nie próbował zaprzeczać. Mówi, że sam wszystko zaplanował.

– Ale sądziłam, że w sprawę zamieszani byli też inni. Przez cały dzień w wiadomościach była mowa o tym, że policja zastrzeliła trzech podejrzanych na terenie jakiejś prywatnej posiadłości.

– To prawda – przerwał jej Avery. – Podejrzany twierdzi, że zatrudnił tych trzech, by podłożyli bomby. Najwyraźniej nie byli zbyt bystrzy, skoro zaprowadzili nas wprost do niego. Wyszedł z budynku i poddał się zaraz po tym, kiedy tam podjechaliśmy.

– Czyli tam mieszka? – zapytała Tavia.

Widziała zdjęcia pałacu i należących do niego terenów. Był wspaniały. Wapienny, czteropiętrowy budynek o łukowych oknach i czarnych, lakierowanych odrzwiach pasował raczej do jakiegoś bogatego starego rodu z Nowej Anglii, a nie brutalnego maniaka związanego z terroryzmem.

– Nie udało nam się określić, kto właściwie jest właścicielem tej nieruchomości – powiedział detektyw. – Jest w prywatnych rękach od ponad stu lat. Obłożony jest dziesięcioma warstwami prawników i umów. Nasz podejrzany twierdzi, że wynajmował dom przez kilka miesięcy, ale nie wie nic o właścicielu. Mówi, że wnętrze było urządzone, z nikim się nie kontaktował, a czynsz płacił w gotówce jednej z największych firm prawniczych miasta.

– A powiedział czemu? – zapytała Tavia. – Przyznał się do strzelania i podłożenia bomb, a czy wyjaśnia, czemu to zrobił?

Detektyw Avery wzruszył ramionami.

– A czemu wariat robi takie rzeczy? Nie potrafił jasno na to podpowiedzieć. Prawdę mówiąc, ten facet jest dla nas równie enigmatyczny jak miejsce, w którym mieszkał.

– Jak to?

– Nawet nie wiemy, jak się naprawdę nazywa. Nazwisko, które nam podał, nie ma numeru ubezpieczenia ani żadnych informacji o zatrudnieniu. Żadnego prawa jazdy, zarejestrowanego samochodu, informacji o wypłacalności, karty do głosowania, nic. Zupełnie jakby był duchem. Jedyne, co znaleźliśmy, to datek na Stowarzyszenie Alumnów Uniwersytetu Harwarda w jego imieniu. Ale i tutaj ślad się urywa.

– No, przynajmniej jest to jakiś początek.

Detektyw prychnął.

– Byłby. Gdyby nie to, że datek złożono w latach dwudziestych dwudziestego wieku. Może nie umiem za dobrze oceniać wieku, ale nasz podejrzany na pewno nie jest po osiemdziesiątce.

– Nie – wyszeptała Tavia. Wspominając noc przyjęcia i mężczyznę, który strzelał z drugiego piętra galerii, uznałaby go mniej więcej za swojego równolatka, no, najwyżej trzydziestopięciolatka. – Może to krewny?

– Może… – Spojrzał na otwierające się drzwi do drugiej sali. – No dobrze, do dzieła. Tavio.

Skinęła głową. Gdy do pomieszczenia wszedł pierwszy z podejrzanych, odruchowo odsunęła się od szyby. To był on. To właśnie jego miała zidentyfikować.

Od razu go poznała. Te jakby wykute w skale, ostre kości policzkowe i sztywną, nieustępliwą kwadratową szczękę. Krótkie złotobrązowe włosy miał w nieładzie, opadały mu na oczy, ale mimo to widać było jego stalowoniebieskie oczy. Był potężny – równie wysoki i muskularny, jak zapamiętała. Mięśnie grały mu pod koszulką. Szare spodnie wisiały na wąskich biodrach i podkreślały muskulaturę ud.

Wszedł do sali nonszalancko, z arogancją, zupełnie jakby to, że był skuty i w więzieniu, nie miało żadnego znaczenia. Szedł przed innymi, a jego długi krok i sylwetka przypominały bardziej zwierzę niż człowieka. Zauważyła, że lekko kuleje. Na prawym udzie widać było krew. Z każdym długim krokiem plama na spodniach robiła się trochę większa. Tavia zadrżała mimo ciepłego płaszcza. Zrobiło jej się słabo. Boże, nigdy nie znosiła widoku krwi.

Jeden z policjantów nakazał podejrzanemu, by zatrzymał się pod numerkiem cztery i spojrzał do przodu. Wykonał polecenie i spojrzał wprost na nią.

– Jesteście pewni, że oni nie mogą… – zapytała zaniepokojona.

– Zapewniam, że jesteś tu w pełni bezpieczna – odparł Avery.

A mimo to przeszywające niebieskie spojrzenie spoczywało właśnie na niej, nawet po wejściu do sali okazań jeszcze trzech innych mężczyzn. Tamci kręcili się niespokojnie i rozglądali, jakby nie widzieli nic poza swoim odbiciem.

– Jak tylko będziesz gotowa… – odezwał się detektyw.

Skinęła głową, przyglądając się pozostałym trzem mężczyznom, chociaż wiedziała, że to zupełnie zbędne. Pozostali go wcale nie przypominali. Jeden był chudziutki. Drugi wielki i tłusty, o złośliwej minie i spuchniętym nosie. Trzeci łysiał, koło pięćdziesiątki, pocił się okropnie.

Czwarty był on… Przenikliwa, zabójczo przystojna groźba, która wciąż nie spuszczała z niej oczu. Tavię trudno było przestraszyć, ale ledwie mogła wytrzymać ten wzrok. I to mimo świadomości, że kryje się za lustrem weneckim i jest w otoczeniu kilku uzbrojonych policjantów.

– To on – wyjąkała, wskazując czwartą pozycję. Chociaż wiedziała, że to niemożliwe, była przekonana, że uśmiechnął się lekko, gdy uniosła dłoń. – To on, detektywie Avery. To jego widziałam wtedy na przyjęciu.

Avery poklepał ją po ramieniu, gdy policjanci w drugiej sali kazali mężczyznom po kolei wychodzić z szeregu.

– Wiem, że mówiłem, że to tylko formalność, ale musimy być pewni, Tavio…

– Jestem przekonana – odparła, a krew zaczęła jej szybciej krążyć z niepokoju. Spojrzała znów na podejrzanego, który wystąpił akurat dwa kroki do przodu. – Nie musimy nic więcej ustalać. To on strzelał. Poznałabym go wszędzie.

– Dobrze, Tavio – roześmiał się detektyw. – A nie mówiłem? Załatwiliśmy to raz dwa. Świetnie ci poszło.

Machnęła ręką na tę pochwałę.

– Coś jeszcze?

– Nie. Za kilka minut dokończymy papierkową robotę i odeślemy cię do domu. Jeśli chcesz, żebym cię odwiózł…

– Nie, dziękuję. Dam sobie radę. – Znów spojrzała na mężczyznę, który próbował zastrzelić kogoś podczas przyjęcia u senatora. Jeśli to rzeczywiście on zorganizował też zamach bombowy w mieście, to był winny śmierci kilku niewinnych ludzi. Tavia przyjrzała mu się uważnie, żałując, że ten facet nie widzi potępienia w jej oczach. W końcu odwróciła się od szyby. – To wszystko detektywie? Senator ma jutro ważne przemówienie, a ja muszę jeszcze popracować.

– Tavia Fairchild.

Głęboki warkot – dźwięk jej nazwiska wydobywający się z ust nieznajomego – sprawił, że zamarła. Nie musiała się zastanawiać, kto mówił. Mimo to zaskoczona odwróciła się do detektywa i agentów.

– Ten pokój… sądziłam, że jest…

Avery wykrztusił jakieś przeprosiny i złapał za telefon wiszący przy szybie. Podczas gdy mówił coś do słuchawki, obcy spod numeru czwartego dalej do niej przemawiał. I wpatrywał się w nią, zupełne jakby nie dzieliło ich lustro weneckie.

Podszedł o krok do przodu.

– Twój szef ma poważne kłopoty, Tavio. Jest w niebezpieczeństwie. Ty pewnie też.

– Cholera! Zapanujcie nad tym draniem – zawołał jeden z federalnych.

Oficerowie w pokoju okazań ruszyli do akcji.

– Numer cztery, zamilknij i wracaj pod ścianę!

Ale on zignorował rozkaz. Podszedł jeszcze o krok.

– Muszę go odnaleźć, Tavio. Musi wiedzieć, że Dragos go zabije… albo jeszcze gorzej. Możliwe, że już jest za późno.

Pokręciła głową. To, co mówił, nie miało sensu. Senator Clarence był żywy i czuł się dobrze. Widziała go tego ranka w biurze, zanim wyruszył na spotkania biznesowe.

– Nie wiem, o czym mówisz – wyszeptała, chociaż wiedziała, że nie może jej usłyszeć. Nie powinien jej również widzieć, a jednak. – Nie znam nikogo o nazwisku Dragos.

Do akcji wkroczyło już dwóch policjantów. Każdy z nich złapał go za ramię i próbowali go odsunąć. Strząsnął ich z siebie, jakby nic nie ważyli, wciąż skupiony na Tavii.

– Posłuchaj mnie. Nie wiem, jakiego imienia używa teraz Dragos, ale był tam tej nocy. Był gościem na przyjęciu.

– Nie – odparła, teraz już przekonana, że on się myli. Sama ręcznie wypisywała i adresowała wszystkie sto czterdzieści osiem zaproszeń. Jej pamięć w takich sprawach nigdy nie zawodziła. Gdyby jej kazano, potrafiłaby wyrecytować wszystkie imiona i przypisać do nich odpowiednie twarze z listy gości.

– Dragos tam był, Tavio. – Policjanci znów próbowali go odciągnąć. – Był tam. Postrzeliłem go. Żałuję, że nie zdołałem drania zabić.

Czuła, że zaczyna kręcić głową w zaprzeczeniu. Uniosła brwi na wariactwa, które opowiadał. Na przyjęciu był tylko jeden ranny. Jeden z najhojniejszych ofiarodawców na rzecz kampanii senatora, lokalny biznesmen i filantrop – Drake Masters.

– Zwariowałeś – wyszeptała.

Ale kiedy tylko wypowiedziała te słowa, zdała sobie sprawę, że właściwie w nie nie wierzy. Ten mężczyzna, który patrzył jej w oczy mimo dzielącego ich weneckiego lustra, nie wyglądał na wariata. Był niebezpieczny i zasadniczy, przekonany o tym, co mówi. Zdawał się potwornie niebezpieczny mimo skutych za plecami rąk.

Wciąż wpatrywał jej się w oczy. Można byłoby go uznać za szaleńca, gdyby nie to przerażenie, które zaczynała odczuwać. Nie, bez względu na to, co nim tego wieczora kierowało, nie sądziła, aby było to szaleństwo.

Ale tak czy inaczej nic z tego, co mówił, nie miało sensu.

– Temu facetowi odbiło – stwierdził jeden z federalnych. – Kończmy z tym i zabierzmy stąd świadka.

Detektyw Avery skinął głową.

– Przepraszam za to wszystko, panno Fairchild. Może już pani odejść. – Przeszedł przed nią i wskazał wyjście. Na twarzy rysowału mu się zaskoczenie i niesmak.

Gdy doszli do drzwi, te otwarły się od zewnątrz i stanął w nich senator Clarence.

– Przykro mi, że nie zdołałem przybyć wcześniej. Przeciągnęło się moje spotkanie z burmistrzem, jak zwykle. – Spojrzał na Tavię i spochmurniał. – Wszystko w porządku Tavio? Nigdy nie widziałem cię tak bladej. Co się tam dzieje?

Nim zdążyła coś powiedzieć, senator minął ją i wszedł do sali.

– Panowie – rzucił, skinąwszy głową federalnym.

Gdy podszedł do weneckiego lustra, z sali okazań rozległ się warkot. Całkowicie nieludzki dźwięk, który zmroził Tavii krew w żyłach. Ogarnęło ją przerażenie. Miało nastąpić coś strasznego. Cofnęła się do sali.

– Senatorze Clarence, proszę uważać…

Za późno.

Weneckie lustro rozpadło się na kawałki. Potłuczone szkło posypało się we wszystkie strony, gdy coś wielkiego padło na podłogę salki. To był jeden z mężczyzn z okazania – ciemnowłosy byczek w podartej bluzie. Jęczał z bólu i miał nienaturalnie wykręcone kończyny. Skórę na twarzy i dłoniach miał poranioną i krwawił.

Tavia rzuciła okiem za siebie.

Lustro weneckie zniknęło. Nie było tam nic…

Nic poza potężną groźbą składającą się z mięśni i wściekłości.

Kajdanki, które miały go przytrzymywać, zwisały mu z rąk, rozerwane. Jak musiał być silny, skoro zdołał je rozerwać i jeszcze rzucić dorosłym mężczyzną przez szybę? I jak musiał być szybki, skoro zdołał to wszystko zrobić, nim spróbowali powstrzymać go policjanci?

Zimne błękitne spojrzenie ominęło ją i spoczęło na senatorze Clarencie.

– Cholerny Dragos – prychnął mężczyzna, a oczy pałały mu wściekłością. – Już cię dopadł? Już należysz do niego, co?

Wyciągnął rękę. Szybki jak błyskawica złapał płaszcz senatora. Przyciągnął go do siebie, zwalając mężczyznę z nóg. Uniósł go jedną ręką i zaczął ciągnąć za sobą, nim ktokolwiek zorientował się, co się dzieje.

O Boże. Ten człowiek zamierzał zabić senatora Clarence’a. Tu i teraz!

– Nie. – Tavia bezwiednie ruszyła za nim. Złapała za jedną z obręczy kajdanek i zaczęła z całej siły ciągnąć. – Nie!

Jej żałosna próba powstrzymania go nie dała rezultatu, ale w tym momencie spojrzał jej w oczy. W jego wzroku było coś nieziemskiego… coś, co zdawało się płonąć bezbożnym ogniem. Coś, co trafiło w środek jej jestestwa i wzbudziło niepokojącą ciekawość.

Serce waliło jej jak oszalałe. Puls dudnił w uszach. Po raz pierwszy w życiu Tavia Fairchild wiedziała, czym jest prawdziwy strach. Spojrzała w te hipnotyzująco niebieskie oczy i krzyknęła.

Rozdział 4

Nie puściła go, nawet gdy ucichł jej krzyk. Szczupłe, ale zaskakująco silne palce, wbijały się w metalową obręcz na jego nadgarstku, zupełnie jakby instynkt nakazywał jej walczyć, mimo strachu i paniki, jakie zapanowały wokół.

Tavia Fairchild była nieustępliwa. To Chase musiał jej przyznać.

Nie bała się go na przyjęciu u senatora ani te kilka minut temu, gdy spojrzała mu w oczy przez weneckie lustro i wydała glinom i federalnym.

Nie mógł jej za to winić. Zarówno ona, jak i władze wierzyły, że czynią dobrze, próbując powstrzymać niebezpiecznego człowieka – zdeklarowanego mordercę. Ich ludzkie umysły nie mogły zrozumieć zła, z którym mierzyli się Chase i reszta Zakonu.

A Tavia Fairchild nie zdawała sobie sprawy z tego, że jej szef jest już właściwie martwy.

Dla śmiertelników senator Robert Clarence mógł wyglądać całkiem normalnie, ale zmysły Rasy pozwoliły Chase’owi natychmiast wyczuć, że do pokoju wszedł sługa. Ten człowiek należał do Dragosa i tylko jemu służył. Chase ujrzał to w tępym spojrzeniu polityka, w jego braku zainteresowania sobą i pozostałymi ludźmi. To Dragos go tam wysłał. A Chase zamierzał odesłać temu dupkowi sługę w strzępach.

Oderwał wzrok od Tavii i wyrwał się z jej uścisku.

– Gdzie jest Dragos? – Zacisnął rękę na ramieniu senatora, czując, jak kości jęczą mu pod palcami. – Mów.

Ale sługa tylko jęknął z bólu.

– Poddaj się! – krzyknął stojący za jego plecami policjant. Rozległ się tupot, do sali wpadło kilku agentów i policjantów, próbując zabrać Tavię w bezpieczne miejsce.

Chase ścisnął mocniej senatora.

– Znajdę go. A ty mi powiesz, gdzie on jest, ty cholerny…

Coś ostrego wbiło mu się w ramię. Nie pocisk, ale przeszywający ból dwóch cienkich kabelków. Wbiły się niczym haczyki na ryby. W uszach zaszumiało mu od uderzenia prądu z paralizatora, a ciało zostało zaatakowane pięćdziesięcioma tysiącami woltów. Prąd przeszył całe jego ciało, a mięśnie aż jęknęły w proteście.

Chase ryknął, ale bardziej ze złości niż bólu. Uderzenie było dla niego równie groźne jak ukąszenie pszczoły. Zrobił kolejny krok i spróbował mocniej złapać senatora.

– Na miłość boską – ktoś jęknął. – czy ktoś sprawdzał, czy ten facet nie jest na dragach? Co on zażył?

Jeden z federalnych wyciągnął z kabury półautomatyczny pistolet.

– Poraźcie go jeszcze raz – zawołał. – Powalcie go albo wykończę faceta tu i teraz!

I znów Chase dostał paralizatorem. Tym razem druty trafiły go w kręgosłup. Podwójne uderzenie zadziałało i Chase wypuścił senatora. A ten wraz z Tavią zostali natychmiast ewakuowani z pokoju.

Chase zamachnął się, by wyrwać z ramienia elektrody, ale po drugim uderzeniu paralizatorem nie odzyskał jeszcze pełnej władzy w mięśniach. Z trudem ruszył w stronę ramy po weneckim lustrze.

Federalny zaczął strzelać. Przyłączył się do niego jeden z policjantów.

Kule trafiały Chase’a w pierś i brzuch. Seria za serią, aż zachwiał się do tyłu. Spojrzał na rozlewającą się wokół krew.

Niedobrze. Bardzo niedobrze, ale do cholery, przecież należał do Rasy. Przetrwa to.

Wciąż jeszcze miał szansę dostać w swoje ręce sługę Dragosa, nim wywiozą go z posterunku.

Podczas gdy federalny przeładowywał broń, jakiś młody policjant wymierzył z pistoletu.

– Stój! – zawołał łamiącym się głosem, ale ręka mu nie drżała. – Nie ruszaj się, dupku!

Chase był podziurawiony kulami jak sito. Krew tworzyła kałużę u jego stóp. Cofnął się o krok, chcąc nabrać prędkości i mocy typowej dla jego Rasy. Ale ta się nie pojawiła.

Jego ciało zniszczył już nałóg krwi, a do tego tracił ją. Zbyt szybko i za dużo.

Wciąż jednak czuł w pobliżu sługę Dragosa. Wiedział, że niewolnik jest w jego zasięgu, a jakaś jego część, ta zaśniedziała rycerskość, doszła do głosu i jeżyła się na myśl o tym, że niewinna kobieta znajdzie się w pobliżu bezdusznego sługi Dragosa.

Szybciej zabije byłego senatora, niż zgodzi się na to, by Tavia Fairchild przebywała w jego pobliżu.

Chase obrócił się, próbując dojrzeć zamglonym wzrokiem drzwi. Zrobił ciężko krok.

– O cholera – wyszeptał jeden z policjantów.

Za nim rozległ się szczęk pistoletu i znów usłyszał głos federalnego.

– Jeszcze krok i koniec z tobą, dupku.

Chase nie mógł się powstrzymać, nawet gdyby chciał. Postąpił kolejny krok.

Poczuł tylko pierwszy pocisk. Kolejne uderzały w niego, aż osunął się na podłogę. Czuł zapach prochu i ludzkiej adrenaliny. A gdy upadł, poczuł też mroczny zapach swojej własnej krwi, wypływającej z żył i rozlewającej się szeroko po linoleum.