Spis treści:

Strona redakcyjna

Dedykacja

Prolog

Część I

1

2

Przypisy

Redakcja stylistyczna

Anna Tłuchowska

Korekta

Joanna Egert-Romanowska

Halina Lisińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Richard Nixon/Arcangel Images

Zdjęcie autora:

ARSMAGNA

Tytuł oryginału

All Cry Chaos

Copyright © 2011 by Leonard Rosen

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4757-1

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

Esther i Sidneyowi

— moim fundamentom,

a także Matthew, Jonathanowi i Lindzie

— moim oknom i lufcikom.

W Świątyni wszyscy rzeką „Chwała!”

Na ulicach wszyscy krzyczą „Chaos!”

Kto zdoła ujrzeć ład w wichurze?

Kto zdoła ujrzeć wzór pośród dzikości?

Kto waży się wołać „Chwała” pośrodku chaosu?

R. Shapiro Na Psalm 29

Prolog

Nie był w stanie od razu podejść do tego grobu. Henri Poincaré wędrował po cmentarzu Montparnasse tak długo, aż mrok zaciągnął go do miejsca, gdzie słyszał kłębiące się dusze, wzywające jego imię.

Przychodził tutaj od trzynastu lat, krążąc wokół pomników filozofów, artystów i naukowców — bohaterów Republiki. Kiedyś jako młody inspektor wierzył, że może pewnego dnia spocznie wśród nich, obok pradziadka, w nagrodę za służbę dla kraju i umiłowanie sprawiedliwości. Ambicje miał tak wielkie, że pchały go nie tylko do rozwiązywania zagadek, lecz także rozwiązywania ich ze śmiałością i inteligencją godnymi jego nazwiska.

Jakim był głupcem! Teraz, aby przywrócić to jedno życie, tysiąc razy oddałby własne. Sprzedałby duszę. Jednak ani układ z diabłem, ani nawet samobójstwo nie zdołałyby przekreślić jego egzystencji. Poincaré przeżył i skrzywdził tych, których kochał, czego najstraszniejszy dowód leżał w cichym zakątku cmentarza.

I dlatego właśnie spacerował tak długo, aż wreszcie stanął nad mogiłą, skryty w półcieniu.

Chmury kłębiły się, drzewa jęczały. Właśnie tak mógłby odmierzać swoje życie: co tydzień nocny pociąg z Dordogne, przyjazd w południe, potem czyszczenie granitu oraz zmiana starych kwiatów na nowe. Ktoś inny uprzątnąłby śmieci sprawnie, w kilka chwil, jednak Poincaré brał miotłę z szopy cmentarnego stróża i zamiatał przez godzinę. Pozbył się teraz ostatniego, przyniesionego wiatrem śmiecia, zdziwiony, że znowu przyszła wiosna. Nie pojmował, dlaczego wciąż kwitną narcyzy. Jednak kwitły... nawet tutaj, na cmentarzu. Wróciły ptaki, a drzewa wypuszczały liście. To powinno nieść ukojenie.

Ukląkł i zdrową ręką położył na grobie świeże lilie.

— Moje kochanie — powiedział. — Zabili niewłaściwą osobę. Powinni zabić mnie.

Część I

Gdzie jest droga do spoczynku światła?

A gdzie mieszkają mroki (...)[1]

Księga Hioba (księga 5, werset 15)

1

Henri Poincaré wchodził do aresztu śledczego spięty, czekając na łomot stalowych drzwi, wywołujący u niego doznania nieco podobne do dyzenterii, którą niegdyś zaraził się w Senegalu po wypiciu brudnej wody. Długa praca w zawodzie sprawiła, że nie były mu obce więzienne korytarze, jednak uderzenie stali o stal wciąż aż rozrywało od środka, jakby usiłując go zabić — i na swój sposób zabijało, przy każdej wizycie. Szantażyści, fałszerze, oszuści finansowi, mordercy, ludzie, którzy z miłości do pieniędzy bez wahania odebraliby życie, ale też fanatycy, zrozpaczeni, gdyby zabili mniej niż pół setki osób. Zamknięci w klatkach, przekonani, że są kimś wybitnym, lecz niezrozumianym, uważali, że fakt, iż coś wyrwali światu, ma swoje głębokie uzasadnienie. Zdaniem Poincarégo, zasłużyli na to, by codziennie słyszeć łomot tych drzwi. Większość z nich zasłużyła też na siebie nawzajem.

Innymi słowy, Stipo Banović miał odpowiednie towarzystwo.

Piętro aresztu przecinały snopy światła, niczym w katedrze padając z wysokich, nieotwierających się okien, do środka docierało jednak niewiele z holenderskiej wiosny. To było więzienie, a oddział zarezerwowano dla swoistych gwiazd, zbrodniarzy wojennych oczekujących procesu przed międzynarodowym trybunałem w Hadze. Cztery miesiące temu, po długich poszukiwaniach, które zawiodły Poincarégo do sześciu krajów oraz na dwa kontynenty, detektyw odnalazł Stipa Banovicia, mieszkającego na przedmieściach Wiednia wraz z młodą żoną, córką i synem. Wieczorem, kiedy ludzie z taranami roztrzaskali drzwi wejściowe, Banović czytał właśnie dzieciom bajki na dobranoc. Siedziały mu na kolanach, na bujanym fotelu przy kominku. Istny obraz rodzinnego szczęścia — tyle że w innym życiu Banović osobiście dokonał masakry siedemdziesięciu muzułmańskich mężczyzn i chłopców oraz brał w niej udział — niektóre ofiary były młodsze od kędzierzawych aniołków na jego kolanach. Żona Banovicia płakała rozdzierająco, płakały też dzieci, on zaś wykrzykiwał w doskonałym angielskim, chociaż z mocnym akcentem: „Nie widzicie, że zacząłem wszystko na nowo? Teraz prowadzę dobre życie!”

Jednak nie do Poincarégo należała decyzja. Przed przydzieleniem mu tej sprawy, przełożeni z lyońskiego Interpolu wysłali go do jaru, w którym znaleziono ciała. W Byłej Jugosławii nastała wtedy wiosna, topniejący śnieg zmieniał podróż w błotnistą udrękę. Dzień był jednak rześki, kiełkowała zieleń, szum strumieni zwiastował wszędzie możliwość życia. Wszędzie, tylko nie w zacienionym jarze, gdzie spokój zbielałych kości oraz łopot strzępów ubrań powalił Poincarégo na kolana. Nie do niego należała decyzja, czy należy wybaczyć. Zwyczajnie zrobił swoje, a teraz swoje zrobią sądy.

Zajmował się już teraz czymś innym, nadzorował w Amsterdamie zabezpieczenie ministerialnych spotkań WTO, Światowej Organizacji Handlu. Nie musiał składać tej wizyty, a jednak zjawił się, żeby ostatni raz, zanim wsiądzie do pociągu, spojrzeć na Banovicia, tak jak przed wyjazdem z domu sprawdziłby, czy wyłączył gaz. Kiedy tego człowieka nikt nie pilnował, był niebezpieczny. Poincaré musiał się upewnić, że jest na swoim miejscu, za kratami.

— Co za niespodzianka — oznajmił więzień, słysząc zbliżające się kroki.

— Stipo, mam dobre wieści. Oficjalnie kończę zajmować się twoją sprawą. Mam inny przydział. To wystarczy, aby poczuć nostalgię... Tak długo na ciebie polowałem.

Banović odwrócił się od niego. W kraciastej koszuli zapiętej pod szyję i drucianych okularach dawny komendant szwadronu śmierci przypominał bibliotekarza, którym był przed wojną w Bośni. Wysokie czoło, drobna budowa ciała, palce pianisty. Wyglądał raczej na uczonego niż na ludobójcę, a wrażenie to wzmacniała istna forteca książek prawniczych, którą wzniósł, oczekując na proces.

— Trwała wojna, działy się paskudne rzeczy — powiedział Banović, nadal odwrócony plecami. — Macie tych swoich świadków, zdradliwych skurwysynów. Inspektorze, prawo jednak zna pewien precedens. Warunki wojenne. Ludzie to bestie, to prawda, wystarczy chociażby pobieżnie zapoznać się z historią, żeby się o tym przekonać. Czy pan wie, co żołnierze Tytusa zrobili z Żydami uciekającymi z Jerozolimy?

— Tak naprawdę nic mnie to nie obchodzi — odparł Poincaré, podchodząc do krat.

Banović zerknął przez ramię.

— Rozcinali brzuchy żywym mężczyznom i kobietom, szukając połkniętego złota.

Poincaré wiedział, że gdyby spotkał się z nim sam na sam w bośniackich lasach, tam, gdzie nie sięgało prawo, umarłby i odpowiednio przy tym cierpiał. Teraz przed klatką Banovicia czuł się jakby stał w zoo przed drapieżnikiem zajmującym wysoką pozycję w łańcuchu pokarmowym. Stalowa krata dawała nieco bezpieczeństwa, ale i tak Banović emanował taką grozą, że Poincaré aż się cofnął, a serce zaczęło mu bić nierówno. Nigdy nie miał łatwej pracy. Przyjaciele zapowiadali, że przy swoim zamiłowaniu do opery oraz magazynów z horoskopami, wytrwa w tym fachu najwyżej trzy tygodnie. Po trzech dziesięcioleciach, pomimo sukcesów, nadal się zastanawiał, czy rzeczywiście nadaje się do tego zajęcia.

— Przeszły lata — powiedział więzień cichym, schrypniętym głosem. — Walka się skończyła. Zasłużyłem na spokojne życie, tak jak kombatanci. A teraz niech pan na mnie spojrzy, grzęznącego w kodeksach, mogącego jedynie całować zdjęcia swoich dzieci. Poincaré, to pańska wina. Inni ludzie, wysyłani przez Interpol, wykazali nieco rozsądku, nieco ludzkiej troski, zrozumienia dla tego, co mną kierowało. Odradziłem im poszukiwania i je przerwali. Jednak pan... — Sięgnął po jakieś zdjęcie, powoli przesunął po nim palcem.

Jak ten człowiek mógł w ogóle patrzeć na dzieci? Poincaré, nawet gdyby dożył setki, nigdy nie zapomniałby tego, co zobaczył w jarze, kości chłopców wyciągających ręce ku ojcom, braciom, sąsiadom, mężczyznom, którzy mogli zaoferować im tylko to, że umrą pierwsi. Wszystkich pozostawiono, by gnili, póki nie spadnie śnieg.

— Mogłem przerwać poszukiwania — zgodził się Poincaré. — Trwała wojna. Byłeś kombatantem.

Więzień przytaknął.

— A teraz wojna się skończyła i masz nową rodzinę, chcesz wrócić do domu.

Banović na myśl o tym przymknął oczy.

— Tak jak ci mężczyźni i chłopcy, oni też chcieli wrócić do domu. Stipo, czy błagali o litość? Powiedz, błagali?

Więzień wpatrywał się w korytarz, a Poincaré zastanawiał się, czy w ogóle dosłyszał te słowa. Okazało się, że dosłyszał, a odpowiedź, gdy już padła, była ostra jak piła.

— W czasie wojny dzieją się złe rzeczy — rzucił Banović. — Ale ty nigdy nie walczyłeś na wojnie, więc o tym ze mną nie rozmawiaj. Nie waż się mnie osądzać.

— Stipo, o to już się nie martw. Trybunał cię osądzi.

Areszt miał długość połowy boiska do piłki nożnej, ale obaj mężczyzn byli jedynymi przedstawicielami swoich gatunków na tej połaci ziemi.

Więzień się roześmiał.

— Po co w ogóle ta wizyta? No, powiedz, przecież taki z ciebie mądry człowiek.

— Budzisz we mnie odrazę.

— Ach! Co za szczerość. To już coś na początek. — Banović uniósł dwa palce w geście symbolizującym pokój i wycelował nimi w stronę oczu Poincarégo, potem swoich własnych.

— Powiem panu, inspektorze: przyszedł pan spojrzeć w lustro.

— Idź do diabła.

— Za późno... Byłem już u niego, przed laty. Niech pan przyzna — fascynuję pana!

— To, do czego mogę się przyznać, to wielkie pragnienie, aby patrzeć, jak gnijesz.

— I aby świat był chroniony przed takimi upiorami jak ja? — Banović raz jeszcze wskazał oczy Poincarégo, potem własne. — Niech pan się przyjrzy uważniej... Wie pan, naprawdę powinien pan mnie zabić, kiedy miał pan okazję.

Poincaré nachylił się bliżej krat.

— Prawie tak zrobiłem — wyszeptał, przysuwając się do Banovicia jeszcze bliżej. — Bez problemu mogłem zaraportować, że zostałeś zastrzelony podczas aresztowania. Ale to byłoby w twoim stylu. Nie. Widziałem, co zostawiłeś w tamtym jarze. Staniesz przed trybunałem, zostaniesz osądzony i zgnijesz.

Jeszcze zanim dotarł do połowy długości korytarza, fala wrzasków i inwektyw opłynęła go jak nieczystości w kanale.

— To były zwierzęta! Poincaré, czytałeś moje akta, wiesz, że już kiedyś miałem rodzinę! Troje dzieci, zgwałconych i wypatroszonych — na oczach swojej matki, mojej Sylvie! Sylvie zgwałcono na oczach jej rodziców! Potem rozcięli jej brzuch, gdzie nosiła nasze nienarodzone dziecko, a jej rodziców zostawiono przy życiu, żeby błagali, by ktoś ich zabił! Przecież o tym czytałeś, inspektorze! A jednak się zjawiłeś. A czy kiedyś przystanąłeś, żeby się zastanowić, dlaczego człowiek zmienia się w maszynę do zabijania? Byłem zwyczajnym człowiekiem. Dobrym człowiekiem! Miałem rodzinę i pracę. A potem zniszczyła nas wojna, wojna, której nie rozpętałem i której nie chciałem. Zanim umrę, postaram się, żebyś poczuł to samo co ja. Przysięgam, jeszcze to poczujesz!

„Nie ode mnie zależy, kto ma wyjść na wolność”. Inspektor powtarzał sobie te słowa, jakby stanowiły talizman, pozwalający przekroczyć bramę na końcu aresztu, a potem następną i jeszcze jedną, aż do ostatniej, zamkniętej, stal za stalą. Zatrzymał się za murami więzienia, gdzie nie docierała już udręka Banovicia. „To nie ja decyduję”. Poincaré ciężko oparł się o furgonetkę, wsunął do ust dwie pastylki.

Czuł zbliżający się atak.

Pociąg z Hagi do Amsterdamu przemierzał pola, rozciągające się barwnymi prostokątami. Pod kopułą ciężkich chmur, sunących znad Morza Północnego, słynne holenderskie tulipany stanowiły antidotum na znużenie. Poincaré potrzebował pomocy. Banović zdenerwował go bardziej, niż sam odważył się przyznać. Nawet teraz, po upływie godziny, serce nadal biło mu nierówno — nawet jeśli nie ze strachu, to dlatego, że w inspektora wymierzono gigantyczną nienawiść. „To nic zagrażającego życiu”, zapewniali lekarze. „Nieprzyjemna arytmia. Może ją wywołać za dużo wina. A także zimne napoje, czasem stres. Ma pan stresującą pracę?”

Wkrótce pastylki wyrównają rytm serca i życie znowu zacznie wyglądać tak, jak powinno. Takie rzeczy już się zdarzały, konfrontacja z tępą, głuchą i ślepą wściekłością ludzi wsadzonych za kraty. Odsunie od siebie wybuch Banovicia, jak nauczył się robić już dawno temu.

Otworzył klapkę telefonu i czekał na połączenie, mając nadzieję, że się dodzwoni.

— To ja — powiedział w końcu.

— Ach... Henri! Wszystko w porządku? Wydajesz się zmęczony.

— Nie całkiem.

— Ten człowiek, w Hadze? Powiedziałeś, że chciałbyś już to zakończyć.

— Wiem.

— No to... zakończ. Wczoraj wieczorem dzwonił Etienne. Po wszystkim przyjedzie do nas, do domku na wsi, z Lucille i dziećmi. Wiesz, jaka to dla nich męka poustawiać sobie grafiki zajęć. Obiecaj, że dasz sobie spokój z pracą, póki nie wrócimy do Lyonu.

— Wiesz, będę zajęty w weekend — odparł.

Nie odpowiedziała. Właściwie nie musiała.

— Z Amsterdamu pojadę prosto do domu. Obiecuję.

— Już ci wystarczy, idź na emeryturę.

Zważywszy na dzisiejszy poranek, stanowiło to kuszącą możliwość. Przez trzydzieści lat przepracowanych w Interpolu, gdy wspinał się na kolejne szczeble kariery, nie miał dosłownie ani jednego urlopu, którego by nie opóźniło albo nie zakłóciło jakieś specjalne zlecenie z centrali. Kiedyś, w Patagonii, w dolinie rzeki, odizolowanej niczym Rów Mariański, miejscowy urzędnik konno przywiózł nakaz, by w drodze powrotnej do Francji inspektor Poincaré skonsultował się z policją państwową w Buenos Aires w sprawie kradzieży dzieł sztuki.

— Teleks z Interpolu w Lyonie — oznajmił tamten urzędnik, z kapeluszem w ręku, wyraźnie tak zakłopotany zakłóceniem rodzinnego wypoczynku, że Poincaré wręcz nie miał serca protestować. Claire, dla odmiany, zasłoniła dłońmi uszy małego Etienne’a i zamiast próbować zabić posłańca, zwróciła się do męża:

— Henri, a nie możemy pojechać gdzieś dalej od cywilizacji? Może następnym razem spróbujemy w Arktyce?

To i tak nic by nie dało. Interpol przydzielał Poincarégo do zadań o znaczeniu strategicznym, nie bacząc na urlopy. Pracownicy instytucji zajmujących się sprawami bezpieczeństwa w Europie Zachodniej oraz obu Amerykach postrzegali go zazwyczaj jako starzejącego się z godnością agenta. Co stracił pod względem fizycznym, zyskał pod względem intuicji. Potrafił przewidzieć kroki przestępcy tak, jakby szedł w ślad za nim, a jego upór stał się wręcz legendarny — schwytanie Banovicia stanowiło najświeższy przykład.

Jednak upór miał swoją cenę. W dni takie jak ten serce domagało się mniej stresującej pracy i wtedy Poincaré zastanawiał się nad emeryturą w Dordogne. Lecz nie mógł na nią przejść, jeszcze nie teraz, bo pytanie, które tak niewiarygodnie ciągnęło go do pracy w policji — skąd wynaturzenia w rodzaju Banovicia biorą się na świecie, na tyle sposobów pięknym ponad wszelką miarę — nie doczekało się dotąd odpowiedzi.

Zawsze się pojawiała jakaś następna sprawa.

2

Paolo Ludovici był chudy jak szczapa. Spotkał się z Poincarém w Amsterdam Centraal, gdzie skierowano go z Krajowego Biura Interpolu w Mediolanie i bez zbędnych wstępów wręczył mu akta.

— Mamy problem — oznajmił. — Kiedy byliśmy w Hadze, jakaś eksplozja zmiotła szczyt hotelu przy Herengracht.

— Ani chwili spokoju — stwierdził Poincaré, otwierając teczkę z papierami.

— Nie wiemy, czy to miało jakiś związek ze spotkaniem Światowej Organizacji Handlu. Ofiarą zamachu padł James Fenster, matematyk, wykładowca Uniwersytetu Harvarda. Miał zaplanowane wystąpienie na piątkowej, porannej sesji. Studia w Princeton, kawaler, nikogo na utrzymaniu. Urodzony w New Jersey. Politycznie agnostyk. Żadnego długu wartego uwagi.

Ludovici wziął jedną z kupionych przez Poincarégo kaw i wsunął się do nieoznakowanego auta, pożyczonego od holenderskiej policji.

— W każdym razie w tamtym pokoju zameldowany był tylko Fenster. To, co z niego zostało, wygląda jak przypalony befsztyk.

Poincaré zamknął oczy.

— Miał trzydzieści lat... Chryste, ja mam trzydziestkę.

— Paolo, powiedz coś użytecznego.

— Dobra. Dane stomatologiczne przefaksują nam z Bostonu. Policja z Massachusetts zabezpieczyła już biuro i mieszkanie Fenstera. Zbierają próbki DNA do analizy, porównamy je z tym, co zdołamy uzyskać ze zwłok. Henri, nie ma jakichś dużych wątpliwości, kto to był. Recepcjonista potwierdził, że dwadzieścia minut przed eksplozją Fenster wziął klucz do pokoju 4-E. Nagranie z kamery w holu pokazuje go, jak wchodzi do budynku o godzinie dziewiątej czterdzieści jeden. Bomba wybuchła o godzinie dziesiątej trzy, zmiatając pokój 4-E.

Ludovici uruchomił auto.

— Tak dla twojej wiadomości, zamachowiec użył nadchloranu amonu.

— Que’est-ce que c’est?

— To paliwo rakietowe.

Paolo zwiększył obroty silnika i wyrwał renówką na Prins Hendrikkade, tak jakby ruszał do wyścigu Formuły Pierwszej. Równie szybko wcisnął hamulec, unikając zderzenia ze starszym panem, który spokojnie pedałował środkiem ulicy. Przy okazji sprawił, że Poincaré oblał się kawą.

Inspektor gwałtownie obrócił się w fotelu i spojrzał na plamę na spodniach.

— Paolo!

— Rany boskie, to tylko kawa. Daj spokój. — Ludovici przycisnął klakson i wrzucił bieg. — Zapłacę za czyszczenie.

Henri był wściekły, ale Ludovici albo tego nie zauważył, albo się nie przejął. Poincaré wyszarpnął plik chusteczek higienicznych ze schowka na rękawiczki. Przynajmniej dobrze, że szok wpompował mu do organizmu tyle adrenaliny, by serce zaskoczyło i znowu biło normalnym rytmem. Na wszelki wypadek sprawdził puls — bu-bum... bu-bum... bu-bum... — istny metronom. Potem wziął się do wycierania plamy. Paolo w pewnym sensie wyświadczył mu przysługę, ale przez niego na miejscu przestępstwa będzie wyglądał, jakby się posikał.

Co zrobić z tym Ludovicim? Paolo był protegowanym Poincarégo, inspektor zażyczył sobie jego udziału w tym śledztwie, jednak tego Włocha dało się tylko albo kochać, albo nienawidzić. W akcji nastawiał się wyłącznie na jedno tempo i jeden kierunek — szybko oraz do przodu — a metabolizmem dorównywał chyba kolibrowi. Zwykle pracował osiemnaście godzin na dobę, przy okazji zwiększając wydajność każdego, kto trafił na jego orbitę. Jadł prędko, mówił prędko, prędko wyciągał wnioski, zwykle prawidłowe, a dziewczyny zmieniał tak szybko i bezdusznie, że szokował nawet wyrozumiałego Poincarégo.

Ludovici był także przystojny, nie piękny jak model, lecz niezmiernie pewny siebie, co na wielu osobach robiło takie samo wrażenie. Zauważano go, gdy wchodził do jakiegoś pomieszczenia. Miał słabość do płaszczów luźno zwisających z ramion, takich jak u Felliniego. Generalnie ubierał się w stylu, który Poincaré potrafił znieść tylko u Włochów. Jedyną wadę Paola, którą się martwił, stanowiła skłonność do ryzyka, czasem głupiego, podejmowanego ze złudną pewnością, że na pewno nic się nie stanie. Kiedy się poznali przy okazji śledztwa prowadzonego w Marsylii dwa lata temu, Ludovici zignorował wyraźne polecenie i sam wszedł do pokoju hotelowego, w którym zabarykadował się przemytnik narkotyków. Nie miał kamizelki kuloodpornej ani krótkofalówki, nie miał broni, chciał tylko „pogadać”. Hotel otoczyły ze dwa tuziny policjantów z oddziału do operacji specjalnych, wszyscy na pozycjach, za osłoną. Agent i zbieg pogadali sobie, doskonale widoczni w celownikach snajperów, a godzinę później Ludovici wyszedł.

— Powiedział, że chce pizzę i butelkę Mas de Gourgonnier, rocznik 2002 — oznajmił, gdy domagano się jakichś informacji. Dowództwo posłało więc po pizzę i znalazło wino. Uciekinier najadł się, a potem, błędnie szacując szanse wyrwania się z obławy przez wszczęcie strzelaniny, zginął od kuli snajpera, która trafiła go w głowę. Kiedy Poincaré zjawił się tam, aby poznać młodego agenta, który odkrył w Brindisi gang przemytników i za pośrednictwem Interpolu z Lyonu urządził szmuglerom przyjęcie powitalne w Marsylii, zastał Ludoviciego siedzącego samotnie przy postawionej pionowo skrzyni i dojadającego pizzę po zabitym.

— Chyba pan nie sądzi, że to miało jakąś wartość dowodową?

Poincaré od razu go polubił.

— Tytuł jego wykładu... poczekaj chwilę. — Ludovici z trudem wyciągnął z kieszeni jakiś świstek i odczytał, jednocześnie manewrując między samochodami. Znowu gwałtownie zatrzymał auto, tym razem centymetry od nastolatka, który zszedł z krawężnika, a teraz rozrzucił po ulicy frytki z majonezem. Paolo odsunął szybę, rzucił chłopakowi pieniądze w ramach rekompensaty za szkodę, krzycząc, by na przyszłość patrzył, gdzie chodzi.

— Matematyczna nieuchronność ekonomii globalnej — oznajmił, zwracając się w stronę Poincarégo. Zanim dodał gazu, nastolatek zdążył jeszcze walnąć pięścią w bagażnik auta.

— Nieuchronność ekonomii globalnej? Ten Fenster musiał być pupilkiem Światowej Organizacji Handlu. To by wyjaśniało, skąd się wziął w mieście.

Szybko przejechali przez plac, gdzie na postumencie zastygł jakiś pulchny, holenderski kupiec z czasów świetności miasta, zanieczyszczany przez pokolenia gołębi.

— Kto zabija matematyka? Jeśli wykluczyć typowe przyczyny, dług, zawód miłosny i tym podobne... — Ruch uliczny zelżał kilka przecznic dalej, na kolejnym placu, ponad którym górował jeszcze jeden dobrze odżywiony mieszczanin. Pod pomnikiem w wąskim prostokącie wyznaczonym policyjnymi barierkami stał tłumek protestujących, skandując: „WTO... Nie dla WTO!... WTO!” Poincaré zobaczył ich transparent, prześcieradło, na którym namalowano sklepową kasę z otwartą szufladą, stojącą na kuli ziemskiej. Tam, skąd powinny wychodzić rachunki, niczym w jakiejś pułapce na niedźwiedzie wili się zwykli ludzie, z etykietami podpisanymi nazwami państw Trzeciego Świata.

Ludovici dodał gazu.

— Kto mógłby zabić matematyka poza innym matematykiem? Podobno są zazdrośni o sukcesy jak jasna cholera. Może tutaj chodzi o to, kto mógł zabić, żeby dosięgnąć WTO?

Wrzucił niższy bieg, kierując się do zaparkowanych, błyskających światłami pojazdów różnych służb.

Poincaré spojrzał przez kanał na wąską, brukowaną uliczkę, przy której stały ceglane domy tak ciasno jak ziarna na kolbie kukurydzy. Wieki temu były spichrzami, do wielu przytwierdzono dźwigi służące do podnoszenia towarów na wyższe piętra. Większość spadzistych dachów skryło się pod ceglanymi wiatami w kształcie dzwonów, stopni i okrętowych dziobów. Jednemu z budynków brakowało wyszukanej fasady. Coś zdmuchnęło mu szczyt.

Ludovici zacisnął szczęki i pokiwał głową.

— Bliżej już nie zdołamy podjechać — oznajmił, parkując auto. — Stąd pójdziemy na piechotę.

Przypisy

[1]  Przekłady wszystkich cytatów z Biblii zaczerpnięto z internetowego wydania Biblii Tysiąclecia (przyp. tłum.).

Koniec wersji demonstracyjnej.