Korekta

Hanna Lachowska

Barbara Cywińska

Zdjęcie na okładce

© Pindyurin Vasily/Shutterstock

Tytuł oryginału

Wicked Beat

Copyright © 2013 by Olivia Cunning.

First published in English Sourcebooks Casablanca,

an imprint of Sourcebooks, Inc. www.sourcebooks.com

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5034-2

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Pamięci Jimmy’ego „Reva” Sullivana,

którego granie już zawsze będzie nadawać rytm

mojemu sercu

Rozdział 1

Rebeka poprawiła poduszkę pod głową swojego starszego brata. Wygładziła koc na jego nogach. Zdjęła włos z jego szpitalnej piżamy i rzuciła na błękitną wykładzinę. Ułożyła jego rękę w bardziej naturalnej pozycji u boku. Polizała kciuk i starła kropeczkę musztardy tuż przy kąciku jego ust.

Dave skrzywił się i odwrócił głowę, próbując uniknąć tego kociego mycia.

– Przestaniesz wreszcie, Reb?

– Przepraszam – powiedziała. – Po prostu jestem zdenerwowana. Oni naprawdę przyjdą?

– Oczywiście że przyjdą. W przyszłym tygodniu wracają w trasę i jeszcze mnie nie wylali. – Dave skrzywił się i jedną ręką chwycił koc. Już prawie mógł mocno go ścisnąć. Rebeką targały na przemian duma i rozpacz na myśl, jak wiele Dave osiągnął od czasu wypadku i jak wiele mu jeszcze brakowało do pełnego wyzdrowienia. – I w życiu się nie zgodzą na ten plan, Reb. W życiu. Nie ma mowy.

– Przecież zastąpię cię tylko tymczasowo, Dave. Dopóki nie będziesz mógł wrócić w trasę. Nikt nie ma wątpliwości, że jesteś najlepszym inżynierem dźwięku na tym świecie, a do tego wymyśliłeś doskonałe rozwiązanie ich problemu. Nie wyleją cię.

– Nie mają wyboru, Reb. Nie mogę być ich dźwiękowcem, jeśli nie mogę dosięgnąć stołu mikserskiego. A nawet gdybym mógł dosięgnąć, nie dam rady wystarczająco szybko ustawiać suwaków, żeby nadążyć za zespołem w trakcie występu na żywo.

– Ale to tylko kwestia czasu, Dave. Po prostu musisz wyzdrowieć. A ja mogę obsługiwać twój stół, dopóki nie będziesz gotów wrócić do pracy. Jestem szczęśliwa, że mogę ci pomóc. – Tak naprawdę Dave pomagał jej bardziej niż ona jemu. Żaden metalowy zespół nie chciał zatrudnić kobiety w charakterze głównego reżysera dźwięku na żywo. Dave ostrzegał ją, zanim zaczęła szkołę. Mówił jej, że będzie miksowała pop na koncertach w galeriach handlowych. Rebeka bardzo chciała mu udowodnić, że będzie inaczej, ale jak na razie całe to chcenie doprowadziło ją donikąd. Gdyby tylko ktoś dał jej szansę, pokazałaby im wszystkim, że kobieta potrafi być równie metalowa jak facet.

– Wiem, jak bardzo chcesz pomóc, siostrzyczko, ale naprawdę nie sądzę, żeby oni się na to zgodzili. Musisz zacząć od podstaw i powoli piąć się w górę, a nie oczekiwać, że zaraz po szkole dostaniesz fuchę u jednej z najsławniejszych kapel w branży.

Rebeka westchnęła, załamana. Postarała się nie zrobić zbyt nadąsanej miny. Wiedziała, że Dave ma rację, ale cierpliwość nigdy nie była jej największą zaletą. Szczerze mówiąc, cierpliwość nawet nie znała jej adresu.

– Ale zrobię, co w mojej mocy, żeby przedstawić im to jako sensowne rozwiązanie – dodał. – Spróbuję ich przekonać, że jesteś wystarczająco dobra, by zająć moje miejsce.

Posłała mu uśmiech pod tytułem „spraw, żeby twój starszy braciszek poczuł się jak bohater”.

– Naprawdę?

– Tylko nie rozczaruj się za bardzo, jeśli się nie zgodzą.

To by ją zdruzgotało. Wielbiła Sinnersów, wielbiła każdą nutę każdej piosenki, jaką kiedykolwiek stworzyły ich utalentowane dłonie, palce, usta, stopy i każda inna część ciała, jakiej używali do komponowania muzyki. W college’u Rebeka napisała o nich pracę dyplomową, która została uznana za genialną i wywindowała ją na szczyt listy najlepszych studentów ostatniego roku. Dave się uśmiechnął. Jego spojrzenie przesunęło się na jej świeżo przefarbowane włosy. Uśmiech zmienił się w grymas.

– Mama widziała twoją fryzurę? – spytał.

Rebeka wyszczerzyła się radośnie i przygładziła dłonią sięgające ramion platynowe włosy. Ostatnio ufarbowała spodnią warstwę na kobaltowy błękit. Od kiedy jej odrosły, lubiła robić z nimi rzeczy, które ściągały na nie uwagę. Zabawne, że bycie łysą jak kolano w wieku dwudziestu czterech lat tak na nią podziałało. Poza tym Rebeka zawsze uwielbiała doprowadzać matkę do apopleksji, nawet jeśli oznaczało to narażanie się na regularne egzorcyzmy.

– Myślisz, że jej się spodoba?

– Ehm, nie.

– I dobrze. – Zachichotała. – No więc, odwiedzą cię wszyscy członkowie zespołu? – Jej serce tłukło się z podniecenia.

Dave odpowiedział szerokim uśmiechem.

– Pytasz o to, czy przyjdzie Trey?

Wydało się. Od dawna dziko pożądała gitarzysty rytmicznego Sinnersów, Treya Millsa, i Dave o tym wiedział. Pewnie dlatego, że za każdym razem, kiedy z nim rozmawiała albo korespondowała, pytała, co porabia Trey. A Dave zamiast tego odpowiadał jej, kogo Trey obrabia. Ani trochę nie ostudziło to jej zainteresowania. Wręcz przeciwnie, dzięki długiej liście podbojów był jeszcze bardziej intrygujący. Rebeka była pewna, że Trey mógłby jej nauczyć tego czy owego w łóżku, a rozpaczliwie potrzebowała nadrobić zaległości w tej dziedzinie.

– Nie wiem, czy Brian już wrócił – odparł Dave. – Pewnie siedzi jeszcze w Kansas City z żoną, ale reszta na pewno tu wpadnie. Włącznie z Treyem „Puszczalskim” Millsem. Byłoby lepiej dla ciebie, gdybyś trzymała się od niego z daleka.

O nie, z całą pewnością nie byłoby lepiej. Ten facet był stworzony do tego, żeby go zjeść w całości. A kto by się martwił niestrawnością? Na pewno nie ona.

Ktoś zapukał do drzwi.

Czy to oni? Serce Rebeki zatrzymało się na chwilę.

– Proszę! – zawołał Dave.

Drzwi otworzyły się i mężczyzna z niegrzecznych snów Rebeki zajrzał do pokoju. Kruczoczarne włosy zasłaniały jedno ze zmysłowych, zielonych oczu, seks wręcz parował z jego skóry. Trey Mills obejrzał sobie Rebekę od stóp do głów, aż jej całe ciało oblał żar. Kiedy posłał Dave’owi krzywy uśmiech, jej temperatura skoczyła o parę stopni.

– Sorry, nie chcieliśmy przeszkadzać w imprezie. – Trey uniósł czarne brwi, z których jedna przekłuta była małym, srebrnym kółkiem. – Przyjdziemy później.

Zamknął drzwi.

Boże, chciał sobie pójść!

Rebeka popędziła przez pokój i szarpnęła drzwi.

– Czekaj, nie idźcie. Nie ma żadnej imprezy. Jestem młodszą siostrą Dave’a. Rebeka.

Eric puścił czoło Jace’a i zagapił się z otwartymi ustami.

Na nią.

Trwało to kilka minut.

Zapomniał, dlaczego trzymał Jace’a w zapaśniczym chwycie. Miało to coś wspólnego z pierścionkiem zaręczynowym i dziewczyną Jace’a, Aggie, która zarabiała jako dominatrix. Zapomniał, że ma odebrać robiony na zamówienie talerz do swojej perkusji po odwiedzinach u – jak mu było – Dave’a, który właśnie wychodził do domu ze szpitala. Zapomniał, że chodzenie polega na naprzemiennym stawianiu nóg, prawa-lewa, prawa-lewa, a nie lewa, lewa, lewa, potknięcie, prawa. Zapomniał, że aby oddychać, trzeba napełnić powietrzem płuca.

Eric udławił się własnym językiem.

To była ona. Stała wprost przed nim. Sięgała mu do ramienia. Drobna. Kobieca. O włosach barwy złota i błękitu. Piękna i słodka w dwóch różnych podkolanówkach, liliowej koszulce na ramiączkach i zielonej miniówce. To naprawdę była ona. Kobieta z jego niegrzecznych snów.

I mizdrzyła się do Treya.

Sukinsyn.

Zaraz, pomyślał Eric. Nie wolno wyciągać pochopnych wniosków. Być może źle odczytał znaki. Nie widział jej nigdy wcześniej, więc musiał się upewnić. Uniósł długi kosmyk włosów, który co czterdzieści dziewięć dni farbował na inny jaskrawy kolor. Pamięć go nie myliła. Aktualnie kosmyk był kobaltowobłękitny – w dokładnie tym samym odcieniu, co spodnia warstwa jej włosów. Jakie było prawdopodobieństwo, że to był przypadek? To musiał być kismet. Przeznaczenie. Los. Opatrzność. Wszystkie z powyższych…

Powiedziała, że ma na imię Rebeka. Było to ulubione imię Erica. Od tej chwili.

Rebeka oderwała oczy od Treya na dość długą chwilę, by zauważyć, że Eric ogląda swoje włosy jak debil.

– Ładny kolor – powiedziała z szelmowskim uśmiechem.

Eric gapił się dalej.

Na nią.

Przez jakieś pięć minut.

Rozmowa toczyła się wokół niego, ale on nie mógł przestać się gapić. Oczy mu wyschły i zaczęły piec, bo nie mrugał.

Coś trzepnęło go w bok głowy. Eric drgnął, odwrócił się i ujrzał Seda, wokalistę Sinnersów, który patrzył na niego, jakby na coś czekał.

– No więc?

– No więc co?

– Myślisz, że powinniśmy jej dać szansę? – spytał Sed.

Najwidoczniej Eric przeoczył coś, kiedy się tak gapił, potykał, przyduszał, znów gapił i nie mrugał.

Jace walnął go w plecy.

– Wszystko dobrze, Sticks? – spytał. – Zjadłeś zepsuty ser?

Ser? Co to jest ser, do cholery?

Mózg Erica zwykle funkcjonował całkiem sprawnie, ale widocznie nie przy tej megaseksownej istocie.

– Obiecuję, że postaram się najlepiej, jak umiem – zapewniła Rebeka i jej miękki głos obudził w nim najróżniejsze dziwne emocje. Puściła rękę Treya i stanęła wprost przed Erikiem. Od truskawkowego zapachu jej szamponu zmiękły mu kolana. A może to przez tych dwoje błękitnych oczu, które patrzyły na niego spod gęstych, czarnych rzęs. – Pozwolisz, żebym dla was pracowała? – Dotknęła środka jego piersi i jego serce wyskoczyło do koniuszka jej palca. – Nie pożałujesz.

Eric z trudem przełknął ślinę. Nie miał pojęcia, o czym ona mówi, ale pomysł, żeby pracowała dla niego w jakimkolwiek charakterze, musiał być świetny.

– Tak.

Wydała z siebie radosny pisk, objęła Erica i uściskała. O mało nie zbiła go z nóg, kiedy zaczęła podskakiwać. Zanim jednak zdążył porwać ją na ręce i zanieść do najbliższego sędziego pokoju, by wyrecytować przysięgę małżeńską, puściła go i uściskała Jace’a, a potem Seda. Eric skrzywił się, kiedy przylgnęła do Treya. Było jasne jak słońce, na kogo ma ochotę. Teraz, kiedy on i Trey Mills zostali ostatnimi singlami w zespole, Eric sądził, że będzie miał spore szanse poderwać sobie jakąś miłą dziewczynę.

Marzenia ściętej głowy.

Trey szepnął jej coś do ucha. Zachichotała i odszepnęła:

– Nie tutaj.

Eric odwrócił się, znalazł najbliższą ścianę i zaczął rytmicznie tłuc w nią głową.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Tytulowa

Redakcyjna

Dedykacja

Rozdział 1