Redakcja stylistyczna

Izabella Sieńko-Holewa

Korekta

Katarzyna Pietruszka

Tytuł oryginału

Anything He Wants

Anything He Wants © 2012 Sara Fawkes

Published by arrangement with St. Martin’s Press, LLC.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2012 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4523-2

Warszawa 2012. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o. o.

Rozdział 1

Ostatnio najlepszą rzeczą w mojej pracy był widok boskiego nieznajomego, którego spotykałam co rano.

Pomknęłam przez hol do windy tak szybko, jak pozwalały przyzwoitość oraz szpilki. Ominęłam drabiny i robotników wymieniających przestarzałą instalację elektryczną w wiekowym budynku. Ciemnowłosy nieznajomy pojawiał się przy windach o 8.20, co do minuty. Dzisiaj też tak było. Utorowałam sobie drogę przez tłum i stanęłam blisko niego, ale nie na tyle, żeby to wyglądało podejrzanie. Wpatrywałam się w drzwi windy, nie zwracając na niego uwagi. To nie była gra, choć mogło się tak wydawać. Tak przystojni mężczyźni zawsze pozostawali poza moim zasięgiem, a ten nie był wyjątkiem.

Ale to nie znaczyło, że nie mogę sobie pomarzyć.

Drzwi otworzyły się i wraz z innymi weszłam do środka. Potem upewniłam się, że przycisk mojego piętra został wciśnięty. Stary – albo „historyczny”, jak niektórzy lubili mawiać – budynek przechodził właśnie całościową renowację. Wszystko było wymieniane i dostosowywane do współczesnych wymogów, ale windy pozostały w starym stylu. Były mniejsze i wolniejsze niż te nowoczesne, ale metalowa klatka spełniała swoje zadanie i wwoziła nas na wyższe piętra.

Poprawiłam na ramieniu dużą torbę, szybko spojrzałam w bok i podchwyciłam jego spojrzenie. Wiedział, że go obserwuję? Zaczerwieniłam się i znów zerknęłam przed siebie, a drzwi otworzyły się i wypuściły kolejną porcję ludzi. Miałam przed sobą jeszcze jedenaście pięter. Jako pracownik tymczasowy wprowadzałam dane do bazy Hamilton Industries. Firma zajmowała samą górę budynku, ale mój mały boks był wciśnięty w jakiś zapomniany kąt na jednym z pośrednich pięter.

Uwielbiałam bardzo eleganckich, zadbanych mężczyzn, a ciemnowłosy nieznajomy zawsze był nienagannie ubrany. Jego garnitury i krawaty kosztowały pewnie więcej, niż zarabiałam w miesiąc. Emanował aurą wyższych sfer. Stanowczo był nie z mojej ligi, ale to nie powstrzymywało mnie przed fantazjowaniem na jego temat. Przystojny nieznajomy występował w moich snach, widziałam jego twarz, gdy tylko zamknęłam oczy. Od dobrego roku nie miałam między nogami nic, co nie działałoby na baterie, więc moje marzenia były dość perwersyjne. Pomyślałam o nich przez chwilę i uśmiech wypełzł mi na twarz. Nie trzeba było wiele, żeby mnie nakręcić, ale wizja tego, jak jestem popychana na ścianę i zdobywana… Tak, dalej!

Pasażerowie nadal wysiadali i kiedy drzwi za którymś razem się zamknęły, otrząsnęłam się z marzeń, bo po raz pierwszy zostałam z nieznajomym całkiem sama. Nerwowo odchrząknęłam i wolną ręką wygładziłam ołówkową spódnicę. Stara winda pięła się w górę, żeby dowieźć mnie do mojego biurka. Oddychaj, Lucy, pamiętaj, żeby oddychać. Czułam w brzuchu narastające pożądanie, podsycane myślami o wszystkich świństewkach, które można wyczyniać w windzie. Ciekawe, czy tu jest kamera…

…

Usłyszałam za plecami szelest, a potem zobaczyłam silną dłoń, która pojawiła się przede mną i wcisnęła czerwony przycisk. Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, po obu stronach mojej głowy pojawiły się ręce, a cichy głos mruknął mi do ucha:

– Widuję cię w tej windzie codziennie rano. Rozumiem, że to nie przypadek?

Zszokowana, nie mogłam wydobyć z siebie głosu i tylko mrugałam szeroko otwartymi oczami. Powinnam się uszczypnąć? Czy to się dzieje naprawdę?

Do drzwi windy dociskało mnie potężne ciało, a dotyk zimnego metalu na moich w jednej chwili stwardniałych i wrażliwych brodawkach wywołał stłumiony jęk.

– Co… – zaczęłam, ale natychmiast zapomniałam, co chciałam powiedzieć, kiedy poczułam na biodrze twardy, długi kształt.

– Czuję twoje podniecenie – mruknął, a od tego niskiego seksownego głosu ścisnęło mnie w dołku. – Codziennie rano wsiadasz do tej windy, a ja czuję, czego ci trzeba. – Przesunął jedną rękę w dół i ścisnął moją dłoń, a twarz przysunął do mojej szyi. – Jak masz na imię?

Miałam pustkę w głowie i nie umiałam odpowiedzieć nawet na najprostsze pytanie. Boże, ten głos wprost ocieka seksem, pomyślałam dziko i podniosłam ręce, żeby zaprzeć się o drzwi.

– Lucy – powiedziałam w końcu, z nadzieją, że zwarcie w mózgu już się skończyło.

– Lucy – powtórzył i zadrżałam, słysząc swoje imię wypowiedziane tym aż nazbyt seksownym głosem. – Muszę się przekonać, czy smakujesz tak samo dobrze, jak pachniesz.

W jego głosie nie było prośby o pozwolenie, jedynie nieznoszące sprzeciwu żądanie, więc odwróciłam głowę, żeby mu się poddać. Przesunął usta po miękkiej skórze za uchem, wysunął język, żeby mnie dotknąć, skubnął zębami płatek ucha i wtedy jęknęłam, wciskając się w niego plecami. Przesunął biodra, a mój oddech stał się szybszy. Napalone staccato w kompletnej ciszy.

– Boże, jesteś tak cholernie gorąca. – Przesunął dłoń po moim boku, biodrze i w dół uda, aż natrafił na skraj spódnicy. Potem pokonał tę samą trasę w przeciwnym kierunku, delikatnie muskając palcami wewnętrzną stronę moich ud. Podciągał mi przy tym spódnicę na biodra. Odruchowo rozsunęłam nogi, żeby ułatwić mu dostęp i głośno złapałam powietrze, kiedy poczułam palce na mokrych majtkach i nacisk na rozpalone wejście.

Czy to się działo naprawdę? Byłam uwięziona, przygwożdżona do metalowych drzwi gorącym ciałem. Realizowały się wszystkie fantazje, jakie kiedykolwiek snułam i nie mogłam pohamować wytrenowanych reakcji.

Pulsującymi palcami przesuwał po mojej łechtaczce, coraz intensywniej. Poruszałam biodrami, nie panując nad tym, dopraszałam się o więcej. Krzyknęłam, kiedy ugryzł mnie w ramię, a potem wsunął palce pod gumkę, pod cienką bawełnę, gładził wilgotną skórę i zaatakował delikatną dziurkę w taki sposób, że głośno jęknęłam.

– Chodź do mnie – mruknął niskim głosem Vina Diesla i przesuwał usta i zęby wzdłuż odsłoniętej linii szyi i ramienia. Palce wpychał głębiej, kciukiem pocierał stwardniałą wypukłość, a ja wyprężyłam się ze stłumionym jękiem. Oparłam czoło o twardą stal drzwi i zadrżałam, w jednej chwili bezsilna.

Po prawej stronie, pod tablicą z przyciskami, zadzwonił telefon.

Zesztywniałam, zszokowana, a ostre dźwięki przedzierały się przez ciemną mgłę, w której się pogrążyłam. Żądza ustąpiła miejsca wstydowi i odepchnęłam się od drzwi, żeby się uwolnić. Nieznajomy wycofał się, żeby zrobić mi miejsce i ponownie wcisnął czerwony przycisk. W pośpiechu poprawiłam ubranie, a kiedy winda ruszyła, telefon przestał dzwonić.

– Smakujesz lepiej, niż sobie wyobrażałem.

Bezradna wobec tego głosu odwróciłam się i zobaczyłam, że oblizuje palce. Od jego spojrzenia ugięły się pode mną kolana. Ale dźwięk telefonu wyrwał mnie z ekstazy i teraz po omacku naciskałam wszystkie guziki z numerami pięter, na które natrafiłam. To go tylko rozbawiło. Kiedy drzwi się otworzyły i zobaczyłam pusty korytarz dwa piętra pode mną, wytoczyłam się z windy. Na szczęście w korytarzu nie było nikogo. Ulżyło mi, bo nie byłam pewna, czy w tamtej chwili zniosłabym czyjekolwiek zainteresowanie.

Odwróciłam się na krótkie gwizdnięcie i zobaczyłam, że nieznajomy podnosi moją torbę i mi ją podaje. Ześlizgnęła mi się z ramienia i zapomniana leżała na podłodze, gdy my… Odchrząknęłam i wzięłam ją z taką godnością, na jaką mogłam się zdobyć.

Uśmiechnął się i to zmieniło całe jego oblicze. Gapiłam się, ogłupiała, na zniewalającą twarz, a on mrugnął.

– Do zobaczenia – powiedział, kiedy drzwi windy zamknęły się i chwilowo uwięziły mnie na niższym piętrze.

Głęboko zaczerpnęłam powietrza i zaczęłam poprawiać ubranie, roztrzęsionymi palcami wciskając bluzkę za pasek spódnicy. Największy problem miałam z majtkami – gdybym w nich została, miałabym mokrą plamę na spódnicy. Skupiłam się na tym, zamiast myśleć o narastającym zażenowaniu, znalazłam toaletę i doprowadziłam się do porządku.

Kilka minut później, odświeżona, choć zakłopotana brakiem bielizny, weszłam dwa piętra wyżej, do siebie. Korytarze były pełne pracowników przybywających w ostatniej chwili, więc bez problemu dotarłam do mojego boksu. Z minutowym spóźnieniem włączyłam komputer. Tutaj nikt chyba nie zwracał na to uwagi, dopóki wykonywałam swoją pracę, więc zatopiłam się w niej, usiłując zapomnieć o moim szokującym występie.

Rozdział 2

Cały dzień nie mogłam się skupić. Nieważne, jak bardzo starałam się skoncentrować na pracy, myśli i tak szalały. Okazało się, że muszę sprawdzać to, co zrobiłam, dwa, a nawet trzy razy, żeby mieć pewność, że nie popełniłam błędu. Dane, które dostawałam do wprowadzania, były głupkowate i nudne, ale i tak zdarzały mi się pomyłki. Pamięcią wracałam do windy, do tajemniczego nieznajomego i pierwszego niemal publicznego orgazmu, jaki miałam w życiu. A kiedy udawało mi się wziąć w garść, nie pamiętałam, które dane już wprowadziłam, a których jeszcze nie.

To wydawało się tak bardzo nie w moim stylu. Zawsze lubiłam seks, ale nie należałam do tego typu kobiet, które wiedziałyby, co z tym zrobić. Chłopcy nie umawiali się ze mną, nie bywałam zapraszana na imprezy, nawet w college’u. Tych kilku chłopców, których miałam, jeśli w ogóle można ich tak nazwać, nie wytrwało długo. W tej chwili moje życie było nudne i skupiało się wokół wywiązywania się z powinności – pożyczki studenckie nie chciały się same spłacić, a mieszkanie pod miastem dodatkowo wszystko komplikowało. Nie mogłam znaleźć porozumienia z większością mężczyzn. Oni chcieli iść na imprezę, a ja chciałam poczytać. Oni wybierali „Sports Illustrated”, a ja „National Geographic”.

Umawianie się na randki, jakkolwiek obecnie nie spędzało mi snu z powiek, zdecydowanie nie było moją mocną stroną.

Chociaż ze wszystkich sił starałam się zapomnieć o zdarzeniu w windzie, już w porze lunchu nie pragnęłam niczego więcej niż wibratora i wolnej chwili, by wykorzystać go jak należy. Moje zachowanie i natychmiastowa reakcja na nieznajomego były niepokojące, niezależnie od fantazji, które snułam. To się nie mogło powtórzyć, nieważne, jak bardzo tego chciałam. Potrzebowałam tej pracy, chociaż była monotonna, i nie mogłam sobie pozwolić na to, by coś mnie rozpraszało. Tyle że praca nie wymagała zaangażowania intelektualnego i moje myśli co chwila zbaczały ku innym rzeczom. Ku wspomnieniom miękkich warg i dotyku zębów na szyi, od których dostawałam dreszczy. Jego duże dłonie dawały podwójną obietnicę – mówiły o sile i delikatności, o których moje ciało nie chciało zapomnieć.

To był długi dzień.

Z trudem udało mi się uporać z przydziałem danych do wprowadzenia, a po pracy rozważałam nawet, czy nie zejść te czternaście pięter po schodach, ale w końcu zdecydowałam się na windę. Taką, co do której byłam pewna, że nie spotkam w niej nieznajomego. Przeszłam przez podziemny parking, a w tym samym czasie część tłumu ruszyła w stronę stojących przed wejściem taksówek. Niewiele osób dostępowało zaszczytu parkowania pod budynkiem i na pewno nie byłaby to nowo przyjęta pracownica tymczasowa, nawet gdyby miała samochód. Przejście przez garaż było po prostu szybszym sposobem dotarcia na stację metra dwie ulice dalej, a nikt mi nie powiedział, że skrót jest niedozwolony.

Zeszłam po schodach prosto w chłodne popołudniowe powietrze podziemnego garażu. Gdzieś ze środkowego poziomu słyszałam pisk opon, ale nie widziałam nikogo, tylko rzędy aut. Pocierałam ramiona, bo zimny powiew zapowiadał, że będzie chłodno, jak tylko zajdzie słońce. Skręciłam w stronę budki strażnika i pożałowałam, że nie mam nic do narzucenia na ramiona. Była późna wiosna, ale w ostatnich dniach zrobiło się zimniej i nie byłam odpowiednio ubrana.

Ktoś złapał mnie za ramiona i pociągnął w bok, w cień. Zanim zdążyłam krzyknąć, ręka zakryła mi usta, a jej właściciel ciągnął mnie do małego pomieszczenia, wydzielonego w części garażu przeznaczonej dla motocykli. Szarpałam się, ale ramiona były nieubłagane, niczym żelazna obręcz na moim ciele.

– Mówiłem, że wkrótce się zobaczymy. – Głos był znajomy i głęboki, rozpoznałam go natychmiast. Przez cały dzień słyszałam go w głowie, choć bezskutecznie starałam się pozbyć tych fantazji.

Kiedy go usłyszałam, poczułam ulgę. A zaraz potem złość. Dlaczego miałabym mu ufać? Rozwścieczona własną głupotą z całych sił nadepnęłam na stopę nieznajomego. Warknął, ale mnie nie puścił. Co więcej, przycisnął mnie do zimnej ściany. Natarł na mnie, nadgarstki przycisnął mi do betonu.

– Możesz się bronić – mruknął i przesunął ustami po moim uchu. – Lubię to.

Ta spokojna reakcja rozwścieczyła mnie. Odrzuciłam głowę w tył, żeby uderzyć go w twarz, ale uchylił się ze śmiechem. Kolejną próbę nadepnięcia mu na stopę zablokował, wsuwając mi nogę między uda i tym sposobem odebrał mi pole manewru. Palce zaciśnięte na moim nadgarstku były bardziej miękkie niż żelazne kajdany, ale równie mocne. Parzyły mnie i nie mogłam się ruszyć.

– Puść mnie albo zacznę krzyczeć – powiedziałam chłodno i starałam się odwrócić głowę, żeby spojrzeć mu w oczy. Byłam piekielnie sfrustrowana tym, że nie jestem ani tak przerażona, ani tak zła jak powinnam. Po raz kolejny ten facet wywoływał we mnie uczucia nieadekwatne do sytuacji. Musiałam upaść na głowę, żeby ufać człowiekowi, jeśli nawet nie znam jego imienia!

Pochylił się, schował twarz w moich włosach i głęboko wciągnął powietrze do płuc. Zadowolony pomruk, który wydostał się z jego gardła, wprawił moje ciało w wibracje.

– Cały dzień nie mogłem przestać o tobie myśleć – wymruczał, w ogóle nie zwróciwszy uwagi na moją groźbę. Kciukami zataczał małe kółka na moich nadgarstkach i od tego delikatnego dotyku cała się naprężyłam. – Tak szybko na mnie zareagowałaś, zapachem, smakiem…

Przełknęłam ślinę i usiłowałam zignorować nagły trzepot w brzuchu. Nie! – myślałam desperacko, nie mogę się tym podniecić. Ale wizja jego, pochylającego się nad mną, i twardego, gorącego ciała przyciskającego się do moich pleców sprawiała, że kręciło mi się w głowie, a największą ochotę miałam na to, żeby opleść go nogami w pasie. Cholera.

– Puść mnie – warknęłam spomiędzy zaciśniętych zębów, nie zwracając uwagi na zdradzieckie reakcje ciała. – To jest złe, nie chcę…

Kiedy mój głos zamierał, delikatnie pocałował mnie za uchem. Kontrast między tym gestem a nieubłaganym uciskiem na nadgarstkach był niesamowity. Oddech uwiązł mi w gardle, gdy usta i zęby nieznajomego przesuwały się w dół mojej szyi. Gdy biodrami ocierał się o moją pupę, a twardy długi kształt przesuwał mi się między pośladkami.

– Nigdy nie wziąłbym kobiety, która mnie nie chce – mruknął, a potem przesunął się do drugiego ucha. – Powiedz „nie”, a dam ci spokój na zawsze. – Przebiegł ustami po bocznej stronie gardła i lekko ugryzł mnie w ramię, czekając na odpowiedź.

Cała się trzęsłam, ale nie ze strachu ani z niewygody. Kiedy oderwał dłoń od mojego nadgarstka i przesunął ją po wewnętrznej stronie ramienia, nie drgnęłam, pogrążając się w doznaniach, jakie mi oferował. Dłoń powędrowała w górę uda pod spódnicą, paznokcie lekko drapały skórę, a palec wsunął się między ściśle przylegające do siebie pośladki. Zawarczał, ścisnął je obiema dłońmi, rozwarł, a potem natarł na nie twardym wybrzuszeniem, wciąż ukrytym w spodniach. Z ust wyrwał mi się jęk, wypięłam biodra i odepchnęłam się od ściany, żeby znaleźć się bliżej.

Puścił mój tyłek i odwrócił mnie do siebie. Przez krótki moment widziałam tuż przed sobą znajomą, bardzo przystojną twarz i zielone oczy, a potem jego usta zaatakowały moje wargi w najgorętszym pocałunku, jakiego w życiu doświadczyłam. Odwzajemniłam go, wyginając się i ocierając o niego. Dotknęłam jego piersi, przesunęłam ręce w górę i przeczesałam mu włosy, ale chwycił mnie za nadgarstki i wyprostował mi ręce nad głową. Noga wsunięta między uda uniosła mnie trochę, więc łapałam równowagę, ocierając się o jego twarde jak skała udo. Z jękiem łapałam powietrze, kiedy zjechał ustami niżej i ssał, skubał delikatną skórę szyi.

– Chcę poczuć na sobie twoje usta – mruknął, przesuwając wargami po mojej szyi i linii szczęki. – Chcę cię zobaczyć na kolanach, jak obejmujesz tymi pięknymi ustami mojego kutasa…

Kiedy tym razem próbowałam się uwolnić, nie powstrzymywał mnie, tylko cofnął się o krok i postawił mnie na nogach. Od razu powędrowałam rękoma do jego spodni i odsunęłam zamek. Sięgnął w dół, żeby mi pomóc, a kiedy wyciągnął członek ze spodni, uklękłam i musnęłam językiem główkę. Smakował czystością, a ostry wdech nad moją głową oznaczał, że podoba mu się to, co robię. Jego pragnienie było moim, poczułam między nogami nową falę gorąca i przesunęłam głowę do przodu, chowając główkę w ustach.

– Boże. – Przeszył go dreszcz, a ja, nagle śmielsza, objęłam dłonią grubą podstawę i włożyłam go głębiej do ust. Krążyłam językiem wokół podstawy i ssałam czubek, a potem przesuwałam usta po całym grubym członku. Nieznajomemu zadrżały uda i zaczął poruszać się w rytm tego, co robiłam ustami. Położył dłoń na moim karku i nalegająco przyciągał moją głowę do siebie. Ale to ja kontrolowałam sytuację. Odpięłam guzik w spodniach i wolną ręką sięgnęłam do jego jąder. Zadrżał, fiut pulsował z rozkoszy, a potem ujął dłońmi moją twarz i niemo żądał, żebym wzięła go głębiej. Tym razem uległam i wepchnęłam go tak daleko do gardła, jak mogłam, wciąż poruszając głową i językiem. Wolną dłoń wsunęłam między swoje nogi, prześlizgnęłam się między mokrymi fałdkami i nacisnęłam stwardniały punkcik.

– Dotykasz się – wycedził nade mną. To sprawiło, że jeszcze gwałtowniej wdzierał mi się do ust, ale jego twardość tłumiła moje jęki. Nieznajomy prawie cały czas milczał, ale jęknął kilka razy, kiedy szybko poruszałam językiem albo masowałam główkę tylną ścianką gardła i nie ukrywam, że miło było to słyszeć.

Część mojego mózgu, niewielka część, zastanawiała się, co ja na litość boską w ogóle robię, ale nie dałam jej dojść do głosu. Od zbyt dawna nikt mnie nie zauważał, nawet współpracownicy mnie ignorowali, więc zainteresowanie tak przystojnego mężczyzny było czymś cennym. Nie pozwalałam sobie na dociekanie, dlaczego mnie wybrał ani co będzie później. Teraz chciałam tylko czuć. Zanurkował palcami w moich włosach, a ja poczułam nadchodzący orgazm w chwili, gdy jego jądra skurczyły się, same bliskie finału.

Odepchnął mnie z powrotem pod betonową ścianę i wypuściłam go ust z zaskoczonym mlaskiem. Mężczyzna pochylił się i objął mnie w pasie, a potem uniósł i oparł o ścianę, blokując mnie swoim twardym ciałem. Zdziwiona spojrzałam w oczy przystojnego nieznajomego, teraz znajdujące się zaledwie kilka centymetrów od mojej twarzy, a potem poczułam jego członek. Wszedł we mnie i krzyknęłam z rozkoszy. Mięśnie, które od dawna nie miały zajęcia, naprężyły się. Byłam tak wilgotna, że wszedł we mnie zupełnie gładko. Położył usta na moich, połykał moje jęki i przyciskał mnie do ściany.

Orgazm, który przywoływałam palcami, wydostał się na powierzchnię pod wpływem pocierania, rozciągania i pulsowania. Stłumił ustami mój okrzyk, a ja zamarłam, gdy fale rozkoszy przetaczały się przez moje ciało. Pocałowałam go dziko, kąsając jego wargi i drapiąc paznokciami rękawy marynarki. Moja reakcja wyzwoliła w nim podobne zachowanie. Oderwał się od moich ust, wtulił we mnie i wgryzł zębami w moje ramię. Moje krzyki, po orgazmie już cichsze, wciąż odbijały się od ścian małego pomieszczenia.

Dyszał, a potem wyszedł ze mnie i wytrysnął na ziemię. Wolną ręką wytarł pozostałości swojego orgazmu. Uwięziona między jego gorącym ciałem a twardym betonem zauważyłam w końcu, jak zimna jest ściana i usłyszałam z głębi parkingu odgłos samochodów wyjeżdżających na powierzchnię. Chłód na mokrych udach zadziałał jak dzwonek alarmowy. Uświadomiłam sobie, do czego dopuściłam. Nieudolnie oparłam się o mocne ramiona nieznajomego – ciało wciąż miałam bezsilne po orgazmie.

Mężczyzna cofnął się, wciąż podtrzymując mnie pod pośladkami, i powoli postawił mnie na ziemi. Zachwiałam się na szpilkach i zanim zrobiłam krok, chwyciłam się jego ramienia, żeby zachować równowagę. Ogrom tego, na co pozwoliłam – po raz drugi tego dnia – spowodował gonitwę myśli. Zadrżałam, tylko częściowo z zimna, a potem podskoczyłam, kiedy nagle coś ciepłego i ciężkiego opadło na moje ramiona. Zerknęłam na nieznajomego. Nie miał na sobie marynarki, ale nie mogłam wykrztusić podziękowania. Pomógł mi, kiedy powoli wsuwałam ramiona w rękawy. Marynarka nie była gruba, ale rozgrzało ją ciepło jego ciała i powstrzymywała najdotkliwszy chłód. Od razu zrobiło mi się lepiej.

– Zawiozę cię do domu.

Kiedy to usłyszałam, pokręciłam głową i odsunęłam się od niego. Płonęłam ze wstydu i nie mogłam nawet na niego spojrzeć.

– Pojadę pociągiem – wymamrotałam.

Poczułam pod podbródkiem palec. Podniósł mi głowę tak, że musiałam spojrzeć prosto w przystojną twarz. Mimo wspólnych podróży windą, które trwały od tak dawna, nigdy nie byłam z nim tak blisko i ten widok zaparł mi dech w piersiach. Miał ciemną skórę – nie wiem, czy opaloną, czy przekazaną w genach – która podkreślała zieleń oczu, zamkniętych w objęciach czarnych rzęs i brwi. Gęste włosy miał niemal tak samo czarne. Zazwyczaj opadały mu pasmami na czoło, choć teraz były potargane przeze mnie. Wizerunek uzupełniał jasny poblask na szczęce, kłujący zarost i to wystarczyło, żeby serce zaczęło mi mocniej bić. Kamienna twarz nie wyrażała tej samej troski, którą widziałam we wpatrzonych we mnie pięknych oczach.

– Proszę, pozwól – powiedział miękko.

Wciąż żywo reagowałam na jego dotyk, miałam ochotę przytulić policzek do szorstkiej skóry jego dłoni. Łzy napłynęły mi do oczu. Byłam aż tak zdesperowana? Cofnęłam się, wysuwając się z jego zasięgu. Odchrząknęłam i starając się nie zachowywać jak mizdrząca się kretynka, spojrzałam mu w oczy.

– Pojadę pociągiem. – Mimo że wstyd sprawiał, że najchętniej odczołgałabym się gdzieś daleko, miałam głowę uniesioną wysoko, kiedy odchodziłam. Nagle się zatrzymałam. – Twoja marynarka – mruknęłam i zaczęłam ją zdejmować.

Podniósł rękę i powstrzymał mnie.

– Weź ją. – Zadowolony uśmieszek błąkał się po jego twarzy i wydawało się przez chwilę, że koncentruje się wyłącznie na mnie i jest… zadowolony. – Potrzebujesz jej chwilowo bardziej niż ja.

Wiedziałam, że wyglądam jak nieszczęście w zwisającej ze mnie marynarce, ale było chłodno i potrzebowałam czegoś ciepłego. Wymamrotałam słowa pożegnania, szybko wyszłam z pomieszczenia i skierowałam się do wyjścia z garażu. Uniosłam drżącą rękę, włosy miałam rozczochrane, ale nie dramatycznie. Musiałam szybko znaleźć lustro i doprowadzić się do porządku.

Za plecami usłyszałam odgłos zatrzymującego się samochodu. Odwróciłam się i zobaczyłam, że z długiej czarnej limuzyny wysiada szofer, otwiera drzwi od strony pasażera, a przystojny nieznajomy wsiada do środka. Stałam i gapiłam się jak idiotka, jak szofer zamyka drzwi i wyjeżdża z garażu. Samochód miał przyciemnione szyby, więc nie mogłam zajrzeć do środka, gdy mnie mijał, ale odprowadziłam wzrokiem auto mojego kochanka sprzed chwili, który minął strażników i wyjechał na zatłoczoną ulicę. Kim na litość był ten facet? Zadumałam się nad tym, ale szybko wybiłam sobie z głowy podobne myśli i ruszyłam do wyjścia z opustoszałego garażu.

Weszłam do pierwszej lepszej kawiarni i zamknęłam się w toalecie, żeby doprowadzić się do porządku. Spódnica i bluzka nie wyglądały źle i bez trudu przywróciłam im normalny wygląd, ale nie mogłam przygładzić włosów. Pasma w kolorze ciemnego blondu nie chciały współpracować po tym, jak zostały rozkosznie sponiewierane, więc zanurkowałam w torbie po gumkę i spięłam je w luźny koński ogon. Darowałam sobie poprawianie makijażu, ale przynajmniej starłam rozmazane smugi z okolic moich błękitnych oczu, żeby jakoś się prezentować. Kiedy piętnaście minut później wyłoniłam się z łazienki, torba zwisała z nagiego ramienia, a marynarka była przez nią przewieszona. Mimo zimna dziwnie się czułam, mając ją na sobie. Pojechałam późniejszym niż zwykle pociągiem. Przez większość czasu byłam oszołomiona, a w głowie miałam wciąż jedną i tę samą myśl.

Co ja do cholery robię?!

Rozdział 3

Następnego ranka przyjechałam do pracy pół godziny wcześniej i upewniłam się, że w windzie, do której wsiadam, nie ma nieznajomego. Denerwowałam się, że ktoś może skomentować moje wczorajsze zachowanie, ale ku mojej wielkiej uldze ludzie jak zawsze mnie ignorowali. O tej porze w budynku był zaledwie ułamek osób, które okupowały go później. Śpieszyłam się do biurka, żeby uniknąć niechcianych spotkań z pewnym zielonookimi osobnikami.

Przez większość poprzedniego wieczoru i nocy zastanawiałam się, czy powinnam iść nazajutrz do pracy. Lekkomyślność i skrajna głupota, jakimi cechowały się moje zachowania, prześladowały mnie i doszłam nawet do tego, że zaczęłam kwestionować swoją poczytalność. Nie byłam taka. Nigdy nie byłam tak nieodpowiedzialna, a niezaspokojone libido nie mogło być wytłumaczeniem.

Zaczęłam rozważać zmianę pracy, szukać miejsca, do którego mogłabym przejść, gdyby moja obecna sytuacja zrobiła się nieprzyjemna, ale rynek był tak samo zapchany jak zawsze. Miałam wielką ochotę rzucić tę pracę, ale logika podpowiadała, że potrzebuję pieniędzy. Rachunki wciąż spływały, a nie miałam oszczędności, które pozwoliłyby mi spokojnie poszukać lepszego zatrudnienia.

Och, Lucy, jak nisko upadłaś.

Usiadłam przy biurku i zajęłam się pracą, która nie wymagała zalogowania się w systemie komputerowym, bo nie chciałam zawracać niczyjej uwagi na to, że tak wcześnie przyszłam. Współpracownicy przychodzili, rozmawiali, mijając mój maleńki boks, ale ja przez większość dnia siedziałam u siebie w kącie, ciesząc się, że nikt nie zwraca na mnie uwagi. Dzień minął całkiem płynnie aż do czwartej po południu, kiedy szefowa wsadziła głowę do mojego boksu i powiedziała:

– Proszę za mną, panno Delacourt.

Obecność menedżerki mnie zdruzgotała. Widywałam ją prawie codziennie, ale od czasu rozmowy wstępnej całkowicie ignorowała moją obecność. To, że teraz zapragnęła za mną porozmawiać, sprawiło, że zakręciło mi się w głowie, a żołądek zwinął się w supeł. Jej ton nie znosił sprzeciwu, więc po pośpiesznym: „Oczywiście, już idę”, zebrałam się w sobie i na roztrzęsionych nogach poszłam za nią.

Minęła wejście do swojego gabinetu i przez drzwi wyjściowe z naszego działu poprowadziła mnie na korytarz. Szłam za nią w milczeniu, bo bałam się zapytać, o co chodzi. Obawiałam się, że powie mi, że cały budynek wie już o tym, co wyprawiałam wczoraj. Nie przychodził mi do głowy żaden inny powód, dla którego miałaby mnie wywoływać, a nie spodziewałam się, żeby kazała mi opuścić biuro tylko po to, żeby mnie zwolnić.

W milczeniu jechałyśmy windą w górę, a mój niepokój rósł, im bardziej zbliżałyśmy się do szczytu budynku. Menedżerka nie odzywała się i była nieprzenikniona, choć z drugiej strony nie angażowałam się specjalnie w próby dowiedzenia się, o co chodzi, z obawy przed tym, czego mogłabym się dowiedzieć. Kiedy drzwi windy się otworzyły, od razu wiedziałam, że jestem w innym świecie. Nie było śladu po nijakich wąskich korytarzach, wysiadłam w obszernym holu wyłożonym ciemnym drewnem, z wypisaną dużymi literami na ścianie nazwą firmy HAMILTON. Szerokie wejście prowadziło do recepcji, która stała w przedsionku dużego pomieszczenia. Wejścia do biur zajmowały całą ścianę, a na rogach znajdowały się dwie sale konferencyjne z przeszklonymi ścianami. Panowała atmosfera bogactwa w starym dobrym stylu, ciemne drewno i złote akcenty uzupełnione były przez nowoczesne oświetlenie i sztukę.

– Pan Hamilton czeka na nas – powiedziała moja szefowa do kobiety w recepcji, ta skinęła głową, a gdy ją minęłyśmy, sięgnęła po słuchawkę telefonu.

Na dźwięk tych słów zachwiałam się, a nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Dlaczego jesteśmy w części budynku należącej do kierownictwa? Nigdy nie zagłębiałam się w strukturę firmy – to miała być tylko tymczasowa praca – ale i tak wiedziałam, że to nie jest byle jakie piętro. Czuło się tu oddech Donalda Trumpa, a miejsce przypominało raczej salę bankietową niż biuro. Z drugiej strony nie było mowy, żebym się tu znalazła, gdyby rzeczywiście wiedzieli, co zrobiłam.

Zagubienie i obawy rosły, kiedy szłam w bezpiecznej odległości za moją szefową. Zmierzała w stronę jednego z biur i zapukała, zanim wetknęła głowę do środka.

– Pan Hamilton zobaczy się z panią teraz – powiedziała i wskazała mi wejście.

Stałam tak i przez moment gapiłam się na nią, a potem powoli ruszyłam ku drzwiom. Spojrzałam na nią, zdumiona, po raz ostatni i weszłam do środka. Ale stanęłam w miejscu, gdy do głowy przyszła mi nowa, potworna myśl. O nie! Nie, nie, nie, nie…

– Dziękuję, Agatho, to na razie tyle.

Menedżerka skinęła głową i zamknęła za sobą drzwi, a ja stałam zszokowana w ogromnym gabinecie. Bezgłośnie poruszałam ustami, patrząc na znajomą postać siedzącą za biurkiem. Spojrzałam na tabliczkę z nazwiskiem.

– Jeremiah Hamilton – powiedziałam, a ciało miałam sparaliżowane niedowierzaniem.

Ciemnowłosy mężczyzna, siedzący za biurkiem, podniósł zimne oczy, żeby na mnie spojrzeć.

– Panno Delacourt. – Wskazał krzesło stojące naprzeciwko biurka. – Proszę usiąść.

Serce zabiło mi szybciej, gdy usłyszałam głos, który potwierdził moje najgorsze przypuszczenia. Nie mogąc wydobyć z siebie sprzeciwu, podeszłam do krzesła, które wskazał, choć ruchy miałam niezdarne i niepewne. Usiadłam. Nie zwracał na mnie uwagi, zajmował się tabletem, który trzymał w ręce. Kiedy siedzieliśmy tak w pełnej napięcia ciszy, rozejrzałam się po dużym gabinecie. Cała ściana za plecami prezesa była przeszklona i można było podziwiać panoramiczny widok na ulice w dole. Na masywnym biurku z ciemnego drewna stały laptop, tabliczka z nazwiskiem i kołyska Newtona, ale kulki się nie ruszały. Krzesło na kółkach, na którym siedziałam, było miękkie i grubo wyściełane.

– Panna Lucille Delacourt – powiedział mój nieznajomy, a ja struchlałam. To Jeremiah Hamilton, upomniałam się, wciąż nie mogąc ogarnąć tej sytuacji. – Tymczasowo zatrudniona na stanowisku urzędnika aktualizującego bazy danych, przyjęta do pracy miesiąc temu przez Agathę Crabtree. Wcześniej w biurze pośrednictwa pracy Executive Management Solutions. Zgadza się? – Kiedy nerwowo skinęłam głową, kontynuował: – Widzę, że jako dokumentu potwierdzającego tożsamość użyła pani paszportu. – Zerknął na mnie. – Paszportu?

Trudno było mówić, mając kompletnie sucho w ustach, ale się starałam.

– Zawsze mam go przy sobie.

Podniósł brew.

– Paszport? – Mina prezesa zdradzała, że oczekuje więcej informacji, ale tylko wzruszyłam ramionami, bo nie mogłam wydobyć z siebie słów.

Przez chwilę panowała cisza, a potem mówił dalej:

– Dorastała pani w północnej części stanu Nowy Jork, uczęszczała do Cornell University, a po trzech latach rzuciła studia. Podejmowała pani prace na niskich stanowiskach, trzy miesiące temu przeprowadziła się pani tutaj. Dlaczego rzuciła pani studia?

Podsumowanie mojego życia było zwięzłe i rzeczowe, a słowa przeszywały mnie na wylot. Ostatnie pytanie przepłynęło obok i dopiero wyczekująca cisza skłoniła mnie, żebym na niego spojrzała.

– Słucham? – zapytałam, w duchu przeklinając się za to, że nie uważałam.

– Dlaczego – powtórzył – odeszła pani z college’u, panno Delacourt?

Domagał się odpowiedzi, ale to było skomplikowane i osobiste, przywoływało wspomnienia, z którymi wciąż nie mogłam się uporać, mimo że minęły trzy lata. Pytanie naruszało moją prywatność i wiedziałam, że nie mam obowiązku na nie odpowiadać, ale mimo to zaczęłam mówić.

– Zmarli moi rodzice.

Tym razem zapanowała długa cisza, w czasie której gapiłam się na swoje dłonie i usiłowałam nie rozpłakać, co było trudnym zadaniem, biorąc pod uwagę pełną napięcia sytuację, w jakiej się znalazłam. Czy wstydziliby się, gdyby wiedzieli, co robię? – zastanawiałam się, łykając łzy. Poświęcili tak wiele, żeby zapewnić mi szczęście i dostatek, a o większości dowiedziałam się dopiero po ich śmierci. Stracili dom, w którym się wychowałam, a który należał do rodziny od dwóch pokoleń, żeby zapłacić za moją naukę. Myśl o tym przyprawiła mnie o mdłości. Robiłam co mogłam, żeby nie wpaść w ręce banku, ale… Przełknęłam kulę rosnącą mi w gardle i próbowałam się opanować.

– Przykro mi z powodu pani straty – powiedział Jeremiah po długiej ciszy. Odchrząknął i usłyszałam, że odchylił się do tyłu w skórzanym fotelu. – Co sprowadziło panią do Nowego Jorku?

Usłyszałam w jego głosie nutę troski, ale wciąż nie mogłam się zmusić do spojrzenia na niego. Chociaż pytanie było osobiste i nie dotyczyło spraw zawodowych, odpowiedziałam i na nie.

– Straciłam dom moich rodziców i musiałam się przeprowadzić. Koleżanka ze studiów, z Jersey City, zaproponowała, żebym zamieszkała z nią.

– Rozumiem. – Jeremiah podrapał się po policzku. – Czy wie pani, dlaczego poprosiłem o spotkanie z panią, panno Delacourt?

To było pytanie, którego najbardziej się bałam i na które nie mogłam odpowiedzieć. Przełknęłam ślinę i podniosłam głowę, żeby spojrzeć w jego zielone oczy, ale cała odwaga mnie opuściła.

– Nie? – Bardziej zapytałam, niż stwierdziłam.

Otworzył usta, żeby coś powiedzieć, zamknął je, a potem podjął drugą próbę.

– Powiem pani, jak wyglądałaby jej dzień, gdyby nie nasze spotkanie. – Położył ręce na biurku przed sobą. – Pracowałaby pani, a pół godziny przed końcem dnia pracy zostałaby pani wezwana do biura szefowej. Ona wyjaśniłaby, że kontrakt na pracę tymczasową wygasł i dziś jest ostatni dzień pani pracy. Dostałaby pani ostatnią wypłatę i została wyprowadzona z budynku.

Po raz drugi tego dnia ziemia usunęła mi się spod nóg.

– Zwalnia mnie pan? – zapytałam słabym głosem, nie mogąc w to uwierzyć. Obudził się we mnie gniew na niesprawiedliwy los. – Czy to dlatego, że my…

Jeremiah podniósł rękę, żeby mnie uciszyć i pokręcił głową.

– Decyzja o zwolnieniach była podjęta miesiąc temu. Nie potrzebujemy już większości pracowników tymczasowych w pani dziale. – Zmrużył oczy i dodał, bardziej do siebie niż do mnie: – Podpisałem tę decyzję na początku tego tygodnia, zanim dowiedziałem się, kim jesteś.

– Nikt nie prowadzi teraz rekrutacji – szepnęłam, bo zapomniałam, że nowej pracy szukałam w tajemnicy. Zresztą, teraz nie było już powodu, żeby to ukrywać. Z trudem hamowałam gniew, gdy zdałam sobie sprawę, że oto otrzymałam kolejny cios, po tylu innych w ostatnim czasie.

– Przeglądałem pani akta, pracowała pani znakomicie – mówił dalej Jeremiah, a ja bezmyślnie wpatrywałam się w blat jego biurka. – Damy pani doskonałe referencje do każdej następnej pracy.

Zabrakło mi słów, nie przychodziło mi do głowy nic, co mogłabym powiedzieć, więc uniosłam głowę i spojrzałam na prezesa.

– Dlaczego pan mi to mówi? – wymamrotałam. – Po co pan mnie tu wezwał?

– Bo mam dla pani ofertę, propozycję pracy, jeśli byłaby pani zainteresowana. Potrzebuję osobistej asystentki.

Kilka razy zamrugałam, zaskoczona zaoferowaną pomocą. Zajrzałam mu w twarz, ale była nieprzenikniona, nie miałam pojęcia, co myśli. Od podejrzeń aż ścisnęło mnie w brzuchu, kiedy pytałam:

– W jakim sensie osobistej?

– Na każde żądanie.

Wciągnęłam głęboko powietrze, gdy usłyszałam te słowa, a myśli pogalopowały w stronę najróżniejszych możliwych interpretacji tego zdania. Nie mógł sądzić… Na pewno nie sugerował tego, co myślę. Ale coś w jego oczach, oprócz zawodowego spokoju, wyrażało dokładnie to, co przyszło mi do głowy. Jego spojrzenie było zapowiedzią najmroczniejszych rzeczy. A może to tylko mój umysł usiłował przekuć fantazje w rzeczywistość? Musiałam się upewnić.

– Jeśli chodzi o wczorajszy dzień, kiedy… Hm…

Jeremiah pochylił się do przodu i oparł mocny podbródek na palcach.

– Tak – powiedział po prostu, jednym słowem kwitując wszystkie moje pytania.

Usiłowałam zareagować oburzeniem, wzbudzić w sobie jakiś opór i zachować resztki godności, ale byłam też pragmatyczna. Desperacko potrzebowałam pracy, a oto dostałam propozycję i nie mogłam pozwolić sobie na puszczenie jej mimo uszu, nie wiedząc, kiedy dostanę inną szansę. Ścisnęło mi się serce, kiedy przypomniałam sobie, jak przez blisko dwa lata każdego zarobionego centa przeznaczałam na utrzymanie rodzinnego domu, po to tylko, żeby go stracić i zostać bez niczego. Nie miałam żadnej dalszej rodziny, która mogłaby mi pomóc, i gdyby nie koleżanka ze szkoły, która zaoferowała mi mieszkanie, wylądowałabym na ulicy. To, co obie uważałyśmy za rozwiązanie tymczasowe, przeciągało się bardziej, niż którakolwiek z nas planowała. Wierzyciele wciąż mnie ścigali, a życie w wielkim mieście było drogie, więc w praktycznie nigdy nie miałam ani dolara dla siebie.

Ale to jeszcze nie znaczyło, że się zgodzę.

– Co pan oferuje? – zapytałam i zadarłam głowę z nadzieją, że nie dostrzega ognia, który wypełnił moje ciało. Nie mogłam uwierzyć, że w ogóle brałam to pod uwagę!

Uśmieszek powoli unosił kącik jego ust.

– Pełna opieka socjalna, podwyżki, pokryte koszty podróży. – Napisał coś na małej karteczce post-it i podał mi ją. – To powinno wystarczyć jako pensja zasadnicza.

Suma zwaliła mnie z nóg. Mogłabym spłacić kredyt studencki w ciągu zaledwie kilku miesięcy, a w ciągu roku miałabym dość pieniędzy, żeby wrócić do college’u. Z trudnością poruszyłam szczęką, szukając słów, ale żadne nie przychodziły mi do głowy. Jakaś część mnie nalegała, że to przecież szansa, ale druga, brzmiąca podobnie do moich rodziców, wrzeszczała: „Uciekaj!” Przez chwilę milczałam, rozważając możliwości, a potem niepewnie wciągnęłam powietrze do płuc.

– Chcę to mieć na piśmie.

Coś mi podpowiadało, że nie takiej odpowiedzi oczekiwał. Przekrzywił głowę i zmrużył oczy, to była jedyna oznaka humoru, jaką zauważyłam. Boska twarz pozostała niewzruszona, gdy skinął głową.

– Bardzo dobrze – powiedział – ale najpierw muszę przeprowadzić dalszy ciąg rozmowy kwalifikacyjnej na to stanowisko. – Oparł brodę na koniuszkach złączonych palców obu dłoni. – Wstań, pochyl się i oprzyj łokcie o biurko.

Rozdział 4

Zamarłam, a zdanie usłyszane wcześniej, „Na każde żądanie”, odbijało mi się echem w głowie. Po pełnej napięcia chwili, kiedy toczyłam ze sobą walkę, wstałam i podeszłam do biurka, pochyliłam się i oparłam łokcie o krawędź z ciemnego drewna. Nerwowo obserwowałam Jermiaha, który wstał i obszedł biurko dookoła.

– Zostań tak, dopóki ci nie powiem, że możesz się poruszyć. Ile słów na minutę zapisujesz?

Pytanie mnie zaskoczyło, ale wcześniej przygotowywałam się do ewentualnej rozmowy o pracę i znałam odpowiedź.

– Osiemdziesiąt.

– Jakie cechy predysponują cię do objęcia tego stanowiska?

Znikł za mną i nie mogłam się skupić. Mogłam odwrócić głowę i zobaczyć, co robi, ale wpatrywałam się w biurko i odpowiedziałam na to typowe dla rozmów kwalifikacyjnych pytanie:

– Zwracam uwagę na szczegóły i jestem oddana pracy, bez względu na wszystko.

Zachichotał, słysząc tę standardową odpowiedź.

– Gdzie widzisz się za pięć lat?

Zaczęłam odpowiadać, ale zamilkłam, kiedy poczułam na udzie dłoń, wsuwającą się pod spódnicę i przemieszczającą w stronę pośladków. Przełknęłam ślinę i nie mogłam uspokoić oddechu, ale nadal starałam się odpowiedzieć.

– Chciałabym skończyć wydział prawa albo pracować w miejscu, które kocham.

Reakcją na to było pomruk, a po nim cisza. Tętno mi przyśpieszyło i zamknęłam oczy, starając się nad sobą zapanować. Było tak, jak w windzie. Jedno muśnięcie i już byłam stracona, łaknęłam jego dotyku.

– Jaka jest twoja wymarzona praca?

Wsunął mi palce między uda i przesunął nimi po cienkich bawełnianych majtkach, a z ust wyrwał mi się jęk. Wypchnęłam biodra, szukając bliższego kontaktu, ale ręka i tym razem znikła, a ja wydałam jęk zawodu. Chwila wytchnienia dała mi możliwość zebrania myśli, choć sformułowanie odpowiedzi na pytanie nie było łatwe.

– Miejsce, w którym miałabym znaczenie, mogłabym pomagać ludziom.

– Dobra odpowiedź – mruknął i ręka wróciła, uciskała teraz miękkie ciało między moimi nogami, a mnie aż skręciło z pożądania. Przycisnęłam dłonie do blatu, paznokcie wbiłam w chłodne drewno, a w brzuchu czułam narastający płomień. Druga ręka pogładziła mnie po plecach, a potem po biodrze, podczas gdy palce pierwszej wciąż dręczyły mnie i znęcały się nade mną. Trzymałam roztrzęsione ramiona na biurku, a wtedy poczułam coś twardego na pośladkach. Palce wreszcie wślizgnęły się pod bieliznę i bez trudu przesuwały po wilgotnych wargach. Stłumiłam kolejny okrzyk. Starałam się zachować milczenie.

– Moje biuro ma wytłumione ściany, a drzwi są zamknięte – wymruczał, odpowiadając na pytanie, choć nawet nie przyszło mi do głowy, żeby je zadać. Czułam jego palce w głębi siebie, doprowadzały mnie do drżenia. – Zanim zrobimy coś więcej, musimy się tego pozbyć.

Zsunął mi z nóg cienkie bawełniane figi, a ja, niewiele myśląc, wyszłam z nich, gdy upadły na podłogę. Wsunął but między moje nogi, żebym je rozstawiła, a biodrami naciskał na moje pośladki. Jego palce we mnie wciąż się ruszały, oddech miałam urywany, a Jeremiah zadarł mi spódnicę aż do talii, napierając twardą wypukłością na moją pupę.

Kciuk, który wcześniej masował stwardniały wzgórek między moimi nogami, wślizgnął się teraz do tylnej dziurki. Zszokowana szarpnęłam się, ale byłam uwięziona między jego biodrami a biurkiem, a kciuk poruszał się w ciasnej dziurce. Wcześniej nie przyszło mi do głowy, że mężczyzna mógłby być zainteresowany tamtym wejściem. Nie byłam aż taką ignorantką, żeby nie znać takiej opcji, ale nigdy tego nie robiłam. Trudno mi się jednak myślało, bo Jeremiah wciąż manipulował moim ciałem, aż cała drżałam z żądzy.

Przylgnął ustami do mojej szyi.

– Przyjdzie czas – wymruczał niskim głosem słowa obietnicy, raz jeszcze poruszył palcem, a potem przesunął kciuk z powrotem na łechtaczkę. Teraz już każdy mój oddech był jękiem i uniosłam biodra w desperackim pragnieniu, by mnie wypełnił. Palce drażniły i dręczyły, ale nie dopuściły do orgazmu.

Poczułam, że zmienia pozycję. Jeremiah pochylił się nad moimi nagimi pośladkami, złapał zębami skórę na jednym z nich i rozchylił je dłońmi. Zanim zdążyłam choćby zastanowić się nad tym, co się święci, po raz pierwszy w życiu poczułam język w najintymniejszej okolicy mojego ciała, polizał rowek, a potem wsunął palce w wilgotny otwór. Przylgnęłam do biurka z kolejnym okrzykiem, a nie mogłam powstrzymać się od następnych, gdy panował nad reakcjami mojego ciała za pomocą języka i palców. Nieznane i egzotyczne doznanie okazało się inne niż wszystko, czego doświadczyłam wcześniej, choć nie było tego wiele. Doszłam z krzykiem, drapiąc twardy blat biurka i nie mogąc zapanować nad drżeniem ciała.

Na dźwięk rozrywanego pakuneczku z prezerwatywą położyłam głowę na dłoniach, a chwilę później poczułam jego długiego, twardego fiuta, wślizgującego się między moje pośladki. Wyjął palce tylko po to, żeby zastąpić je czymś grubszym i torował sobie drogę przez ciasne wejście. Jęknęłam, gdy wpychał się we mnie, a on objął mnie silnym ramieniem w talii i przycisnął mocno do siebie. Przygwoździł mnie do biurka i wysuwał się ze mnie, a potem wsuwał z powrotem, ocierając się i elektryzując delikatną skórę. Wciąż unosiłam się na fali orgazmu, więc jego ruchy zastały mnie dyszącą i rozpaloną, dziko wciskającą się w niego.

– Kurwa, jaka jesteś gorąca – mruknął mi prosto w ucho i natarł mocniej, wywołując kolejny jęk. Zaparłam się o krawędź ciemnego drewna, kiedy nacierał na mnie, a kolejne pchnięcia wywoływały drżenie całego ciała. Podniósł rękę do mojej szyi i przycisnął moją głowę do swojego ramienia, częściowo uniemożliwiając oddychanie. Mimo to nadal jękliwie łapałam powietrze, gdy zalała mnie kolejna fala orgazmu, a ciało zadrżało po raz drugi w ciągu kilku minut.

Głowa opadła mi na bok i poczułam na szyi zęby, przesuwające się po linii ramienia, z którego odsunął bluzkę. Dotyk miękkich ust na skórze wyraźnie kontrastował z mocnymi pchnięciami bioder, ale zatraciłam się w tym doświadczeniu i pozwoliłam mu przejąć kontrolę. Dwa orgazmy całkiem mnie zniewoliły, osłabiły, ale Jeremiah bez trudu utrzymał mnie w silnych ramionach. Wygięłam się w łuk, choć miałam chyba zbyt delikatną skórę na te pchnięcia. Przyjemność była zbyt duża.

Tak jak poprzednio, zatopił zęby w moim ramieniu, kiedy zadrżał, a pchnięcia niemal poderwały mnie z podłogi. Wydał urywany okrzyk i po jeszcze jednym sztychu doszedł we mnie. Zwolnił ucisk wokół szyi i znów poczułam dopływ krwi, aż zakręciło mi się w głowie. Ostrożnie położył mnie na biurku, a potem złożył swoje ciężkie ciało na mnie i oboje usiłowaliśmy złapać oddech.

Po chwili wyszedł ze mnie i cofnął się o krok, zostawiając mnie samą na zimnym drewnie. Nie od razu uświadomiłam sobie, jak bardzo jestem obnażona. Zresztą i tak przez kolejną minutę łapałam oddech, zanim opuściłam spódnicę. Byłam tak mokra, że gdybym usiadła na krześle, zaplamiłabym obicie, więc chwiałam się w szpilkach i traktowałam biurko jako podpórkę.

– Koniec rozmowy wstępnej… Aha, jest pani przyjęta.

Wciąż ciężko łapiąc oddech, odwróciłam głowę, żeby spojrzeć na Jeremiaha Hamiltona, który stał przy stoliku do kawy w rogu gabinetu. Marynarkę i spodnie miał równo zapięte, wyglądał tak nienagannie, jakby nic się nie stało. Wzrok miał pytający i dociekliwy, ale nie wiedziałam, czego chciałby się dowiedzieć. Usiłowałam wzbudzić w sobie wstyd, gniew, obrzydzenie dla mojego rozwiązłego zachowania i wobec niego, wykorzystującego moją sytuację, ale nie czułam nic poza wyczerpaniem i poczuciem bezpieczeństwa.

Jestem skończona.

Delikatnie obrócił mnie, trzymając ręką za łokieć i podał mi szklankę wody.

– Odśwież się – nakazał Jeremiah miękkim głosem, który już słyszałam, kiedy upiłam łyk chodnego płynu. – Wydam kilka dyspozycji i możemy wyjść, kiedy tylko będziesz gotowa.

Ciągle byłam oszołomiona, więc pomyślałam, że coś przegapiłam.

– Jakich dyspozycji?

– Mówiłaś, że zawsze masz przy sobie paszport?

Zamrugałam, skołowana. Dziwne pytanie.

– Tak, mam.

Skinął głową, jakby to wyjaśniało wszystko.