Korekta

Joanna Egert-Romanowska

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© jfk image/Shutterstock

Tytuł oryginału

Rome: A Marked Men Novel

Copyright © 2014 by Jennifer M. Voorhees

Published by arrangement with HarperCollins Publishers.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5278-0

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Wszystkim mężczyznom i kobietom, 

którzy służą bądź służyli w siłach zbrojnych naszego kraju – 

dziękuję wam za wasze poświęcenie.

A także ich rodzinom, 

przyjaciołom i wszystkim bliskim, 

którzy wspierają ich w doli i niedoli.

CORA:

Czwarty lipca

Uwielbiam mieć wokół siebie ludzi, których kocham – najlepiej wszystkich naraz. Dodajcie do tego dzień wolny od pracy, zimne piwo, grilla i fajerwerki – i macie najszczęśliwszą osobę na ziemi.

No, prawie – byłoby idealnie, gdyby na wszystkim nie kładła się cieniem ciężka, burzowa chmura w postaci pewnego dupka, grożąca zepsuciem mojego święta gównianą ulewą.

Świąteczny weekend był długi i wszyscy z salonu tatuażu, w którym pracowałam, inni chłopcy, Jet i Asa, i dziewczyny zebrali się na podwórku nowego domu Rule’a i Shaw, aby uczcić grillem parapetówę. Każdy miał w ręku piwo, a Rule i Jet obsługiwali grilla – prawda, że wyglądali przy tym trochę głupio. Miało być leniwie i fajnie… ale chyba coś niezupełnie grało.

Turlałam oszronione piwo między dłońmi i z całej siły gryzłam się w język, żeby czegoś nie powiedzieć. Odkąd tu przyszłam, minęło zaledwie kilka minut, jednak nawet tak krótki czas wystarczył, bym zorientowała się, że Rome Archer to chyba największy dupek, jakiego kiedykolwiek spotkałam. Jasne, może i gość dopiero co wrócił do domu z wojny i miał poważne problemy rodzinne, ale to nie dawało mu prawa do psucia wszystkim wokół zabawy swoim podłym nastrojem!

Odkąd przyszedł, łypał na wszystkich gniewnie albo warczał na każdego, kto ośmielił się wleźć mu w drogę. Miał na sobie lustrzanki, więc nie widziałam jego oczu, ale dosłownie czułam jego pogardę i niezadowolenie. Nigdy nie spotkałam nikogo, o kim można byłoby powiedzieć, że to prawdziwy Hulk – dopóki nie zjawił się Rome i nie sprawił, że wszyscy dosłownie drżeli przed jego złością. Miałam dość i chciało mi się rzygać od patrzenia, jak moi przyjaciele stąpają wokół niego na paluszkach i robią wszystko, byle tylko go bardziej nie wkurzyć.

Jasna cholera! Zamiast chodzić, smęcić i na wszystkich warczeć, ten gość powinien skakać do góry z radości, że jego rozwydrzony braciszek wreszcie się ustatkował i związał z kimś na stałe! Gnojek powinien się cieszyć, że Rule znalazł kogoś, kto go pokochał, i stał się dzięki temu lepszym człowiekiem! Ale nie – kapitan Ponurak potrafił tylko narzekać i jojczyć na każdego, kto próbował z nim porozmawiać.

O, nie – wiedziałam już z całą pewnością, że nie jestem fanką Rome’a Archera, niezależnie od tego, czy był bohaterem i ukochanym starszym braciszkiem, miłym facetem, czy nie. Osobiście byłam zdania, że uważa się za nie wiadomo kogo i wychodzi z siebie, byle tylko komuś z nas nie było przypadkiem za wesoło.

Jego przyjaciele z dzieciństwa – i nawet moja przyjaciółka Shaw – powtarzali tylko w kółko, że ten eksżołnierz to naprawdę świetny gość i odkąd wrócił do domu, ma same problemy. Nie wiedziałam, czy w to wierzyć, bo jak dotąd, robił wszystko, żeby mnie przekonać, że jest zwykłym, wiecznie marudzącym i lekko świrniętym dupkiem. A szkoda, bo był przystojny jak cholera – do tego stopnia, że nie można było od niego oczu oderwać! Wszyscy Archerowie byli przystojni, ale gdy mój najlepszy kumpel i kolega z pracy Rule miał wdzięk uroczego łajdaka, Rome był istnym ucieleśnieniem męskości.

Był wysoki – znacznie wyższy od reszty chłopaków (a to było naprawdę coś, bo nikt z naszej paczki nie był kurduplem) – i potężnie zbudowany. Miał szerokie bary i muskuły, które wyglądały, jakby solidnie na nie zapracował i potrafił ich w razie potrzeby użyć. Ciemne włosy nosił krótko przystrzyżone, po wojskowemu, więc trudno było nie zauważyć jasnej, paskudnej blizny, przecinającej nad jego lustrzankami brew, blisko oka. Jego twarz emanowała jakąś niezwykłą siłą, co czyniło z niego cholernie gorące ciacho – nawet gdyby nie miał ciała, które wyglądało, jakby wyrzeźbiono je tylko po to, żeby laski sikały na jego widok w majtki. Byłam pewna, że gdyby ozdobił twarz uśmiechem, dziewczyny padałyby jak muchy.

Obejrzałam się, czując czyjeś dłonie na ramionach. To Nash, też ode mnie z pracy. Nash Donovan był najlepszym przyjacielem Rule’a i mieszkał obecnie z tą górą mroku i drętwoty, obok której siedziałam właśnie na trawniku. Krzesełko pod starszym Archerem wyglądało, jakby lada chwila miało się rozpaść. Trudno mi było sobie wyobrazić, by ktoś równie spokojny i wyluzowany jak Nash mógł mieszkać z takim ponurakiem i zrzędą, ale ponieważ zarówno on, jak i Rule traktowali go jak jakiegoś pieprzonego bohatera, uznałam, że nie będę się wtrącać – a przynajmniej dopóty, dopóki uda mi się utrzymać nerwy na wodzy.

– Jak leci, Tink? – To było zwykłe, zdawkowe pytanie, ale gdybym miała na nie odpowiedzieć, pewnie długo by się zeszło. Wszystko się ostatnio pieprzyło. Wszystko! Właśnie się dowiedziałam, że moja pierwsza wielka miłość, gość, który podeptał moje biedne serce i potłukł je na milion kawałeczków, planuje ślub pod koniec lata. To był dla mnie duży cios i wszyscy w salonie martwili się o mnie, bo mało co wyprowadzało mnie z równowagi.

– Po staremu. Wciąż szukam mojego chodzącego ideału. – To była moja standardowa gadka. Aby nie popełnić drugi raz tego samego błędu i nie dać sobie znowu złamać serca, postanowiłam twardo czekać na tego jedynego. Poprzysięgłam sobie, że nie zadowolę się niczym oprócz ideału – nawet gdybym miała czekać na niego całą wieczność. Nie mogłam znieść myśli o rozpadzie związku i poczuciu zagubienia i beznadziei, które mnie prześladowały od czasu rozstania z Jimmym.

– Tink? – Głos Rome’a był równie szorstki i nieprzyjemny jak jego mina.

Nash zachichotał i zajął miejsce obok starszego Archera.

– Dzwoneczek! Wygląda wypisz, wymaluj jak Dzwoneczek Tinkerbell w punkowym wydaniu!

Brwi nad ciemnymi okularami powędrowały do góry, a ja uśmiechnęłam się słodko. Cóż, rzeczywiście wyglądałam trochę jak elf albo wróżka z bajki – jestem niewysoka, mam jasne, nastroszone włosy, a na dodatek tęczówki oczu w dwóch różnych kolorach. Moje lewe ramię pokrywa od barku aż po nadgarstek wzór z kwiatów i esów-floresów – w żywych, intensywnych barwach. Uwielbiam jaskrawy tusz i często zmieniam kolory kolczyka w brwi, żeby pasował do moich tatuaży. To przezwisko mi pasuje i nie obrażam się, kiedy chłopcy tak mnie nazywają, bo dzięki temu wiem, że uwielbiają mnie tak samo, jak ja ich.

Rome zdjął okulary i potarł oczy dłońmi. Wtedy zobaczyłam, że ma najcudowniejsze jasnoniebieskie oczy, jakie w życiu widziałam… tyle tylko, że paskudnie podkrążone i przekrwione. Był przystojniakiem, bez dwóch zdań, ale teraz wyglądał… hm, co tu dużo mówić: jak gówno.

– Nie powinienem tu przychodzić. To wszystko jest bez sensu! Każdy udaje, że jara się tą durną zabawą Rule’a i Shaw w dom jak cholera, a ja wam mówię, że lada chwila to wszystko posypie się z hukiem. Skończy się tak, że zniszczą siebie nawzajem i to ja będę musiał po wszystkim posprzątać!

Na początku myślałam, że się przesłyszałam, ale zobaczyłam, jak Nash mruga, a Rowdy, który też ze mną pracuje, cały tężeje. Wyglądało na to, że jest jedyną (oprócz mnie) osobą w naszej paczce, która nie należy do fanklubu Rome’a Archera – i dobrze, bo Rowdy był też jedyną osobą w towarzystwie dorównującą mu posturą, w razie gdyby miało dojść do rękoczynów.

– Stary, wyluzuj. Ciesz się szczęściem Rule’a i Shaw. To nasza rodzina. – Nash był zawsze najbardziej ogarnięty z nas, ale w jego głosie słyszałam wyraźne napięcie.

Pstryknęłam blaszką od puszki i zmrużyłam oczy. Nie mogłam pozwolić temu frajerowi zepsuć imprezy mojego przyjaciela, nawet gdyby stawał na głowie, żeby rozwalić przyjęcie. On także zmrużył te swoje niebieskie oczyska – zbyt piękne jak na taką skwaszoną buźkę! – i łypnął gniewnie na Nasha. Dosłownie czułam żar promieniującego od niego, palącego gniewu. Jak dotąd, milczałam, obserwowałam tylko wszystko i dochodziłam do różnych wniosków. Sączyłam bez słowa swoje piwo i pozwalałam, żeby to inni próbowali go ustawić do pionu. Ja przyszłam tu się wyluzować i cieszyć towarzystwem moich przyjaciół, uczcić fakt, że dwójka ludzi, których uwielbiam, zamieszkała ze sobą, a także związek małżeński dwojga innych ludzi, których kochałam i którzy byli mi bliscy. Moja grupa przyjaciół szybko łączyła się w pary i dla mnie był to wystarczający powód, aby świętować. Wiem, jak trudno jest znaleźć bratnią duszę, i cieszyłam się, że ludziom, na których mi zależy, to się udaje. Lepiej żeby kapitan Ponurak szybko załapał zasady albo zacznie się robić nieciekawie.

– To wszystko jest bez sensu. Nie wiem, co tu w ogóle robię. To jakaś farsa! Nikt z was nie wie, co powinien robić ani jak wygląda prawdziwe życie!

Zobaczyłam, jak Nash mruga, zaskoczony, a Rowdy wstaje – i wiedziałam instynktownie, że raczej nie po to, żeby bronić Rome’a.

Kiedy Ponurak zwrócił na mnie te swoje niebieskie ślepia, zwęziłam oczy w szparki. Może sądził, że nic mu z mojej strony nie grozi, bo nie sięgam mu nawet pod brodę. Może uznał, że jestem słodziutka, bo miałam na sobie różową bluzeczkę i krótkie białe szorty i wyglądałam, jakbym była nieszkodliwa i spokojna? A może pomyślał, że jestem potulna, bo odkąd wpadł tu jak burza i psuł całą imprezę, nie odezwałam się ani słowem? Podniosłam brew ozdobioną kolczykiem z różowym kamieniem i odpowiedziałam mu spojrzeniem równie twardym jak jego.

Cokolwiek sobie wcześniej myślał, z pewnością zmienił zdanie, kiedy jak gdyby nigdy nic wstałam, pochyliłam się nad nim i wylałam mu na głowę całe piwo z mojej puszki. Żółta ciecz spłynęła powoli po jego zaskoczonej twarzy, a ja pochyliłam się nad nim tak nisko, że nasze nosy prawie się stykały.

– Ależ z ciebie pieprzony dupek! – warknęłam na tyle głośno, żeby usłyszeli mnie wszyscy na podwórku.

I tak się stało, bo słyszałam wokół coraz więcej kroków schodzących się gości. Elektryzujące, niebieskie oczy zamrugały i mogłabym przysiąc, że zobaczyłam, jak coś w czającej się tam burzowej chmurze pęka. Miałam właśnie zacząć wykład na temat dobrych manier, szacunku i bycia dupkiem bez żadnego konkretnego powodu, kiedy ktoś złapał mnie w pasie i pociągnął mocno w tył.

Wielkolud podźwignął się na nogi, ale zanim zdążył postąpić choćby o krok w moją stronę, między nim a mną – trzymaną w żelaznym uścisku przez Nasha – stanął Rowdy.

Wyciągnęłam palec w stronę ociekającego piwem, wkurzonego giganta, który ocierał oczy z piwnej piany, i wrzasnęłam:

– Nie trzeba nam tutaj takich marudzących frajerów, kapitanie Ponuraku! Idź sobie stękać i jęczeć gdzie indziej! Jeśli o mnie chodzi, możesz sobie nawet spieprzać na tę swoją zasraną pustynię – radziliśmy sobie tu znakomicie bez ciebie! Fakt, że nic cię w życiu nic nie cieszy, nie daje ci prawa do psucia nastroju każdemu, kto stara się dobrze bawić!

Sapnęłam, kiedy Nash ścisnął mnie mocniej, dając mi znak, żebym się zamknęła. Odwdzięczyłam mu się, wsadzając mu łokieć w żebra. Stęknął i – nie wypuszczając z uścisku – postawił mnie na ziemi tuż obok Shaw, która rzuciła się w stronę podchodzącego właśnie do brata Rule’a. Miałam ochotę krzyknąć do niej, żeby dała spokój, ale wiedziałam też, że jeżeli Rule wpadnie w szał, tylko ona jest zdolna wybić mu z głowy coś głupiego. Byłam na siebie zła, że dałam się sprowokować – tym bardziej przez kogoś, kogo tak naprawdę wcale nie znałam.

Rozległy się podniesione męskie głosy, wykrzykujące przekleństwa, i wszyscy wstrzymaliśmy oddech, gdy Rule pchnął Rome’a, przewracając jego leżak. Rowdy złapał Shaw i odciągnął ją na bok, a mnie zrobiło się wstyd, że narobiłam takiego bigosu, w chwili kiedy wszyscy powinniśmy się dobrze bawić.

Bracia Archerowie byli podobnej postury, ale Rule miał znacznie większe doświadczenie w bójkach. Musiałam jednak przyznać, że Rome jest wyższy i zbudowany jak bestia. Gdyby zapragnął zrobić Rule’owi krzywdę, mogło się zrobić nieciekawie i pewnie byłaby konieczna interwencja chłopaków. Przygryzłam wargę i spróbowałam wyrwać się z żelaznego uścisku Nasha, ale on tylko przytrzymał mnie mocniej.

– Rozdrażniłaś lwa, Tink, więc lepiej módl się teraz, żeby komuś udało się go zagonić z powrotem do klatki – mruknął.

Sapnęłam i powstrzymałam chęć zasłonięcia oczu, kiedy Rome wyciągnął ramię i pchnął Rule’a na ziemię. Powiedział cicho coś, czego nikt z nas nie dosłyszał, ale widziałam, że Shaw wybucha płaczem i chowa twarz na piersi Rowdy’ego. Mogłabym przysiąc, że zanim Rome odwrócił się na pięcie i wymaszerował z podwórka, jego niebieskie oczy poszukały moich. Zatrzasnął za sobą furtkę i po chwili wszystko zagłuszył ryk silnika motocykla. Rule wstał i pośpieszył do swojej szlochającej dziewczyny.

Nash ścisnął mnie jeszcze raz lekko i wreszcie wypuścił z objęć.

– Nie mogłaś sobie darować, co, Coro?

Skrzyżowałam ramiona na piersi w obronnym geście i usiadłam przy jedynej osobie z naszej paczki, która nie wydawała się poruszona całą aferą. W sumie jakoś paradoksalnie dobrze się stało, że Asa miał akurat na nodze szynę, kilka połamanych żeber i mnóstwo siniaków po niedawnej koszmarnej bójce. Asa Cross był zagadką i najprawdopodobniej przeżył dość, żeby nasze problemy wydawały mu się głupie i mało zajmujące.

– To pieprzony dupek!

Nash pokręcił głową i spojrzał na mnie z wyrzutem.

– Nie, wcale nie. Nie mam pojęcia, co go ugryzło, ale odkąd wrócił z wojska, dziwnie się zachowuje. To dobry chłopak. Wiesz, że nie broniłbym kogoś, gdybym naprawdę nie sądził, że powinienem.

Przewróciłam oczami.

– Jest okropny dla Rule’a i Shaw, a ja nie zamierzam się temu bezczynnie przyglądać.

– To sprawy rodzinne. Rule potrafi sam o siebie zadbać i nie pozwoli, żeby Shaw stała się krzywda. Wyluzuj, nic się nie stało. Już po wszystkim. Rome taki nie jest… Nie jest… jakikolwiek by się wydawał, jasne?

Westchnęłam i wzięłam kawałek arbuza od mojego nowego złotookiego współlokatora. Mrugnęłam do Asy i machnęłam na Nasha ręką.

– Uwielbiam was. Powinien sobie wybrać kogoś własnego kalibru.

Nash zmierzwił mi włosy i odwrócił się, żeby dołączyć do reszty na tarasie.

– Na przykład ciebie?

– Masz coś do mojego wzrostu?

Nie odpowiedział, bo był już daleko, ale słyszałam, że się roześmiał. Skrzywiłam się, gdy podchwyciłam karcące spojrzenie Jeta i Ayden, pary, z którą dzieliłam mieszkanie wraz z krnąbrnym bratem Ayden. Przytulali się do siebie i wyglądali tak słodko, że aż musiałam to skomentować:

– Widzicie? Zawsze powtarzam, że wasza dwójka dobrała się jak w korcu maku. I o to właśnie chodzi!

Wiem, że zabrzmiało to trochę smutno, ale nie potrafiłam ukryć tęsknoty za podobnym uczuciem i więzią. Kiedyś wydawało mi się, że i mnie spotkało to szczęście, a gdy się okazało, że to nie to, strasznie to przeżyłam.

– Cały czas powtarzam, że zbyt wiele żądasz. – Jet starał się brzmieć beztrosko. Nie wiedział o tym, że mój związek runął w gruzach ani że mój eks zamierza się pod koniec lata hajtnąć.

– Miłość to nie sielanka. To ciężka praca i czasem łatwiej jest uciec, niż zaangażować się w związek. Jeżeli będziesz szukała ideału, koło nosa może ci przejść szansa na prawdziwą miłość.

Machnęłam ręką, bo wiedziałam, że mówi z własnego doświadczenia. Zanim zeszli się z Ayden, przebył długą drogę i zrobił kilka głupot, ale w końcu im się udało, a ja mogłam się tylko modlić, żeby mnie spotkało coś podobnego. Usadziłam swoją dupę obok Asy; mogłabym przysiąc, że ten cwaniak w myśli chłodno analizuje zachowanie każdego z nas. Miałam wrażenie, że za tymi jego złotymi oczami nieustannie obracają się trybiki i zębatki.

– Będę wiedziała, kiedy to nadejdzie. – Mówiłam do Jeta, ale tak naprawdę chyba po prostu chciałam przekonać o tym samą siebie. Nie dam się zwieść ładnej buźce i obietnicom miłości po sam grób, co to, to nie. Nie zamierzałam skończyć znowu jak czyjaś zabawka, którą można porzucić, kiedy już się znudzi. Fakt, że tak wielu moich przyjaciół odnajdywało ostatnio swoje drugie połówki, dawał mi cichą nadzieję, że wkrótce i mnie spotka to samo.

Kiedy dostałam zaproszenie na ślub Jimmy’ego, perfidnie wysłane mailem, poczułam się, jakby ktoś wylał mi na głowę wiadro zimnej wody. Kochałam faceta, który mnie oszukiwał, okłamywał, wystawił mnie na pośmiewisko. Planowałam życie u jego boku, chciałam stworzyć z nim dom i mieć dzieci. Naprawdę. A on z kolei… on chciał zaliczać swoje klientki ze studia tatuażu i zwodzić mnie, ile się da. Gdybym pewnego wieczoru nie wróciła do salonu, bo czegoś zapomniałam, i nie przyłapała go z jakąś siksą, prawdopodobnie teraz byłabym żoną pieprzonego, skończonego dupka.

Nadal jednak tym, co bolało mnie najbardziej, był fakt, że wszyscy o tym wiedzieli. Ludzie, których traktowałam jak przyjaciół, kumple z pracy, którzy byli dla mnie jak rodzina – każdy wiedział i nikt nie pisnął ani słowem. Pozwalali, żebym robiła z siebie kretynkę, żeby Jimmy mnie wykorzystywał i upokarzał bez mrugnięcia okiem. To było obrzydliwe. Gdyby stary kumpel mojego taty, Phil, nie zjawił się w miasteczku, kiedy wszystko runęło w gruzy… nie wiem, co by teraz ze mną było. Uratowali mnie ludzie z salonu.

– Ayd i Jet właśnie wymknęli się boczną furtką. Wygląda na to, że będziesz musiała sama się dowlec do domu.

Spojrzałam na Asę, a potem na furtkę, która właśnie się zamykała, i wymamrotałam coś na temat zwyczajów nowożeńców, ale nie drążyłam tematu, bo właśnie klapnęła przy mnie Shaw, ocierając mokre policzki wierzchem dłoni. Za nią przywlokła się reszta towarzystwa, niosąc smętnie przypalone resztki z grilla, który miał obsługiwać Rule.

Poklepałam przyjaciółkę po nodze. Shaw była naprawdę piękna – tym rodzajem nieziemskiego, eterycznego piękna, do którego trzeba się przez chwilę przyzwyczajać, zanim się je pojmie. Serce mi się ścisnęło na widok smutku, jaki lśnił w jej zielonych oczach. Nikt nie lubił doprowadzać Shaw do łez – to było jak kopanie przygnębionej księżniczki z bajki.

Chłopcy otoczyli nas i pootwierali piwa. Wyglądało na to, że zamierzają stawić czoło problemowi w stary, typowo męski sposób – po prostu ignorując całe zajście. Cóż, w zasadzie to nie mogłam mieć do nich o to pretensji. Żadnemu z nich nie śpieszyło się do opieprzania Rome’a za jego niedorzeczne zachowanie, a ja znałam każdego z nich za dobrze, żeby wiedzieć, że nie ma siły, aby przekonać ich do zmiany zdania, kiedy sobie coś raz ubzdurali.

– Wszystko w porządku?

Shaw zamrugała i uśmiechnęła się do mnie krzywo – to była właśnie cała ona. Zawsze chciała, żeby wszystko grało.

– Jasne, OK. W końcu chciałabym, żeby stłukli się nawzajem na kwaśne jabłko, ale przy okazji wyjaśnili sobie wszystko otwarcie. Wątpię jednak, żeby Rule wiedział, kiedy przystopować. Bardzo możliwe, że Rome zabiłby go wcześniej, bo straciłby nad sobą kontrolę.

– Nie wiem, co go spotkało podczas ostatniej misji, ale koleś nie jest tym samym chłopakiem, z którym dorastałam.

Uniosłam brwi i wzięłam talerz od Rowdy’ego, który usiadł naprzeciwko, opierając stopy o moje krzesełko. Skrzywiłam się do niego kwaśno, ale wybaczyłam mu, kiedy rzucił mi piwo.

– Wiesz, każdy mówi to samo, ale spotkałam już wielkiego brata kilka razy i nigdy nie sprawił na mnie wrażenia duszy towarzystwa. Zawsze jest spięty jak guma od ciasnych gaci.

Shaw wzięła od Rule’a talerz i przesunęła się na ławce, żeby zrobić mu miejsce obok siebie. Na pierwszy rzut oka wydawali się dziwną parą, ale nie można było zaprzeczyć, że się kochają – i próbowałam z całych sił im tego nie zazdrościć.

– Tu chodzi o coś więcej niż tylko Remy. – Głos Rule’a był szorstki. Dałabym sobie rękę uciąć, że wciąż jeszcze gotował się po starciu z bratem.

Otworzyłam piwo i powiedziałam:

– A kogo obchodzi, z kim to ma coś wspólnego? To palant – i to bez żadnego konkretnego powodu. Chrzanić go!

Rowdy potrząsnął głową, a Shaw i Rule przewrócili oczami. Jak zawsze, to Nash przemówił głosem rozsądku:

– Nie można, ot tak, skreślać ludzi, na których nam zależy, Coro. Wiesz o tym aż za dobrze.

Owszem, wiedziałam. Ludzie w naszej paczce byli względem siebie do bólu lojalni i szczerzy – i to właśnie między innymi za to tak ich uwielbiałam. Ale nie mogłam patrzeć, jak jeden człowiek wywołuje tyle kwasów między nimi.

– Wiesz, cieszę się, że nie ma twojego usposobienia, Rule, bo wtedy wystarczyłby jeden cios jego łapska i skończyłbym jak Asa. – Rowdy wskazał trzymanym w dłoni piwem na naszego przystojniaka z Południa.

Asa został niedawno pobity tak dotkliwie, że leżał przez kilka tygodni w śpiączce. Cud, że w ogóle wyszedł z tego cało.

Rule mruknął coś pod nosem i objął Shaw, a ona przytuliła się do niego mocno. Wyglądali razem tak słodko, że aż zapierało dech. Z trudem stłumiłam pełne zazdrości westchnienie. Rule spojrzał w stronę furtki, w ślad za Rome’em, i rzucił:

– Nigdy nie lubił wdawać się w bójki. To znaczy, jasne – gdy byliśmy młodsi i razem z Nashem się laliśmy, wtrącał się, ale nigdy sam nie zaczynał. I to właśnie dlatego nie mam pojęcia, co się z nim ostatnio dzieje. A jednak… rzygać mi się już przez to chce.

Nash parsknął i wycelował we mnie widelec.

– Tak naprawdę to Tink zaczęła. Serio musiałaś go oblewać tym browarem?

Próbowałam wyglądać najbardziej niewinnie jak umiałam, nigdy jednak nie wychodziło mi to zbyt dobrze, więc zamiast tego poddałam się z bezradnym uśmiechem.

– Mogłam mu dać w gębę, ale nigdzie w pobliżu nie było drabiny.

To wywołało falę chichotów. W porównaniu ze starszym Archerem był ze mnie mikrus. Śmiech zdziałał jednak cuda, rozwiewając ponury nastrój, w który wpędził nas Rome. Skończyliśmy jeść i wypiliśmy jeszcze po kilka piw – a przynajmniej oni. Ja musiałam odwieźć do domu Asę, a nie miałam ochoty zarobić mandatu za prowadzenie pod wpływem w dniu, w którym wszędzie aż się roiło od policji. Chłopcy zaczekali, aż zrobi się ciemno, i wyszli na podwórko, żeby odpalić fajerwerki – tak naprawdę pod wszystkimi tymi warstwami dziar i stertami kolczyków byli tylko małymi dziećmi w ciele dorosłych.

Zostałam znów sama na tarasie z Shaw i zauważyłam, że pomimo smutku malującego się na jej ślicznej buzi dosłownie promieniowała szczęściem. Otoczyłam ją ręką i położyłam głowę na jej ramieniu. Byłam od niej starsza. Ostatnimi czasy biedactwo przeszło istne piekło, więc wiedziałam, że zasługuje na każdą krztynę szczęścia, które w tej chwili czuje.

– Świetnie sobie radzisz, maleńka. Masz faceta, wspaniały dom i jest zajebiście. Nie powinnaś się niczym przejmować. Korzystajcie wraz z Rule’em z każdej chwili i zapomnijcie o całej reszcie.

Poczułam, że się śmieje i sięga, żeby uścisnąć moją dłoń spoczywającą na jej ramieniu. Niebo zapłonęło feerią barw i z podwórka dobiegła fala męskiego śmiechu.

– Czasami czuję się taka samolubna! Mam wszystko, o czym marzyłam, i chociaż nie zawsze jest idealnie, to jednak więcej jest chwil dobrych niż złych. Mam wrażenie… że nie powinnam prosić o więcej. – Poczułam, że Shaw wzdycha głęboko. – Ale Rome… uważa, że to wszystko żart. To boli. Nie wiem, dlaczego tak mu odbiło… Kocham Rome’a jak rodzonego brata – odkąd sięgam pamięcią, więc to boli tym bardziej…

– Wszystko się ułoży, sama zobaczysz – zapewniłam ją z przekonaniem. – A ja z miłą chęcią dopilnuję, żeby tak się stało.

Milczała naprawdę długo. Patrzyłyśmy w ciszy na miniaturowe wybuchy na niebie, uśmiechając się na widok chłopców, którzy świetnie się bawili. Może i ktoś powinien wspomnieć, że picie i fajerwerki nie były najlepszym połączeniem, ale kapitan Ponurak na szczęście się zmył, a ja nie zamierzałam psuć innym zabawy moralizowaniem.

– Mówiłam ci już, że jesteś najmądrzejszą osobą, jaką znam, Coro? – powiedziała cicho Shaw. Sama wkrótce miała się bronić, więc uznałam to za komplement.

– Po prostu nazywam rzeczy po imieniu.

I tak właśnie było. Pochodziłam ze Wschodniego Wybrzeża, a dokładniej z Brooklynu. Byłam jedynym dzieckiem zawodowego marynarza, który nie wiedział za bardzo, co robić ze swoją zbuntowaną córeczką. Uwielbiałam tatę – był moim jedynym krewnym – i wiedziałam, że on mnie także kocha, ale nigdy nie umieliśmy znaleźć wspólnego języka i to sprawiło, że od małego byłam zmuszona nauczyć się mówić jasno i prosto z mostu. To był jedyny sposób, dzięki któremu mogliśmy się porozumieć. Dlatego, jeśli ktoś miał postawić się Rome’owi Archerowi i powiedzieć mu, żeby wsadził sobie swoje durne gadki w dupę, ja nadawałam się do tego wręcz perfekcyjnie. Nie idealizowałam jego bohaterskich wyczynów, nie bałam się go i – nieważne, olbrzym czy nie – nie zamierzałam stać jak idiotka i pozwalać, żeby wpędzał w coraz większego doła ludzi, na których tak mi zależało.

ROME:

Nie wierzę, że ten zwariowany mikrus miał taki tupet, żeby oblać mnie piwem! Po pierwsze, ledwo sięgała mi do ramienia, a po drugie, wyglądała jak chodzący cukiereczek. Była ubrana tak pstrokato, że od samego patrzenia mogły rozboleć oczy.

Powinienem być na nią wściekły, ale miała rację – zachowałem się jak ostatni dupek. Nie powinienem przygadywać Nashowi ani robić Rule’owi takich jazd. Szukałem po prostu czegoś… kogoś, na kim mógłbym się wyładować – a oni byli akurat pod ręką. Może łatwiej było mi wyładować na nich swój gniew, bo instynktownie wiedziałem, że mi wybaczą. Musiałem poszukać miejsca, w którym mógłbym się napić i pozbierać myśli. Miejsca, w którym będzie cicho i ciemno i w którym nikt nie będzie oczekiwał zachowywania się w taki a nie inny sposób. Męczyło mnie już ciągłe spełnianie oczekiwań innych. Nie lubiłem bezczynności. Przywykłem do działania, do dowodzenia i wydawania rozkazów, a jedyną rzeczą, w jakiej przodowałem od chwili powrotu do Denver, było wkurzanie każdego, kogo spotkałem, i wlewanie w siebie hektolitrów wódy. Staczałem się coraz szybciej, wiedząc, że upadek na samo dno będzie bolesny jak cholera, jednak nie byłem w stanie się zatrzymać. A dzisiaj… dzisiaj przeszedłem samego siebie.

Wybrałem pierwszy bar, w którym panowała atmosfera pasująca do mojego nastroju. Dzień Niepodległości – sranie w banię! Miałem już powyżej uszu świętowania i całego tego syfu – wystarczy mi go do końca życia. Chciałem wsadzić głowę w piasek i wrócić do czasów, które wydawały się znajome i bezpieczne… Nienawidziłem czuć się jak gość we własnym życiu i nieważne, co sobie wmawiałem, budząc się następnego ranka – nie mogłem pozbyć się uczucia, że to, do czego wróciłem po zakończeniu służby w wojsku, nie było moim życiem, tylko życiem kogoś innego, obcej osoby. Nie potrafiłem odnaleźć się we własnej rodzinie. Dziwnie się czułem w stosunku do Rule’a. Próba przyzwyczajenia się do tego, że mój krnąbrny i lekkomyślny młodszy brat troszczy się o Shaw, była ponad moje siły. A kiedy próbowałem wyjaśnić wszystko Nashowi, skończyło się kłótnią. A już najgorsza z tego wszystkiego była świadomość braku perspektyw jakiejkolwiek pracy i to, że nie miałem pojęcia, jak zabrać się do robienia czegoś innego niż walczenie na wojnie.

W barze było ciemno – to miejsce z rodzaju tych, od których świętujący dzisiejszy dzień trzymają się z dala. Na tyłach knajpy wokół kilku zniszczonych stołów bilardowych kręciła się garstka kolesi w motocyklowych strojach, wyglądających, jakby nie było z nimi żartów. Z przodu siedziało kilku starszych gości, sprawiających wrażenie, że nigdy nie odklejali się od swoich barowych stołków, żeby iść do domu czy wziąć prysznic. Głośniki rzęziły Neilem Youngiem, ale nikt nie podśpiewywał pod nosem. To nie było miejsce dla wymuskanych i lalusiowatych mieszczuchów, którzy pędzą z wywieszonymi jęzorami na Capitol Hill, jak tylko zrobi się ciepło. Zająłem wolny stołek przy barze i czekałem, aż doczłapie do mnie barman.

Prawie dorównywał mi wzrostem, co nieczęsto się zdarza, ale był ode mnie starszy o jakieś trzy dychy. Miał brodę, która wyglądała, jakby mieszkała w niej rodzina wiewiórek, oczy czarne jak smoła i wyraz twarzy kogoś, kogo świat zeżarł i wysrał. Nie byłem zaskoczony widokiem marynarskiej dziary na jego potężnym przedramieniu, gdy stanął przede mną i rzucił na bar zniszczoną podkładkę pod kufel. Widziałem, jak mnie obcina od góry do dołu, ale byłem do tego przyzwyczajony. Byłem wielki i inni faceci zazwyczaj woleli najpierw się przekonać, czy jestem z rodzaju tych, co to lubią sprawiać problemy – i czy w razie czego zdołają sobie ze mną poradzić.

– Stary, cuchniesz już jak gorzelnia. Jesteś pewien, że chcesz się jeszcze napić?

Zmarszczyłem brwi… ale wtedy przypomniałem sobie tę blond siksę, która oblała mnie piwem. Cóż, jeśli chciała dać mi do zrozumienia, co o mnie myśli, mogła znaleźć lepszy sposób. Przypominając sobie o mokrej koszulce, zacząłem się zastanawiać, co właściwie wiem o Corze Lewis. Kręciła się często w pobliżu. Nigdy jakoś za dużo nie gadaliśmy ze sobą – była zbyt hałaśliwa i miała skłonność do dramatyzowania. No i pewnie właśnie stąd ten prysznic, który mi zafundowała. Przebywanie w jej towarzystwie przyprawiało mnie o ból głowy; nie lubiłem sposobu, w jaki próbowała mnie przejrzeć tymi swoimi różnokolorowymi oczyskami.

Zdjąłem z głowy okulary i zaczepiłem je o koszulkę.

– Zadarłem z niewłaściwą gówniarą, wskutek czego skończyłem oblany piwem. Nie ściemniam, serio.

Facet otaksował mnie jeszcze raz i najwyraźniej uznał, że może mi wierzyć, bo za chwilę bez słowa postawił przede mną kufel piwa i kieliszek czegoś mocniejszego w bursztynowym kolorze. Zazwyczaj pijałem wódkę, ale kiedy ten olbrzym nalał sobie to samo i wrócił do mnie, nie śmiałem złożyć reklamacji.

Podniósł krzaczastą brew i stuknął się ze mną, a potem zapytał:

– Żołnierz?

Skinąłem głową i łyknąłem bursztynowego shota. Czułem, jak pali mnie w przełyku, kiedy spływał mi do żołądka. Jeśli się nie myliłem, to była whisky Wild Turkey.

– Eks. Właśnie wyszedłem.

– Długo służyłeś?

Przeczesałem dłonią przystrzyżone na jeża włosy. Goliłem się prawie na łyso tak długo, że teraz nie miałem pomysłu, co innego mógłbym z nimi robić.

– Zaciągnąłem się, kiedy skończyłem osiemnaście lat, a pod koniec roku stuknie mi dwadzieścia osiem. Minęło prawie dziesięć lat.

– Co porabiałeś?

Zazwyczaj nie odpowiadałem na podobne pytania, bo odpowiedź była po prostu zbyt długa i skomplikowana, żeby ktokolwiek, kto nie był w wojsku, zakumał.

– Byłem dowódcą podczas operacji polowych.

Barmanowi lekko opadło długie brodzisko.

– Operacje specjalne?

Mruknąłem potwierdzająco i sięgnąłem po piwo.

– Idę o zakład, iż żałowali, że odszedłeś.

Prawda była taka, że to ja żałowałem, kiedy mnie wysiudali. Nie miałem już co marzyć o czynnej służbie. Moje ramię po spotkaniu z miną podczas ostatniej misji było do niczego, a głowę miałem tak sklepaną, że nie było mowy o kolejnych przydziałach. Jasne, mógłbym wziąć pracę gryzipiórka, wycofać się i zająć szkoleniem rekrutów, ale marny był ze mnie nauczyciel, a praca za biurkiem była dla mnie równoznaczna z pójściem na emeryturę. Właśnie dlatego postanowiłem odejść i teraz nie miałem bladego pojęcia, co zrobić ze swoim życiem.

– A ty? – Wskazałem tatuaż na jego przedramieniu. – Jak długo sterczysz za tym barem?

– Zbyt długo, synu. Stanowczo zbyt długo. Co cię tu dziś przyniosło? Nie widziałem cię tutaj nigdy wcześniej.

Rozejrzałem się dookoła i wzruszyłem ramionami. W tej chwili to miejsce idealnie pasowało do mojego nastroju.

– Chciałem się po prostu napić z okazji święta jak dobry amerykański patriota.

– Tak jak i my wszyscy tutaj.

– Taaa… – Musiałem stłumić chęć wyżłopania piwa i zamówienia natychmiast następnego.

– Mów mi Brite. Jestem właścicielem tej speluny. Skończyłem tu, kiedy zacząłem spędzać więcej czasu w barze niż w domu. Byłem trzy razy żonaty i mam potrójne bypassy, ale bar nadal działa.

Uniosłem brew z blizną i poczułem, że kącik ust unosi mi się w uśmiechu.

– Brite? – Gość wyglądał jak drwal z kreskówek albo członek Hells Angels – takie imię zupełnie do niego nie pasowało.

Gęstą brodę przeciął biały błysk wyszczerzonych w uśmiechu zębów, które wydawały się jedynym jasnym akcentem w tym mrocznym barze.

– Brighton Walker. Brite to skrót – wyjaśnił, a potem wyciągnął do mnie dłoń, którą odruchowo uścisnąłem.

– Rome Archer – przedstawiłem się.

Kiwnął mi głową i poszedł na drugi koniec baru, żeby obsłużyć innego klienta.

– To imię w sam raz dla wojownika!

Przymknąłem na chwilę oczy i spróbowałem sobie przypomnieć, jak to jest być wojownikiem. Cóż, na pewno było to bardzo odległe od siedzenia na dupie na barowym stołku. Zapuścili kawałek AC/DC i uznałem, że to moje nowe ulubione miejsce.

Przyjechałem na moim harleyu, więc pewnie powinienem przystopować z piciem – mandat za jazdę pod wpływem byłby wisienką na tym gównianym torcie, który ostatnio codziennie mi serwowano, ale kiedy piwo zmieszało się z mocnym burbonem, to wszystko straciło znaczenie.

W pewnym momencie, po tym jak wychyliłem z Brite’em którąś już z rzędu kolejkę, stołek obok, zajmowany przez szpakowatego staruszka, który przez ostatnią godzinę narzekał na swoją żonę i kochankę, zwolnił się. Niemal natychmiast usiadła na nim ruda dziewczyna ze zbyt mocną tapetą, stanowczo zbyt skąpo ubrana. Trzy piwa wstecz pewnie zwęszyłbym kłopoty, którymi jechała na kilometr. Chociaż Brite kazał jej spadać, zupełnie go olała. Była fajna tym sposobem fajności dziewczyn, które aż krzyczą „ze mną świetnie się zabawisz – zabierz mnie do domu!”, a ja nie pamiętałem, kiedy ostatni raz zdarzyło mi się trafić do łóżka z niezłą nieznajomą. Kiedy przebywałem za granicą, była pewna oficer wywiadu, która zawsze dawała się namówić na małe co nieco, gdy na siebie trafiliśmy, ale minęły całe wieki, odkąd ją ostatni raz widziałem. Może szybki numerek był tym, czego potrzebowałem, żeby rozgonić czarne chmury, które wisiały nade mną, odkąd wróciłem?

– Jak ci na imię, złotko? – Miała piskliwy głos, od którego bolała mnie głowa, ale byłem wystarczająco nastukany, żeby to zignorować.

– Rome.

Zobaczyłem, jak strzela mocno umalowanymi oczami gdzieś nad moim ramieniem – już samo to powinno było mi dać do myślenia jako pierwszy sygnał, że ta historia nie skończy się świetną zabawą.

– To rzadko spotykane imię. Ja jestem Abbie. A teraz, skoro już się znamy, może wyskoczymy gdzieś, żeby poznać się nieco lepiej? – Przejechała pomalowanym paznokciem po wypukłości mojego bicepsa. Z jakiegoś powodu kolor jej szkarłatnego lakieru sprawił, że przed i tak już zamglonymi oczami stanęły mi inne wizje o tej samej przyprawiającej o mdłości barwie.

Zacząłem się wycofywać, żeby umknąć tym dłoniom, które wyczyniały z moim zamroczonym mózgiem złe rzeczy, gdy na moim ramieniu wylądowała czyjaś ciężka łapa. Byłem żołnierzem, ale byłem też bratem człowieka, który non stop pakował się w kłopoty. Wiedziałem aż za dobrze, jak wygląda problem, i wyczuwałem go na kilometr. Wiedziałem, jak pachnie, jak się porusza, jak brzmi, a mimo to skupiłem się na chlaniu i zignorowałem wszystkie sygnały, które do mnie docierały. Kątem oka zauważyłem, że Brite marszczy brwi na widok stojącego za mną ktosia i nawet pomimo rauszu po burbonie i piwie wiedziałem, że nie jest dobrze.

Westchnąłem ciężko, strząsnąłem czerwone szpony, które podsuwały mi przed oczy wizję krwi chlustającej z szyi młodego żołnierza na pustyni, i odwróciłem się, tak że teraz opierałem się łokciami o bar. Nie powinienem być zaskoczony widokiem zgromadzonych teraz wokół baru motocyklistów, których widziałem wcześniej w sali bilardowej. Gość, który trzymał łapsko na moim ramieniu, był chudym kurduplem i mój zamulony mózg zarejestrował, że nie ma na sobie ciuchów w klubowych barwach. A to oznaczało, że albo dołączył na przyczepkę, albo jest świeżakiem, a ja byłem szczęśliwcem, którego postanowił wybrać do udowodnienia reszcie, co jest wart. Cóż, czasem bycie mięśniakiem nie popłacało.

– Mogę w czymś pomóc? – spytałem bełkotliwie.

Po rudej nie było już dawno śladu, a Brite szedł właśnie na drugi koniec długiego baru. Stali bywalcy siedzieli tam gdzie wcześniej i ostentacyjnie ignorowali szykującą się rozróbę – to potrafiły tylko wytrawne, zaprawione w bojach ochlajmordy.

– Masz coś do mojej laski, żołnierzyku?

Zagranie było tak nudne i przewidywalne, że nie mogłem się powstrzymać od przewrócenia oczami. Bywałem w wystarczającej liczbie gównianych miejsc na świecie, żeby wiedzieć, że bójka w barze to bójka w barze, ale jeśli dorzucić do niej aspirującego harleyowca, mogło się zrobić naprawdę nieprzyjemnie.

– Nie. Próbowałem się upić, a ona mi przeszkodziła.

Chyba nie tego się spodziewali, bo dało się słyszeć kilka rozbawionych parsknięć. Kurdupel wypiął wątłą klatę i wyciągnął palec, żeby dźgnąć mnie w pierś. W normalnych okolicznościach olałbym po prostu całą sprawę – zazwyczaj byłem zrównoważonym, trzeźwo myślącym gościem. Nie wdawałem się w bójki, dopóki nie chodziło o samoobronę czy coś, w co naprawdę wierzyłem, albo ochronę kogoś, na kim mi naprawdę zależało, ale dziś był zły dzień na drażnienie mnie.

Strząsnąłem rękę kolesia z ramienia i szybko oszacowałem sytuację. Nie widziałem, żeby któryś z nich był uzbrojony, ale harleyowcy byli znani z ukrywania w zanadrzu kos, Brite zaś sprawiał wrażenie spoko gościa. Jeśli było to możliwe, nie chciałem robić mu tu niepotrzebnie bałaganu.

– Słuchaj, stary – nie chcesz tego, tak samo jak ja. Obaj wiemy, że sam przysłałeś tę laskę do baru, żeby zaczęła, więc na tym poprzestańmy. Ja się stąd zmyję, a ty i twoi kolesie będziecie mogli wrócić do jarania i grania w bilard. Nikt nie musi wyjść na debila ani mieć rozkwaszonej gęby. Co wy na to?

Patrząc na to wszystko wstecz, rozumiałem, że próba przekonania po pijaku bandy harleyowców była pewnie z góry skazana na niepowodzenie. W mgnieniu oka o moją głowę rozbiła się butelka, a moja szyja znalazła się w mocnym uścisku czyjejś łapy. Kurdupel wyglądał, jakby chciał mnie zabić, a reszta jego ekipy trzymała się na uboczu i oceniała, do czego gość jest zdolny. Naprawdę nie chciałem mu robić krzywdy, ale butelka oskalpowała mi ładny kawałek łba, a oczy zalała rzeka krwi. Podobnie jak czerwony lakier do paznokci tej zdziry, która próbowała mnie sprowokować, widok własnej krwi przeniósł mnie w inne miejsce i inny czas – i nie walczyłem już z głupim, szukającym guza harleyowcem. Walczyłem o życie, wolność, bezpieczeństwo własnej rodziny i przyjaciół. A kiedy to się stało… biedak nie spostrzegł się nawet, co go trafiło.

I tak miałem już nad nim przewagę wzrostu i siły. W połączniu z faktem, że byłem zaprawionym w bojach i szkolonym przez najlepszych speców żołnierzem… wróżyło to tylko jedno: szybko zaczęło się robić niefajnie i krwawo. Nieważne, że mieli nade mną przewagę liczebną – zamierzałem wyjść z baru cało niezależnie od tego, czego miało to ode mnie wymagać.

Barowe stołki poszły w drzazgi, fruwały szklanki. Głowy uderzały o podłogę. Wydaje mi się, że w pewnym momencie usłyszałem czyjś płacz. Jakimś cudem, kiedy już było po wszystkim, stałem zgarbiony, opierając dłonie na kolanach, a krew kapała nie tylko z mojej pokancerowanej głowy, ale i dłoni, a także paskudnej rany od noża na żebrach. Harleyowcy rozproszyli się – przynajmniej częściowo – a ja z zaskoczeniem zobaczyłem Brite’a z kijem bejsbolowym w dłoni, łypiącego na mnie spode łba.

– Co to, u licha, miało być?

Byłbym się roześmiał, ale cios nożem, którym oberwałem pod żebro, był chyba poważniejszy, niż początkowo sądziłem.

– Naprawdę chujowe podziękowanie za obsługę?

Mój żart nie został jednak doceniony; stary zaklął i szarpnął mną, stawiając do pionu.

– Nie wygląda na to, żeby ten mały śmieć szybko się z tego wylizał. – Przyjrzał mi się jeszcze raz i westchnął. – Potrzebny ci lekarz.

Koniec wersji demonstracyjnej.