Korekta

Hanna Lachowska

Barbara Cywińska

Zdjęcie na okładce

© jfk image/Shutterstock

Tytuł oryginału

Rome: A Marked Men Novel

Copyright © 2014 by Jennifer M. Voorhees

Published by arrangement with HarperCollins Publishers.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5292-6

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

ROME:

Zwolnione tempo było do bani. Żeby wszystko było jasne: czułem, że tracę dla Cory głowę. Przez ostatnie dwa tygodnie usiłowałem zapić myśl o niej i czułem się jak największy złamas, że zostawiłem ją bez słowa. Kolejny paskudny krok na liście, która wydłużała się z dnia na dzień. Było mi wstyd, że nie ogarniam wszystkiego, że widziała mnie tak załamanego, tak obnażonego. Od początku wiedziałem, że przerażają ją „przepaście” w mojej osobowości, ale fakt, że była świadkiem mojego osobistego piekła, to było już dla mnie za wiele. Poobijane ego i nadszarpnięta duma nie zniosły tego, więc uciekłem. To było tchórzliwe, słabe zagranie, ale nie mogłem znieść myśli, że spojrzy na mnie z litością i uzna za kogoś komu trzeba pomóc. Uciekłem więc w wódkę i usiłowałem zapić to wszystko. Powody, dla których jej unikałem, były równie idiotyczne jak te, dla których nie widywałem się z rodzicami, choć tego nie mogłem ani zignorować, ani zapić.

Już następnego dnia stało się jasne, że o wiele bardziej niż urażona duma boli to, że nie mogę z nią porozmawiać, objąć jej, dotknąć. Wkradła się do mojego serca, omotała tak, że dotarło do mnie, że jeśli będę musiał poprosić o pomoc, żeby stać się takim facetem, z którym mogłaby być, nie mam innego wyjścia. I tak się cieszyłem, że dała mi jeszcze jedną szansę. Potrzebowałem jej, a teraz, gdy dziecko było w drodze, wiedziałem, że i ona mnie potrzebuje, bez względu na to, jaki jestem. Byłem gotów zrobić wszystko, co w mojej mocy, by nam się udało, nawet jeśli to oznaczało, że seksualne przyciąganie i ogień, które zbliżyły nas do siebie, chwilowo nie wchodziły w grę. Nie ma to jak zostać nagle przyjacielem własnej ciężarnej dziewczyny.

Przez cały wrzesień udało mi się trzymać ręce w kieszeniach, a ptaka w rozporku. Chodziłem z Corą do lekarza, co było zarazem ekscytujące i przerażające. Chodziliśmy na kolacje, na randki, jak każda para, która dopiero zaczyna się spotykać. Zacząłem nawet rozważać, czy nie pogodzić się z rodzicami, tak jak w końcu, z pewnym wahaniem, pogodziłem się z Shaw. Wiedziałem, że to dla niej ważne, a ja miałem po dziurki w nosie tchórzliwej ucieczki. I zastanawiania się, czego wszyscy ode mnie oczekują. Musiałem wbić sobie do głowy, że najważniejsze jest to, czego sam od siebie chcę. Cieszyła ją ta perspektywa, co z kolei cieszyło mnie, choć sam pomysł wydawał się istną torturą. Nie miałem pojęcia, co miałbym im powiedzieć, żeby w ogóle zacząć rozmowę.

Nie przeszkadzało mi zwolnione tempo. Chętnie spędzałem z nią czas, świetnie się rozumieliśmy, a nawet jeśli nie, wielobarwne błyski w jej kolorowych oczach przywodziły na myśl wizje przeprosinowego seksu tak intensywne, że nadawały się tylko dla dorosłych.

To nie tak, że byłem z nią tylko po to, żeby ją zaliczyć, ale łgałbym jak pies, gdybym twierdził, że nie brakowało mi tego, że nie brakowało mi jej i jej cudownie kolorowej skóry. Seks z Corą w niczym nie przypominał seksu z innymi kobietami, i to nie tylko dlatego, że miała piercingi tam na dole i wszystkie te cudownie kolorowe kamyczki w skórze. Choć uparcie powtarzała, że czeka na bliżej nieokreśloną wizję mężczyzny idealnego, rozumiała mnie, naprawdę mnie rozumiała, choć przecież daleko mi do ideału, delikatnie mówiąc.

Nie miałem pojęcia, jak ona znosiła brak seksu. Ostatnio jej hormony szalały. Była jeszcze bardziej pyskata i bezczelna niż zwykle, ale w jej oczach było coś takiego… czasami przyłapywałem ją na tym, że przygląda mi się kątem oka, jakby dokuczało jej to samo tłumione pożądanie do mnie. Jakbyśmy zbliżali się do krawędzi czegoś wielkiego, większego niż wszystko, czego doświadczyliśmy do tej pory… I jakby bała się upadku.

Pozwalała się całować i przytulać na kanapie, kiedy oglądaliśmy filmy, otwarcie okazywała mi czułość, trzymała mnie za rękę, obejmowała, dawała do zrozumienia, że jest przy mnie. Ale jednocześnie to zawsze ona wycofywała się, odsuwała się i zostawiała nas rozpalonych i niespełnionych. Widziałem żal i frustrację na jej ładniutkiej buzi, ale nie chciałem ryzykować, więc nie kwestionowałem jej decyzji, nie usiłowałem na nią naciskać. Brała mnie takiego, jakim byłem, więc i ja musiałem zaakceptować wszystkie przeszkody, które ustawiła mi na drodze. Czasami wydawało mi się, że patrzy na mnie z autentycznym przerażeniem, przy czym bała się nie mnie, ale tego, co przeze mnie myślała i czuła.

Nadrabiałem stracony czas za barem i jednocześnie starałem się naprawić sytuację z Brite’em i stałymi gośćmi. Brite wrócił, wydaje mi się, a głównie po to, żeby dopilnować, bym nie opił go do cna i nie wygrał, jak w zeszłym miesiącu. Chyba obawiał się, że znowu wymknę się spod kontroli. Chcąc mu udowodnić, że nie mam zamiaru zrujnować sobie życia ani pozwolić, by Cora sama wychowywała dziecko, pracowałem ze zdwojoną energią i właściwie już kończyłem wszystko to, o co prosił. Ba, nawet sam wymyśliłem kilka ulepszeń, które dodałem z własnej inicjatywy. To był właściwie nowy lokal: czysty, lśniący, nowiutki.

Napływali nowi klienci i ruch w interesie ożywił się na tyle, że Brite zaproponował Asie stałą pracę za barem na wieczornej zmianie. Wydaje mi się, że spodobał mu się widok młodych ślicznotek, usiłujących zwrócić na siebie uwagę jasnowłosego prowincjusza. Asa był po prostu świetny.

Nadal nie wiedziałem, co będę robił, gdy skończy się bar, ale świadomie starałem się dopilnować, by akurat ten problem nie spędzał mi snu z powiek, zwłaszcza że aż nadto skutecznie robiły to inne. Moja przyszłość zapowiadała się wystarczająco skomplikowanie, więc zadręczanie się pytaniami, na które nie znałem odpowiedzi, nie miało sensu. Było tylko wyczerpujące i nie miałem już na to siły. Poza tym dzień w dzień zmagałem się z koszmarami sennymi i tym dziwnym stanem umysłu, gdy nagle znowu znajdowałem się na pustyni, w morzu krwi i śmierci, w zdrowszy, bardziej pozytywny sposób niż upijanie się do nieprzytomności. Co innego raz na jakiś czas wychylić wódkę z tonikiem, a co innego niemiłosiernie pastwić się nad wątrobą. Teraz, gdy się budziłem, szedłem pobiegać albo wskakiwałem na harleya i jeździłem tak długo, aż odzyskałem panowanie nad sobą. Trwało to dłużej, ale działało równie skutecznie, a rozmowa z przyjacielem Brite’a uświadomiła mi, że to tak samo jak ze wszystkim innym w życiu: musiałem na to zapracować, nauczyć się zdrowieć. On także uświadomił mi, że jeśli pozwolę, by pomogli mi ci, którzy mnie kochają, będzie łatwiej. Jak to powiedziała Shaw, wszyscy po prostu muszą się nauczyć kochać mnie inaczej, a ja muszę to zaakceptować. Nie miałem problemu z tym, by poprosić o pomoc, nie uważałem, że to oznaka słabości i powinienem docenić to, że jestem tu, wśród nich, że mogę ich słuchać. Nie powinienem z tego powodu czuć się winny.

Któregoś wieczoru siedzieliśmy z Corą u mnie na kanapie. Nash i Rowdy gdzieś wyszli. Moja dziewczyna, sama słodycz, skuliła się w kłębek i wtuliła we mnie. Przyniosła jakiś idiotyczny babski film, żebyśmy go obejrzeli po kolacji, i z najwyższym trudem utrzymywałem otwarte oczy, tak bardzo mnie nudził.

Podobało mi się, że Cora tak idealnie do mnie pasuje, była taka drobna i pozornie tak delikatna, że budziła we mnie instynkt opiekuńczy, co było zabawne, bo aż za dobrze potrafiła sama zadbać o siebie. Nie mogłem sobie przypomnieć, jak właściwie wyglądał mój nudny, czarno-biały świat, zanim wkroczyła w niego z impetem i wypełniła kolorem każdy zakątek. Po prostu chciałem się nią zajmować, być z nią.

– Nie podoba ci się, co? – Muskała kciukiem wierzch mojej dłoni i kłykcie. Wyczuwałem, że martwią ją blizny i zadrapania na mojej skórze.

– Nie jest taki zły.

Roześmiała się u mego boku.

– Przecież zaraz zaśniesz.

Fakt, ale nie musiała się tym martwić. Co chwila odpływałem myślami. Chciała, żeby dziewczyna na filmie miała swoje „żyli długo i szczęśliwie”, i uznałem, że do tego czasu mogę wytrzymać. Zresztą drzemka u jej boku na kanapie to najbliższy substytut spania z nią, jaki mi się zdarzył od miesiąca. Przesunąłem się tak, żeby objąć ją ramieniem i przyciągnąć do siebie. Pocałowałem ją w czubek głowy, w miękkie włosy i w myślach skarciłem dziwnie niespokojną dolną część mego ciała. Cora obejmowała mnie w talii jedną ręką, drugą położyła mi na udzie. Było to bardzo niewinne, ale moje zaniedbane libido nie chciało tego zrozumieć. Być może krótka drzemka to najlepszy, jedyny sposób, by dotrwać do końca tej randki, nie pakując się w kłopoty.

Nagle, między jednym a drugim oddechem, znalazłem się w tym dziwnym miejscu między snem a jawą. Nie byłem w stanie skoncentrować się na tym idiotycznym filmie i mój umysł wybrał się na wycieczkę – drogą, na którą wcale nie chciałem się zapuszczać. Wszystko dokoła nagle zniknęło i ponownie przeżywałem dzień, który analizowałem już tysiące razy. To był koszmar na jawie. Nie byłem w stanie zatamować lawiny wspomnień, które napływały jedno za drugim. Oddałbym wszystko, byle to przerwać, żeby ten jeden konkretny dzień zniknął na zawsze, przepadł gdzieś, gdzie nigdy już mnie nie odnajdzie.

Kilka miesięcy wcześniej wróciłem z Pakistanu, bliźniakom niedawno stuknęła dwudziestka – i wtedy dotarły do mnie wieści, że wysyłają mnie do Iraku. Rodzice szaleli z niepokoju, wszyscy namawiali mnie, żebym po tej misji odszedł z wojska, a ja cieszyłem się jak głupi. Rule i Remy wyprowadzili się już, Shaw lada dzień miała skończyć szkołę i mieszkanie z rodzicami stało się po prostu nudne. Ileż można słuchać tej samej mantry: „Rule jest okropny, Remy jest wspaniały, a ty jesteś głupcem i chyba najwyższy czas, żebyś wreszcie wziął swoje życie we własne ręce”. Podobało mi się w wojsku. Szybko awansowałem. Miałem świetny kontakt z innymi żołnierzami i wrodzony talent przywódczy. W domu zawsze byłem starszym bratem bliźniaków. Wszystko zawsze kręciło się wokół nich. To nie tak, że ich nie kochałem. Do cholery, poszedłem na wojnę, żeby zapewnić im spokojny, bezpieczny świat, ale znudziła mi się wiecznie ta sama rola kogoś, kto ma oko na Rule’a i pozwala gwieździe Remy’ego lśnić pełnym blaskiem. W wojsku byłem sierżantem Archerem. To ja podejmowałem decyzje. To ja dowodziłem misjami. Miałem pod opieką cały pluton kobiet i mężczyzn, a nie tylko dwóch chłopców, dwie strony tej samej monety.

Mama uparła się, żeby w mój ostatni wieczór w domu wydać pożegnalną rodzinną kolację. Nie chciałem tego. Rule zawsze się wszystkich czepiał, między Remym a Shaw też coś się działo. Zresztą od początku był to dziwny związek. Właściwie nigdy się nie dotykali, zachowywali się raczej jak najlepsi przyjaciele, a nie zakochana para, i choć w kółko powtarzali, że przecież są tylko przyjaciółmi, chodziło o coś więcej, byłem o tym przekonany. Nie pojmowałem także, dlaczego gdy wydawało jej się, że nikt tego nie widzi, Shaw robiła maślane oczy do nie tego bliźniaka, co powinna. To wszystko wydawało mi się pokręcone i zarazem banalne w porównaniu z tym, z czym mierzyłem się na co dzień, i nie miałem na to wszystko najmniejszej ochoty.

Kolacja wyglądała dokładnie tak, jak się tego obawiałem. Rule przyszedł z nastroszonymi niebieskimi włosami i podbitym okiem. Remy był nieobecny myślami i unikał wszelkich osobistych pytań, Shaw siedziała naburmuszona i zamyślona. Robiłem to co zawsze, byłem mediatorem, pytałem Rule’a o staż w salonie tatuażu, Remy’ego o nową pracę, zadręczałem Shaw pytaniami o przygotowania do studiów. Rodzice pozwalali mi na to, jak zawsze, i jak zawsze rzucali niezbyt zawoalowane aluzje na temat tego, jak to brakuje im mnie w domu. Było to denerwujące, ale zacisnąłem zęby i wytrzymałem, wiedząc, że o tej samej porze następnego dnia będę już na drugim końcu świata. Jakoś przeżyliśmy kolację i wtedy Remy powiedział, że on i Shaw muszą już iść. Coś się działo, ale żadne nie wydawało się chętne, by uchylić rąbka tajemnicy. Pożegnali się z rodzicami i we czwórkę wyszliśmy na dwór, na podjazd. Rule uściskał mnie i zdzielił pięścią w żołądek.

– Uważaj na siebie. Będzie mi brakowało twego marudzenia. I tym razem częściej sprawdzaj pocztę.

Zmierzwiłem mu jego głupie włosy i odpowiedziałem pieszczotliwym ciosem.

– Postaraj się nie trafić za kratki, kiedy mnie tu nie będzie.

Prychnął głośno.

– A co to za frajda?

Shaw przewróciła oczami i uściskała mnie mocno.

– Kocham cię. Uważaj na siebie i wróć do domu w jednym kawałku. Będę ci wysyłała tony paczek.

– Z pornografią – dopowiedział Rule, na co Shaw zareagowała gniewnym łypnięciem i oboje zaraz zaczęli kłócić się jak dzieci.

Remy uścisnął mi rękę i poklepał po plecach. Kiedy się ode mnie odsuwał, dałbym sobie rękę uciąć, że coś drgnęło w jego jasnych oczach. Chciałem przycisnąć go do muru, zmusić, żeby szczerze ze mną pogadał, ale nie było już na to czasu.

– Uważaj na siebie. Uważaj na siebie, Rome. Bez ciebie ta rodzina nie da rady.

Zbyłem go śmiechem, bo to przecież on był oczkiem w głowie. To on był wzorem dla nas wszystkich. Skinąłem głową w stronę Rule’a, który kilka kroków dalej nadal kłócił się z Shaw.

– Ja będę uważał na siebie, a ty uważaj na nich. Postaraj się, żeby twoja durna druga połówka nie pakowała się w tarapaty.

Uśmiechnął się jakoś smutno.

– Którą masz na myśli?

– Obie.

Uściskaliśmy się ponownie i wróciłem do domu. A następnego ranka wyruszyłem na kolejną pustynię i to wszystko wydawało mi się nieistotną paplaniną, o której zaraz zapomniałem. Natychmiast pochłonęła mnie inna rzeczywistość i odruchowo wrzuciłem inny bieg. Zaraz po lądowaniu trafiłem do grupy wywiadowczej, do oddziałów specjalnych, i przez prawie dwa tygodnie nie miałem żadnego kontaktu z bazą. Usiłowali się ze mną skontaktować przez trzy dni, zanim im się to w końcu udało, zanim znaleźli kogoś, kto mógł przekazać mi tragiczną wieść z domu.

Remy nie żyje.

Wypadek. Rozbił się na autostradzie, nie udało się go uratować. Dostałem kilka dni urlopu, żeby wrócić do domu na pogrzeb, a potem miałem w pełnej gotowości stawić się w bazie.

Wydawało mi się, że ktoś wbił mi w serce nóż z ząbkowanym ostrzem.

To Remy był tym dobrym, tym najlepszym z naszej trójki. Był dobry, czuły, uważny, niemożliwe, żeby z nas trzech to on zginął tak wcześnie, tak dużo za wcześnie. To prędzej Rule mógłby zginąć, postrzelony przez zazdrosnego chłopaka, pobity przez rozdrażnionego typa w barowej bójce. To prędzej ja mógłbym wejść na minę, znaleźć się pod ostrzałem wroga. Niemożliwe, że zginął właśnie Remy.

Wracałem oszołomiony. Nie myślałem, nie czułem, byłem odrętwiały i chyba dlatego w ogóle nie zauważyłem, jak zmienił się mamy stosunek do Rule’a; dawniej była wobec niego zniecierpliwiona i opryskliwa, teraz odnosiła się do niego z lodowatym chłodem. Wszyscy pogrążyliśmy się we własnym bagnie rozpaczy i żalu i żadne z nas nie było w stanie podać ręki pozostałym. Myślałem tylko o jednym – że zanim wyjechałem, nawet mu nie powiedziałem, jak bardzo go kocham. Upomniałem, żeby pilnował Rule’a, jak zawsze prosiłem, żeby pilnował niesfornego brata, ale nawet się nie zająknąłem, jak bardzo mi imponował mężczyzna, na którego wyrósł. Nigdy nie dałem mu do zrozumienia, że choć teoretycznie to ja miałem być jego bohaterem, tak naprawdę to on był moim. Żal, że zmarnowałem ostatnie chwile z nim, nie dawał mi spokoju, był gorzką pigułką, której nigdy nie zdołałem połknąć.

Jeśli dodać do tego fakt, iż wiedziałem, że dzieje się z nim coś złego, coś, o czym wiedziałem, że musimy pogadać, można zrozumieć, że cząstka mego serca, mojej duszy, trafiła do ziemi razem z nim.

Wróciłem na pustynię, nie rozmawiając z rodzicami. Nie byłem w stanie spojrzeć Rule’owi w oczy, bo pękało mi serce, gdy widziałem w nim Remy’ego. Przez następny rok, bez względu na to, gdzie spałem, w jaki zakątek pustyni mnie wysłano, noc w noc kładłem się do łóżka i analizowałem w myślach, co zrobiłbym inaczej, gdybym miał taką możliwość. W mojej branży często widzi się śmierć, ale to zawsze straszne, nie sposób o tym zapomnieć. A jednak nigdy wcześniej nie budziłem się w środku nocy zapłakany, gdy wracało wspomnienie zmarnowanych ostatnich chwil z bratem.

Czułem ciężar na piersi. Nie taki typowy, dławiący ciężar smutku, z którym budziłem się, ilekroć pojawiło się właśnie to wspomnienie, ale miękki, ciepły ciężar, który raz za razem szeptał moje imię. Wyrwałem się z mroku i zobaczyłem na sobie Corę. Siedziała na mnie okrakiem, trzymała dłońmi za policzki i co chwila powtarzała moje imię, szeptała z ustami przy bliźnie na czole, przy mokrych smugach łez na policzkach.

W pierwszym odruchu chciałem ją odepchnąć i uciekać, gdzie pieprz rośnie. Chciałem ukryć wstyd i smutek najgłębiej, jak to możliwe, zalać je taką ilością wódki, że nie poczuję ich już nigdy więcej; ale jednocześnie zdawałem sobie sprawę, że jeśli to zrobię, Cora nie da mi jeszcze jednej szansy, więc tylko patrzyłem na nią i pozwalałem, by obsypywała moją twarz pocałunkami, aż poczułem, jak mój puls wraca do normy, a oddech się stabilizuje. Objąłem ją w talii i odliczyłem od dwudziestu do zera, póki nie nabrałem pewności, że znowu na nią nie naskoczę.

– Chcesz o tym pogadać.

O nie, tego na pewno nie chciałem, ale obiecałem jej, że się otworzę, więc musiałem spróbować, jeśli dzięki temu dalej będzie siedziała mi na kolanach, głaskała mnie po głowie. Za taką cenę byłem gotów się poświęcić, choć czułem, że to mnie zabija.

– Remy. Myślałem, a właściwie śniłem o Remym.

Co jak co, ale wspomnienie nieżyjącego młodszego brata ma prawo sprawić, że facet rozpłacze się przez sen. Myślałem, że poczuję się skrępowany, nie chciałem, żeby Cora widziała, jak bardzo jestem rozdarty i pokiereszowany na duszy, ale ona tylko przyglądała mi się bez słowa. Błękitna cząstka turkusowego oka patrzyła ze współczuciem i czułością; ciepła czekolada drugiego przewiercała mnie bacznie, jakby czekała, co zrobię teraz, nagi i bezbronny przy niej.

– Kiedy widziałem go po raz ostatni, byłem wkurzony. Rodzice działali mi na nerwy, Rule zachowywał się skandalicznie, Shaw była jakaś obca, a z Remym działo się coś dziwnego, o czym nie chciał rozmawiać. Teraz już wiem, że chodziło o jego tajemnicę, a Shaw umierała z miłości do Rule’a, ale wtedy marzyłem tylko o jednym – żeby stamtąd uciec. Powiedziałem mu, że ma pilnować Rule’a, a nie, że go kocham, że za nim tęsknię, że jestem dumny, że jest moim bratem. Powiedziałem tylko, że ma pilnować Rule’a, żeby nie pakował się w kłopoty.

Żeby móc dalej z nią rozmawiać, musiałem zdławić falę wspomnień. A ona cały czas uparcie patrzyła mi w oczy. Nie przerywała mi, nie zapewniała, że wszystko będzie dobrze, obserwowała mnie tylko i delikatnie gładziła opuszkami palców po włosach.

– Kiedy wróciłem na pogrzeb, z każdą chwilą było coraz gorzej. Rule uznał, że najszybciej upora się z rozpaczą, zachowując się jak jeszcze większy dupek niż do tej pory. Shaw stała się małą maszynką pojednania i łagodności, a rodzice postawili na obwinianie. To wina Rule’a, że zadzwonił po Remy’ego, żeby go odebrał, to moja wina, że nie było mnie w domu, by nad nim czuwać, to wina Shaw, że pozwoliła mu tam pojechać. Pochowali jego, ale razem z nim w ziemi wylądowaliśmy my wszyscy.

Zamrugałem, z trudem wytrzymywałem kontakt wzrokowy. Odruchowo zacisnąłem palce. Sam nie wiedziałem, czy chciałbym ją odepchnąć, czy przyciągnąć bliżej.

– Wróciłem na pustynię i patrzyłem na śmierć kolejnych chłopaków, zostawiłem jeszcze więcej siebie, oddałem pismakom i wrogowi, a kiedy po raz ostatni wróciłem do domu, wpadłem z deszczu pod rynnę. Mama zmieniła się w zrozpaczonego potwora, gotowa rozerwać Rule’a na strzępy. Shaw była w nim na zabój zakochana, on niczego nie widział, a to łamało jej serce. No i Remy. Martwy, ale wiecznie wśród nas, między nami, Remy i jego cholerna tajemnica, o której, jak na to wygląda, wiedzieli wszyscy, poza mną i Rule’em. Byłem na niego wściekły. Wściekły za to, że kłamał, za to, że wykorzystywał Shaw, za to, że odszedł, ale przede wszystkim byłem wściekły na siebie za to, że wtedy, ten ostatni raz, pozwoliłem mu odejść bez jednego ważnego słowa. Może gdybym to ja był inny, gdybym zachowywał się inaczej, zaufałby mi na tyle, by powiedzieć prawdę o sobie, o swoim życiu. Cały czas o tym myślę.

Przez dłuższy czas siedzieliśmy w milczeniu, tylko na siebie patrząc. Głaskała mnie po głowie, a ja z zainteresowaniem obserwowałem myśli odbijające się w tych dziwnych dwukolorowych oczach.

W jednym widziałem współczucie, w drugim coś na kształt dezaprobaty i coś jeszcze. Nie podobało jej się, że zagryzam się czymś, czego nie można zmienić, ale widać było, że nie ma mi tego za złe.

– Chyba nie chcesz mi powiedzieć, że któryś z tych chłopców choć przez chwilę wątpił w to, jak bardzo go kochasz, jak wiele dla nich poświęciłeś? Co?

Powoli pokręciłem głową.

– Nie.

– Czy jest coś, co pomogłoby ci się z tym uporać? Zapomnieć o przeszłości? – Spodobało mi się, że zamiast pozwolić, bym pogrążał się w rozpaczy i użalaniu nad sobą, chciała pomóc mi znaleźć wyjście z tej sytuacji.

– Właściwie nie. Ale dałbym dużo, żeby wiedzieć pewne rzeczy. Chciałbym na przykład zapytać Remy’ego, co sobie myślał, ale ponieważ to niemożliwe, muszę sam jakoś do tego dojść.

Spojrzała na mnie i widziałem, jak dwukolorowe oczy zasnuwają się cieniem. Chciałem o to zapytać, ale zsunęła się ze mnie i musiałem ze sobą walczyć, by jej nie zatrzymać. Chciałem całować ją całą, od czubka głowy po palce u stóp, chciałem zaciągnąć ją do łóżka i już nigdy nie wypuścić. Chciałem nią oddychać, chciałem, by otoczyła mnie barwami i jasnością, które wylewały się z niej, wypełniały chłodną pustkę wokół mnie, ale nadal zachowywałem się jak należy, więc niezdarnie wstałem, chcąc odprowadzić ją do tego jej śmiesznego małego autka, gotów zadowolić się niewinnym cmoknięciem w policzek.

Co prawda nie czułem się lepiej po rozmowie z nią na ten temat, ale i nie czułem się gorzej. Nie czułem potrzeby, by duszkiem wychylić butelkę Belvedere i byłem niemal pewien, że uda mi się doczekać do rana bez uciekania przed koszmarami sennymi. Mało brakowało, a wpadłbym na nią, gdy stanęła przede mną i odwróciła się gwałtownie. Musiałem ją przytrzymać, żeby nie upadła. Roześmiała się z ustami na mojej piersi, złapała mnie za koszulkę i pociągnęła w stronę mojego pokoju.

Nie żebym miał coś szczególnie przeciwko temu, ale jednocześnie nie chciałem pakować się w coś, czego ona będzie później żałowała i bardzo przeżywała.

– Ej… co ty właściwie wyprawiasz, Lilipucie?

Jasne brwi zdawały się tańczyć na jej czole, gdy cały czas szła tyłem, ciągnąc mnie za sobą. Jej oczy lśniły, niesforny uśmieszek błąkał się na ustach, o których wolałbym śnić; na pewno lepsze to niż koszmary, które mnie dręczyły. Patrzyła na mnie tak, że nie tylko mi stawał, ale jednocześnie czułem, jak coś w mojej piersi napina się i luzuje, jak sprężyna.

– Masz złe sny, a ja tego nie chcę, więc dzisiaj w łóżku dam ci coś innego.

Dzięki ci, Boże. Kopniakiem zamknąłem drzwi i pozwoliłem, by ściągnęła mi koszulę przez głowę. Była na to za niska, więc schyliłem się, by mogła ściągnąć mi ją z barków.

– Zdawało mi się, że mieliśmy zwolnić? – Idiotyczne poczucie przyzwoitości.

Uniosła pytająco brew i opuściła ręce na klamrę mojego paska.

– Czy odkąd przestaliśmy uprawiać seks, mniej ci się podobam?

Prychnąłem tylko i obserwowałem, jak jednym energicznym gestem wyciągnęła skórzany pasek ze szlufek.

– Nie. Dlaczego?

Wzruszyła lekko ramionami i zaraz znieruchomiała. Usiłowałem nadążyć za jej tokiem myślenia, ale zaraz oczy uciekły mi pod czaszkę, bo jej drobne rączki zawędrowały do mojego rozporka i musnęły mój członek, który zachowywał się, jakby samowolnie chciał uciec ze spodni. Coś mi chyba umknęło. Była chyba równie przewrażliwiona jak ja, tyle że nie byłem w stanie jasno powiedzieć dlaczego.

– Nie wiem. Wydawało mi się, że może to tylko chemia i pociąg seksualny, że gdy to ucichnie, wszystko między nami stanie się jaśniejsze, nabierze sensu.

– A teraz nie ma sensu?

Rozsunęła suwak w moim rozporku, ściągała mi dżinsy z bioder i pośladków. W takim tempie nie uda mi się długo prowadzić sensownej rozmowy, ale czułem, że to bardzo ważne, żebym zrozumiał to wszystko, czego mi nie mówi.

– Ma, ale to wszystko dzieje się w zawrotnym tempie.

Nie myliła się.

– To źle?

Spojrzała na mnie tymi dwukolorowymi oczami i zwilżyła językiem dolną wargę. O Jezu. Myślałem, że dojdę od samego patrzenia na nią.

– Nie. Tak, to straszne i przytłaczające, ale już mnie to nie obchodzi, bo cię pragnę. Brakowało mi tego, a zresztą jestem w ciąży i napalona i najchętniej nie wypuszczałabym cię w ogóle z łóżka.

Wstrzymałem oddech, gdy zsunęła mi spodnie do kolan i uklękła.

– Więc dlaczego wcześniej nie powiedziałaś?

– Bo chcemy robić coś dobrze, zbudować coś trwałego, ale kiedy ściągasz koszulę, nie mogę myśleć logicznie.

Roześmiałem się, słysząc te słowa, ale potem poczułem na sobie wilgotne ciepło jej ust i nagle nie mogłem oddychać. Była taka śliczna, taka egzotyczna, tak pełna kolorów, i, dobry Boże, wiedziała, jak rzucić faceta na kolana za pomocą języka i delikatnej pieszczoty zębów. Chciałem złapać ją za głowę i wbić się w jej gardło, ale po pierwsze, bałem się, że się w niej nie zmieszczę, a po drugie, wątpiłem, by ten gest przypadł jej do gustu, zwłaszcza że usiłowała mnie rozerwać, żebym nie myślał o tych wszystkich cholerstwach w moim życiu. Zamiast tego wplotłem palce w jej krótkie włosy, a drugą dłoń położyłem na jej karku.

– Cora… – Nie było mnie stać na więcej niż jej imię, gdy wsunęła jedną dłoń między moje nogi, a drugą zacisnęła na członku. Było cudownie; poruszała wszystkie moje zmysły. To, jak klęczała przede mną, jak mruczała z zadowoleniem, gdy odruchowo napierałem biodrami na jej usta, to, że jej usta były takie gorące, mokre i chętne, gdy pieściła moją skórę, która zdawała się tak napięta, że lada chwila pęknie w szwach. Minęło zbyt dużo czasu, Cora za bardzo uderzała mi do głowy i czułem, że nie wytrzymam długo, zwłaszcza jeśli nadal będzie się bawiła moimi obolałymi jądrami tak jak teraz. Zdawałem sobie sprawę, że chciała mnie rozerwać, sprawić, żebym był tak zmęczony, że resztę nocy prześpię jak zabity, ale jeśli już uchylała drzwi, miałem zamiar otworzyć je na oścież.

Pozwalałem, by mnie ssała, muskała językiem nabrzmiałą główkę, aż myślałem, że już po mnie, że skończę w jej ślicznej buzi. Na szczęście zdobyłem złotą odznakę w kategorii dyscyplina; odsunąłem ją, zanim doprowadziła mnie do końca. Prychnęła niezadowolona, cicho, gardłowo, aż mój członek zaprotestował gniewnie, ale w jej błyszczących oczach czaił się uśmiech. Lekko zacisnęła dłoń na nasadzie mojego członka i uśmiechnęła się łobuzersko.

– Och, przyjacielu, jak ja za tobą tęskniłam.

Na darmo usiłowałem ściągnąć z niej szorty i koszulkę – najwyraźniej nie spieszyło jej się, by puścić mój nabrzmiały pulsujący członek.

– To do mnie czy do mojego ptaka?

Zachichotała; był to dźwięk tak beztroski, tak radosny, że poczułem, jak coś we mnie pęka. Miałem wrażenie, że gula napięcia, kłąb rozpaczy, który tkwił głęboko we mnie, odrywa się od tego, czego tak kurczowo się uczepił. Zamknąłem jej roześmianą twarz w dłoniach i pochyliłem do siebie tak, że mogłem zamknąć te uśmiechnięte usta. Wygrałem o tyle, że w końcu musiała puścić mój członek i złapać mnie za nadgarstki, żeby nie upaść do tyłu. Smakowała słodyczą. Smakowała odkupieniem. Smakowała przyszłością, nad którą już nie musiałem się zastanawiać.

Kiedy odwzajemniała mój pocałunek, kiedy wspięła się na palce i zarzuciła mi ręce na szyję, opadłem do tyłu, na łóżko, i pociągnąłem ją za sobą. Roześmialiśmy się oboje. Nie przypominałem sobie, kiedy po raz ostatni coś mnie rozbawiło, a co dopiero śmiać się na głos w trakcie seksu. Fakt, że potrafiła to we mnie obudzić, doprowadzić mnie do tego, uświadamiał mi jasno, że nie mogę pozwolić jej odejść. Nigdy. Przesunęła się tak, że leżałem pod nią biernie, a ona siedziała na mnie okrakiem, opierając dłonie na mojej piersi. Nadal miała na sobie zdecydowanie za dużo ciuchów, ale w tej chwili bardziej interesowało ją rozebranie mnie, choć bynajmniej się z tym nie spieszyła.

Wstała, ściągnęła ze mnie kowbojki i dżinsy i przyglądała mi się z góry wielokolorowymi oczami.

– Ładny jesteś, to fakt.

Nie byłem tego taki pewien. Mój ptak sterczał dumnie, czułem, jak pulsują mi żyły na karku i pewnie wyglądałem na zdesperowanego. Zbyt długo musiałem obchodzić się bez niej. Ale jeśli podobało jej się to, co widziała, te wszystkie blizny i tak dalej, nie mogłem narzekać.

– Uznałam, że powinnam ci to powiedzieć – prychnęła cicho i ściągnęła koszulkę przez głowę. Szeroko otworzyłem oczy z wrażenia, bo widywałem ją nago na tyle często, że wiedziałem, że jej piersi nie osiągają zazwyczaj takich rozmiarów. Nie spieszyła się, powoli ściągała szorty i różowe koronkowe majteczki; kiedy skończyła, byłem już gotów rzucić się na nią, pchnąć ją na podłogę i zabrać się do rzeczy. Nie zdążyłem; nakryła mnie sobą, tylko że tym razem była naga, rozgrzana, wytatuowana i chętna. Położyłem dłoń na tatuażu na jej udzie, a ona usadowiła się na mnie i sięgnęła po mój członek.

Drugą ręką błądziłem po jej żebrach, muskałem palcem każdy klejnocik, jakbym w ten sposób zapewniał sobie szczęście. Wsunąłem kciuk pod jej nabrzmiałe piersi i pytająco uniosłem brwi.

– Ładne – stwierdziłem, przesuwając dłoń wyżej, aż dotykałem nabrzmiałego sutka.

Skrzywiła się i zagryzła dolną wargę. Była wręcz nieznośnie słodka; mógłbym zjeść ją żywcem. I jeśli zaraz nie zabierze się do rzeczy, naprawdę byłem gotów to zrobić.

– Jedna z zalet seksu bez zabezpieczenia.

Nie był to najlepszy żarcik w historii, zresztą nie żarty były jej w głowie, gdy nagle nakryłem sobą jej drobne ciało. Do końca świata mógłbym się wpatrywać w te wielobarwne oczy, zwłaszcza teraz, gdy zaszły mgłą pożądania i ciężko opadały na nie powieki, bo wiedziała, że odwzajemnię jej pieszczotę. Pocałowałem ją mocno, wędrowałem ustami coraz niżej, na obojczyk, przez chwilę bawiłem się jej piersiami, pieściłem językiem klejnoty w jej ciele, aż zawędrowałem do kolorowego tatuażu na szczycie jej uda.

Rozsunąłem jej ugięte nogi i wędrowałem śladem rysunku na wewnętrzną stronę uda, najbliżej interesującego mnie miejsca.

Czułem, jak zadrżała z oczekiwania, widziałem, jak jej brzuch faluje w przyspieszonym oddechu, i uśmiechnąłem się, skubiąc zębami delikatną skórę, gdy poczułem, jak zniecierpliwiona wbija mi paznokcie we włosy.

– Rome… – Miała niski, zdyszany głos, który przypominał mi, że czekała na to równie długo jak ja. A myśl, że Cora nigdy nie zawaha się, zanim mi powie, czego pragnie, sprawiła, że nabrzmiałem jeszcze bardziej, o ile to w ogóle możliwe.

Wędrowałem językiem po załamaniu ciała na udzie, które kończyło się w wilgotnej szparce. Błysk srebra w ślicznym różowym ciele nie dawał mi spokoju. Zamknąłem usta na kolczyku i delikatnym skrawku ciała, w którym tkwił. Cora cała wygięła się w łuk, jeszcze bardziej rozpaczliwie zaciskała dłonie na mojej głowie i barkach. Pachniała oszałamiająco mieszanką kobiecości i metalu i smakowała najcudowniej na świecie. Kręciłem jej kolczykiem, póki nie czułem, że jest o krok od szczytu. Słyszałem, jak mnie przeklina, roześmiałem się z ustami na jej cipce i wbiłem w nią język, a ona zaczęła na zmianę kląć na czym świat stoi i zapewniać mnie, że jestem najlepszym kochankiem, jakiego kiedykolwiek miała.

Zostawiłem w spokoju jej wilgotną, spragnioną dziurkę i zająłem się nabrzmiałą, rozpaloną łechtaczką. Błądziłem po niej ustami, ssałem ją, gryzłem na tyle mocno, by dać Corze do zrozumienia, że nie żartuję; kiedy do ust dołączyła ręka, w końcu doprowadziłem ją na szczyt, aż wydawała odgłosy, będące skrzyżowaniem jęku oddania i okrzyku rozkoszy. Jej orgazm był taki jak wszystko, co robiła; pełen kolorów i światła, szczery do bólu, gdy bezpośrednio dawała mi do zrozumienia, że to, co z nią robiłem, nie dość że działało, to było jedyne w swoim rodzaju. Żaden facet nie miałby nic przeciwko temu, by słyszeć coś takiego z ust swojej kobiety.

Chwilę trwało, zanim doszła do siebie, więc przyciągnąłem ją i przewróciłem się na plecy, tak że okrywała mnie jak ciepła, zaspokojona ludzka kołderka. Kiedy w końcu ochłonęła, nie marnowała czasu; usiadła na mnie i wzięła mnie w siebie w całości. Była mokra i śliska, i cudowna, dokładnie taka, za jaką tęskniłem, bo byłem dupkiem i tchórzem, przerażonym własnym światem. Tylko kretyn ucieka przed taką kobietą, a czego jak czego, ale akurat tego nie można o mnie powiedzieć.

Oboje wstrzymaliśmy oddech, lekko zaskoczeni. Ona zamknęła oczy, ja je otworzyłem. Była taka cudowna, więc kiedy zaczęła się na mnie poruszać, mój biedny umysł zwyczajnie odmówił posłuszeństwa. Przesunęła rękę tak, że dotykała mojej twarzy, pochyliła się, zakryła moje usta swoimi.

W tej pozycji rozchyliła się na tyle, że udało mi się sięgnąć tego jej cholernego kolczyka, gdy poruszała się w rytmie, który sprawił, że oboje klęliśmy głośno i gorączkowo przywarliśmy do siebie. Pieszczota jej nabrzmiałych sutków na mojej piersi, delikatny nacisk jej ciała, lekkie jak piórko muśnięcia tych bezczelnych ust na moich wargach… niedługo trwało, a poczułem, że muszę przetoczyć się na brzuch i wejść w nią mocniej.

Zapiszczała cicho przy tym ruchu i usiłowałem zmusić się, by zwolnić, by traktować ją nieco delikatniej, ale chciała tego tak samo jak ja i wystarczył lekki nacisk spragnionych, rozedrganych mięśni, bym runął w przepaść. Wykrzyczałem jej imię, słyszałem, jak szepcze mi moje do ucha, a potem chyba straciłem przytomność na sekundę, gdy rozkosz i nieuchronność tego, co dla mnie znaczyła ta kobieta, przelewały się z drżeniem przez moje ciało. Nie chciałem przygnieść jej swoim ciężarem, ale zrobiłem to. Wtuliłem twarz w zagłębienie jej szyi, przyciągnąłem ją do siebie, zanim zebrałem w sobie resztki energii i zsunąłem się na bok.

Wtuliła się we mnie, wsunęła głowę pod mój podbródek. Delikatnie głaskałem ją po plecach i pocałowałem w czubek głowy. Mógłbym tak z nią leżeć do końca życia.

– Słodkich snów, Rome.

Kiedy zamknąłem oczy, widziałem jedynie ją i wszystkie te kolory i odcienie światła, które wniosła do mojego nudnego świata. Zasnąłem otoczony nią, z jej miękkim oddechem na skórze, i czułem, jak całą sobą porusza emocjonalny szrapnel gdzieś we mnie. I spałem jak cholerne dziecko.

CORA:

Nie patrz tak na mnie, Shaw. Uważam, że to świetny pomysł. Nie, nie uważam: wiem, że to świetny pomysł.

Czułam, że jeśli zaraz nie przestanie się na mnie gapić wielkimi zielonymi oczami, walnę ją w tę śliczną blond główkę.

Spotkałyśmy się w mieście na lunch, żeby potem miała blisko do Goal Line na swoją zmianę.

Było niedzielne popołudnie i żaden z braci Archerów nie miał ochoty na obiad u rodziców; zamiast tego postanowili spędzić czas razem na męskich rozrywkach, cokolwiek to miało znaczyć. Shaw twierdziła, że pewnie pójdą na siłownię i będą się nawalać do utraty tchu, ewentualnie zostaną w domu i będą grać na komputerze. Rome nie przepadał za grami, więc moim zdaniem pierwsza wersja była bardziej prawdopodobna, ale i tak się denerwowałam, bo z nich dwóch żaden nie wiedział, kiedy przestać, i taki sparing mógł się skończyć naprawdę źle.

Wpadłam na genialny pomysł, w jaki sposób mój umęczony żołnierz mógłby się pozbyć chociaż jednego z dręczących go demonów, ale kiedy przedstawiłam go Shaw, uznała, że oszalałam.

Cały czas tylko przecząco kręciła głową i nerwowo zagryzała dolną wargę. Proszę bardzo, mogła sobie myśleć, że oszalałam, i martwić się, ile tylko chciała, ale moim zdaniem Rome musiał to w końcu zamknąć, zakończyć pewien etap, poznać pewne odpowiedzi, żeby żyć dalej, i przychodził mi do głowy tylko jeden sposób, by to osiągnąć. Wiedziałam, że to, co wymyśliłam, da mu nie tylko wewnętrzny spokój, ale też sprawi, że być może nie będzie już tak rozpaczliwie starał się utrzymać rodziców na dystans. Stracił już jednego brata; ta wymuszona obcość, dystans wobec najbliższych musiał się skończyć. Niestety, pomoc Shaw była mi w tym niezbędna.

– Ja tam byłam, Cora. Widziałam ich reakcję, doświadczyłam tego wszystkiego, gdy dowiedzieli się o Remym. Uwierz mi, chłopcy Archerów nie lubią niespodzianek.

Westchnęłam, odgarnęłam grzywkę z czoła.

– Posłuchaj mnie. Rule przesypia całe noce, tak? Owszem, przez pewien czas było mu ciężko, ale uporał się z rozpaczą, z rolą Remy’ego w tym wszystkim. A Rome nie. Tonie w bagnie rozważań, co by było gdyby. Jeśli mogę mu pomóc, zrobię to, z tobą czy bez ciebie.

Bębniła palcami o stół. Mierzyłyśmy się wzrokiem.

– Cora, znam ich o wiele dłużej niż ty. Uwierz mi, żaden z nich nie będzie zachwycony tym pomysłem, że już nie wspomnę o możliwej reakcji Margot. To tylko rozdrapie stare rany, a ja nie chcę tego robić, ani Rule’owi, ani Rome’owi.

Pokręciłam głową.

– Znasz Rome’a takim, jaki był, zanim się dowiedział, że jego młodszy braciszek prowadził sekretne drugie życie, a jego drugi młodszy braciszek przestał go potrzebować, bo odnalazł miłość swojego życia. Ten nowy Rome, Shaw… Nie masz pojęcia, przez co przechodzi. Przykro mi, ale taka jest prawda. To zupełnie inny człowiek. I bardzo tego potrzebuje.

Nie chciałam, by zabrzmiało to tak ostro, ale powiedziałam prawdę. Owszem, Rome zawsze potrafił trzymać ludzi na dystans i bardzo zręcznie ukrywał swoje zmory za fasadą obojętności i nonszalancji, ale wiedziałam, że wystarczy przyjrzeć się uważniej, a każdy dostrzeże, jak bardzo jest wewnętrznie rozbity. Zrobiłabym wszystko, by to zmienić. Zresztą, nasze dziecko musi mieć rodzinę, jakiej nigdy nie miałam, nawet jeśli to oznaczało, że muszę wstrząsać całą rodziną Archerów.

– Kocham go, Cora. Jest dla mnie jak rodzina i nie chcę go skrzywdzić.

– Posłuchaj, on musi zamknąć pewien etap. Sam powiedział, że nie wie, jak to zrobić i żadne z nas nie jest w stanie mu w tym pomóc. Wydaje mi się, że Rule’owi także dobrze zrobi, gdy pozna odpowiedzi na pewne pytania, ale on to twój problem; moim jest starszy brat.

Był mój, ten wielki, potężny, nieprzewidywalny, zagubiony facet był mój, każdy centymetr jego muskularnego ciała, i byłam gotowa zrobić wszystko, co w mojej mocy, byle mu pomóc. Pomagałam przyjaciołom, bo chciałam, żeby żyło im się jak najlepiej. Rome’owi chciałam pomóc, bo sama cierpiałam, widząc, jak się szamocze, jak walczy. Miałam wrażenie, że jeśli uda mi się złagodzić jego cierpienie, dokonam najwspanialszej rzeczy w życiu. A poza tym on na to zasługiwał. To dobry człowiek. Zasłużył na to, by ktoś powalczył o niego, choć raz, dla odmiany.

Otwierała usta, by przedstawić swoje argumenty, ale mój telefon rozdzwonił się i nie dopuścił jej do głosu. Ustawiłam Rome’owi specjalny dzwonek – piosenkę Fortunate Son zespołu Creedence Clearwater Revival, bo to taki miłośnik klasyki. Uśmiechałam się, ilekroć widziałam na wyświetlaczu jego ponurą twarz. Roześmiałby się, wiedząc, co gra, kiedy do mnie dzwoni, zwłaszcza że z założenia preferuję kobiece zespoły.

– Co jest? – Wcześniej wydawał się zdecydowany spędzić ten dzień z Rule’em, żeby sprawy między nimi wreszcie wróciły do normy, więc zdziwiłam się, słysząc jego głos.

– Możesz jak najszybciej przyjechać do baru?

Był wyraźnie zdenerwowany, mówił bardzo szybko. Zmarszczyłam brwi i skinęłam na Shaw, żeby poprosiła rachunek, żebym mogła zaraz iść.

– Jasne. Co jest?

– Napadli nas.

Czułam, jak szeroko otwieram oczy ze zdumienia, i zrozumiałam, skąd te nuty paniki w jego głosie. Bardzo się zaprzyjaźnił z Brite’em, właścicielem baru, i jeśli coś mu się stało, Rome bardzo to przeżyje. Byłam mu potrzebna, by nie stracił kontaktu z rzeczywistością; wyczułam to, choć tego nie powiedział. Prosił o pomoc i serce puchło mi z dumy.

– Będę za dziesięć minut.

Słyszałam, jak oddycha głośno, a kiedy znowu się odezwał, mówił już spokojniejszym głosem:

– Dzwonił Asa, policja już tam jest. Nic więcej nie wiem.

Zmarszczyłam brwi i wstałam. Shaw zapłaciła rachunek.

– Ale kto napadłby na tę spelunę w środku dnia? I to w niedzielę?

– Nie wiem, ale bardzo mi się to nie podoba.

Skinęłam głową, choć przecież mnie nie widział.

– Zaraz tam będę.

– Dzięki, Lilipucie.

– Nie ma sprawy, Kapitanie Ponuraku.

Shaw pobiegła za mną, gdy wyszłam z restauracji. Niemal biegłam do mini coopera, gdy mnie dogoniła i złapała za łokieć. Choć w jej oczach nadal czaiła się niepewność, pojawiło się w nich też coś innego – zrozumienie.

– Kochasz go, Cora?

Nie wiedziałam, jak na to odpowiedzieć, więc tylko na nią patrzyłam przez dłuższą chwilę. Dzień w dzień starannie unikałam tego pytania. Odpowiedź na nie przerażała mnie, bo jeśli go kocham i znowu mnie zostawi, tym razem już mu nie wybaczę, a teraz nasze losy są związane na dobre i na złe za sprawą dziecka, więc to właściwie nie wchodzi w grę. A jeśli zapanuję nad uczuciami, nie przyznam sama przed sobą, jak ważny się dla mnie stał, jeśli znowu wykręci mi taki numer, zdołam przejść nad tym do porządku dziennego i nie rozsypię się na tysiąc kawałków jak poprzednio. Moje dziecko zasługuje na rodzica, który jest przy nim zawsze i wszędzie.

– Urodzę to dziecko, Shaw.

– Ale kochasz go? – Jezu, kiedy chciała, potrafiła być cholernie uparta.

– Sama nie wiem. Kiedy ostatnio kogoś kochałam, ta miłość prawie mnie zniszczyła, załamała, a to wtedy nie było nawet w połowie tak intensywne jak to, co łączy mnie z Rome’em. Obawiam się, że jeśli go pokocham, nie przeżyję tego, jeżeli nam się nie uda.

– No dobra, a jeśli wam się uda? A co, jeśli to twój niedoskonały ideał?

Wycofałam się, bo w tej chwili nieważne, czy go kocham, czy nie. Potrzebował mnie i jeśli tylko było to w mojej mocy, nie miałam zamiaru zostawiać go na lodzie.

– Wtedy on pierwszy się o tym dowie. Zadzwoń do Ayden i powiedz, że Asę napadli. Może zechce się przekonać, co z nim. – Nie zawracałam sobie głowy pożegnaniem, za bardzo mi się spieszyło do mojego faceta.

Podjechałam pod bar i zobaczyłam wszystkich na zewnątrz. Rome i Brite rozmawiali z policjantami, nieco dalej kilku stałych gości stało w zbitej gromadce. W świetle dnia wydawali się przerażeni i zagubieni, moją uwagę zwrócili jednak przede wszystkim Jet i Ayden, tylko że ona, zamiast martwić się o brata, wydawała się wściekła. Wymachiwała mu palcem przed nosem. Jet robił, co w jego mocy, by ją powstrzymać.

Podeszłam do Rome’a i objęłam go w talii. Miał na sobie czarne spodnie od dresu i czarną koszulkę – czyli był na treningu. Z takim wyglądem pasował na okładkę pisma dla mężczyzn.

– O co tu chodzi?

– Nie wiem. Rzuciła się na niego, ledwie wysiadła z samochodu.

Uścisnął mnie lekko. Odsunęłam się.

– Dowiem się, co to ma znaczyć. Jak się czujecie?

Rome skinął głową, Brite burknął coś pod nosem.

– Jestem już na to za stary. Barowe bójki, napad z bronią w ręku w niedzielę… tego już za wiele.

Widziałam, jak Rome się krzywi, ale starszy mężczyzna poklepał go po ramieniu i pokręcił głową.

– Załatwię to z gliniarzami; ty dowiedz się, o co chodzi z tym Casanovą z Południa.

Złapałam go za rękę i prowadziłam przez parking. Skinieniem głowy przywitał się ze stałymi gośćmi i spojrzał na mnie.

– Dzięki, że rzuciłaś wszystko i od razu tu przyjechałaś. Nie mogłem skontaktować się z Brite’em, obawiałem się, że coś mu się stało. Asa powiedział tylko, że był napad, a potem się rozłączył. Od razu przyszedł mi do głowy najczarniejszy scenariusz.

Trąciłam go ramieniem i się uśmiechnęłam.

– Ale tym razem zamiast panikować, zadzwoniłeś do mnie i poprosiłeś o pomoc. Piękna sprawa, olbrzymie.

Miał taką minę, jakby chciał odpowiedzieć złośliwością, ale tylko chrząknął zaskoczony, gdy Ayden z całej siły uderzyła Asę w klatkę piersiową, tak mocno, że aż zatoczył się o kilka kroków do tyłu. Jet zaklął pod nosem i z całej siły objął wyraźnie rozjuszoną dziewczynę.

– Wyluzuj, Ayd. Pełno tu glin i nie uśmiecha mi się perspektywa spędzania jednego z nielicznych wolnych dni w domu na wyciąganiu twojego pięknego tyłka z więzienia.

Dyszała ciężko, jasne oczy płonęły blaskiem, który daje tylko wściekłość.

Złapałam Asę za łokieć i odwróciłam do siebie. Zaciskał usta w wąską linię, ale odpowiadał na wzrok siostry równie intensywnym spojrzeniem.

– Ej, o co tu właściwie wchodzi?

Odsunął się ode mnie, przeczesał palcami zmierzwione jasne włosy.

– Ją zapytaj. Nie dość, że facet wymachiwał mi spluwą przed nosem, że oddałem cały utarg dupkowi w kominiarce, to jeszcze panna doskonała zarzuca mi, że miałem coś wspólnego z tym napadem.

Jet zaklął pod nosem, Rome marszczył brwi, a Ayden stała uparcie z rękami skrzyżowanymi na piersi.

– Asa, znam cię jak nikt i wiem, że nie jest to wykluczone.

– Ayd… – W głosie Jeta pojawiły się ostrzegawcze nuty, choć jednocześnie kojąco gładził jej ręce. – To chyba nie czas i miejsce, nie uważasz?

Pokręciła głową przecząco i nadal gniewnie wpatrywała się w brata.

Rome zerknął na Asę kątem oka.

– Co się właściwie stało?

Asa westchnął. Przechadzał się nerwowo. Wiedziałam, że ma niezbyt chlubną przeszłość i co najmniej nadszarpniętą reputację, ale to było naprawdę straszne. Nie chciałam nawet myśleć, że mógłby mieć z tym cokolwiek wspólnego, jednak kamienna twarz Ayden budziła we mnie wątpliwości.

– Jak co niedziela, szykowałem składniki do krwawych mary. W knajpie było tylko kilku stałych gości, Brite powiedział, że ma coś do załatwienia i wyszedł, więc zostałem sam. Poszedłem na zaplecze po skrzynkę wódki, a kiedy wróciłem, za barem stał facet w czarnej kominiarce, flanelowej koszuli i dżinsach. Majstrował przy kasie. Zaskoczony, zapytałem go, co właściwie wyprawia, a wtedy odwrócił się i wycelował mi w twarz z pieprzonego glocka.

Kiedy opowiadał siostrze przebieg wydarzeń, nie patrzył na nikogo poza nią, jakby chciał ją zmusić, by mu uwierzyła, i zarazem sam w to wątpił.

– Kazał mi wyjść zza baru, opróżnił kasę i uciekł frontowymi drzwiami. Wszystko trwało najwyżej minutę.

– Nie powiedział nic więcej? – Ochrypły głos Rome’a zdradzał, że cały czas usiłuje uporać się z myślą, że do napadu doszło podczas jego nieobecności. Bardzo mu zależało na tej knajpie, na Britcie. Było jasne, że poczucie winy, z którym zmagał się na co dzień, obudzi się w nim z nową siłą.

Asa przesunął na nas swoje złote oczy.

– Powiedział jeszcze: „Zemsta jest słodka”.

Spojrzałam na Rome’a. Zmarszczył brwi.

– Wiesz, co to znaczy?

Burknął coś pod nosem.

– Powiedziałeś o tym Brite’owi?

Asa skinął głową.

– Tak. Prosił, żebym nie wspominał o tym gliniarzom.

– Co? Dlaczego? – Rome położył mi rękę na karku i pocałował w czubek głowy.

– Chyba wie, kto za tym stoi. – Rome skoncentrował się na Ayden. – Daj bratu spokój, mała. Ludzie się zmieniają, nie zawsze na lepsze, ale się zmieniają. Nigdy się z tym nie uporacie, jeśli zawsze będziecie myśleć o sobie jak najgorzej. – Przeniósł wzrok na mnie. – Daj mi kilka minut, żebym pogadał z Brite’em, i możemy wracać. Rule mnie tu przywiózł.

Zachichotałam pod nosem.

– I pojedziesz mini cooperem?

Jęknął głośno i ruszył bez słowa.

Powiem szczerze: przez całą drogę gapiłam się na jego tyłek, aż głos Ayden wyrwał mnie z rozmarzenia.

– Asa… – W jej głosie zrezygnowanie splatało się z błaganiem.

Asa tylko machnął ręką i przecząco pokręcił głową. Wydawał się smutny, czy raczej pogodzony z faktem, że Ayden zawsze będzie go postrzegała w określony sposób.

– Nie, proszę. Doceniam wszystko, co dla mnie zrobiłaś, wiem, że mogłaś mnie po prostu zostawić w szpitalu, że nigdy, przenigdy nie zdołam ci się odwdzięczyć. Ale nie będę wiecznie tym złym. Podoba mi się tutaj. Lubię ten bar i czy mi wierzysz, czy nie, cholernie szanuję Rome’a. To porządny facet. Nie zrobiłbym niczego, co mogłoby mu zaszkodzić. Wiem, że twoim zdaniem widzę tylko czubek własnego nosa, ale bliski kontakt ze śmiercią otworzył mi oczy. Z czasem człowiek ma dość tego, że ciągle zawdzięcza wszystko młodszej siostrze.

Ayden wyglądała, jakby ją zamurowało, więc ciszę przerwał Jet:

– Asa, stary, wyluzuj. Później sobie wszystko wyjaśnicie.

Blondyn energicznie pokręcił głową.

– Wygląda na to, że nie mamy już czego sobie wyjaśniać. – Przesunął na mnie te płynnozłote oczy i niemal czułam bijącą z nich szczerość. – Wyprowadzę się do końca tygodnia.

Westchnęłam głośno.

– Nie musisz.

– Owszem, muszę, zresztą… Wcześniej czy później ten pokój będzie wam potrzebny dla dziecka.

O cholera. Właściwie dlaczego sama o tym nie pomyślałam? O tym aspekcie przyszłości jeszcze z Rome’em nie rozmawialiśmy. To nadal wydawało się bardzo odległe; nie licząc większych piersi, wahań nastroju i ledwie zauważalnego brzuszka, wyglądałam, i czułam się, tak samo, i pewnie dlatego tak łatwo było zapomnieć, że powinnam przygotować się na narodziny dziecka. Nocowaliśmy raz u mnie, raz u Rome’a, ale ani jedno, ani drugie lokum nie nadawało się dla noworodka. Choć oczywiście mój dom był wspaniały i było tam dość miejsca, pod warunkiem, że wszystkie pokoje byłyby wolne.

– Przykro mi – wykrztusiła Ayden zduszonym, cichutkim głosikiem. Jet objął ją mocniej i szeptał coś czule w jej ciemne włosy.

Asa uśmiechnął się smutno.

– Wierzę, że jest ci przykro, mnie także, ale nie mogę przebywać blisko ciebie, jeśli wiecznie będziesz podejrzewała, że coś knuję.

Roześmiała się smutno.

– Ale to prawda.

– To była prawda.

Z tymi słowami odwrócił się na pięcie i podszedł do stojącej nieco dalej grupki stałych gości. Obserwowałam, jak klepali go po plecach i ściskali mu rękę. Najwyraźniej powitali go w swoim gronie zagubionych dusz, jak przedtem Rome’a.

– Wszystko w porządku? – zapytał cicho Jet i lekko pocałował Ayden w usta. Objęła go w pasie, oparła czoło o jego kalkę piersiową. Wydawali się dla siebie stworzeni.

– Nie wiem.

– Da sobie radę.

– Tylko że ma rację. Zawsze podejrzewam go o jak najgorsze intencje. Myślałam, że okradł twoje studio, byłam gotowa uwierzyć, że to on stoi za napadem. Nie ma rzeczy, o którą bym go nie posądziła, jeśli uznam, że to byłoby w jego interesie. Kocham go, ale mu nie wierzę.

– Jakoś sobie z tym poradzicie.

Spojrzałam na telefon, bo rozległ się sygnał wiadomości.

Od Shaw:

„Wchodzę w to”.

Odetchnęłam z ulgą i schowałam komórkę do kieszeni.

– Słuchaj, Ayd, jesteśmy jak rodzina. Dobre, złe i brzydkie; ze wszystkim damy sobie radę.

– Wiesz, Cora, w naszym przypadku, z naszą przeszłością, to nie jest takie łatwe.

Pomyślałam o Romie, o tym, z jaką łatwością wszyscy go kochali, zanim wrócił, zagubiony w sobie. Oczywiście kochali go nadal, tylko na razie jeszcze nie wiedzieli, jak uporać się z tym, co było dawniej.

Z Asą było tak samo.

– Przecież możesz go kochać, Ayden, musisz tylko nauczyć się kochać jego nowe wcielenie, kochać go inaczej niż takiego, jaki był dawniej.

Nie odpowiedziała, ale Rome stanął za moimi plecami i zapytał, czy możemy już iść. Skinęłam głową. Jet i Ayden odjechali po chwili.

– O co tu chodzi?

– Ayden nie może uwierzyć, że Asa z Denver i Asa z Kentucky to dwie zupełnie inne osoby, co jest o tyle głupie, że całkiem niedawno miała taki sam problem ze sobą.

Nie odpowiedział, ale skrzywił się, gdy podeszliśmy do mini coopera. Uśmiechnęłam się.

– Ej. – Spojrzał na mnie ponad samochodzikiem i uniósł ciemną brew, aż niemal dotykała blizny na czole. Wyglądał przy tym seksownie i trochę mrocznie.

– Musimy pogadać, co zrobimy, gdy dziecko się urodzi.

Zmarszczył brwi i wcisnął się do małego samochodziku. Fakt, wyglądało to komicznie, więc pstryknęłam fotkę komórką, na przyszłość, na wszelki wypadek. Zaklął głośno i wiercił się tak długo, aż znalazł w miarę wygodną pozycję w ciasnej przestrzeni.

– Jak to? Urodzimy je, wychowamy, poślemy do szkoły, dopilnujemy, by rozmawiało z wilkami i nie zaczęło kariery w seksbiznesie i będzie dobrze.

– Nie mów: ono.

– A jak mam mówić?

– Nie wiem, ale nie tak bezosobowo. A chodzi mi o to, gdzie wychowamy naszego syna lub córkę? U ciebie? U mnie? Razem, pod jednym dachem, czy będziemy tak krążyć od jednego do drugiego? W ogóle tego nie przemyśleliśmy.

– Cholera.

Zerknęłam na niego kątem oka.

– No właśnie.

Nie byliśmy ze sobą na tyle długo, by podejmować tak poważną decyzję jak wspólne mieszkanie, ale trudno mówić o zwykłym związku, skoro dziecko było już w drodze. Rome milczał. Spojrzałam na niego ukradkiem. Zdawał się myśleć intensywnie, ale chyba go nie przeraziłam tymi pytaniami. Dałam mu spokój podczas jazdy. Gdy zaparkowałam, spojrzał na mnie z powagą w kobaltowych oczach.

– A co ty chcesz zrobić, Cora?

Tego się nie spodziewałam.

– Nie wiem. Nie chcę robić niczego tylko z powodu dziecka. Nie chcę, żebyś się czuł do czegokolwiek zmuszany.

– Posłuchaj, Lilipucie, jestem tu tylko i wyłącznie z własnego wyboru, w stu procentach.

Kiedy mówił takie rzeczy, robiło mi się ciepło na sercu.

– Domyślam się, że nie musimy decydować teraz, w tym momencie, ale jest to coś, na co wcześniej czy później będziemy musieli się przygotować, zaplanować.

– Mój plan jest prosty. Zrobię to, czego będziesz chciała.

Każda kobieta powinna choć raz w życiu mieć to szczęście, że usłyszy te słowa z ust faceta takiego jak on. Wiedziałam, że mówi poważnie, uznałam więc, że równie dobrze mogę już teraz zaryzykować i zagrać w otwarte karty.

Położyłam mu rękę na kolanie i błagalnie zajrzałam w oczy.

– To świetnie, bo w takim razie chcę, żebyś w ten weekend pojechał ze mną do twoich rodziców.

Zesztywniał, przez chwilę w jego oczach malowała się panika.

– Dlaczego?

– Bo wcześniej czy później będą musieli dowiedzieć się, że zostaną dziadkami, i sądzę, że to my powinniśmy przerwać milczenie. Proszę cię, nie będzie tak strasznie; zresztą będę przy tobie, żeby cię ochronić. – Nie wspomniałam, że już najwyższy czas, żeby przestał się obawiać, w jaki sposób rodzice będą go postrzegać.

Zaklął pod nosem i otworzył drzwi samochodu. Usiłowałam zachować powagę, gdy wysiadał, ale nie dałam rady. Podążyłam za nim. Przyglądał mi się uważnie nad dachem samochodu.

– Od ponad roku nie przebywałem z nimi w tym samym pomieszczeniu.

– No, to już chyba dość czasu. Nie proszę, żebyś od raz wybaczył im, że nie powiedzieli ci o Remym czy to, jak twoja mama traktowała Rule’a. Proszę tylko, żebyś postarał się z tym uporać, przejść nad tym do porządku dziennego, bo dzięki temu będziesz miał o jeden problem, jeden nocny koszmar mniej.

Przez dłuższą chwilę przyglądaliśmy się sobie w milczeniu, aż w końcu oderwał się od drzwi i skinął głową w stronę mieszkania.

– Mogę się nad tym zastanowić?

Zagryzłam usta i położyłam mu rękę na biodrach, opierając się policzkiem o jego plecy. On tymczasem majstrował przy zamku w drzwiach.

– Możesz, ale poprosiłam Shaw, żeby im powiedziała, że przyjedziemy.

Znieruchomiał, czułam to wyraźnie, ale nic nie powiedział. Kiedy w końcu uporał się z drzwiami, odwrócił się i przycisnął mnie do ściany, unieruchamiając mi ręce nad głową. Patrzyłam mu uparcie w oczy. Nawet nie mrugnęłam.

– Wiesz, że potrafisz być bardzo upierdliwa?

Uśmiechnęłam się do niego i przysunęłam się bliżej, tak że zarzuciłam mu nogę na biodro.

– Wiem, ale wynagrodzę ci to w inny sposób.

Uśmiechnął się i pochylił głowę, żeby mnie pocałować. Tak łatwo było się w nim zatracić. A im częściej to robiłam, tym mniej chciałam wracać do rzeczywistości.

– Udowodnij mi to. – Takie wyzwanie mi się podobało. Dobrze, że mieliśmy jeszcze sporo czasu.

Koniec wersji demonstracyjnej.