Korekta

Barbara Cywińska

Renata Kuk

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Kulish Viktoriia/Shutterstock

Tytuł oryginału

Wanted: Undead or Alive

Copyright © 2012 by Kerrelyn Sparks

Published by arrangement with HarperCollins Publishers.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4837-0

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja:

Mojemu ojcu Lesowi z bezgraniczną miłością

zarówno w tym życiu, jak i przyszłym.

Bądź silny.

Rozdział 1

Zejdź na ziemię, Phineas! Myślisz, że uwierzę w takie bzdety?!

Phineas McKinney rzucił chmurne spojrzenie młodszemu bratu, który tak mocno ściskał kierownicę, że aż zbielały mu kostki. Nie spodziewał się, że Freemont nie uwierzy w to, co wyznał mu poprzedniej nocy.

– Freemont, przecież wiesz, że nigdy cię nie okłamałem…

– Wiem! – Brat obrzucił go rozgorączkowanym wzrokiem i przestawił wycieraczki na szybsze obroty. Nie nadążały zgarniać deszczu walącego z impetem w maskę trzynastoletniego, sfatygowanego chevroleta impali. – Ale nie mam wyboru, no nie? W pierwszej chwili pomyślałem, że ci odbiło. A potem, że się naćpałeś. Chciałem pogadać z tobą po południu, ale leżałeś jak martwy! No po prostu zimny trup!

– Nie zwariowałem – odburknął Phineas. – I nie ćpam.

W aucie narastało napięcie. Ciszę przeszywało jedynie stłumione zgrzytanie wycieraczek niestrudzenie zgarniających wodę. W tę i z powrotem. Irytujący chlupot, a potem ostry pisk gumy ślizgającej się po szkle, jakby ktoś przejechał ostrymi paznokciami po szkolnej tablicy.

Phineas się skrzywił. Czasami nadnaturalny słuch był tylko udręką.

Freemont spojrzał na niego nieufnie.

– To co? Jak to wytłumaczysz? Co z tym… umieraniem?

Wycieraczki piszczały bez chwili wytchnienia.

Freemont przełknął z trudem.

– Nie byłeś martwy, no nie?

Pisk wdzierał się do mózgu.

– Teraz żyję – odezwał się cicho Phineas i posłał bratu pocieszający uśmiech. – Chyba nie wyglądam jak nieboszczyk?

Freemont patrzył bez przekonania. Wybałuszył oczy, aż białka błyskały, gdy spoglądał to na brata, to na ruchliwą ulicę Bronksu.

– Teraz żyjesz? A jak mam to, do diabła, rozumieć?

– Moje serce bije. Oddycham…

– Ale po południu nie oddychałeś! Przestraszyłem się jak wszyscy diabli! Chciałem wzywać ciotkę Ruth…

– Mówiłem ci, żebyś tego nie robił. – Phineas nie chciał, aby ciotka i siostra poznały prawdę. Ta pierwsza pewnie zaciąg-nęłaby go do kościoła i zmusiła wielebnego Washingtona, żeby odprawił nad nim egzorcyzmy. Na szczęście kobiety wyjechały z chórem kościelnym na weekend do Buffalo.

– Nie wiedziałem, co robić! Chciałem wezwać pogotowie, ale…

Freemont gwałtownie nacisnął hamulec. Auto zarzuciło na mokrej nawierzchni, ale zatrzymało się w porę. Walnął pięścią w klakson, który przeraźliwie zawył. Phineas zacisnął zęby.

– Po kiego diabła stajesz, dupku jeden?! – wrzasnął w kierunku stojącego przed nimi samochodu.

– Kierowcy zazwyczaj stają na czerwonym świetle. Spróbuj czasami. – Próba rozładowania napięcia żartem spełzła na niczym. Brat ciągle przyglądał mu się tak, jakby wyrosła mu druga głowa. – Doskonale widzę w ciemności. Może poprowadzę?

– Nie! – Freemon z błyskiem w oczach pochylił się zaborczo nad kierownicą i mocno zacisnął pięści. – Ja poprowadzę. To mnie uspokaja.

Raczej niezbyt skutecznie. Phineas był zaskoczony tym atakiem paniki. Wczoraj wieczorem brat wysłuchał go ze spokojem i tylko kiwał raz po raz głową, jakby akceptował to, co usłyszał. Ale Phineas pomyślał teraz, że jego zachowanie było co najmniej dziwne. Zazwyczaj nie potrafił usiedzieć cicho dłużej niż minutę. Freemont był po prostu tak zaszokowany, że odebrało mu mowę.

– Ostrzegałem cię – przypomniał mu Phineas. – Mówiłem, żebyś nie schodził do piwnicy.

– Myślałem, że to cytat z kiepskiego filmu.

– Po co miałbym to robić?

– A skąd niby mam wiedzieć?! – krzyknął Freemont. – Myślałem, że ci odbiło!

– Przecież tłumaczyłem ci to wczoraj. Wyjaśniłem, w jaki sposób stałem się wampirem. Powiedziałem, że muszę spędzać dni w piwnicy przy zasłoniętych oknach. Zapadam w śmiertelny sen.

– No dobra, dobra, chyba nie zrozumiałem. Wiesz co? Jak powiedziałeś, że jesteś wampirem, to pomyślałem, że ci kompletnie odwaliło. I potem już nie słuchałem. Zastanawiałem się, skąd weźmiemy pieniądze na umieszczenie cię w domu wariatów. Żeby ci poskładali klepki.

– Nie jestem wariatem, Freemont. Po prostu byłem… martwy przez kilka godzin.

– No przecież to nie jest normalne, brachol!

– Jest. Dla wampira.

Freemont wzdrygnął się i utkwił rozjuszone spojrzenie w sygnalizatorze.

Pisk wycieraczek wywiercał dziurę w mózgu.

Zapaliło się zielone światło. Freemont powoli ruszył.

– Więc naprawdę wierzysz w te bzdury?

– Nie wciskam ci ciemnoty, Freemont. Przecież widziałeś, jak wypiłem butelkę krwi.

– To ty powiedziałeś, że to krew. Ja tam nie wiem. Może to był sok pomidorowy? Gdybyś był wampirem, to wgryzałbyś się ludziom w szyje, no nie? Nie żebym ci coś doradzał…

– Jestem dobrym wampirem. Nie rzucamy się na ludzi. – Phineas westchnął. Całą noc tłumaczył bratu, że złe wampiry go uwięziły i przeobraziły. Że udało mu się w końcu dołączyć do dobrych i pomaga im teraz w walce ze złymi, które nazywano Malkontentami. Pokazał nawet Freemontowi swoje kły, chociaż nie w całej okazałości. Nie chciał go przestraszyć. – Przecież pokazałem ci kły.

Freemont machnął niecierpliwie dłonią.

– Może je sobie doprawiłeś. To zupełny odlot, ale niektórzy wariaci robią dziwaczne rzeczy. W telewizji pokazywali faceta, który rozszczepił sobie język, żeby wyglądać jak wąż.

– Nie jestem wariatem.

– Ale myślisz, że jesteś wampirem. I to nie jest wariactwo? – Freemont wziął głęboki oddech. – Zajmiemy się tobą, Phin. Pójdę do pracy na cały etat, rzucę szkołę…

– Nie! Skończyłeś dopiero pierwszy rok i świetnie ci idzie. Nie pozwolę ci rzucić szkoły.

Freemont znieruchomiał, z jego oczu biło oburzenie.

– Nie będziesz mi mówił, co mam robić. Przez osiem lat się nami opiekowałeś, płaciłeś rachunki. Kolej na mnie. Dam radę.

– Masz skończyć college – zaczął ostro Phineas, ale zamilkł, widząc, że Freemont z uporem zacisnął szczękę. Do licha. Jego młodszy brat wyrasta na mężczyznę.

Kiedy pięć lat temu Phineas został zamieniony w wampira, miał dwadzieścia trzy lata, a jego brat był chudym czternastolatkiem z wystającymi kośćmi. Dla Phineasa proces starzenia się zatrzymał. Zdarzało mu się zapominać, że jego młodszy brat i siostra nadal rosną. Teraz on i Freemont wyglądali na facetów w tym samym wieku.

– Potrzebuję twojej pomocy, brachol – powiedział Phineas miękko.

– Co tylko zechcesz. Załatwię ci lekarza. Możesz na mnie liczyć.

Phineasa oblała fala ciepła. Jego brat wyrósł na dobrego człowieka. Gdyby tylko potrafił go przekonać, że mówi prawdę.

– Skręć w prawo w następną przecznicę.

– Po co? Chciałeś przecież jechać na Brooklyn.

– Tak, ale musimy jeszcze coś załatwić.

– Nie ma sprawy.

Freemont skręcił w uliczkę, wzdłuż której ciągnął się szereg wąskich drewnianych domków z podniszczonymi werandami.

– Zaparkuj tam. – Phineas wskazał na wolne miejsce między dwoma autami.

– Zastawię bramę.

– Tylko na chwilę.

Freemont zatrzymał auto, po czym wjechał na puste miejsce. Phineas zlustrował wzrokiem okolicę. Padało, więc nikt się nie kręcił. Dom spowijała ciemność, z okien nie sączyło się światło.

– Chyba nikogo nie ma – stwierdził Freemont.

– Tym lepiej.

– To po co tu przyjechaliśmy?

– Chcę ci coś pokazać. – Phineas odpiął pas. – Zostań w samochodzie. Obserwuj werandę.

– Nic tam nie ma.

– Ale będzie.

– Co ty wypr…? – Freemont urwał w pół słowa, gdy Phineas teleportował się na werandę. Pomachał w stronę auta, po czym w ten sam sposób wrócił na swoje miejsce.

Pobladły Freemont siedział z rozdziawioną buzią.

Wycieraczki niestrudzenie piszczały.

– Teraz mi wierzysz? – Phineas uśmiechał się z satysfakcją.

Freemont przełknął ślinę i znowu rozdziawił usta.

Nieznośny pisk wycieraczek działał na nerwy.

Phineas zapiął pas.

– Mówiłem, że nie jestem wariatem.

– W takim razie to chyba ja zwariowałem – wyszeptał Freemont. – Mam zwidy.

– Nie zwariowałeś.

Freemont się otrząsnął.

– Nie widziałem, kiedy wysiadłeś z samochodu. Nie jesteś nawet mokry, brachol. Jak się dostałeś na werandę?

– Teleportacja.

– Tele co? Jakieś gówniane triki z kosmosu? – Freemont znieruchomiał. – Może porwali cię kosmici? Wsadzili ci sondę w tyłek?

– Nie! Freemont, zrozum, jestem wampirem! – Phineas skierował na siebie wsteczne lusterko. – Widzisz mnie?

Freemont pochylił się i zerknął w lusterko. Ciężko odetchnął, rzucił okiem na Phineasa i z powrotem w lusterko.

– Co jest, do diabła?

Phineas ustawił lusterko w poprzedniej pozycji.

– Teraz mi wierzysz?

– Na…naprawdę jesteś wampirem? – wyszeptał Freemont.

– Tak.

– Cholera jasna, Phineas. – Freemont oparł się, patrząc przerażonym wzrokiem. – Jesteś tego pewny? To jest kompletnie porąbane, nie z tej ziemi.

– Wiem, ale to prawda, brachol. Jestem wampirem.

– To do chrzanu!

– Na szczęście nie wysysam krwi, piję butelkowaną. – Phineas wskazał na kierownicę. – Jedźmy już.

Ale Freemont nie odrywał od niego wzroku.

– Jak to się stało?

Phineas machnął lekceważąco ręką.

– Napadły na mnie złe wampiry. Możemy jechać?

– Napadły? – Freemont się skrzywił. – Co ci zrobiły?

– Nie chcę o tym rozmawiać. Bałem się jak cholera. To było obrzydliwe.

Freemont wybałuszył oczy.

– Wsadziły ci sondę w tyłek?

– Nie, kurde! Rozerwały mi gardło, zadowolony? Chciałeś makabrycznych szczegółów, to masz. A teraz zamknij się i zawieź mnie na Brooklyn.

– No dobra, dobra. – Freemont odpalił silnik i włączył się do ruchu. – Do licha. Zachowujesz się tak, jakbyś miał sondę w…

– Nie kończ!

Freemont kręcił głową i mruczał pod nosem.

– Wampir? Cholera jasna. Myślałem, że jesteś ochroniarzem jakiegoś starego białasa.

– Ten stary białas to wampir, który ma pięćset lat. Nazywa się Angus MacKay. Wspólnie z żoną Emmą prowadzi firmę MacKay, Usługi Ochroniarskie i Detektywistyczne.

– Pięćset lat? Ja nie mogę! I jeszcze mu staje?

– Chyba tak, bo są szczęśliwym małżeństwem, ale nie pytałem.

Phineas zapatrzył się na deszcz spływający strugami z markiz sklepowych i rozpryskujący się na krzywych chodnikach. To dzięki Angusowi i Emmie miał okazję poznać dobre wampiry. Zawdzięczał im nie tylko pracę. Zyskał też nową rodzinę, złożoną w większości z facetów. Razem się śmiali, walczyli, opłakiwali tych, których utracili. Byli dla niego jak bracia.

Z początku tworzyli wielki klub kawalerów, ale w ciągu ostatnich kilku lat odpadali kolejni mężczyźni. Nawet Gregori, słynny playboy w świecie wampirów, związał się na stałe z córką prezesa.

Phineas lubił im dokuczać. Żartował, że odnaleźli szczęście w małżeństwie dzięki jego dobrym poradom. W końcu był Doktorem Kłem, specjalistą od miłości. Ale żart miał drugie dno, bo Phineas przypominał malarza, którego dom jako jedyny w całej okolicy stał niepomalowany. Wszyscy potrafili znaleźć miłość oprócz specjalisty od tych spraw.

A przecież próbował. Umawiał się na randki z wampirzycami poznanymi w klubach. Przez jakiś czas odpowiadała mu popularność, jaką cieszył się wśród kobiet. Wkrótce jednak zorientował się, że widzą w nim tylko nową ciekawostkę, którą trzeba wypróbować. Szybko się nudziły i szukały kolejnych podniet.

Pragnął czegoś więcej. Chciał poznać dziewczynę, dla której nie będzie ważna jedynie jego powierzchowność, ale też wnętrze. Chciał być dla niej kimś wyjątkowym. Wartym tego, by poświęcić mu całe życie, a nie tylko jedną noc.

Podejmował kolejne próby, nawet ze śmiertelniczką, LaToyą. Wierzył, że jego wytrwałość w końcu się opłaci. Ale nic z tego. Dokuczała mu. Powtarzała, że specjalista od miłości nie ma pojęcia, czym ona jest.

Bzdury.

Tymczasem jego kumple spotykali fantastyczne laski, a taki Connor podbił serce prawdziwego anioła. Carlos znalazł dziewczynę, która zaryzykowała dla niego życie, aby przemienić się w panterołaczkę i upodobnić do niego. Dziewczyny, które poślubiały wampiry, chętnie porzucały śmiertelną postać, aby być ze swoimi mężami. Żona Angusa, Emma, była wampirem, a ostatnio stała się nim także Shanna, żona Romana. Zrobiły to z miłości.

Czy specjalista od miłości znajdzie w końcu swoją miłość? Czy ktoś dostrzeże jego wartość? Z pewnością nie ta…

– Jesteś wkurzony – odezwał się Freemont, przerywając jego przygnębiające myśli. – Trudno jest być… no wiesz…

– Wampirem? – Phineas rzucił bratu drwiące spojrzenie. – Nie bój się, to słowo nie gryzie. O tak, czasem jest trudno.

Mógł co prawda żyć setki lat, ale tylko w ciemności.

Freemont się skrzywił.

– Gdybym był wampirem, brakowałoby mi smażonego kurczaka. I gofrów.

– A ja tęsknię za… błękitem. Już nigdy nie zobaczę błękitnego nieba.

Natychmiast przypłynęło wspomnienie jej ładnych niebieskich oczu. Znowu o niej myślał. Szybko wyrzucił ją z głowy.

Brynley Jones była piękna, odważna i bystra – kobieta niemal idealna. Niemal, bo istniało jedno ale. Czasami przestawała być człowiekiem. I nienawidziła wampirów, a uczucie to było tak wielkie jak jej nochal po przemianie. Najgorszy wybór z możliwych. I co z tego? I tak ciągle o niej myślał.

Jego brat głęboko odetchnął.

– No dobra. Możesz na mnie liczyć, brachol. Jak mogę ci pomóc?

– Już pomagasz. Muszę znaleźć jakieś lokum. I cztery kółka. Wczoraj rzuciłem robotę.

Freemont wytrzeszczył oczy.

– Co się stało? Ten stary pierdoła cię wkurzył?

Phineas wzruszył ramionami.

– Nieważne. Mam już inne zajęcie. Jedziemy do Digital Vampire Network na Brooklynie. To stacja telewizyjna dla wampirów.

– Ej, wciskasz mi kit.

– Nie. Dwa tygodnie temu zagrałem w reklamie napoju o nazwie Blardonnay, to mieszanka syntetycznej krwi i char-donnay.

– Robisz sobie jaja, co?

– Wcale nie. To prawda. – Zaczęło się od tego, że Phineas nagrał dla żartu reklamę, w której partnerowała mu córka prezesa. Poszło tak dobrze, że reżyser zaprosił go do udziału w prawdziwej reklamie. Jego partnerką została wampirzyca Tiffany. Reklama błyskawicznie odniosła sukces, a Phineas McKinney stał się sensacyjnym odkryciem w świecie wampirów. – Nazywają mnie Facetem od Blardonnay. Jestem dość popularny.

– Dzięki reklamie? – Freemont zatrzymał się na czerwonym świetle. – Czemu jej nie widziałem?

– To reklama stacji DVN. Tylko wampiry to widzą. Mam dziś wystąpić w ich programie telewizyjnym.

Freemont zamrugał.

– Jasna cholera! To znaczy, że jesteś sławny?

– Chyba… tak. Ale tylko wśród wampirów.

– Niezły odlot. – Oczy Freemonta błyszczały z dumy. – Zawsze wiedziałem, że kiedyś będziesz sławny, ale myślałem że jako bokser. Do dziś nie wiem, czemu to rzuciłeś.

Phineas szybko zmienił temat.

– Jedziemy do siedziby DVN, bo będzie ze mną specjalny wywiad po Nocnych wiadomościach.

– Będziesz dziś w telewizji? – Kiedy Phineas przytaknął, Freemont zmierzył go od stóp do głów i zmarszczył brwi. – No nie, do diabła. Nie w tym stroju.

Phineas obrzucił wzrokiem swoje dżinsy i jasnopomarańczową koszulkę Knicksów z numerem siódmym.

– Co ci się nie…? – Przerwał w pół zdania, gdy brat dodał gazu i zawrócił. – Dokąd jedziesz?

– To proste, chłopie. Jak chcesz być celebrytą, to musisz odpowiednio wyglądać. Nie jak wielki pomarańczowy chips. Zostaw to mnie. Wiem, co robię.

– W porządku, mój agencie – powiedział Phineas z uśmiechem.

– Zgadzasz się, żebym nim był? – Oczy Freemonta rozbłysły. – Wszystkim się zajmę, brachol. Możesz na mnie liczyć.

Dalsza część rozdziału w pełnej wersji książki