Korekta

Bożena Hałuszczyńska

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Pressmaster/Shutterstock

Tytuł oryginału

Crouching Tiger, Forbidden Vampire

Copyright © 2015 by Kerrelyn Sparks.

Published by arrangement with HarperCollins Publishers.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5410-4

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Przyjaciołom, którzy są moim błogosławieństwem,

oraz najlepszym krytykom i współpracownikom,

o jakich autor może marzyć:

M.J. Selle, Sandy Weider i Vicky Yelton

Rozdział I

Otulony ciemnością i na pół ukryty za grubym pniem dębu, Russell Ryan Hankelburg starannie celował z kuszy w odsłoniętą szyję Mistrza Hana. Spokojnie, napomniał się w myślach, czując tętnienie adrenaliny w żyłach. Nie ma sensu zachowywać się jak człowiek, skoro się nim nie jest. Ten drań Han już o to zadbał, a teraz za to zapłaci.

Russell tropił go od dwóch lat, przemierzając gorącą, wilgotną dżunglę i zimne, wietrzne wzgórza. Za kilka sekund ta gonitwa nareszcie dobiegnie końca. Jego zemsta się dokona. Przepełniająca go złość znajdzie ujście, doczeka się zadośćuczynienia za wszystko, co utracił, osiągnie jedyny cel jego żałosnej egzystencji nieumarłego.

Polana, na której stał Han, była o niespełna pięćdziesiąt metrów. Na jej obwodzie ustawiono tuzin wartowników. Czterej trzymali pochodnie. Płomienie lizały zachmurzone nocne niebo i migotały na wypolerowanej złotej masce Mistrza Hana. Russell wiele razy wyobrażał sobie, jak zdziera ten absurdalny kawałek metalu z głowy złego wampira. W najlepszej wersji scenariusza robił to, zanim zadał ostateczny cios, by móc zobaczyć, jak świadomość zbliżającej się śmierci zmienia wyraz twarzy Mistrza Łajdaków.

Jaki sens miałaby zemsta, gdyby ofiara nie zdawała sobie z niej sprawy? Han musiał wiedzieć, że to Russell przerwie jego życie i zamieni go w proch.

Han stał na odległym końcu polany, poza drewnianą palisadą obozu położonego w północnej Mjanmie. Na czerwonej szacie z jedwabiu miał czarną kamizelkę kuloodporną, która ochraniała serce. Gdyby strzała Russella nie zdołała przebić kamizelki na tyle, aby dotrzeć do serca Hana, to łajdak po prostu by się teleportował.

Na szczęście istniało więcej sposobów na zabicie wampira. I dlatego Russell celował w szyję, a nie w serce. Miał nadzieję, że rozerwanie tętnicy szyjnej uniemożliwi Hanowi ucieczkę. A wtedy Russell teleportuje się tuż przy nim, zerwie maskę i odetnie Hanowi głowę jednym pociągnięciem miecza.

Dwunastu uzbrojonych wartowników było prawdopodobnie superżołnierzami, mutantami stworzonymi przez demona Darafera pozostającego na usługach Hana. Będą groźni. Ale mimo to Russell nie mógł ryzykować, by rozprawić się najpierw z nimi. Ich śmierć zaalarmowałaby Hana, a wtedy ten tchórzliwy idiota wykonałby teleportację, tak jak kilka razy wcześniej, gdy Russell był o krok od zabicia go.

Niecierpliwie zacisnął zęby. O krok, ale wciąż za daleko, by strzelić. Han stał obok smokokształtnego, którego uprowadził. Niemal go obejmował, pokazując młodemu jeńcowi, jak naciągać cięciwę łuku. Klnąc pod nosem, Russell zdjął palec ze spustu kuszy.

Widział już kiedyś tego chłopca, więc bez trudu go rozpoznał. Ponieważ smokokształtni dorastali dwa razy szybciej niż śmiertelnicy, Xiao Fang wyglądał teraz na jakieś dwanaście lat. Według ludzkiej miary miał jednak dopiero sześć. Russell nie wiedział, w jakim tempie przebiegał jego rozwój psychiczny, ale z pewnością chłopak był na tyle młody, by odczuwać traumę po tym, co ostatnio przeszedł. Dwa miesiące temu został schwytany przez Darafera, który oddał go Hanowi. Od tamtego czasu Russell obserwował wszystkie obozy Hana, których było trzydzieści, szukając najmniejszych śladów obecności i wampira, i chłopca.

Natrafienie na Hana poza obrębem obozowiska było niemal niemożliwe, ale najwyraźniej dla chłopca zrobił wyjątek. Dawał Xiao Fangowi lekcję łucznictwa i odgrywał rolę ojca, bez wątpienia po to, by pozyskać młodego smokokształtnego do swoich celów.

Ta strategia mogła, niestety, przynieść efekty. Chłopak od dwóch miesięcy przebywał z dala od domu i niewykluczone, że rozwinął się u niego syndrom sztokholmski – mógł odczuwać więź z jednym z porywaczy. Prawdopodobnie bezpieczniejsze wydawało się wybranie Mistrza Hana, zważywszy że drugim z oprawców był demon Darafer. Han klepał dzieciaka po plecach i zachęcał do prób.

Obrzydzenie skręciło Russellowi żołądek. Przez chwilę rozważał, czy nie teleportować się tuż obok chłopca, złapać go i przenieść do Tygrysiego Miasta, gdzie byłby bezpieczny. Zgromadziły się tam dobre wampiry, które przyszły z pomocą swoim sojusznikom, tygrysołakom. Jedni i drudzy niecierpliwie czekali na okazję, by ocalić smokokształtnego i pokonać Mistrza Hana. Wystarczyłby jeden telefon, a Russell miałby przy swoim boku jakiś tuzin wampirów i zmiennokształtnych.

W tym momencie Han cofnął się o krok, aby Xiao Fang mógł oddać pierwszy strzał. Dla Russella była to jedna szansa na milion. Czekał na ten moment od dwóch lat. Jego priorytetem było zabicie Hana. W chaosie, jaki później zapanuje, łatwo będzie ocalić chłopaka. Taka idealna sytuacja może się już nie powtórzyć. Han i jego superżołnierze stali nieruchomo, aby nie utrudniać chłopcu koncentracji.

Russell oparł palec na spuście. Giń, ty draniu.

Jeden z wartowników podskoczył jak oparzony, po czym upadł na twarz, a żołnierz stojący obok niego zesztywniał, krzyknął i padł na kolana.

Co się dzieje, do diabła? Russell dostrzegł w ułamku sekundy noże wystające z pleców leżących żołnierzy. Han zasłonił chłopca i popchnął go na ziemię. Trzeci nóż świsnął w powietrzu, w miejscu, gdzie przed chwilą stał wampir, po czym z głuchym trzaskiem wbił się w pień drzewa.

Pozostali przy życiu wartownicy z krzykiem wyciągnęli miecze. Han zniknął, zabierając ze sobą smoka.

Niech to wszyscy diabli! – zaklął z wściekłością Russell. Jakieś dupki zrujnowały jego plany. Atak przebiegł z taką szybkością i dokładnością, że podejrzewał, iż nożami musiały rzucać dwie osoby. Może nawet trzy. Kimkolwiek były, na pewno nie uda im się uciec przed superszybkimi żołnierzami, którzy rzucili się w pościg.

To nie mój problem, powiedział do siebie. Napastnicy zrujnowali najlepszą okazję, jaką miał od dawna. Jeśli wszyscy padną trupem za kilka minut, to przynajmniej już nigdy nie wejdą mu w drogę.

Z jękiem oparł głowę o pień drzewa. Jak mógł się stać takim bezdusznym draniem? Został wprawdzie odarty z człowieczeństwa, ale czy musiał się zachowywać jak potwór bez serca? Napastnicy byli po tej samej stronie i sam ten fakt sprawiał, że należeli do jego sojuszników w wojnie z Mistrzem Hanem.

Do licha, nie potrzebował sojuszników. Dopóki był sam, nie miał nic do stracenia.

Niewykluczone, że znał tych, którzy przypuścili atak na Hana. Mogli to być J.L. Wang i Rajiv, a w takim wypadku ten pierwszy, jako wampir, zdołałaby ocalić swojego kumpla przed niebezpieczeństwem dzięki teleportacji. Ale J.L. raczej nie posługiwał się nożami. Wybrałby strzelbę albo pistolet. I nie zabiłby żołnierzy, tylko ich zranił.

Jeśli napastnicy byli śmiertelnikami, to nie mieli najmniejszych szans w starciu z dziesięcioma superżołnierzami. W sercu nieumarłego odezwał się dawno zapomniany honor byłego żołnierza piechoty morskiej. Nie zostawiaj swoich ludzi w potrzebie.

– Jasna cholera – mruknął pod nosem, zarzucając na ramię skórzany pas kuszy.

Wzniósł się na wysokość czubka drzewa. Lewitując, mógł z łatwością namierzyć żołnierzy, zwłaszcza że czterej z nich nadal mieli w ręku pochodnie. Cztery płomienie światła przesuwały się przez las z taką szybkością, jakiej nie osiągnąłby żaden śmiertelnik.

Skupił wzrok na linii drzew znajdujących się poza zasięgiem światła i teleportował się w to miejsce. Przycupnął wysoko na gałęzi drzewa i omiótł wzrokiem teren w poszukiwaniu ruchu. Mimo ciemnego i zachmurzonego nieba wypatrzył nadnaturalnym wzrokiem szczupłą i gibką postać biegnącą bardzo szybko, ale i tak za wolno, aby zgubić pościg.

Tylko jeden? Przeczesał wzrokiem większy teren, aby sprawdzić, czy napastnicy się nie rozdzielili, ale nigdzie nie było żywego ducha. Czyżby pozostali się ukryli, zostawiając jednego, który miał ściągnąć na siebie uderzenie? Rzucił okiem za siebie i stwierdził, że żołnierze szybko się zbliżali. Dziesięciu na jednego. To będzie rzeź.

Teleportował się bliżej, aby przyjrzeć się biegaczowi, i mało nie spadł z gałęzi, gdy stwierdził, że to kobieta. Wąska tunika ciasno opasywała jej szczupłą talię. Gruby, ciemny warkocz podskakiwał na plecach w czasie biegu.

Czy była jedną z wojowniczek z Beyul-La? Wszystkie miały długie, czarne włosy i szczupłe, atletyczne sylwetki, zupełnie jak ta kobieta. Wojowniczki z Beyul-La były strażniczkami smokokształtnych i od setek lat ochraniały ich tajne kryjówki w dolinach Himalajów. Po bitwie z Mistrzem Hanem ostatnie ich schronienie zostało zniszczone. Na szczęście smocze dzieci oraz jaja zostały wcześniej bezpiecznie ukryte. Nie ulegało wątpliwości, że kobiety pospieszyłyby na ratunek uprowadzonemu chłopcu, Xiao Fangowi. Russell brał udział w bitwach przy ich boku, wiedział więc, że są bardzo waleczne. Ta, która uciekała teraz przez las, musiała mieć jaja, gdyż wszystko wskazywało na to, że w pojedynkę zaatakowała Hana.

Obejrzał się przez ramię. Dziesięciu superżołnierzy było coraz bliżej. Nie pozostawało mu nic innego, jak opóźnić pościg. Wypuścił strzałę, celując w jednego z tych, którzy oświetlali teren. Żołnierz krzyknął i padł na ziemię, wypuszczając z dłoni pochodnię.

Wybuchł ogień, co przyciągnęło uwagę pozostałych wartowników. Jeden z nich kopniakiem wepchnął leżącego kompana w płomienie, aby zdusić pożar.

Co za gnojek. Russell założył drugą strzałę, a krzyki miotającego się w płomieniach żołnierza niosły się w powietrzu. Sekundę później strzała wybawiła płonącego nieszczęśnika od cierpienia, a po kolejnych trzech sekundach następna przeszyła łajdaka, który pchnął go w ogień.

– To zasadzka! – krzyknął jeden z superżołnierzy, nurkując za pień drzewa.

Pozostali również szybko się ukryli i zgasili pochodnie. Nad lasem zaległa ciemność i cisza.

Russell przygotował następną strzałę i czekał, aż któryś z pozostałych ośmiu żołnierzy wyjrzy z kryjówki. Rzucił okiem na kobietę i jęknął bezgłośnie. Zamiast uciekać, przycupnęła za krzakami. Jego nagłe pojawienie się musiało ją zbić z pantałyku. Oddychała ciężko, obracając się raz w jedną, raz w drugą stronę, rozpaczliwie próbując namierzyć jego kryjówkę.

Uciekaj, błagał ją w duchu. Zajmę się nimi.

Wyjęła nóż zza paska. Widocznie bała się zaufać nieznanemu wybawicielowi. Trudno było ją o to winić. Ten, kto nikomu nie ufa, dłużej żyje.

Skierował wzrok na ukrytych żołnierzy. Po lewej stronie wyłonił się nagle jeden z nich, by ukryć się szybko za następnym drzewem – zbyt szybko, by Russell zdążył go zdjąć. Wycelował strzałę w jego stronę, czekając na kolejny ruch. Tymczasem po prawej inny wykonał ten sam manewr. Najwyraźniej próbowali otoczyć kobietę i wiedział, że w końcu im się to uda, jeśli dziewczyna w porę nie zacznie uciekać.

Facet po lewej wykonał kolejny manewr, ale tym razem Russell wystrzelił z kuszy i zranił go w ramię. Mężczyzna żył, ale z niesprawną ręką, w której trzymał miecz, był bezużyteczny.

Zza krzaków i drzew co chwilę dochodziły szelesty, gdy pozostałych siedmiu żołnierzy próbowało okrążyć ofiarę. Kobieta wsunęła nóż do pochwy, po czym wyskoczyła zza krzaka i zaczęła biec co sił w nogach. Russell zagapił się na sekundę, zdumiony jej szybkością i wdziękiem, ale szybko odzyskał przytomność umysłu, gdy żołnierze zerwali się do pościgu. Trafił jednego strzałą, ale zauważył, że inny wycelował do niego z pistoletu. W tej samej sekundzie, w której huk wystrzału zakłócił leśną ciszę, Russell teleportował się i wylądował na drzewie, do którego jeszcze nie dotarła biegnąca dziewczyna.

Sześciu żołnierzy szybko się do niej zbliżało. Dosyć zabawy. Trzeba ją stąd wydostać.

Zeskoczył na ziemię, ukrył się za drzewem i nasłuchiwał jej zbliżających się kroków. Stąpała lekko, jakby ledwo odbijała się od ziemi, ale jej oddech był coraz głośniejszy i pełen paniki. Wyskoczył zza drzewa, przecinając jej drogę.

Musiała doskonale widzieć w ciemności, bo od razu go spostrzegła i stanęła jak wryta, tak gwałtownie, że usiadła na ziemi.

Russell podniósł w górę ręce, żeby dać jej do zrozumienia, że nie zamierza zrobić jej krzywdy, ale w jednej sekundzie zerwała się na nogi, wyciągając nóż, który w niego wycelowała. Po raz drugi zdumiała go szybkość i wdzięk jej ruchów.

– Jestem przyjacielem – szepnął po chińsku. Jej twarz częściowo zasłaniał uniesiony nóż, więc przechylił głowę, żeby ją lepiej widzieć.

Odwróciła się na pięcie, żeby sprawdzić, jak daleko są żołnierze. Kiedy Russell zrobił krok w jej stronę, wykonała kolejny obrót, stając twarzą do niego.

Zamrugał. Była oszałamiająca. I nie należała do wojowniczek z Beyul-La. Nigdy wcześniej jej nie widział, bo na pewno zapamiętałby tę twarz.

Otworzyła szeroko złociste oczy i obrzuciła go wzrokiem od stóp do głów.

Kim była, u licha?

– Jestem przyjacielem – powtórzył i wskazał na kuszę przewieszoną przez ramię. – Pomogłem ci.

Wsunęła nóż do pochwy, ale nie spuszczała dłoni z rękojeści. Najwyraźniej nie była gotowa mu w pełni zaufać. Mądra dziewczyna. Bo nadal miał ochotę skręcić jej kark.

Kątem oka dostrzegł błysk metalu za krzakami. Pociągnął ją za drzewo z szybkością wampira, umykając przed ostrzem noża, które mknęło ze świstem w ich stronę. Przyciśnięty plecami do pnia drzewa, poczuł, jak zadrżało od uderzenia noża.

– Puść mnie – powiedziała szeptem kobieta, wyrywając się z jego uścisku.

Zastanawiał się, czy nie spełnić jej prośby. Przecież to nie był jego problem. Zrujnowała najlepszą okazję na zabicie Hana, jaką miał od ponad dwóch lat.

Nie jestem za nią odpowiedzialny, pomyślał, po czym spojrzał na dziewczynę i był zgubiony. W jej dużych złocistych oczach kłębiły się emocje. Piękna, pełna życia twarz kipiała energią. Delikatne rysy emanowały stanowczością. Miał wrażenie, że była bliska paniki, ale trzymała się dzięki ogromnej sile woli i odwadze. W jego sercu nieumarłego drgnęła jakaś struna.

Będę tego żałował. Objął dziewczynę mocniej i teleportował się, zabierając ją ze sobą.

Gdy tylko Jia poczuła grunt pod nogami, wyrwała się z objęć mężczyzny. Otaczała ją ciemność, której nie była w stanie przeniknąć wzrokiem, mimo że doskonale widziała w nocy.

– Ostrożnie – powiedział mężczyzna po chińsku. Miał dziwny akcent i szorstki głos, jak gdyby rzadko się odzywał.

Wyjęła nóż i przygotowała się do ciosu, na wypadek gdyby ją zaatakował. Jego zapach i umiejętność teleportacji świadczyły, że jest wampirem, ale mógł należeć do tych dobrych, tak jak jej przyjaciele Jin Long i Dougal. Przypuszczała, że mężczyzna jest po jej stronie, ale pozory mogły mylić, zwłaszcza w przypadku wampirów. Dopóki nie poznała tych dobrych, myślała, że wszystkie są złe.

– Nie ruszaj się – burknął mężczyzna. – Poczekaj, aż zapalę światło.

Jego głos się oddalał, co wskazywało, że był teraz w pewnej odległości od niej. Jia wzięła głęboki oddech, starając się opanować panikę, która ją ogarnęła, gdy dwaj żołnierze padli od ciosów jej noży. To byli wrogowie, przypomniała sobie w duchu. Musiała usunąć każdego, kto utrudniał jej wypełnienie misji. Nic nie mogło jej przeszkodzić w zabiciu Hana.

Odkąd skończyła osiem lat, trenowała sztuki walki w Tygrysim Mieście razem z chłopcami, a także sama, bez końca rzucając nożami w słomiane cele, aż dorównała szybkością i precyzją najlepszym z mężczyzn. Ale figury ze słomy nie krzyczały z bólu i nie krwawiły od jej ciosów. Trzynaście lat treningów nie przygotowało jej na ponure realia wojny.

Sądziła, że jest przygotowana na śmierć, nawet własną. Jako tygrysołak mogła się odrodzić osiem razy, a przebudzenie się do drugiego życia dałoby jej tak potrzebną przewagę strategiczną. Mogłaby się wtedy zmieniać na zawołanie, w dowolnym momencie i miejscu. Gdyby tej nocy była w stanie się zmienić, to z łatwością pokonałaby wroga.

Kiedy jednak żołnierze ruszyli za nią w pościg, perspektywa śmierci z ich ręki przeraziła ją nie na żarty. Bała się, że mogliby poćwiartować jej ciało, uniemożliwiając powrót. Właśnie tak postąpił Han z ciałami jej rodziców i brata.

Przez jej głowę przemknął obraz poćwiartowanych zwłok rodziny, a potem żołnierzy, których sama zabiła. Wzdrygnęła się i szybko odgoniła te obrazy. Musiała wziąć się w garść i skupić na bieżącej sytuacji.

Była w obcym miejscu. I nie znała wampira, który ją porwał.

Ścisnęła mocniej rękojeść noża.

– Kim jesteś?

Nie odpowiedział.

Otaczała ją nieprzenikniona ciemność, użyła więc innych wyostrzonych zmysłów, by zbadać to miejsce. Poczuła silny, ziemisty zapach. Powietrze było ciepłe i wilgotne, podobne jak w prowincji Yunan, w której znajdowało się Tygrysie Miasto. W pobliżu musiał płynąć strumyk, gdyż słyszała przyjemny szmer wody. Wyłapała też stłumione, odległe świergotanie ptaka. Była na dworze, ale nie pod gołym niebem. Czyżby w jaskini?

Dlaczego ten wampir ją tu przeniósł?

Dwa miesiące wcześniej, kiedy dobre wampiry przyszły z pomocą w bitwie w obronie doliny Beyul-La, wiele ich przewinęło się przez Tygrysie Miasto, do którego codziennie wracały, by zapaść w śmiertelny sen. Jej kuzyn Rajiv, Wielki Tygrys, również stanął do bitwy wraz z jej stryjami, Rinzenem i Tenzenem. Ona natomiast pozostała w Tygrysim Mieście i jako księżniczka sprawowała władzę w czasie ich nieobecności. Poznała wówczas wiele dobrych wampirów.

Ale nie widziała wśród nich tego, który ją tu porwał.

– Kim jesteś? – powtórzyła pytanie, cofając się o krok.

– Nie ruszaj się – powtórzył.

Na końcówce urządzenia, które wyglądało jak pistolet, rozbłysnął płomień, a po chwili zapłonął knot turystycznej lampy naftowej.

Złoty krąg światła oświetlił profil mężczyzny pochylającego się nad lampą. Nie znała go, ale bez wątpienia był przystojny. Zauważyła to już w lesie. Wyraziste rysy twarzy, silne ciało. Wszystkie dobre wampiry, które poznała, były silne i przystojne, ale ten różnił się od nich. Zwykle starannie się ubierały, były zadbane i kulturalne. Uprzejme, przyjazne i pełne szacunku. Żaden z nich raczej nie porwałby młodej kobiety do ciemnej jaskini.

Ten wampir miał w wyglądzie coś surowego i prymitywnego. Jego spodnie w kolorze khaki były rozdarte w kilku miejscach, a brązowy płaszcz sięgający do kolan – stary i wyświechtany. Kwadratową szczękę ocieniał kilkudniowy zarost. Włosy miał związane w krótką kitkę, a kilka kosmyków, które z niej uciekły, zahaczył za uszy. W pierwszej chwili jego włosy wydawały jej się brązowe, ale gdy przyjrzała im się bliżej, zauważyła jasnomiedziane pasma, które lśniły w złotym świetle naftowej lampy. Mógł być Amerykaninem. Albo Brytyjczykiem.

Co robił w Chinach? Czego od niej chciał? Czy miał zamiar zaspokoić głód jej krwią? Podniosła nóż i zrobiła kolejny krok w tył.

– Nie…

Jej noga z pluskiem wpadła do zimnej wody aż po łydkę. Szybko odzyskała równowagę i postawiła stopę z powrotem na suchej ziemi. Niestety, trochę wody naleciało do buta sięgającego do kostki. Cholera, nie cierpiała mieć mokrych skarpetek.

– Mówiłem, żebyś się nie ruszała – mruknął.

Przeszyła go wzrokiem.

– Mogłeś mnie ostrzec, że jest tu jezioro.

– To nie jezioro. I nie mam zwyczaju się tłumaczyć.

Rzucił jej poirytowane spojrzenie, tak intensywne, że aż zamrugała.

Czy był na nią zły? Bardziej niż zły. W jego brązowych oczach czaił się kontrolowany gniew. Wściekłość. Została porwana przez wkurzonego wampira.

Odszedł od lampy i po chwili świeciły się już dwie kolejne.

Odwróciła się na pięcie, aby się rozejrzeć, a w jej wilgotnym bucie zachlupotało. Znajdowali się pod ziemią. Otaczały ich solidne skały, a część sufitu znajdująca się wysoko nad głowami wydawała się kamienna. Resztę tworzyła splątana masa ziemi i korzeni drzew.

O ile dobrze oceniała, znajdowali się tuż pod powierzchnią. Przez drobne szczeliny wpadało do środka wilgotne, świeże powietrze, a korzenie drzew i skalny sufit pokrywał wspaniały zielony mech.

Stała na piaszczystym brzegu podziemnego strumienia. Na jego drugim, odległym brzegu spostrzegła wąską łachę piasku, za którą była już tylko gładka skalna ściana. Bez wyjścia. Jaskinia była długa i rozpościerała się wzdłuż dolinki strumienia. Zielony mech i pędy bluszczu zwieszające się nad głową, a także łagodny szmer strumienia sprawiały, że miejsce było naprawdę piękne.

Po prawej stronie, pod solidnym skalnym nawisem dostrzegła ciemną niszę. W środku stały jedna obok drugiej drewniane skrzynie, uformowane w prostokąt. Na wierzchu leżało kilka śpiworów i koc. To było jego łóżko.

Była więc w jego domu. Zerknęła na mężczyznę. Lewitował tuż pod korzeniami drzew, których sękate pędy wyglądały jak rozpostarte palce. Zahaczył na nich skórzany pas kuszy i kołczan ze strzałami. Opadł zgrabnie na ziemię i podszedł do rozłożonego turystycznego stolika.

Opróżnił głębokie kieszenie płaszcza, kładąc na stole cztery noże, telefon, dwa pistolety i zapasową amunicję. Następnie odpiął pas i położył go wraz z mieczem schowanym do pochwy. Najwyraźniej nie obawiał się ataku z jej strony, skoro pozbył się całej broni.

Obróciła się raz jeszcze, żeby przyjrzeć się jego domostwu. Miał tu niezłą kolekcję sprzętu turystycznego: lampy naftowe, dwie skrzynki na lód, dwa rozkładane stoliki. Zbudował prowizoryczny regał z lekkich cegieł i desek. Na dwóch dolnych półkach umieścił swoją garderobę. Na najwyższej stało kilka książek i elektroniczne urządzenia. Skąd miał zasilanie? Gruby przewód biegł po skalnej ścianie i znikał między korzeniami drzew. Interesujące. Ta jaskinia nie była widocznie taka prymitywna, jak jej się w pierwszej chwili wydawało.

W oddali po prawej stronie, za sypialnią, podziemny strumień wpływał do skalnego tunelu. Na piaszczystym brzegu ustawił staroświecką blaszaną wannę, której odpływ znajdował się nad wodą. Na haku wbitym w skalny sufit wisiało duże wiadro na długim łańcuchu. Prowizoryczny prysznic, pomyślała. W pobliżu wanny stała składana drewniana suszarka, na której rozwiesił pranie. Jak na faceta, który mieszkał w jaskini, wydawał się dość schludny i czysty.

– Kim jesteś?

Jego niski głos zadudnił za jej plecami, wywołując mrowienie na karku.

Odwróciła się i stanęła zdumiona. Zdjął niezgrabny płaszcz i rzucił go na stół. Tym jednym gestem przeobraził się z anonimowego włóczęgi we wspaniałego superbohatera. Ciemnozielona koszulka ciasno opinała niewiarygodnie szerokie ramiona. Pod zniszczonym, wyblakłym materiałem prężyły się wypukłe mięśnie klatki piersiowej i torsu, który przechodził w wąskie biodra. Założył ręce na piersi. Pomyślała, że koszulka zaraz pęknie pod naporem naprężonych bicepsów.

Ciarki przebiegły jej po krzyżu. Nie tylko mięśnie robiły na niej takie wrażenie, ale coś jeszcze. Sama jego obecność. Wydawało jej się, że mężczyzna wypełnia sobą całą jaskinię i, co gorsza, wszystkie jej zmysły, pozostawiając nieodparte wrażenie, że jest potężny, inteligentny i być może także niebezpieczny.

Przełknęła nie bez trudu.

– Kim jesteś?

– Wiesz, kim jestem.

– Wampirem. Tak. Ale jeszcze nie wiem, czy należysz do tych dobrych.

– Ja też nie wiem. – Jego usta wygięły się drwiąco. – Zakładam, że znasz dobre wampiry?

Skinęła głową.

– Jin Longa, Dougala, Angusa i kilku innych. Znasz ich?

– Tak. Skąd ich znasz?

Zignorowała pytanie.

– Więc jesteś po ich stronie?

– Tylko wtedy, kiedy mi to pasuje. – Wyjął ze skrzynki na lód butelkę krwi i ją otworzył. – Nie będę pił twojej krwi, jeśli o to chodzi. – Pociągnął duży łyk.

To była dobra wiadomość. Schowała nóż.

Postawił butelkę i zmarszczył brwi.

– Wkurzyłaś mnie.

Jej ręka wróciła na rękojeść noża.

– Nie zrobię ci krzywdy – żachnął się. – Za dużo trudu sobie zadałem, żeby uratować twoją ładną dupę.

Zmrużyła oczy.

– Mam doskonały cel, więc lepiej powiedz to inaczej.

Wypił do dna, po czym otarł usta wierzchem dłoni.

– Masz rację. „Ładna” to obraźliwe. Bo twój tyłek jest cholernie piękny… – Kiedy wysunęła nóż, powiedział szyderczo: – To ja cię ocaliłem, a ty masz zamiar mnie zabić? Powinnaś mi podziękować.

Wycelowała w niego nóż.

– Zabrałeś mnie tu wbrew mojej woli.

– Mam cię odstawić z powrotem? Mogę cię podrzucić do obozu Hana, żeby cię złapali. – Postąpił krok w jej stronę, robiąc jeszcze bardziej nachmurzoną minę. – Co ty sobie myślałaś? Że w pojedynkę dasz radę tuzinowi superżołnierzy? Chcesz dać się zabić? Nie masz rodziny? Nikt się o ciebie nie martwi?

Znowu przemknął jej przez głowę obraz poćwiartowanej rodziny. Wzdrygnęła się i opuściła rękę.

– Pokaż mi wyjście i już mnie tu nie ma.

– Tu nie ma wyjścia. Mogę cię teleportować w tę i z powrotem.

I wtedy wiedziałby, dokąd się uda?

Wskazała na strumień.

– Ruszę z prądem. Na pewno w końcu wypływa na powierzchnię.

– Tak, ale przez ponad milę płynie w skalnym tunelu. W końcu wypłyniesz. Martwa.

Jia przygryzła wargę, a jej wzrok błądził po strumieniu, który znikał w skalnym tunelu. Gdyby utonęła, nie musiałaby się martwić, że potną ją na kawałki. Dostała gęsiej skórki na myśl o tych ostatnich przerażających chwilach, kiedy brakowałoby jej powietrza…

– No nie, do diabła – szepnął, kiedy się do niego odwróciła. – Chodzi ci to po głowie, co? Masz skłonności samobójcze. – Ruszył w jej stronę.

Podniosła nóż.

– Nie podchodź!

Zniknął. I zanim zdążyła cokolwiek zrobić, chwycił ją od tyłu. Lewą ręką otoczył jej klatkę piersiową. Przyciągnął Jię mocno do siebie, aż oparła się o jego pierś. Prawą ręką wyrwał jej nóż z dłoni i odrzucił go na ziemię.

Zrobił to błyskawicznie. I był silny. Do jej umysłu znowu zakradło się zwątpienie. Pomyślała, że bardzo trudno będzie zabić Mistrza Hana, działając w pojedynkę. Był wampirem, tak samo silnym i szybkim jak ten, który przyciskał ją do swojej piersi twardej jak skała.

– Puszczaj.

Wstrzymała oddech, gdy obmacywał ją w talii przepasanej pasem.

– Masz więcej noży? Mam cię przeszukać?

– Puść mnie!

– Puszczę. W końcu. – Jego podbródek musnął czubek jej głowy. – Jak postanowię, co z tobą zrobić.

Przełknęła z trudem. Nie poradzi sobie z tym siłaczem. Nawet gdyby się wyrwała, i tak nie miała dokąd uciec. Jedyną drogą ucieczki był strumień. A tam czekała śmierć.

Jego policzek przesunął się po jej włosach, aż poczuła na uchu jego gorący oddech. Gorący? Czy wampir nie powinien być zimny? Krótki zarost drapał ją w policzek. Odchyliła głowę, ale w ten sposób dała mu tylko łatwiejszy dostęp do gardła. Ukrył nos w zagłębieniu jej szyi. Zadrżała.

– Pachniesz jak zmiennokształtni. – Prawą ręką chwycił jej podbródek i odwrócił ją twarzą do siebie. – I masz złociste oczy tygrysa.

Ich spojrzenia się spotkały i na kilka sekund zabrakło jej tchu. Wpatrywał się w jej oczy zuchwale i dziko, jakby chciał zajrzeć do duszy. Jego oczy nie były jednak ciemnobrązowe, jak jej się wcześniej wydawało, lecz piwne, z błyszczącymi plamkami złota i zieleni.

W ich wyrazie było coś… szczerego. Poczuła instynktownie, że jest godnym zaufania i uczciwym mężczyzną, który mówi i robi to, co uważa za właściwe, i nigdy za to nie przeprasza.

Spojrzał na jej wargi, po czym przesunął wzrok z powrotem na oczy.

– Mam cię teleportować do Tygrysiego Miasta?

– Nie! – Odsunęła się od niego i w ułamku sekundy poczuła zdumienie, że jej na to pozwolił. – Nie mogę tam wrócić. Wszędzie, tylko nie tam.

Uśmiechnął się półgębkiem.

– Czyli to twój dom.

– Tak, ale nie mogę wrócić, dopóki nie wypełnię misji.

– Twoja rodzina pewnie odchodzi od zmysłów…

– Moja rodzina nie żyje! Mistrz Han pociął moich rodziców i brata na kawałki. Nie spocznę, dopóki go nie zabiję.

Wampir znieruchomiał.

– Nie zabijesz Hana.

– Właśnie, że tak! Przysięgłam, że pomszczę moją rodzinę…

– Nie zabijesz Hana! – krzyknął wampir. – To ja go zabiję!

Jia milczała przez chwilę, zdumiona słowami wampira i zaciekłym wyrazem jego twarzy.

– Dlaczego chcesz…

– Nie mam zwyczaju się tłumaczyć – odburknął i zrobił krok w jej stronę. – Dzisiaj miałem jedną szansę na milion, żeby go zabić. Celowałem w jego odsłoniętą szyję, ale wszystko zepsułaś.

Cofnęła się.

– Ty…

– Od dwóch lat ścigam tego drania, a ty wszystko spieprzyłaś!

Skrzywiła się. Nic dziwnego, że był wkurzony.

– Nie wiedziałam.

– Nic nie wiesz o walce! Nie wolno zaczynać od ataku na wartowników. Od razu się teleportuje.

– Teraz już wiem. Następnym razem lepiej…

– Nie będzie następnego razu. To ja zabiję Hana, a ty masz się trzymać od tego z daleka!

Jia wstrzymała oddech. Nagle zrozumiała, kim jest ten wampir. Wiele razy słyszała, jak Jin Long i jej kuzyn skarżyli się na niego. Angus wiele razy wysyłał ich z zadaniem znalezienia go, ale zawsze udawało mu się wyprowadzić ich pole.

Jak się nazywał? Otaczała go legenda, a ludzie rozmawiali o nim przyciszonymi głosami. Niektórzy powiadali, że jest niebezpieczny, inni nazywali go bohaterem. Według tego, co mówił jej kuzyn, wyciął sobie chip z ramienia i dwa lata temu zniknął bez śladu, żeby wypełnić przysięgę, że zabije Mistrza Hana. Kilka razy ocalił życie Rajivowi i Jin Longowi, pojawiając się ni stąd, ni zowąd, gdy byli otoczeni przez żołnierzy Hana.

W ten sam sposób ocalił dziś życie także jej.

– Wiem, kim jesteś. Jesteś… jesteś…

– Dezerterem? – warknął. – Czy mówią, że jestem wariatem?

– Nie! Oczywiście, że nie. – To nie był najlepszy moment, żeby przyznawać, iż Rajiv nazwał go wariatem. A Jin Long twierdził, że jest totalnie odjechany. Próbowała sobie przypomnieć, czy powiedzieli o nim coś dobrego.

– Mówią, że jesteś najlepszym tropicielem na świecie.

Wpatrywał się w nią przez chwilę, po czym odwrócił wzrok i przestąpił z nogi na nogę, jakby nie wiedział, co ma odpowiedzieć.

Nie przywykł do komplementów, pomyślała i serce jej zmiękło. Musi być bardzo samotnym człowiekiem. Ale za to bezgranicznie oddanym sprawie. Wciągnęła ze świstem powietrze, bo zaskoczyła ją nagła myśl.

– Wiem, co zrobić. Będziemy pracować razem!

Zamrugał.

– Nie.

– Tak! – To było rewelacyjne rozwiązanie, tak rewelacyjne, że poczuła nagle z niezbitą pewnością, że bez trudu go przekona.

– To doskonały pomysł! Mamy ten sam cel. Musimy tylko połączyć siły, żeby pokonać wspólnego wroga.

– Nie, do diabła.

– Myślę, że los nas ze sobą zetknął właśnie po to.

Zawahał się – jej propozycja wyraźnie zbiła go z tropu. Im więcej myślała o tym pomyśle, tym bardziej paliła się, by go zrealizować. Zawsze wiedziała, że zabicie Hana będzie trudnym zadaniem, ale stryjowie, Rinzen i Tenzen, nie chcieli jej pomóc, chociaż ich o to prosiła. Co gorsza, powiedzieli o jej planach kuzynowi Rajivowi, a ten zakazał jej się do tego mieszać. Zemsta jest zadaniem mężczyzn tygrysołaków, powiedział jej wtedy. Jako panująca księżniczka Tygrysiego Miasta miała wypełniać obowiązki gospodyni i kierować ceremoniałem parzenia herbaty dla dostojnych gości. Z przyjemnością powiedziałaby Rajivowi, gdzie może sobie wsadzić ceremonialny dzbanek do herbaty.

– Jesteś wampirem, umiesz lewitować i teleportować – mówiła dalej. – A ja zajmę się wszystkim za dnia. Mogę nawet cię pilnować, gdy zapadniesz w śmiertelny sen.

Pokręcił głową.

– Nie potrzebuję strażnika. Nikt nie zna tego miejsca.

– Ja znam.

Parsknął drwiąco.

– Nie masz pojęcia, gdzie jesteśmy.

– Tym lepiej! Nikt nie powinien wiedzieć, gdzie się znajduje nasza tajna kryjówka.

– Nasza kryjówka?

– Tak! – uśmiechnęła się szeroko, zachwycona, że się zgadza. – Nie musisz się martwić, że sobie nie poradzę. Znam sztuki walki. Sam widziałeś, jak dobrze rzucam nożami.

– Pracuję sam.

Machnęła lekceważąco dłonią.

– Wiem, że przyzwyczaiłeś się do tego, ale trzeba mieć trochę odwagi, żeby spróbować czegoś nowego. Tylko śmiali ludzie odnoszą sukcesy.

Rzucił jej spojrzenie pełne niedowierzania.

– Nazywasz mnie tchórzem?

– Ależ skąd. Mówię tylko, że razem będziemy skuteczniejsi. Weźmy tylko wydarzenia tej nocy. Gdybym znała wcześniej twoje plany, to nie weszłabym ci w drogę. – Posłała mu zachęcający uśmiech. – Powinniśmy od razu wziąć się do tropienia Mistrza Hana. Wiesz, gdzie ma obozy, tak? No to chodźmy!

– Myślę, że powinniśmy ruszać.

Wampir objął ją za ramiona.

Udało się! Będą działać razem!

– Nie powinieneś wziąć broni… – zaczęła, ale nagle otoczyła ją ciemność.

Gdy jej stopy dotknęły twardego gruntu, wyrwała się z jego objęć i rozejrzała dookoła. O Boże, nie.

Znajdowali się na dziedzińcu Tygrysiego Miasta. Pochodnie oświetlały podwórze, na którym stało dwunastu uzbrojonych tygrysołaków. Wszyscy wbijali w nią zdumiony wzrok. Serce zamarło jej z przerażenia.

– Jia! – Rajiv ruszył do niej biegiem. – Gdzie byłaś?

– Coś ty zrobił? – syknęła do wampira. – Mówiłam, żebyś mnie tu nie sprowadzał.

Rajiv zatrzymał się tuż przed nią.

– Jia, co się stało? Wyjechałaś przed tygodniem, żeby odwiedzić mojego brata w Tajlandii, a dzisiaj zadzwonił i powiedział, że w ogóle cię tam nie było! Właśnie miałem zacząć poszukiwana.

Wampir uśmiechnął się półgębkiem.

– Spodziewałem się, że możesz się o nią martwić.

– Russell! – Rajiv uścisnął mu dłoń. – Dziękuję, że sprowadziłeś tu moją kuzynkę.

Russell? A więc tak ma na imię. Jia przeszyła go wzrokiem. Minie wiele tygodni, zanim uda jej się odnaleźć Hana. A teraz, kiedy Rajiv się dowie, w co się wpakowała, będzie jej trudno uciec z Tygrysiego Miasta.

– Kuzynka? – Russell posłał jej drwiące spojrzenie. – Należysz do królewskiej rodziny?

O tak, i była wkurzona jak wszyscy diabli. Rajiv odezwał się, nim zdążyła odpowiedzieć.

– Jest panującą księżniczką – wyjaśnił. – Jesteśmy niezmiernie wdzięczni, że ją tu bezpiecznie sprowadziłeś.

Twarz Russella przybrała ponury wyraz. Nie patrząc na Jię, mruknął:

– No to zabieram się stąd.

– Zostawisz mnie tu? – W jej piersi wezbrała złość. – Mamy ten sam cel. Myślałam, że mnie rozumiesz. Myślałam, że możesz mi zaufać.

Zacisnął wargi.

– To źle myślałaś.

Zamachnęła się i trzasnęła go w twarz z całej siły.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Tytułowa

Redakcyjna

Rozdział I