Korekta

Barbara Cywińska

Zdjęcie na okładce

© S_L/Shutterstock

Tytuł oryginału

No Romance Required

Copyright © 2013 by Cari Quinn.

This translation published by arrangement

with Entangled Publishing, LLC through RightsMix.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5011-3

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Mojej mamie, która pierwsza śmiała się z moich żartów.

Taryn Elliott, za to, że jest najlepszą z najlepszych informatorką i współautorką.

Rozdział 1

Cory Santangelo spojrzał na zegarek. Po raz kolejny. Zakazał wstępu na galę wiecznie ciekawskiej prasie, bo udało mu się inaczej załatwić relację na wyłączność. Najwyraźniej był to zły ruch. Kiedy człowiek płaci sporo, i to po kryjomu, aby znany fotograf z największej gazety w stanie ukradkiem upamiętnił wydarzenie, to oczekuje, że zjawi się on o czasie. Najlepiej przed końcem imprezy.

Cholera, zgodziłby się pewnie na pojawienie się paparazzich, gdyby wiedział, że fotograf, którego zatrudni, nawali.

Nie, żeby gala się już skończyła. Chociaż gości na dorocznym balu charytatywnym Pomocne Dłonie firmy Value Hardware już ubyło, to stali bywalcy przyjęć na pewno zostaną, aż dopiją szampana do ostatniej kropli. Bal został wymyślony po to, by wspierać lokalną społeczność, zwłaszcza biednych i nieszczęśliwych, ale wielu pragnących pomóc wolało to robić w pięknym otoczeniu. Dlatego właśnie coroczny bal był wystawny i towarzyszyła mu aukcja, która przynosiła fundacji grube pieniądze. Tak było zwłaszcza tego roku, gdy rozgorzał prawdziwy romans i gdy wystawiano na sprzedaż różne świecidełka i błyskotki.

Dillon, jego młodszy brat, zakochał się w jednej z tych nieszczęśliwych. Alexa Conroy była właścicielką małej, z trudem wiążącej koniec z końcem, kwiaciarni w mieście i walczyła z nie tak strasznie okropnym imperium, które należało do Cory’ego, by uratować swój sklep. Kilka godzin wcześniej Lex i Dillon odjechali na motocyklu. Wcześniej zrobili przedstawienie warte mydlanej opery, włącznie z długimi pocałunkami i ostrą licytacją obrazu pod trafnym tytułem Miłość od pierwszego wejrzenia.

Teraz Dill pewnie spędzał gdzieś upojne chwile ze swoją nową dziewczyną, a Cory naprawdę się z tego cieszył.

Zamierzał wycisnąć ile się da rozgłosu z tego wieczoru. A do niedawna spodziewał się, że jedyną atrakcją będzie duża nagroda dla Dillona za jego pracę charytatywną w organizacji. Wzruszający melodramat z jego udziałem był dodatkowym bonusem, który zapewni im dobrą prasę przez długie tygodnie.

A przynajmniej tak by było, gdyby pojawił się fotograf.

Cory wyciągnął telefon komórkowy, żeby zadzwonić do faceta. Zero zasięgu. No jasne. Musiał zmienić plany albo, jeszcze lepiej, jego asystentka musiała zmienić plany za niego.

– Cory, zaczekaj. – Odwrócił się i ujrzał, że zbliżają się szybko jego matka i ojczym.

Nie podobało mu się to uczucie, ten kamień w żołądku, jaki poczuł, gdy jego matka uścisnęła go krótko i pogratulowała imprezy. Ostatnio za często ich rozmowy schodziły na tematy, które mu się nie podobały.

– Czy ta historia Dilla i Alexy nie jest cudowna? – Westchnęła. – Baliśmy się z tatą, że on już nigdy się nie zakocha.

Oho, zaczyna się.

– Tego chyba nie można zaplanować?

– Oczywiście, że nie, ale można to trochę wspomóc. – Matka uśmiechnęła się szeroko i uszczypnęła go w policzek, jakby miał osiem lat.

Czerwieniąc się, rzucił okiem, czy nikt tego nie zauważył.

– Chodzi o to, żeby spotykać odpowiednich ludzi, kochanie. A tego ostatnio prawie nie robisz. Musisz częściej wychodzić, zaglądać…

– Zaglądam w wiele miejsc. Ale dzięki za radę. – Ucałował ją w czoło i machnął telefonem w stronę ojczyma, który stał spokojnie obok. – Przepraszam, interesy wzywają.

– Jak już mówimy o interesach… – Raymond Santangelo objął Cory’ego ramieniem, skutecznie uniemożliwiając mu ucieczkę.

Odprowadził oboje na bok, pomiędzy dużego fikusa i kartonową podobiznę Dillona z napisem „Wolontariusz roku”. Dobry Boże.

Matka przechyliła głowę i przyjrzała mu się uważnie.

– Ile czasu minęło od twojej ostatniej randki?

Cory otworzył usta, a potem zamknął je gwałtownie.

– Słucham?

Matka westchnęła i przeciągnęła ręką po elegancko ostrzyżonych orzechowych włosach.

– Pamiętasz, co to są randki, prawda kochanie?

– Ostatnio ten termin nie figuruje na mojej liście obowiązków. – Cory spojrzał wymownie na zegarek, ukradkiem rozglądając się za wyjściem.

Może, jak szybko wyjdzie, uniknie rozwinięcia tematu.

Raymond, jakby w ogóle nie zauważył gestu Cory’ego, pogładził bródkę i pokręcił głową.

– Wyprowadzamy się za cztery tygodnie. Ty i Dillon zostaniecie tu sami. Oczywiście zawsze będziecie mogli zadzwonić albo zamejlować.

– A nawet porozmawiać przez Skype’a – dodała wesoło matka.

Tak… Skype. Dillon nauczył ją, jak korzystać z tego wynalazku, niech go szlag. Cory zapamiętał sobie, żeby podziękować później bratu.

– Nie jestem już małym chłopcem. – Cory spojrzał w oczy ojczymowi. – Chyba dowiodłem już swej dojrzałości i tego, że umiem się sobą zająć. Oczywiście, będziemy za wami tęsknić. – Posłał spojrzenie matce. – Ale ta przeprowadzka jest wam potrzebna dla zdrowia, a Dillon i ja damy sobie ze wszystkim radę. – Nie było potrzeby o tym dyskutować.

– Nie będziesz dobrym pracownikiem, jeśli nie będziesz dobry dla siebie. A fakt, że masz wory pod oczami i wpadasz w złość, zanim zdążysz pomyśleć, nie działa na twoją korzyść synu. – Cory już otworzył usta, by coś odpowiedzieć, gdy ojczym mu przerwał. – Posłuchaj, wszyscy wiedzieliśmy, że to nie będzie łatwa rozmowa. Nie chcieliśmy, żebyś czuł się przez nas zaatakowany, ale twoje szczęście będzie korzyścią dla nas wszystkich.

Cory zacisnął zęby.

– Przejdźmy do sedna.

– Nie. – Twarz jego mamy złagodniała, a oczy zalśniły niepokojąco. – Naprawdę myślisz, że tylko tyle dla nas znaczysz?

Cory odwrócił się, by nie patrzeć na jej ból. Nie chciał jej krzywdzić ani nawet niepokoić, ale czego od niego oczekiwali? Nie miał czasu na randki, zwłaszcza teraz, kiedy oni wybierali się na emeryturę, a on miał zacząć wydawać magazyn. W wolnych chwilach zajmował się drobiazgami w sklepie. Kiedy właściwie miał się zająć tym uzdrawiającym randkowaniem?

– Mam jedną wolną godzinę dziennie. – Cory przycisnął palce do oczu. Znów machnął telefonem i dodał. – Możemy dokończyć tę rozmowę później? Naprawdę muszę…

– Nie tak szybko.

Mógł się domyślić, że nie pójdzie tak łatwo. Czekał w milczeniu.

Raymond skrzyżował ręce na piersi. Mimo miłego uśmiechu i zamiłowania do przyjacielskich pogawędek ten człowiek potrafił być zimny jak lód.

– Klienci źle się czują, gdy muszą z tobą porozmawiać w sklepie. Prawdę mówiąc, otrzymałem w tym tygodniu dwie skargi.

– Dotyczące? – Nie opanował wściekłości.

– Ciebie. Patrzysz na ludzi spode łaba, gdy mówią ci dzień dobry. Uważasz, że kontakty towarzyskie nie mają nic wspólnego z ekonomią, i się mylisz. W takim kryzysie to właśnie osobiste podejście sprawia, że firma taka jak nasza wciąż sobie radzi. A jeśli nam nie pomagasz, to możesz nam szkodzić. – Raymond zacisnął zęby. – To nie do przyjęcia, synu. Musisz zająć się swoimi obowiązkami również poza sklepem. A to oznacza alternatywne metody relaksu.

Cory zagapił się na niego, przekonany, że źle go zrozumiał.

– Seks?

– Nie mówimy tylko o fizycznym rozładowaniu. – Cory nie miał pojęcia, jak jego matka mogła być tak spokojna, rozmawiając przy swoim dorosłym synu o seksie. – Do kogo możesz się zwrócić, gdy potrzebujesz rozmowy?

– Ja nie… Nie potrzebuję rozmowy. – Gdy to powiedział, rodzice wlepili w niego oczy. – Oczywiście gdyby zaszła potrzeba, mam przyjaciół.

Odwrócił głowę, by nie widzieć współczucia na twarzy matki. Jego ojczym był trochę bardziej powściągliwy, ale niewiele. Wiedzieli, że nie miał wielu przyjaciół. Właściwie kłótnie z Victorią Townsend, która zajmowała się wydawaniem ich katalogu, składały się na wszystkie kontakty osobiste, jeśli nie liczyć tych z rodziną i współpracownikami.

– Związek daje znacznie więcej, niż tylko przyjaźń, synu. – Łagodny ton Raymonda przeczył groźnemu błyskowi w jego oczach. Nie zamierzał się wycofać, ale Cory też nie.

– Nie jestem jakąś dziewicą. Na Boga, mam prawie trzydzieści lat, nie dwanaście. Wiem o tym wszystkim. – Cory przeczesał palcami włosy. Możliwe, że tak było w przypadku innych. Wspólny posiłek czy przespanie się z kimś do niego przemawiało, ale związek oznaczał zdecydowanie zbyt wiele problemów.

– Znasz tyle wspaniałych kobiet, kochanie.

Cory zesztywniał. Bez względu na to, kogo wymieni jego matka, on odrzuci tę sugestię. Inaczej złamałby powstałą setki lat temu niepisaną zasadę matek i synów dotyczącą sugerowania partnerki. – A co z Melindą Townsend? Byłaby dla ciebie idealna.

Tia, też tak sądził, kiedy kilka razy próbował się z nią umówić. Chciał tylko, by towarzyszyła mu na jakimś spotkaniu towarzyskim, nic więcej. Został spektakularnie spławiony przez siostrę Victorii. Cory nie odpowiedział i posłał rodzicom słaby uśmiech. Miał nadzieję, że nie widać w nim było niechęci, którą czuł.

– Obiecuję, że zastanowię się nad tym, co powiedzieliście. I doceniam waszą troskę.

A raczej doceni za jakiś rok czy dwa, jak przestanie go denerwować. Naprawdę uważali, że jest tak beznadziejny, iż rodzice muszą mu umawiać dziewczyny?

– To raczej wytyczna, nie rada. Nie zamierzam pozwolić na to, by mój najstarszy syn doprowadził firmę do zagłady. Od dawna przedkładasz narzędzia i arkusze kalkulacyjne nad miłość i rodzinę. Koniec z tym. Masz udziały w Value Hardware, ale to ja wybieram dyrektora generalnego. Jeśli uznam, że dla twojego zdrowia fizycznego i psychicznego musisz zmienić stanowisko, to cię go pozbawię. Czy to jasne?

Cory’emu zaschło w gardle. Nie kierować sklepem Value Hardware? Jego ojciec nie mógł mówić poważnie.

– Liczę, że ten temat nie będzie już problemem podczas naszej następnej rozmowy. A wierz mi, niedługo znów porozmawiamy, Cory. – I z tymi słowy Raymond odwrócił się do żony i uśmiechnął. – Mark Pendergast cały czas próbuje zwrócić na siebie naszą uwagę. Podejdziemy do niego?

Zszokowany Cory odwrócił wzrok, by nie patrzeć na współczujące spojrzenie matki. Jego rodzice ruszyli do Marka, jednego z największych darczyńców organizacji charytatywnej.

To niemożliwe.

Z telefonem w ręku wyszedł w noc. Był koniec lata, a na zewnątrz było przyjemnie ciepło. Postanowił, że brak zasięgu, problemy z fotografem i wtrącanie się w jego życie rodziców nie popsują mu humoru jeszcze bardziej. Jeśli nie chciał stracić panowania nad sobą wśród ludzi, to lepiej będzie, jak odetchnie świeżym powietrzem.

Mnóstwem świeżego powietrza.

Jego rodzice najwyraźniej postanowili doprowadzić go do szaleństwa, a on musiał się z tym pogodzić. A skoro jeden syn znalazł sobie partnerkę, to teraz podwoją starania, by zeswatać drugiego.

Ale żeby mu nakazać coś takiego? To była już przesada. Doskonale mu szło samemu. Był zadowolony. Czy oni tego nie widzieli?

Nie mieli powodów, by podawać w wątpliwość jego umiejętności. Biznes szedł dobrze. Przychody rosły, a prace nad otwarciem wiosną przyszłego roku dwóch kolejnych sklepów Value Hardware oprócz tego w Haven, w Pensylwanii, szły zgodnie z planem. „Twój Dom”, ilustrowany katalog jego pomysłu, miał dodatkowo podkreślić, że sieć sklepów jego rodziców to centra, w których znajdzie się wszystko, co niezbędne, by wykończyć i upiększyć dom, zgodnie z jego wizją. Jego rodzice już niedługo mieli przejść na emeryturę. Już wkrótce będzie mógł poprowadzić firmę, której i tak był właściwie dyrektorem generalnym od kilku lat, zgodnie ze swoimi planami. Oczywiście Dillon też będzie brał w tym udział, a jego rodzice zawsze będą wtrącać swoje trzy grosze, ale kiedy wreszcie wyjadą do Arizony, to on będzie tutaj kapitanem.

W końcu.

Wytyczna… Też coś. Nikt go nie powstrzyma.

Spojrzał na telefon. Wciąż brak zasięgu. Może na drodze złapie wreszcie zasięg. Poza tym bal już się kończył. Wytrwał tak długo, więc czemu by już nie pójść? Miał mnóstwo pracy, a jedynym sposobem na zachowanie spokoju był teraz szybki odwrót.

Samochód zaparkował w bocznej uliczce, w idealnym miejscu, żeby pojawić się na balu wcześnie, a teraz wyjść po angielsku. Jeśli rodzice spytają go, czemu zniknął tak szybko, to powie, że postanowił wrócić do domu i zaprzyjaźnić z portalem randkowym. Czemu miałby opóźniać szansę na znalezienie prawdziwej miłości? Równie dobrze może zacząć szukać tego wieczoru. Pewnie i tak pół życia zajmie mu odnalezienie odpowiedniej kandydatki. A może dłużej. Szanse na to, że znajdzie kogoś, kto będzie w stanie wytrzymać jego napięty harmonogram pracy, były niewielkie. Na razie jeszcze na nikogo takiego nie trafił.

Ruszył betonowym podcieniem w ciemności eleganckich ogrodów otaczających salę bankietową. Ostatnie, czym się zamierzał przejmować tego wieczoru, to jego życie uczuciowe. Jeśli coś mogło go uspokoić, poza zrobieniem awantury beznadziejnemu fotografowi, to myślenie o jego sukcesach. Było ich wiele, a będzie jeszcze więcej. Tylko czasem tracił radość życia. Był przecież tylko człowiekiem. Ale nie tęsknił za niczym, czego nie można by znaleźć w księgach przychodów i rozchodów.

Dillon był inny. I znalazł kogoś, kto mu pasował. Będą z Alexą szczęśliwi, przynajmniej dopóki nie zaczną się nieuniknione sprzeczki i nie dopadnie ich monotonia związku. Cory też miał w tym swój udział, spłacając część zaległych rachunków Alexy. Pieniądze są dobre na większość bolączek, jeśli wie się, komu zapłacić, i ma odpowiednie fundusze. A on miał.

Wiatr niósł odgłosy śmiechu, rozmów i delikatnego stukania kieliszków od szampana. Im bardziej zbliżał się do tylnego wyjścia, tym z każdym krokiem robiło się ciszej. Jego drogie buty szurały po mokrej od zraszaczy trawie. Powietrze wypełniały zapachy ziemi i roślin. Rzeczy, które potrafiliby pielęgnować Dillon i Alexa, podczas gdy on umiał tylko powstrzymać ich umieranie. Nigdy nie udało mu się utrzymać rośliny przy życiu dłużej niż przez kilka miesięcy. Jedyna zieleń, jaką potrafił się zająć, rozmnażała się na jego koncie bankowym.

Na tyłach ogrodu stała mała altanka, otoczona z trzech stron grubym żywopłotem, przez który prowadziła staroświecka furtka wychodząca na boczną uliczkę. To właśnie tędy wszedł. Niestety, biorąc pod uwagę rangę jego rodziny, rzadko kiedy udawało mu się pojawić gdzieś po kryjomu. Ale zawsze starał się dążyć do anonimowości. Na szczęście to zwykle jego brat skupiał na sobie światła fleszy, tak jak dziś. Nowy romans Dillona da zajęcie miejscowym plotkarzom na całe tygodnie. A jeśli dzięki temu zwiększy się też zainteresowanie ich sklepem, to tym lepiej. Żałował tylko, że nie ma zdjęć z gali. No trudno. Należało się skupić na priorytetach.

Mijając altankę, zauważył szczupłą postać opierającą się o balustradę. W ciemnościach nie mógł dostrzec żadnych szczegółów, poza długimi blond włosami spadającymi na nagie plecy kobiety. Im bliżej podchodził, tym więcej mógł rozszyfrować. Dziewczyna miała na sobie coś, co przypominało lśniący złoty szal, tyle że okrywający jej pupę i uda. Ledwo. Pewnie na upartego można by to nazwać sukienką. Przyspieszył kroku, chcąc jak najszybciej dotrzeć na ulicę, i wtedy usłyszał jej głos. Był niczym płynny miód i upajał go. Zatrzymał się gwałtownie. Znał ten głos. Victoria, jego architekt wnętrz i konsultantka katalogu „Twój Dom”. Chociaż strasznie go denerwowała, była też zaskakująco kompetentna i miała więcej pomysłów w jednym pomalowanym na złoto paznokciu niż on w całym ciele. Dlatego ją zatrudnił.

Wkurzające było to, że znał Victorię od liceum i nie raz zdarzyło im się ścierać, właściwie za każdym razem, gdy rozmawiali. Ich wojowniczy styl rozmów innym pewnie by nie odpowiadał, ale im pasował.

– Na pewno wszystko w porządku, Bry? Tak, wiem. Jasne.

Zamilkła, ale cały czas się kręciła. Bawiła się włosami, wysunęła biodro, nawet nachyliła się, by się przeciągnąć, podkreślając krągłości ledwie okrytej pupy.

Cory odwrócił głowę, ale dopiero wtedy, gdy rzucił na nią ukradkowo okiem i stwardniał tak szybko, że nie miał nawet czasu zakląć. Jezu. Victoria nigdy go nie podniecała. Nigdy. To było wręcz niemożliwe.

Był po prostu przemęczony. Zbyt przejęty rozmową z rodzicami i zaginięciem fotografa.

A skoro już o nim mowa, to skoro Victoria miała zasięg, to on też mógł zadzwonić. Wyciągnął telefon i rzeczywiście, są kreski. To czemu dalej podsłuchiwał jej rozmowę, zamiast zająć się swoją?

– Po prostu martwię się o ciebie – mówiła dalej Victoria. – Jeśli cię boli, to musisz wrzucić na luz. Bzykanie blond trojaczków to nie relaks.

Jej śmiech sprawił, że Cory też się uśmiechnął, chociaż wciąż czuł potężną erekcję.

– Dość, to nadmiar info jak dla mnie. Musisz się sobą zająć. Chcę, aby mój starszy brat był zdrowy.

Błagalny ton, jakim wypowiedziała ostatnie zdanie, sprawił, że Cory ruszył w jej stronę, ale szybko się opamiętał. Co miał zrobić? Pocieszyć ją? On? Nie wiedział nawet, co się stało. A nawet gdyby, to nie nadawał się do pocieszania. Nikt nie przytulał się do szefa pracoholika, gdy… płakał. O rany, ona płakała?

Rozłączyła się i zapatrzyła w noc. Skuliła ramiona i pociągnęła nosem, a potem najwyraźniej na tyle zebrała w sobie, by odebrać kolejny telefon.

– Cześć Jill, tak, jestem na tym głupim balu.

Cory zmarszczył brwi. Jego bal wcale nie był głupi. No dobrze, właściwie to był bal Dillona, ale mimo wszystko. To na szczytny cel.

– Nie, jest beznadziejnie. To znaczy cel jest świetny. Złożyłam datek i dałam trochę rzeczy na aukcję. Ale reszta? Sałatka makaronowa była z papryką. Nie dość, że zieloną, to jeszcze czerwoną. A aranżacja stołów? Zrobili je chyba pracownicy sklepu. Ty, ja i Alexa sprawiłybyśmy się znacznie lepiej. Fuj.

Natychmiast przestał się nią przejmować. No jasne, jeśli ona czegoś nie zrobiła, to musiało być beznadziejne.

– Nie, wiem. Jestem po prostu w złym nastroju. – Victoria potarła czoło, a wąski złoty zegarek, który miała na ręku, zalśnił w świetle lampek z altanki. – Muszę się czymś teraz zająć. Tak. Tym. Jestem już tak zmęczona tym wszystkim. Wykończona. Boję się.

Zaskoczyła go myśl, że Victoria może się czegoś bać. To niemożliwe. Wydawała się nieustraszona.

– Czasami mam naprawdę dość tego całego ukrywania – dodała prawie szeptem.

O czym ona mówiła? A może miała tajemniczego kochanka? Wiedział, że nie powinien podsłuchiwać. I wiedział, że nie może jeszcze odejść.

Zamieniła jeszcze kilka słów, po czym wsunęła telefon do maluteńkiej torebki. Westchnęła głęboko. A potem odwróciła się, ruszyła szybkim krokiem, ale uniosła głowę i na jego widok zatrzymała się gwałtownie.

– Co ty tu, do cholery, robisz?

Niechęć, jaka odmalowała się na jej pięknej twarzy, sprawiła mu ulgę. Naprawdę nie chciał jej pocieszać, zwłaszcza po tym, jak obraziła jego sałatkę – ta papryka tam doskonale pasowała, nawet jeśli jej się nie podobała – i jego aranżacje kwiatowe. I jego bal.

– Wyszedłem zaczerpnąć świeżego powietrza. – Uśmiechnął się lekko i poprawił marynarkę. – W środku nie bardzo jest w kim przebierać, więc uznałem, że przejdę się do wieży ciśnień i zobaczę, kogo spotkam.

Rozmyślnie wykorzystał jej słabość. W liceum nakryto Vicky jak obmacywała się z kapitanem drużyny futbolowej na wieży ciśnień, a ludzie nadal o tym żartowali. Małe miasta miały to do siebie. Jeśli zrobiło się coś godnego uwagi albo, jeszcze lepiej, potępianego, to można się było spodziewać, że temat będzie wałkowany, dopóki ostatni świadek wydarzenia nie umrze. Może jego zachowanie wyglądało na cios poniżej pasa, ale w tym szaleństwie była metoda. Lepiej było dziewczynę wkurzyć, niż znów wysłuchiwać jej łkania.

Victoria przekrzywiła głowę.

– Jak to? Przyszedłeś na bal sam?

– No tak. – Wsunął ręce do kieszeni i podszedł do niej. Uznał, że co mu szkodzi? Kłócenie się z nią zawsze przyprawiało go o szybsze bicie serca. Praca mogła zaczekać. – Wygląda na to, że ty też.

– Nawet nie próbowałam nikogo szukać. – Diamentowy kolczyk w jej nosie zalśnił nagle, podkreślając jeszcze jej poirytowanie.

Cory uniósł brew, prawie nieświadomie podchodząc bliżej. Pachniała równie ziemiście i tajemniczo, jak otaczające ją ogrody. Ten zapach lasu zawsze poruszał jego zmysły, przyciągając go do niej bez względu na to, czy tego chciał, czy nie.

– Czemu sądzisz, że powinienem z kimś przyjść?

– Po prostu jesteś tym nudnym… oj, przepraszam, tradycjonalistycznym typem, który zwykle unika pojawiania się samotnie na takich imprezach. – Uśmiechnęła się szeroko. – Co ludzie pomyślą?

– Naprawdę sądzisz, że zależy mi na opinii publicznej?

– Serio? Pewnie że tak.

Odruchowo zrobił jeszcze jeden krok w jej stronę, aż jego kroczę przypadkiem otarło się o nią. Zamarła, a potem spojrzała mu w oczy.

– Nie mówisz poważnie… Naprawdę masz w…

– Nic nie mów. – Nie powinien był tak blisko podchodzić. Złapał ją za ramię, licząc, że tak ją uciszy.

Ale nie miał aż tyle szczęścia.

– Ależ porozmawiajmy o tym. Masz erekcję. I to całkiem niezłą, sądząc z wyglądu. – Popukała palcami w uszminkowane usta i spojrzała w okolice jego spęczniałego krocza. – Czyżby to mogło znaczyć, że cię pociągam? Ja, prawdziwa kobieta z krwi i kości? Miałeś kiedyś taką?

Ta rozmowa robiła się zdecydowanie zbyt podobna do tej, którą przeprowadził z rodzicami. Sugestia, że nie potrafi zdobyć kobiety, przyprawiła go o wrzenie. Oczywiście, że potrafił. Powiedziałby nawet, że może zdobyć każdą, przynajmniej na tak długo, żeby obojgu im było przyjemnie.

Nawet tę.

Znów do niego podeszła. Zbliżyła twarz do jego twarzy, dzięki wysokim szpilkom.

– Nie, żebym mogła konkurować z ulubienicami twojego życia. W końcu czy jest coś seksowniejszego od arkuszy kalkulacyjnych, projektów i… och, tych długich, twardych kalkulacji…

Podszedł jeszcze bliżej, aż zamilkła. Całe jego ciało pulsowało od z trudem utrzymywanego na wodzy pragnienia. Jej. To ona go tutaj doprowadziła. Zdecydowanie za długo z niego dworowała. Czemu raz nie miałby wziąć tego, czego chciał? Poza tym jeśli ona nie przestanie gadać, to mu po prostu rozsadzi mózg.

Więc zamknął jej usta w jedyny znany sobie sposób – pocałował ją.

Usta Cory’ego spoczęły na niej, delikatnie masując i naciskając. Jego język, smakujący owocami, miętą i nim, owinął się wokół jej języka, bawił się jej ciałem tak, jak chciałaby, aby zajął się jej sztywnymi sutkami. A pomiędzy nogami? Ogień, ale nie potrzebowała gaśnicy. Wystarczyła jej własna wilgoć.

Rany, chciała go.

Wtedy dupek odepchnął ją i otarł pięścią usta. Był to dziwnie pociągający gest, gdy pozbywał się jej smaku, podczas gdy jego srebrzyste oczy mówiły, że chciałby zakosztować jej całej. Powoli, dokładnie. Aż będzie omdlewała z rozkoszy. Już prawie to czuła.

Ale wiedziała też, co dla niej dobre. Cory może i był słodki jak grzech i jeszcze bardziej pociągający, ale był też pracoholikiem, który uważał, że okazywanie emocji oznaczało podarowanie komuś karty podarunkowej do sklepu na święta. Może i nie była bluszczem, który potrzebował mężczyzny, żeby się na nim wieszać, ale ona też miała uczucia. Codziennie walczyła z duchami przeszłości i raczej wygrywała, ale wymagało to wiele pracy i uwagi. A to oznaczało ograniczanie kontaktów z osobnikami o destrukcyjnym wpływie, takimi jak Cory Santangelo. O ciemnych, falujących włosach, stalowych oczach i grzesznie pociągającym ciele. A jego ostry jak brzytwa dowcip i zabójcza inteligencja tylko pogłębiały zagrożenie.

Angażowanie się w związek z takim facetem, choćby tylko cielesny, oznaczało prostą drogę do zniszczenia, zwłaszcza dla dziewczyny z problemami z matką i pragnieniem związku z mężczyzną, który wiedziałby, czym taki związek tak naprawdę jest. A do tego jeszcze pracowali razem.

Co prawda nigdy wcześniej nie myślała rozsądnie o mężczyznach, to właściwie czemu miałaby zacząć teraz?

Vicky podeszła bliżej, pragnąc tylko mieć go więcej. Powstrzymał ją delikatnie, kładąc jej dwa palce pomiędzy piersiami, na które popatrzył gorąco, po czym powiedział:

– Victorio, nie.

Czymże ona była, niegrzecznym szczeniaczkiem? Jego oschły ton prawie zabił w niej pragnienie rozpalające wnętrzności. Postąpiła naprzód, napierając na jego rękę i uśmiechając się triumfalnie, gdy jego palce przesunęły się wzdłuż jednej bardzo chętnej piersi. Przynajmniej dopóki nie posłał jej tego lodowatego spojrzenia.

Może i była napalona, tak samo jak jego kutas, ale jego głowa? Nie. Nie brała w tym udziału. Mimo że wciąż brakowało mu tchu po ich pocałunku, nie chciał jej chcieć, więc olać jego ciało.

Złapała mocniej torebkę i się odwróciła.

– Wiesz co? Nieważne. Po prostu o tym zapomnijmy. Twoja cnota nie zazna już ode mnie żadnego uszczerbku, obiecuję. A teraz dobranoc.

Zdążyła zarobić dwa i pół kroku, nim otoczył dłońmi jej talię i przyciągnął znów do siebie. Przez moment wpatrywał się w nią, a na jego twarzy odmalowywała się cała burza emocji. Wściekłość, niepokój, rozbawienie. Żądza. Ta ostatnia przebijała wszystko inne. Teraz, gdy pozwolił jej się wyzwolić, praktycznie promieniowała z niego wraz z jego mocną wodą kolońską, która zawsze przyprawiała ją o łzy.

Nie, żeby zasługiwał na to, by wiedzieć, że miała do niego słabość jeszcze od liceum, na tej samej zasadzie, na jakiej można by mieć słabość do Bradleya Coopera. Pociągający, ale poza zasięgiem. Cory był jej Bradem Pittem z Wichrów namiętności. Jej… pupa była w jego rękach. Obu rękach. Trzymał ją i wyglądało na to, że nie zamierza puścić.

Liczyła na to, że tego nie zrobi.

– Lepiej? – Wyszeptał do jej ucha, przyciągając ją do siebie tak, że każda część jej ciała idealnie przylegała do jego. W każdym razie te istotne. Jęknęła, czując jego potężny wzwód. Nie mogła myśleć, tak go pragnęła.

– Zdecydowanie. – Uśmiechnęła się lekko, patrząc na niego.

– Nie chcę cię wykorzystać. Może jesteś pijana? – Spojrzał na nią, a klatka piersiowa unosiła mu się ciężko, jakby przed chwilą przebiegł maraton.

Nachylił głowę, tak blisko, że czuła w jego oddechu truskawki z deseru. Ona zrezygnowała z ciastek i owoców na rzecz drogiego szampana, w którym próbowała utopić smutki – niepokój związany ze zbliżającą się wizytą w domu opieki, gdzie przebywała jej matka, a także ten o brata sportowca, który doznał kontuzji kolana. Ale wyglądało na to, że jednak skosztuje tego wieczoru trochę lata. Gdyby tylko się nachylił…

– Jesteś straszną flirciarą – odezwał się. – Jak mogłem tego nie zauważyć?

– Bo nigdy z tobą nie flirtowałam. Mamy bardzo poważny, stateczny związek.

– No chyba że akurat rzucasz we mnie bezcennymi przedmiotami.

Ach, te wspomnienia.

– Przestań podawać w wątpliwość moje decyzje, to może gdzieś dojdziemy. Ty szef, ja projektant. Moja rola nie kończy się na wybraniu ładnego stolika do kawy. Przecież chciałeś, żebym poza planowaniem zdjęć zajęła się też drobnymi przedmiotami. Z tego co zrozumiałam, miałam dopilnować prac nad katalogiem, żebyś nie musiał kontrolować ułożenia każdej poduszki. Chciałeś mi to zostawić. Więc może daj mi wolną rękę?

– Chciałaś mi wpakować zielone meble.

Przewróciła oczami, próbując zignorować przyciśnięte do niej ciało. Zaproponuj facetowi jedną nowoczesną kanapę, a nigdy nie da ci spokoju.

– Nie były zielone, tylko oliwkowe.

– To nieistotne, były brzydkie. – Popychał ją niezbyt delikatnie w stronę barierki i wyściełanej ławeczki. Jej nogi trafiły na drewno i straciła równowagę. Złapała się barierki, by nie upaść. Już miała się podnieść, gdy ujrzała, jak Cory na nią patrzy, i uświadomiła sobie, jak pociągająco teraz wygląda, odgięta do tyłu, z wypiętym biustem próbującym się wyrwać z sukienki.

Była zdana na jego łaskę.

– Czyżbyś tak chciał się zemścić? – Przechyliła głowę, aż włosy spadły jej na oko. – Mogę się bronić.

W końcu uśmiechnął się, jeśli można było tak określić to delikatne wygięcie warg.

– Nie oczekuję niczego innego.

Szybko jak błyskawica podciągnął jej sukienkę i położył potężne dłonie na jej udach. Były takie gorące. Paliły ją. Na widok jej cieniutkich koronkowych majteczek zarzęził tylko. A potem stanął między jej nogami i rozsunął je, by móc uklęknąć na ławce. Różnica ich wzrostu sprawiła, że był pod idealnym kątem, by się w nią wbić. Wykonał jedno potężne pchnięcie, które kompletnie ją zaskoczyło. Jęknęła, nie w pełni usatysfakcjonowana kontaktem przez ubranie. Jej suknia nie stanowiła specjalnej bariery, ale jego smoking owszem. Znów pchnął, wydając ten sam niski, pełny potrzeby dźwięk, i wywołał u niej analogiczny, tylko głośniejszy i bardziej zachęcający odgłos. Złapała mocniej barierkę i wygięła się do niego, błagając go bezgłośnie, by wziął ją mocniej, jeśli nie jest skłonny zrobić nic więcej. Już i tak była mokra, a materiał ocierał ją w miejscu, gdzie dotykała jego męskości. Był gruby i twardszy niż drewno, którego się teraz trzymała.

To wciąż nie wystarczało. Jak mogłoby? Tempo jego ruchów było świetne, ale było między nimi zbyt wiele materiału. Nawet jego lśniące spojrzenie nie mogło tego zmienić.

– I kto teraz się drażni? – zapytała ochryple, zagryzając wargi, gdy się cofnął.

Cory nic nie mówił, tylko natarł znów mocniej. Ocierał się zwilżając delikatny, dzielący ich materiał. Rozsunął bardziej jej nogi, a potem jeszcze bardziej, wyginając się w łuk i wpatrując wciąż w jej twarz, zupełnie jakby zapamiętywał jej reakcje, by potem je opracować. Nie zdziwiłaby się, gdyby to robił. Żałowała, że nie może mu się niczym odwdzięczyć, ale w tej pozycji nie mogła wiele zrobić poza przesuwaniem się w górę i w dół, co najwyraźniej mu się podobało. I to bardzo.

Nachylił się tak bardzo, że jego słodki oddech owiał jej rozwarte wargi. Nie mogła nabrać dość powietrza, więc teraz on jej go dostarczył. Odrzuciła głowę, a oczy zaszły jej mgłą, gdy trafił idealnie w miejsce, by pobudzić jej boleśnie nabrzmiałą łechtaczkę. Przejechała paznokciami po drewnie, drzazgi wbijały jej się w skórę, ale nie zwracała na to uwagi. Przyspieszył, ona także, nachylając się tak, że gdyby obniżył trochę usta, mógłby wziąć w nie jeden z napiętych sutków. I tak zrobił, przesunął raz językiem i zębami po czułym wzgórku, przez materiał.

Narastająca w niej ekstaza osiągnęła szczyt, a wraz z nią straciła resztki kontroli. Nie krzyknęła, nawet nie jęknęła. Skupiła tylko wzrok na nim. Widziała tylko jego źrenice, tak duże i głębokie, że mogłaby w nich zatonąć na zawsze.

Cory Santangelo doprowadził ją do orgazmu ledwie kilka metrów od miejsca, gdzie odbywało się przyjęcie dobroczynne jego rodziny. To dopiero szaleństwo. W najlepszym wydaniu.

Uśmiechnęła się. Marna, samotna noc zamieniła się w coś znacznie lepszego.

Cisza, która między nimi zapadła, była przerywana tylko ich ciężkimi oddechami. Miała już wyciągnąć rękę, by mu się odwzajemnić, ale cofnął się gwałtownie, zaciskając zęby. Pokręcił głową i odpędził ją, niczym komara.

– Nie. Starczy tego.

Chciała zaprzeczać, nawet prosić. Spytać czemu. Nie była jeszcze gotowa, by wrócić do rzeczywistości, nie po tak ciężkim dniu. Nie z wizją samotnej nocy. Ale miała swoją dumę. Już i tak mu się narzuciła, zachęcona alkoholem. Starczy upokorzeń na dziś. Puściła barierkę i osunęła się na ławeczkę. Nogi wciąż się pod nią trzęsły. A serce? Na szczęście ono już ostygło, wsparte jego obojętnością.

– Więc idź.

Zrobił dwa kroki, gdy nagle jakby sobie uświadomił, że rzeczywiście zachowuje się jak kutas. Nie, żeby takie nieeleganckie słowo kiedykolwiek padło z jego ust.

– Było miło, ale teraz to koniec.

– No pięknie. Mam sama się sobą zająć czy wolałbyś najpierw złapać swojego małego. – Spojrzała na jego krocze.

Zacisnął zęby.

– Jesteś pewna, że wszystko w porządku?

Czyżby naprawdę mu zależało?

– Tak – odparła równie chłodno. Jeśli nawet zauważył, to nic po sobie nie pokazał. – Wszystko w porządku. Dostałam to, czego chciałam, prawda? – Posłała mu krótki uśmiech, chociaż wcale nie było jej wesoło, i machnęła lekko. – Baw się dobrze pod prysznicem.

Na pewno tak będzie. Nie mógł udawać tej potężnej erekcji, nawet jeśli udało mu się ją nabrać, że uważa ją za kobietę, a nie uwierający kamyk w bucie.

Przyglądał jej się jeszcze chwilę, a potem skinął po królewsku głową.

– Dobrze więc. Do zobaczenia w poniedziałek.

– Jasne. – Nie mogła się już doczekać spotkania, na których dwa razy w tygodniu omawiali produkcję katalogu. Cóż za zabawa.

On wciąż nie odchodził. Przyglądał się jej, sprawiając, że jej rozgrzana skóra stawała się nieprzyjemnie ciepła. Pulsowanie pomiędzy udami też nie sprzyjało zachowaniu chłodu, ale zdoła się opanować. Musi wynieść się stąd natychmiast.

Złapała torebkę i wstała, sztywniejąc na odgłos jego cichnących kroków. A potem zawiązała włosy w byle jaki kok i uciekła, nim wieczór popsuł się jeszcze bardziej.

Niedziela zastała Cory’ego w biurze w sklepie, jak zwykle. Co prawda zazwyczaj miał za sobą też kilka godzin snu, ale po tym, co stało się poprzedniej nocy nie był w stanie zasnąć. Ani trochę.

Za każdym razem, gdy wracał myślami do wydarzeń poprzedniego wieczoru, zmuszał się do skupienia na bieżących sprawach. Z trudem. Czasami wychodził do hali sklepu, udając, że jednak jest towarzyski, ale wolał zostawić to swojemu bratu i rodzicom. Tyle że Dillon jeszcze nie doszedł do siebie po romantycznej nocy, a rodzice wybrali się na zakupy niezbędne do przeprowadzki na drugą stronę kraju.

I tak został sam.

Chociaż miał nastrój jeszcze gorszy niż zwykle, zmusił się do rozmowy z Joem Wilsonem o jego zapaleniu kaletki i wnuku Maca Connora. Sprzedał osobiście nową dmuchawę do liści, chociaż w tym specjalizował się Dillon, i w ogóle starał się zachowywać tak, jakby wcale nie czuł zadry w tyłku.

A tą zadrą była Victoria Violet Townsend.

W te kilka krótkich minut prawie dopuścił do czegoś, czego nigdy nie robił. Prawie stracił głowę.

Na szczęście gdy ujrzał jej orgazm, kurczę, poczuł go przez materiał, to widok ten ugasił jego szalejące libido. Może i jego ego spęczniało, a kutas był twardszy niż wiertło, które przed chwilą pokazywał klientowi, ale jego mózg włączył się z powrotem i uratował ich oboje przed pewną katastrofą.

No, i brak prezerwatywy. Coś, do czego nie mógł się przyznać Victorii. Tak bardzo się zapomniał, że nie wiedział nawet, iż zabrał się do kopania bez łopaty. I dobrze, bo przecież nienawidzili się. Poza tym pracowali razem, co wydawało się dziwne, biorąc pod uwagę, że wybrał ją spośród znacznie lepiej wykwalifikowanych kandydatów. W kryzysie musiał ciąć budżet, gdzie się dało, a ona miała coś, czego inni nie mieli. A przynajmniej tak mu się, głupiemu, wydawało.

Nie podnosiła kosztów.

Poprzedniej nocy okazało się, jak bardzo się mylił, bo jeśli by przyznawano medale za orgazmy, to ona właśnie go wygrała. Nigdy nie widział nic równie pięknego.

Prawie prychnął, żegnając się z Dokiem Cranstonem i ruszył do swojego biura na tyłach sklepu. Tania? Nie bardzo. Wyznaczyła potworną cenę za swoje zatrudnienie, a on się na to zgodził, bo nie przeczytał małego druku przed podpisaniem umowy. Morał? Nigdy nic nie brać w ciemno, jeśli w grę wchodzi Victoria, i wszystko mieć napisane czarno na białym.

Po kilku godzinach pracy znów wszedł do hali sklepowej, bo Dillona nadal nie było – szczęściarz jeden – i z zaskoczeniem zauważył, że wszyscy byli wobec niego zaskakująco mili. Mnóstwo uśmiechów, a nawet kilka okrzyków: „Dajesz stary”, których nie rozumiał. Uznał, że to pewnie efekt wczorajszej gali, i znów wrócił do biura, rozmyślał o nowym sklepie w Carlton i rozmowie o pracownikach, którą musiał przeprowadzić z HR-owcem, którego zatrudnił. Wcale nie miał na to ochoty. Peterson był twardzielem, a poza tym miał dość problemów bez wdawania się w bójki personelu.

Spojrzał na zegarek, a potem na telefon. Może przełoży spotkanie. Mógłby też zadzwonić do tego beznadziejnego fotografa i zażądać zwrotu zaliczki. Rany, nie miał czasu na takie drobiazgi.

Drzwi otwarły się i z hukiem trzasnęły o ścianę. Jak na kogoś, kto spędził upojną noc i poranek z ukochaną, Dillon nie wyglądał na zbyt szczęśliwego.

– Widziałeś gazetę, bracie? – zapytał Cory’ego i pomachał nią. – Naprawdę musisz spojrzeć, i to już.

Żołądek skręcił się Cory’emu z niepokoju, gdy sięgał po swoją kawę. Zwykle pił bezkofeinową, ale gdy miał dużo pracy, brał prawdziwą, co ostatnimi czasy oznaczało zawsze.

– Niech zgadnę, twoja dziewczyna znów zamieściła jakąś niesamowitą reklamę. Jeśli Alexa uważa, że jej kwiaciarnia może sobie pozwolić na kolorowe reklamy, które kompletnie przyćmiewają nasze, to jej sprawa. Nie zamierzam w ten sposób wydawać pieniędzy.

Dillon rzucił mu gazetę na biurko. Żołądek skręcił się Cory’emu jeszcze bardziej, gdy uświadomił sobie, że uświetnia kolumnę plotkarską. I to nie on sam.

– Cieszę się, że oszczędzałeś, braciszku, bo wygląda na to, że teraz nieźle zabulisz za ratowanie skóry.

Koniec wersji testowej

Table of Contents

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Rozdział 1