Korekta

Barbara Cywińska

Jolanta Kucharska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© rdrgraphe/Shutterstock

Tytuł oryginału

Rowdy: A Marked Men Novel

Copyright © 2014 by Jennifer M. Voorhees.

Published by arrangement with HarperCollins Publishers.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5439-5

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

SALEM

Sfrustrowana, warknęłam do telefonu i rzuciłam go na stolik do kawy, o który opierałam stopy. Rowdy zerknął na mnie kątem oka i ściszył dźwięk w filmie, który akurat oglądał.

Minęły trzy tygodnie od naszej „randki” w parku. Trzy tygodnie, podczas których nie musiałam już dłużej sama chodzić do łóżka, ścigać go ani przed im uciekać. Po nocy w jego mieszkaniu jakoś samo tak wyszło, bez żadnych zbędnych rozmów, że będziemy się trzymać razem i spędzać czas wspólnie, nie samotnie. Regularnie zmienialiśmy lokum, co oznaczało, że Jimbo miał dwa komplety misek i zabawek, a moja lodówka wyglądała, jakby zaopatrywał ją student z bractwa.

– Co się stało?

Rowdy patrzył podejrzliwie, jak wzdycham i zdmuchuję sprzed nosa pasemko ciemnych włosów.

Chociaż staliśmy się sobie znowu bliscy i czuliśmy się ze sobą swobodnie, wciąż była jedna rzecz, która sprawiała, że wracały wszystkie wątpliwości i wahanie: Poppy. Oboje udawaliśmy, że o niej zapomnieliśmy – o widmie majaczącym pośród tego wszystkiego, co próbowaliśmy wspólnie na nowo zbudować, ale teraz byłam wściekła i miałam dość chodzenia wokół niej na paluszkach. Wokół niej i wokół przeszłości, która łączyła z nią każde z nas.

– Poppy – burknęłam. – Odkąd wyszła za tego strasznego dupka, nie odbiera moich telefonów ani nie odpisuje na moje SMS-y. Martwię się o nią, bo ten koleś chciałby ją bez reszty kontrolować, a ona nie ma w Loveless nikogo, kto by się o nią zatroszczył. To nie wychodzi jej na dobre.

Rowdy zamarł i wydał z siebie bliżej nieokreślony warkot. Zacisnął szczęki i potarł policzek, który zaczął mu drgać nerwowym tikiem.

– Czy naprawdę jest tak źle, Rowdy? – westchnęłam. – Czy nie mogę nawet wypowiedzieć przy tobie jej imienia?

Odwrócił te swoje niebieskie jak chabry oczy i widziałam, że walczy sam ze sobą, starając się kontrolować targające nim emocje.

– Nic nie zmieni przeszłości, Salem.

– Nie, ale trzymanie się czegoś, co wydarzyło się tak dawno temu, tak kurczowo, że hamuje cię to i sprawia, że wracasz pamięcią do złych chwil i nie pozwala iść do przodu, ku nowemu, lepszemu, także nie jest dobre.

Otoczył mnie ramieniem i przyciągnął do siebie, a potem ucałował w skroń.

– Chyba całkiem dobrze idzie mi parcie do przodu?

Westchnęłam znowu i położyłam mu dłoń na twardym brzuchu.

– Nie. Jeśli nie mogę z tobą porozmawiać o mojej siostrze, to wcale nie. To moja rodzina. Poppy to jedyny członek mojej rodziny, na którym mi naprawdę zależy. Kocham ją, i jeśli nie mogę przy tobie nawet wypowiedzieć jej imienia, nie sprawiając przy tym, że zamieniasz się w głaz, moim zdaniem nadal tkwisz w miejscu. Wiem, że cię zraniła, obie zadałyśmy ci ból, jeśli jednak mogłeś wybaczyć mi, będziesz musiał też pogodzić się z tym, co zaszło między wami.

Skręcił w palcach pasemko moich długich włosów. Minęła dobra minuta, nim odpowiedział.

– Zadurzyłem się w Poppy od pierwszego wejrzenia. Była taka słodka! Była uosobieniem wszystkiego, czego nie dane mi było wcześniej zaznać. Kochała swoją rodzinę. Była głęboko wierząca i brała aktywny udział w życiu szkoły. Nawet gdy byłem taki młody, wiedziałem, że jej korzenie sięgają bardzo głęboko. – Jego głos stał się dziwnie cichy, a blask bijący od telewizora rzucał niesamowite cienie na jego twarz, sprawiając, że wyglądał złowieszczo, całkiem jakby pochłonęły go bez reszty wspomnienia. – Nigdy mnie nie rozumiała. Nie miała pojęcia, dlaczego jest dla mnie tak ważna, a gdy wyjechałaś, stała się dla mnie uosobieniem rodziny, miłości i akceptacji. Wiedziałem, że lgnąc do niej, pokładając w niej całą moją nadzieję na szczęście, tylko wszystko pogarszam. Nie powinienem był żądać tak wiele od nikogo, nie mówiąc już o młodej dziewczynie, która nigdy nie wyściubiła nosa poza swoje rodzinne miasteczko i nigdy nie wyrwała się spod wpływu swojego ojca. – Opuścił podbródek, tak że teraz opierał go na mojej głowie. Otoczyłam go ramieniem, przyciągnęłam do siebie i wsparłam policzek na jego sercu. – Jej okropny gust, jeśli chodzi o facetów… nieustanna chęć przypodobania się ojcu… Chyba ponoszę za to wszystko część winy. Na swój sposób tłamsiłem ją, a ona robiła, co mogła, żeby odsunąć się ode mnie, nie mówiąc mi przy tym wprost, żebym się od niej odpieprzył. W końcu dała mi kosza, ale chyba sam ją do tego zmusiłem. Wychodzi na to, że oprócz złamanego serca, które leczyłem bardzo długo, holowałem też za sobą głębokie poczucie winy. Nie lubię o tym myśleć. Wolę udawać, że to się nigdy nie wydarzyło.

– Zakochałeś się w Poppy, bo wiedziałeś, że nigdy nie wyjedzie? – To brzmiało niewiarygodnie, ale w głębi duszy wiedziałam, że ma sens. Matka Rowdy’ego zmarła, gdy był mały, a potem przywykł do tego, że jest niechciany i odtrącany, więc wydawało się logiczne, że będzie go pociągać moja siostra, na stałe wpisana w panoramę Loveless. Była bezpieczną, pewną przystanią i nie stanowiła zagrożenia dla jego kruchego serca.

– Trochę tak. Ale była też piękna i sprawiała, że czułem się, jakbym miał w życiu cel: troszczyć się o nią. – Roześmiał się, ale w jego śmiechu nie było ani krzty wesołości. – Nigdy nie postrzegała mnie jako kogoś więcej niż przyjaciela czy brata. Przenigdy. Przez większość czasu zachęcała mnie do robienia tego, czego wszyscy ode mnie oczekiwali. Chciała, żebym grał w piłkę nożną, żebym był królem balu, żebym umawiał się z cheerleaderką i żebym trzymał buzię na kłódkę i pozwalał, żeby inni faceci obecni w jej życiu traktowali ją jak śmieć. To było coś, w czym przodowali twój ojciec i jej chłopcy.

Odwróciłam twarz i potarłam nosem o jego pierś. To nie była zbyt miła rozmowa, ale jedna z takich, które powinniśmy byli przeprowadzić już dawno.

– A co ze mną? Pokochałeś ją od pierwszego wejrzenia, bo była czymś… kimś stałym i osadzonym trwale w pylistej teksaskiej ziemi, a co ze mną, Rowdy?

Roześmiał się znowu, ale tym razem już nie tak gorzko jak wcześniej.

– Dla dziesięciolatka byłaś najpiękniejszym zjawiskiem na ziemi. Byłaś dzika, hałaśliwa i miałem wrażenie, że niczego się nie boisz. Wiedziałem, że nienawidzisz przebywać w domu, nienawidzisz zasad, które wpajali ci twoi rodzice, ale nigdy nie pozwalałaś, żeby powstrzymywały cię one od zabawy i czerpania radości z życia, ile się da. Chciałem być przy tobie cały czas, bo wtedy miałem wrażenie, jakby ciepłe słoneczne promienie rozgrzewały we mnie wszystko, co zamarzło na kość. Byłaś jedyną osobą, przy której czułem, że naprawdę nie ma nic złego w byciu zagubionym dzieckiem wściekłym na to, że zabito mu matkę. Przy tobie nigdy nie miałem wrażenia, że powinienem się płaszczyć z wdzięczności za ochłapy, które rzucił mi los. Byłaś dla mnie wszystkim… a potem zniknęłaś i znowu stałem się tylko zagubionym dzieckiem.

Jego słowa sprawiły, że ścisnęło mnie w gardle i przytuliłam go jeszcze mocniej. Przerzuciłam nogi przez jego uda i spojrzałam na niego spod opuszczonych rzęs.

– Powinnam była do ciebie się odezwać. Naprawdę chciałam, ale byłam tak bardzo przytłoczona tym wszystkim i sama czułam się zagubiona. Chcę, żebyś wiedział, że nie było mi łatwo cię opuścić. Czułam się z tego powodu naprawdę gównianie, nie mówiąc już o poczuciu winy z powodu zostawienia Poppy, ale musiałam to zrobić. Po prostu musiałam.

Powinnam była powiedzieć mu, że się myli. Wówczas bałam się wszystkiego. Bałam się, że nigdy nie wyrwę się z domu. Bałam się, że moje życie już zawsze będzie pełne niekończących się zasad i przepisów. Bałam się, że moja siostra zmieni się stopniowo w moją matkę. A najbardziej bałam się o niego. Byłam do granic przerażona tym, że może utknąć, robiąc coś, czego nie lubi, przerażona, że będzie gonił za moją tępą siostrą już na zawsze, i martwiałam na samą myśl o tym, że pozwoli decydować innym ludziom za siebie – o tym, jak ma przeżyć swoje życie i jakie powinien mieć pasje. Cieszyłam się niewymownie, że tylko nieliczne z tych moich obaw się spełniły.

– Chyba wszyscy musieliśmy podjąć złe wybory, żeby znaleźć się tu, gdzie teraz jesteśmy. – W jego głosie brzmiały tęsknota i zaduma. Słyszałam w nim tysiąc różnych emocji, mieniących się wspomnieniami.

Patrzyłam mu w oczy, a on pochylił się i złożył delikatny pocałunek na moich ustach. To wystarczyło, żeby zmienić tę chwilę z mrocznej, pełnej zjaw przeszłości i żalów w coś gorącego, iskrzącego od pragnienia i pożądania. Chciałam mu powiedzieć, że właśnie na tym polega dążenie do zmiany, patrzenie w przyszłość, ale wiedziałam, że powinien się o tym przekonać sam.

W ciągu ostatniego miesiąca tradycyjne czwartkowe nasiadówy dziewczyn nieco się zmieniły. Cora nie mogła pić, bo wciąż karmiła piersią, zaś Shaw nie mogła pić, bo była w ciąży. Poza tym nikt nie chciał stracić nad sobą kontroli i odwalić czegoś głupiego, bo Saint zazwyczaj wpadała z Royal i nawet jeśli ta ostatnia nie była już na służbie, to nadal była gliną, co oznaczało, że wszyscy starali się zachowywać przykładnie. Cieszyłam się, że wszystkie te słodkie, silne kobiety przyjęły mnie do swojego grona, jeszcze zanim zaczęłam spotykać się z Rowdym. Były naprawdę niesamowite i fakt, że uznały mnie za jedną z nich, sprawiał, że czułam się naprawdę spełniona i dumna z siebie.

Zamiast więc wybrać tradycyjnie bar Rome’a czy knajpę koło salonu, Cora zadecydowała, że spotkamy się w naprawdę miłej restauracji kilka przecznic od Saint’s. Uznałyśmy, że zamiast łoić kolejka za kolejką, dopóki się nie porzygamy, zamówimy mnóstwo przystawek i będziemy sączyć fikuśne drinki z martini.

Cora przewracała właśnie oczami i tłumaczyła Shaw, dlaczego zamierza zamordować Rome’a. Wyglądało na to, że teraz, kiedy Rule miał oprócz odgrywania przykładnego męża wcielić się w rolę ojca i pana domu, Rome także zamierzał spakować wszystkie graty i z mieszkania, które wynajmowali, przeprowadzić się do czegoś większego. Klęła na czym świat stoi, upierając się, że w wynajmowaniu domu nie ma nic złego i Rome po prostu nie może pogodzić się z myślą, że jego młodszy braciszek ustatkował się i uspokoił bardziej od niego. Przewróciła znowu różnobarwnymi oczami i oznajmiła, że jeśli oświadczy się jej tylko po to, żeby nie być od niego gorszy, wepchnie mu pierścionek do gardła.

To stanowcze stwierdzenie rozbawiło Ayden, która parsknęła śmiechem i orzekła, że jest pewna, iż Cora złapałaby pierścionek tak szybko, że Rome nie zdążyłby nawet włożyć go jej na palec. Cora także się roześmiała, ale nie zaprzeczyła.

Zerknęłam na Saint i podniosłam brew. Ona i Nash byli ze sobą od niedawna, ale widać było, że są w sobie bez pamięci zakochani i świata poza sobą nie widzą.

Pokręciła tylko stanowczo głową – tak gwałtownie, że aż zakołysały się jej czerwonozłote włosy spięte w kucyk – i mocno się zarumieniła. Wiedziałam, że jest nieśmiała i nie lubi być w centrum uwagi, ale gdy rozmawiałyśmy o jej seksownym facecie, cała aż promieniała. Nash był interesującą mieszanką słodziaka i zadziornego łobuza. Świetnie pasował do tej miłej i cichej pielęgniareczki.

– Ledwie do mnie w ogóle dociera, że mam chłopaka. Małżeństwo… dzieci… w tej chwili nawet o takich rzeczach nie myślę – wymamrotała. – Poza tym pewnie będę musiała wrócić na studia, a Nash ma na głowie nowy salon. I tak już z trudem znajdujemy dla siebie czas.

Royal dała jej kuksańca i poruszyła sugestywnie brwiami.

– Nie musiałabyś tak się starać wygospodarować dla niego czasu, gdybyś się do niego przeprowadziła, tak jak cię o to prosił.

Saint zarumieniła się jeszcze mocniej i łypnęła gniewnie na przyjaciółkę.

– Zamierzam to zrobić.

– No to na co czekasz? – Jak zwykle to Cora wyłożyła kawę na ławę.

Saint odwróciła wzrok, a potem westchnęła i powiodła po nas spojrzeniem.

– Nie chcę mu się znudzić…

Zapadła martwa cisza, którą przerwał śmiech Ayden. Śmiała się tak głośno, że inni goście restauracji zaczęli się na nasz stolik oglądać, a jej śmiech był tak zaraźliwy, że za moment śmiała się także i Shaw, a chwilę później, ku zdumieniu Saint, rechotałyśmy do rozpuku wszystkie oprócz niej.

Przygryzła dolną wargę i zaczęła się nerwowo bawić włosami.

– To wcale nie jest śmieszne.

Royal poklepała przyjaciółkę po ramieniu.

– Mówiłam ci już, że zachowujesz się niedorzecznie. Ten facet jest w ciebie wpatrzony jak w obrazek! Gdyby mógł, nie odstępowałby cię na krok!

Pokiwałam głową.

– Owszem. Cały czas nic tylko mamle w kółko o tym, jaka jesteś cudowna i że nigdy nie poradziłby sobie z otwarciem nowego salonu, gdyby nie ty. Uwierz w to! Nie chcesz chyba potem patrzeć wstecz i żałować, że marnowałaś czas, który mogłaś spędzić z kimś, na kim ci zależy?

Gdy tylko wypowiedziałam te słowa, oczy wszystkich dziewczyn zwróciły się w moją stronę. Sięgnęłam po swojego wściekle różowego drinka i spojrzałam Corze prosto w oczy.

– Mówisz z własnego doświadczenia, Salem? – powiedziała to lekkim tonem, ale było w nim też coś głębszego. Wiedziałam, że są z Rowdym naprawdę blisko i że Cora traktuje go jak brata, więc nie zamierzałam owijać w bawełnę:

– Rowdy i ja straciliśmy mnóstwo czasu. Teraz nie jestem pewna, czy postąpiłabym wówczas inaczej, ale wiem, że gdy na niego patrzę, żałuję wielu rzeczy, których mogłam przy nim doświadczyć.

– Co się między wami dzieje? – spytała Ayden śmiertelnie poważnie. Rowdy był najlepszym kumplem jej męża i nie zniosłaby, gdybym próbowała z nim pogrywać. Widziałam to jasno w jej bursztynowych oczach i zaciśniętych wargach.

Wzruszyłam ramionami.

– On nazywa to poznawaniem się na nowo.

Ciemna brew powędrowała do góry – tak wysoko, że niemal dotknęła idealnie prostych pasemek jej ciemnych włosów.

– A jak ty to nazywasz?

Już miałam jej odpowiedzieć, kiedy nagle wtrąciła się Shaw, i zdałam sobie sprawę, że to ona grała w tej grupie rolę rozjemcy.

– Daj jej spokój, Ayd. Żadna z nas nie powinna osądzać innej, kiedy w grę wchodzi rozgryzanie tych kolesi. To całkiem jak spacer po chybotliwej kładce bez poręczny nad głęboką przepaścią, próbowanie dotarcia z miejsca, gdzie jesteśmy, do miejsca, w którym chciałybyśmy być, więc zejdź z Salem. Rowdy jest szczęśliwy. Nie sypia już z połową lasek w Denver, więc dlaczego wszyscy się tego czepiają?

Niezbyt miło było mi słuchać o podbojach Rowdy’ego, znanych najwyraźniej wszystkim, ale nie mogłam przed sobą udawać, że zachowywał przez cały ten czas cnotę dla mnie. Westchnęłam więc tylko i przejechałam palcem po krawędzi kieliszka.

– Wiele razem przeszliśmy, więc na razie przyjmuję wszystko takim, jakie jest, dzień po dniu. Przyjechałam do Denver głównie dla niego, ale kiedy się tu zjawiłam, dowiedziałam się pewnych rzeczy o nim i mojej siostrze, o których wcześniej nie wiedziałam… i trudno mi się z tym pogodzić.

Cora syknęła i skubnęła kąsek ze swojego talerza.

– On od zawsze miał świra na punkcie jedynej prawdziwej pierwszej miłości. Wszyscy próbowali wybić mu to z głowy i przekonać go, że wokół są tysiące cudownych kobiet, z którymi byłby szczęśliwy, ale on w to nie wierzył, a przynajmniej dopóki ty się nie pojawiłaś. Wtedy zupełnie zmienił śpiewkę, i to szybko.

Znowu westchnęłam.

– Gdy miał osiemnaście lat, poprosił moją siostrę o rękę, a ona dała mu kosza.

Z gardeł dziewczyn wyrwało się zbiorowe westchnienie i znowu wszyscy goście spojrzeli w naszym kierunku.

Pokręciłam smutno głową i zmusiłam się do koślawego uśmiechu.

– Wiedziałam, że mu się podoba, ale nie miałam bladego pojęcia, że chce ją poślubić! Martwię się, że wciąż czuje do niej coś, co… może nam przeszkodzić w tym, co się teraz między nami dzieje.

Cora parsknęła i wycelowała we mnie swój widelec.

– Wszyscy robiliśmy głupoty, mając po osiemnaście lat. Nie chciałabyś wiedzieć, z kim byłam w tym wieku. To była zwykła, głupia pomyłka, popełniona z samotności i braku poczucia bezpieczeństwa. Wszyscy takie wówczas popełnialiśmy.

Ayden pokiwała entuzjastycznie głową.

– Na długo przed skończeniem osiemnastu lat dokonałam mnóstwa złych wyborów, a mój szurnięty brat trafił za kratki więcej niż raz. Nie można wciąż go za to winić.

Do dyskusji włączyła się nawet Saint:

– Nash złamał mi serce, gdy był mniej więcej w tym wieku. Mało brakowało, a powstrzymałoby mnie to przed daniem mu drugiej szansy, kiedy pojawił się znowu w moim życiu w zeszłym roku. A to byłby mój najgorszy błąd.

Westchnęłam ponownie i wzięłam swojego drinka, żeby upić ostatni łyk. Kiedy zaczęłam myśleć o Rowdym i o tym, co czuł do mojej siostry, przyszło mi do głowy, że chyba będę potrzebowała kolejnego… i może jeszcze jednego.

– To moja siostra. – To była właśnie przeszkoda, z której znaczenia, jak sądziłam, żadna z nich nie zdawała sobie do końca sprawy. Bo chociaż zależało mi na Rowdym, nie było szans, żeby nie kolidowało to z moją lojalnością wobec Poppy… nie mówiąc już o tym, że krew nie woda.

– A co on na to wszystko teraz? – spytała Shaw.

Rany, naprawdę ją uwielbiałam. Była zawsze taka zrównoważona i zachowywała się nie dość, że otwarcie, to jeszcze taktownie. Byłam pewna, że będzie z niej wspaniała matka, nawet jeśli dziecko jej i Rule’a okaże się równie dzikie i nieprzewidywalne jak jego ojciec.

– Twierdzi, że nie jemu to oceniać. Wielokrotnie próbowałam nakłonić Poppy, żeby wyjaśniła mi, co się stało, ale ona zawsze zmieniała temat albo zapewniała mnie, że to, co między nimi zaszło, to przeszłość. Mam wrażenie, że pod tym, co próbuję teraz zbudować, kryje się coś więcej. I wcale mi się to nie podoba.

– A co będzie, jeśli rzeczywiście wam z Rowdym nie wyjdzie? – zapytała Ayden, przeciągając zwodniczo śpiewnie zgłoski. – Spakujesz manatki i przeniesiesz się do następnego salonu tatuażu… i do następnego kochasia?

Powinnam była powiedzieć temu zmysłowemu południowemu tajfunowi, żeby pilnowała własnego nosa, ale nie mogłam jej winić za to, że była nadopiekuńcza wobec przyjaciela.

– Zazwyczaj… tak właśnie robiłam. – To było niezbyt chlubne, ale taka była prawda. – Nie lubię, kiedy wszystko zaczyna się psuć i komplikować.

Ayden zmrużyła nieco oczy w kolorze whisky.

– Jak dla mnie to wszystko brzmi, jakbyś tkwiła właśnie po uszy w czymś pochrzanionym i skomplikowanym.

– Tak. I pierwszy raz skłaniam się ku temu, żeby nie zwiewać, gdzie pieprz rośnie, tylko zostać i walczyć – odparłam. – Rowdy zawsze wiele dla mnie znaczył. Może teraz jest dla mnie ważny na inny sposób, ale nie zamierzam mu odpuścić. Nie bez naprawdę ważnego powodu.

Royal nagle wtrąciła się do rozmowy w typowy dla niej, zuchwały sposób:

– No dobra, może nie jestem aż tak we wszystko wtajemniczona, więc zadam pytanie, które pewnie wszystkim nam chodzi po głowach. – Jej oczy, niemal tak ciemne jak moje, lśniły psotnie. – Czy on się z nią przespał? To znaczy, z twoją siostrą? Bo jeśli tak, to… to wszystko jest trochę dziwne i, zważywszy na te całe oświadczyny chyba powinnaś to wszystko dobrze przemyśleć.

Prawie podskoczyłam na krześle i się skrzywiłam. Gdybym wiedziała, że jestem jego kolejnym seksualnym podbojem po mojej siostrze… nie było szans, żebym pozwoliła mu się dotknąć. Nic z tego.

– Nie. Pytałam ją o to wiele razy, kiedy poszli do tej samej szkoły. Nigdy nawet nie pozwoliła mu skraść całusa.

Royal odrzuciła ciemnoczerwone włosy na plecy i pochyliła się w moją stronę.

– W takim razie, jakikolwiek miał powód do poproszenia jej o rękę, musiał być naprawdę ważny i nie wynikał z prawdziwej miłości. Poznałam Rowdy’ego. Widziałam, jak się zachowuje przy innych laskach. To nie jest koleś, który związałby się z kobietą, z którą nie poszedł do łóżka. Nie ma na to szans.

– Powiedział, że był w niej zakochany, a ona go odrzuciła. – Nie mogłam znieść bólu, który słyszałam we własnym głosie, gdy to mówiłam.

– Może i tak, ale są różne rodzaje miłości. Może kochał ją jak siostrę albo najlepszą przyjaciółkę i po prostu nie potrafił dostrzec różnicy? A może starał się ją chronić? Nie jestem detektywem, to znaczy, jeszcze nie, ale potrafię dostrzec, kiedy coś nie trzyma się kupy. A szczególnie nie pasuje to, że zagonił cię do łóżka w chwili, w której dałaś mu zielone światło. Gdyby twoja siostra była tą jedyną, nigdy nie zdołałby się pogodzić z poczuciem winy z powodu przespania się z tobą, jakie by to wywołało. Rowdy to dobry człowiek, wszyscy jesteście dobrymi ludźmi. Sam fakt, że powiedział ci, że to twoja siostra była tą jedyną, wcale nie znaczy, że naprawdę tak było. Ważne są czyny, nie słowa.

Jej słowa bolały mnie, i to nie tylko dlatego, że były szczere i powiedziane prosto z mostu, ale i dlatego, że wiedziała, że gdyby stało się to, o czym mówiła, to ja skończyłabym zżerana poczuciem winy. Wówczas miał jasny cel i nie krył się z nim. Potrzebował mnie, polegał na mnie, a ja, chociaż o tym wiedziałam, zostawiłam go. Wówczas moje potrzeby były dla mnie ważniejsze niż wszystko inne, a teraz, patrząc wstecz, uświadomiłam sobie, że chociaż musiałam wyjechać, może powinnam była rozwiązać to wszystko inaczej. Uległam naciskowi mojego ojca, poddałam się presji i konieczności ucieczki od wszystkich złych rzeczy, zamiast postawić na swoim i zostać, czerpiąc z całego dobra drzemiącego w teksaskiej ziemi. Rowdy i ja dzieliliśmy ze sobą wszystko – dawaliśmy sobie nawzajem wsparcie potrzebne nam do przetrwania w miejscu, w którym żadne z nas nie chciało być. Powinnam była z nim porozmawiać, wtajemniczyć go w moje plany wyjazdu i zapytać go o zdanie. Wiem, że to nadal byłoby głupie, wstrząsnęłoby nim, ale może wówczas nie czułby się taki porzucony. To, co zrobiłam, było brzemienne w skutki – i patrząc wstecz, wstydziłam się tego.

A jednak Royal miała prawdopodobnie rację, że jeśli chodzi o prawdziwą miłość, którą darzył moją siostrę, tak naprawdę było to coś innego. Rowdy nigdy nie traktował Poppy tak samo jak mnie. Przy niej zawsze był pełen rezerwy i cichy. Przy mnie nie miał zahamowań i się nie wstydził. Nie byłam po prostu pewna, co oznaczało to teraz, kiedy prosiłam go o coś więcej niż tylko przyjaźń.

Na szczęście nie musiałam się nad tym rozwodzić, bo Royal była najwyraźniej w swoim żywiole i skupiła swoją uwagę na Ayden.

– No to… jaka jest historia twojego brata? – Jej zainteresowanie wydawało się zdecydowanie wykraczać poza zwykłą czy też zawodową ciekawość.

Ayden prychnęła.

– Historia Asy jest osadzona w małej mieścinie w Kentucky i zawiera młodociane odsiadki, narkotyki, dziewczyny i zasadniczo kryminalną przeszłość oraz chaos. – Ayden przełknęła głośno ślinę i zwinęła dłonie w pięści. – Nie tak dawno skończyło się brutalnym pobiciem, bo zadarł z członkami klubu motocyklowego, a oni użyli w odwecie pałek baseballowych. Zapadł w śpiączkę i prawie zmarł. Nie było zasad, do których by się stosował, ani prawa, którego by nie złamał. W końcu dostał za swoje.

Shaw wyciągnęła rękę i ścisnęła ramię Ayden. Kiedy stało się jasne, że nasza ciemnowłosa koleżanka jest zbyt roztrzęsiona, żeby kontynuować, opowieść podjęła Cora:

– Ayden i Jet sprowadzili Asę do Denver, żeby doszedł do siebie i stanął na nogi. Ku zaskoczeniu wszystkich Rome szybko go polubił i zatrudnił u siebie w barze. Sądzę, że nasz wielkolud starał się mieć go na oku, bo obawiał się, że Asa wróci do starych nawyków. Okazało się jednak, że połączyły ich naprawdę silne więzi, a Rome wie aż za dużo o budowaniu nowego życia od podstaw.

Z jej słów jasno wynikało, że jest dumna ze swojego eksżołnierza, który wyciągnął brata Ayden z kłopotów.

Royal westchnęła z rozmarzeniem.

– Mogłabym gapić się na Asę cały dzień…

Cóż, nie mogłam się z nią nie zgodzić. Bliźnięta Cross byli naprawdę nieziemsko wręcz piękni. Podniosłam brew i sięgnęłam po swój prawie opróżniony kieliszek.

– Glina i przestępca?

Zmarszczyła piękny nosek.

– To brzmi jak okropny tytuł romansidła.

Cora parsknęła śmiechem.

– Albo taniego pornola!

– Chcę tylko powiedzieć, że gapienie się jeszcze nikomu nie zaszkodziło. – Royal zmieniła pozycję na krześle, a jej ciemne oczy zalśniły figlarnie.

– Wierz mi, że nie pokaże się u boku nikogo z odznaką – mruknęła Ayden. – Nieważne, jaka z ciebie ślicznotka. On jest niereformowalny, i chyba nigdy nie będzie.

– Wciąż łamie prawo? – zagadnęła Royal, urocza i zuchwała, jak to ona.

– Nie. – Ayden westchnęła ciężko. – A przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo, ale Asa ma problem z kontrolowaniem siebie, a to nigdy nie kończy się fajnie. Tutaj jest mu dobrze. Jest szczęśliwy. Uwielbia bar i naprawdę zżył się z Rome’em, a nawet z Rowdym, ale czasem, kiedy nadarza się okazja, trudno mu nad sobą zapanować – nieważne, z czym to się wiąże. To właśnie dlatego martwię się o to, co się stanie, kiedy wyjadę razem z Jetem. Mam wrażenie, że on się pilnuje po części dlatego, że wie, że mam go na oku.

Jej słowa stanowiły przykre przypomnienie, że tych wieczorów, kiedy całe grono dziewcząt mogło się spotkać, żeby porozmawiać o życiu i problemach, dobiegał kres. Oczy Shaw zaszkliły się nieco, ale to można było teraz zrzucić na ciążę i hormony. Wszystkie wiedziałyśmy, że kiedy Ayden i Jet się przeprowadzą, w tej grupie zapanuje trudna do zapełnienia pustka – i zdawałam sobie z tego sprawę. Ci ludzie naprawdę stworzyli rodzinę i więzy krwi nie miały tu nic do rzeczy.

– Wrócę, jak tylko urodzi się maleństwo, możesz na mnie liczyć. – Cora uśmiechnęła się do Shaw złośliwie. – A co, jeśli to będą bliźniaki? Mnie chyba i tak się upiekło z wydaniem na świat jednego pokaźnego potomka rodu Archerów. Co będzie, jeśli ciebie czeka dwójka?

Shaw jęknęła i położyła dłonie na swoim wciąż jeszcze płaskim brzuchu.

– Rule nieźle poradził sobie z wiadomością o tym, że zostanie ojcem. Jednak gdyby się dowiedział, że zamiast jednego maleństwa będzie miał dwójkę… no, nie wiem. – Uśmiechnęła się, a w jej zielonych oczach zalśniły figlarne ogniki. – Żona, dziecko… cóż, gdyby ktoś mi powiedział o tym jeszcze kilka lat temu, że Rule’owi Archerowi to się przydarzy, pękłabym chyba ze śmiechu. – Spojrzała na mnie. – To niesamowite, jak wszystko się zmienia.

Nie mogłam zaprzeczyć, bo miała rację. Każda z kobiet siedzących przy tym stoliku doświadczyła w swoim życiu wielkich zmian i jak do tej pory żadnej z nich nie wyszło to na złe. Tak naprawdę wyglądało na to, że każda z nich stała się lepsza i silniejsza dzięki tym zmianom i po wszystkim zyskała nowe, świeże spojrzenie na pewne sprawy. Jeśli chodzi o mnie, zawsze dawałam nogę, zanim przekonałam się o skutkach moich decyzji, nawet jeśli miały one oznaczać dla mnie zmianę na lepsze.

– Cóż, tak czy siak, wiem tylko, że czekam na to, co z tego wyniknie. Jak dotąd mogę tylko powiedzieć, że jeśli chodzi o Rowdy’ego, to do tej pory mnie nie rozczarował i czuję się naprawdę wielką szczęściarą, że ma wokół siebie tyle fajnych osób, które może nazywać rodziną. Zadbaliście wszyscy o niego o niebo lepiej niż ktokolwiek inny.

– Kochamy go – stwierdziła prosto Ayden, a Cora i Shaw pokiwały na potwierdzenie głowami.

– Trudno go nie kochać. Jest, jaki jest. – Cora pochyliła się i wsparła łokcie na stole, a potem oparła podbródek na splecionych dłoniach. Rany, naprawdę wyglądała jak jakaś punkowa wróżka! – Ciebie chyba też, Salem. Phil potrafił rozpoznać bez trudu dobrych ludzi. Nigdy, przenigdy nie postawiłby was znowu na swojej ścieżce, gdyby nie był pewien, że nie robi dla któregoś ze swoich chłopców czegoś dobrego. Musiał być stuprocentowo pewny, że jesteś dla niego stworzona i koniec końców okażecie się sobie przeznaczeni.

Nigdy nie uważałam się za osobę, którą łatwo kochać. Zbyt wiele lat wysłuchiwałam, jaka jestem okropna – że nigdy nic nie osiągnę, dopóki się nie zmienię. To sprawiło, że uwierzyłam, że jestem trudną osobą, niewartą zachodu. Sądzę, że właśnie dlatego nigdzie nie zagrzałam dłużej miejsca. Starałam się zminimalizować ryzyko, że w końcu usłyszę, iż nie spełniam pokładanych we mnie oczekiwań. Nie byłam w stanie znieść myśli o tym, że tak się stanie, więc wyjeżdżałam, żeby nie musieć się do nikogo przywiązywać.

Gdzieś z tyłu głowy słyszałam głos Rowdy’ego szepczący do mnie raz za razem, że kiedyś byłam dla niego wszystkim. Zastanawiałam się po cichu, czy nie minęło zbyt wiele czasu, żeby znowu tak było. Znowu chciałam być dla niego kimś ważnym. Teraz związek z nim był jedyną rzeczą na ziemi, której pragnęłam.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Tytułowa

Redakcyjna

SALEM