Korekta

Barbara Cywińska

Bożena Hałuszczyńska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© ifong/Shutterstock

Tytuł oryginału

After I Do

AFTER I DO.

Copyright © 2014 by Taylor Jenkins Reid.

Published by arrangement with the Author.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5472-2

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. (22) 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Mindy Jenkins i Jake’owi Jenkinsowi

(oby posłużyło to jako ostateczny argument, że mam najładniejsze stopy w rodzinie)

rażące (przym.):

Kiedy stoję obok ciebie w łazience, a ty wychodzisz, nie zakręcając pasty do zębów.

(Słownik kochanków)

I. Gdzie się podziewa dobro?[1]

Jesteśmy na parkingu Stadionu Dodgersów, a Ryan jak zwykle zapomniał, gdzie zostawiliśmy samochód. W kółko powtarzam, że w sektorze C, ale on mi nie wierzy.

– Nie – upiera się po raz dziesiąty. – Dokładnie pamiętam, że jak przyjechaliśmy, to skręciłem w prawo, a nie w lewo.

Ciemno choć oko wykol, dróżkę przed nami oświetlają tylko latarnie w kształcie wielkich piłek bejsbolowych. Kiedy parkowaliśmy, spojrzałam na oznakowanie.

– To źle pamiętasz – mówię cierpkim, poirytowanym tonem. Zbyt długo już tu jesteśmy, a ja nie znoszę stadionowego chaosu. Choć tyle dobrze, że jest ciepła letnia noc, ale już po dziesiątej i z trybun wylewają się kibice, a my przedzieramy się przez morze błękitno-białych klubowych koszulek. I to już od dwudziestu minut.

– Dobrze pamiętam – odcina się, ruszając przed siebie i nawet nie zadaje sobie trudu, żeby się za mną obejrzeć, gdy mówi. – To ty masz kiepską pamięć, nie ja.

– Ach, rozumiem – cedzę z drwiną. – Tylko dlatego, że zgubiłam dziś rano klucze, od razu jestem idiotką?

Odwraca się i patrzy na mnie, a ja wykorzystuję ten moment, żeby spróbować go dogonić. Parking jest stromy, pagórkowaty. Nie daję rady.

– Jasne, Lauren, dokładnie tak powiedziałem. Że jesteś idiotką.

– Owszem, powiedziałeś. Powiedziałeś, że wiesz, co mówisz, znaczy, że ja nie wiem.

– Lepiej pomóż mi znaleźć ten cholerny samochód, żebyśmy mogli wreszcie pojechać do domu.

Nie odpowiadam. Po prostu idę za nim, gdy oddala się coraz bardziej od sektora C. Dlaczego chce jechać do domu, pozostaje dla mnie zagadką. W domu nie będzie lepiej. Od miesięcy nie jest.

Zatacza rozległe koło po wzniesieniach i obniżeniach parkingu Stadionu Dodgersów. Ja za nim. Czekam wraz z nim na przejściach dla pieszych, znowu ruszam w jego tempie. Milczymy. Myślę o tym, że miałabym straszną ochotę na niego nawrzeszczeć. Myślę o tym, że wczoraj wieczorem też miałam ochotę na niego nawrzeszczeć. Myślę o tym, że pewnie i jutro będę miała ochotę na niego nawrzeszczeć. Założę się, że on myśli o tym samym. Mimo to atmosfera między nami jest doskonale nieruchoma, niezakłócona ani jedną z naszych myśli. Jakże często w ostatnich czasach nasze wieczory i weekendy to jedno nieustające napięcie, któremu kres kładzie wyłącznie „pa” albo „dobranoc”.

Pierwsza fala ludzi się przewaliła i teraz znacznie łatwiej się zorientować, gdzie jesteśmy i gdzie zaparkowaliśmy.

– Jest – mówi Ryan, nie fatygując się, by mnie lepiej oświecić i wskazać palcem. Idę za jego wzrokiem. Jest. Nasza mała czarna honda.

Dokładnie w sektorze C.

Uśmiecham się do niego. Nie jest to miły uśmiech.

On też się do mnie uśmiecha. Jego uśmiech też nie jest miły.

Jedenaście i pół roku temu

Było to w połowie drugiego roku studiów. Na pierwszym roku byłam dość samotna. Uniwersytet Kalifornijski w Los Angeles okazał się nie tak przyjazny, jak sobie wyobrażałam, starając się o przyjęcie. Trudno mi było poznawać nowych ludzi. Często jeździłam na weekend do domu, żeby się zobaczyć z rodziną. Właściwie to głównie żeby się zobaczyć z młodszą siostrą, Rachel. Mama i mały braciszek, Charlie, byli na drugim miejscu. To z Rachel mówiłam o wszystkim. To Rachel mi brakowało, kiedy siedziałam sama przy stołówkowym obiedzie, a siedziałam sama przy stołówkowym obiedzie częściej, niż miałabym ochotę przyznać.

W wieku lat dziewiętnastu byłam o wiele bardziej nieśmiała, niż gdy mając siedemnaście, kończyłam liceum jako jedna z najlepszych w klasie, a ręka bolała mnie od podpisywania niezliczonych ksiąg pamiątkowych. Przez pierwszy rok studiów mama wciąż mnie pytała, czy nie mam ochoty zmienić kierunku. Mówiła, że nieźle byłoby rozejrzeć się za czymś innym, ale ja nie chciałam. Lubiłam moje zajęcia. „Po prostu jeszcze nie złapałam rytmu” – odpowiadałam za każdym razem. „Ale złapię. Zobaczysz”.

Zaczęłam go łapać, kiedy podjęłam pracę w dziale pocztowym. Wieczorami było nas przeważnie dwoje czy troje i wtedy rozkwitałam. Dobrze sobie radziłam w małych grupach. Kiedy nie musiałam walczyć o to, żeby mnie słyszano, błyszczałam. Po paru miesiącach pracy na zmiany znałam już mnóstwo ludzi. Niektórych naprawdę polubiłam. A niektórzy z nich naprawdę polubili mnie. Kiedy rozjechaliśmy się tego roku na ferie świąteczne, z radością myślałam, że w styczniu znowu się zobaczymy. Brakowało mi moich przyjaciół.

Kiedy wznowiono zajęcia, okazało się, że mam nowy grafik i że odbywają się one w paru budynkach, gdzie nigdy dotąd nie byłam. Ponieważ zaliczyłam już większość przedmiotów ogólnych, zaczęłam chodzić na zajęcia z psychologii. I gdziekolwiek w ramach tego nowego grafiku poszłam, wszędzie wpadałam na tego samego chłopaka. Klub fitness, księgarnia, windy w gmachu Franza Halla.

Był wysoki i barczysty. Miał silne ramiona z wyraźnie zaznaczonymi bicepsami, ledwie mieszczącymi się w rękawach koszuli. Był jasnym szatynem, a policzki i szczękę często pokrywała mu szczecina krótkiego zarostu. Zawsze się uśmiechał i zawsze z kimś rozmawiał. Nawet gdy szedł sam, miał wygląd człowieka, który ma do spełnienia jakąś misję.

Kiedyśmy się wreszcie do siebie odezwali, stałam w kolejce do stołówki. Miałam na sobie szary T-shirt, który nosiłam poprzedniego dnia, i kiedy spostrzegłam go w kolejce, wydało mi się, że to zauważył.

Przy wejściu podał do sprawdzenia swój identyfikator, po czym zostawił kolegów i wdał się w rozmowę z chłopakiem obsługującym czytnik. Kiedy znalazłam się z przodu kolejki, przerwał rozmowę i spojrzał na mnie.

– Śledzisz mnie czy co? – powiedział, patrząc mi z uśmiechem w oczy.

Z miejsca się speszyłam i chyba to zauważył.

– Sorry, głupi żart. Po prostu wciąż cię ostatnio spotykam. – Wzięłam z powrotem identyfikator, a on dodał: – Mogę iść z tobą?

– Tak – odparłam. Miałam się spotkać ze znajomymi z działu pocztowego, ale i tak ich jeszcze nie było. A facet był niezły. Wystarczyło, żeby zawrócić mi w głowie. Był niezły.

– Gdzie idziemy? – spytał. – Która kolejka?

– Do grilla. To znaczy, jeśli masz zamiar stanąć w kolejce razem ze mną.

– Super. Mam straszną ochotę na hamburgera z cebulą i serem.

– W takim razie do grilla.

Stanęliśmy w kolejce. Przez chwilę było cicho, ale on bardzo starał się podtrzymać rozmowę.

– Nazywam się Ryan – oznajmił, wyciągając rękę. Ujęłam ją. Uścisk był mocny. Miałam dziwne wrażenie, że gdyby nie chciał go zakończyć, nic bym na to nie mogła poradzić. Tak silna była jego dłoń.

– Lauren – powiedziałam. Puścił.

Wydał mi się opanowany, rezolutny i czarusiowaty, i taki był, do pewnego stopnia. Ale w miarę jak rozmawialiśmy, zaczął się troszkę jąkać, jakby niepewny, czy mówi to, co trzeba. Ten przystojniak, który wydawał się o wiele bardziej pewny siebie, niż ja kiedykolwiek mogłabym marzyć, okazał się całkiem ludzki. Był po prostu człowiekiem atrakcyjnym, zabawnym i na tyle dobrze się czującym we własnej skórze, że sprawiał wrażenie, jakby rozumiał świat lepiej niż inni. Ale tak nie było. Był dokładnie taki jak ja. I to nagle sprawiło, że ja stałam się taka jak on w znacznie większym stopniu, niż zdawałam sobie sprawę. I się zdenerwowałam. W brzuchu zatrzepotały mi motylki. Spociły mi się dłonie.

– No dobra, możesz się przyznać – zaczęłam, siląc się na dowcip. – Tak naprawdę to ty mnie śledzisz.

– Przyznaję się – odparł, po czym szybko zmienił wersję. – Nie! Oczywiście że nie. Ale zauważyłaś to, prawda? Tak jakby nagle zaczęło cię być wszędzie pełno.

– To ciebie nagle zaczęło być wszędzie pełno – powiedziałam, przesuwając się wraz z kolejką do przodu. – Ja po prostu bywam tam, gdzie zawsze.

– Chcesz powiedzieć: tam, gdzie ja bywam zawsze.

– Może po prostu łączy nas kosmiczna więź – zadrwiłam. – Albo mamy podobny grafik. Pierwszy raz zobaczyłam cię chyba na quadzie. A ja tam wtedy zabijałam czas pomiędzy wprowadzeniem do psychologii a statystyką. Więc chyba musiałeś wybrać zajęcia na Kampusie Południowym mniej więcej w tym samym czasie, zgadza się?

– Niechcący ujawniłaś mi dwie rzeczy, Lauren – zauważył Ryan z uśmiechem.

– Tak?

– A jakże. Mniej ważna to to, że wiem teraz, że twój główny kierunek to psychologia. I znam dwa zajęcia, na które chodzisz. Gdybym cię śledził, byłaby to żyła złota.

– Jasne – skinęłam głową. – Chociaż gdybyś był porządnym prześladowcą, to już byś o tym wiedział.

– Tak czy siak, prześladowca to prześladowca.

Wreszcie przyszła nasza kolej, ale Ryan zdawał się bardziej interesować mną niż tym, że czas coś zamówić. Odwróciłam na moment głowę i błyskawicznie złożyłam zamówienie.

– Poproszę grillowany ser.

– A dla pana? – zwróciła się kucharka do Ryana.

– Hamburger z serem i cebulą, podwójny ser – rzucił, nachylając się, i przy okazji bezwiednie musnął rękawem moje ramię. Poczułam leciutkie uderzenie prądu.

– A ta druga rzecz? – spytałam.

– Hm? – Znowu na mnie spojrzał, najwyraźniej już myślami gdzie indziej.

– Powiedziałeś, że ujawniłam dwie rzeczy.

– A! – Uśmiechnął się, przysuwając tacę do mojej na kontuarze. – Mówiłaś, że zauważyłaś mnie na dziedzińcu przed Wydziałem Nauk Przyrodniczych.

– Zgadza się.

– Ale ja cię wtedy nie widziałem.

– No to co? – Nie było dla mnie jasne, o co mu chodzi.

– Czyli że, technicznie rzecz biorąc, ty zauważyłaś mnie pierwsza.

Uśmiechnęłam się.

– Trafiony, zatopiony.

Kucharka podała mi mój grillowany ser, a Ryanowi jego hamburgera. Wzięliśmy tace i ruszyliśmy do automatu z wodą sodową.

– A więc, skoro to ty jesteś prześladowczynią, to chyba będziesz chciała za jakiś czas mnie odpytać.

– Co takiego? – spytałam, na pół w szoku, na pół upokorzona.

– Posłuchaj – powiedział, ignorując mnie. – Mogę być bardzo cierpliwy. Wiem, że musisz zebrać odwagę, musisz wymyślić jakiś sposób, żeby do mnie zagadać, musisz się postarać, żeby to wyglądało na przypadkowe.

– Aha – odparłam. Sięgnęłam po szklankę i wsunęłam ją pod automat do lodu. Automat zawarczał i wypuścił raptem trzy mizerne kostki. Ryan podszedł i walnął go pięścią w bok. Do szklanki sypnęła się lawina lodowych kostek. Podziękowałam mu.

– Nie ma sprawy. To co? – ciągnął. – Może poczekam do jutra, na przykład do szóstej wieczorem? Spotkamy się w holu auli Hendricka. Zabiorę cię na burgera i może na jakieś lody? Pogadamy. A ty będziesz mogła mnie odpytać.

Uśmiechnęłam się do niego.

– Tylko tak będzie sprawiedliwie – powiedział. – To ty zauważyłaś mnie pierwsza.

Miał masę wdzięku. I wiedział o tym.

– Okej – odparłam. – Ale mam pytanie: w tamtej kolejce… – wskazałam chłopaka obsługującego czytnik – o czym z nim rozmawiałeś? – Byłam pewna, że znam odpowiedź, i chciałam usłyszeć, jak to mówi.

– Z tym facetem od czytnika? – spytał z uśmiechem Ryan, wiedząc, że go przyłapałam.

– No. Po prostu ciekawa jestem, co to było.

Ryan spojrzał mi prosto w oczy.

– Powiedziałem do niego: udawaj, że ze sobą rozmawiamy. Muszę poczekać, dopóki nie podejdzie tamta dziewczyna w szarym podkoszulku.

Prąd, który przeszedł mnie parę chwil temu, teraz spalił mnie żywym ogniem. Rozświetlił mnie. Spłynął aż do koniuszków palców u rąk i nóg.

– Czyli aula Hendricka, jutro o szóstej – odparłam, potwierdzając, że przyjdę. Myślę jednak, że oboje wiedzieliśmy, że nie mogę się doczekać tej chwili. Życie bym dała, żeby „tam” i „wtedy” zmieniło się w „tu” i „teraz”.

– Nie spóźnij się – rzekł z uśmiechem i odszedł w swoją stronę.

Postawiłam szklankę z wodą na tacy i niedbale ruszyłam do stolika. Usiadłam sama, jeszcze niegotowa na spotkanie ze znajomymi. Mój uśmiech był zbyt szeroki, zbyt wyrazisty, zbyt promienny.

W holu auli Hendricka byłam za pięć szósta.

Kręciłam się przez parę minut tu i tam, usiłując nie pokazywać po sobie, że nie mogę się wprost doczekać czyjegoś przyjścia.

To była randka. Prawdziwa randka. Nie jak wtedy, gdy jakiś chłopak zaprasza cię, żebyś poszła z nim i jego znajomymi na piątkową imprezę, bo słyszał, że ktoś urządza. Nie jak wtedy, kiedy w liceum chłopak, który podobał ci się od ósmej klasy, w końcu cię pocałował.

To była randka.

O czym ja z nim będę rozmawiać? Prawie go nie znam! A jak będę miała nieświeży oddech albo powiem coś głupiego? A jak tusz mi się rozmaże i przez cały wieczór, nie wiedząc o tym, będę wyglądała jak szop pracz?

W panice usiłowałam się przejrzeć w szybie, ale zaledwie mi się to udało, do holu wszedł Ryan.

– Ożeż – powiedział na mój widok.

I w tej chwili przestałam się martwić, że może jestem w jakiś sposób niedoskonała. Nie przejmowałam się moimi guzowatymi dłońmi czy zbyt cienkimi wargami. Zamiast tego pomyślałam o blasku moich ciemnych włosów i o szarawym odcieniu niebieskich oczu. Pomyślałam o moich długich nogach, bo zobaczyłam, że powędrował ku nim wzrok Ryana. Jak to dobrze, że zdecydowałam się je wyeksponować, wkładając krótką czarną dzianinową sukienkę i bluzę na zamek!

– Wyglądasz super – ciągnął. – Chyba ci się naprawdę podobam.

Roześmiałam się, a on się uśmiechnął. Miał na sobie dżinsy i podkoszulek, plus polar z nazwą uniwersytetu: UCLA.

– A ty chyba się naprawdę bardzo starałeś, żeby nie pokazać, że ja ci się podobam – powiedziałam.

Uśmiechnął się do mnie i był to inny uśmiech niż poprzednio. Nie uśmiechał się, żeby mnie oczarować. To on był mną oczarowany.

Dobrze było to poczuć. Naprawdę dobrze.

Przy burgerach opowiadaliśmy sobie o tym, skąd pochodzimy i co chcemy w życiu robić. Rozmawialiśmy o zajęciach. Okazało się, że w zeszłym roku mieliśmy na zajęciach z retoryki tego samego wykładowcę.

– Profesor Hunt! – powiedział Ryan niemal z nostalgią w głosie.

– Nie mów mi o profesorze Huncie! – zawołałam. Nikt nie lubił tego starca. Był równie interesujący jak kartonowe pudło.

– A co jest nie tak z gościem, żeby go nie lubić? Jest sympatyczny. Uprzejmy. To jeden z niewielu przedmiotów, z którego miałem A w tamtym semestrze!

Co za ironia. Retoryka była jedynym przedmiotem, z którego miałam w tamtym semestrze B. Ale wydawało mi się to zbyt okropne, żeby to ujawnić.

– Dla mnie to jeden z najgorszych przedmiotów – powiedziałam. – Publiczne zabieranie głosu nie jest moją mocną stroną. Lepsza jestem w badaniach terenowych, dokumentacji, testach wielokrotnego wyboru. Nie jestem zbyt dobra w sprawach oralnych.

Spojrzałam na niego i poczułam, że zapłonęły mi policzki. Co za niezręczne zdanie! Na pierwszej randce z chłopakiem, którego prawie nie znałam! Zlękłam się, że ze mnie zadrwi. Ale nie zadrwił. Udał, że niczego nie zauważył.

– Wyglądasz na dziewczynę, która ma wyłącznie A – powiedział. Co za ulga… Jakoś potrafił zapanować nad tą chwilą niezręczności i obrócić ją na moją korzyść.

Znowu się zaczerwieniłam. Tym razem z innego powodu.

– No, idzie mi dość możliwie – odparłam. – Ale jestem pod wrażeniem, że ty z retoryki dostałeś A. Naprawdę niełatwo je zdobyć.

Ryan wzruszył ramionami.

– Chyba po prostu należę do tych, którzy potrafią publicznie zabierać głos. W sensie, że nie boję się tłumu. Mogę przemawiać w sali pełnej ludzi i w najmniejszym stopniu mnie to nie peszy. To rozmowa w cztery oczy jest dla mnie trudna.

Zdałam sobie sprawę, że przechylam głowę na bok, co było fizycznym wskaźnikiem mojego zaskoczenia.

– Nie wyglądasz na faceta, który denerwowałby się w dowolnej sytuacji. Bez względu na to, ile jest przy tym osób.

Dokończył swojego burgera i się uśmiechnął.

– Nie daj się zwieść pozorom nonszalancji – powiedział. – Wiem, że jestem przystojny jak diabli i w życiu nie znałaś tak uroczego faceta jak ja, ale to właśnie jest powód, dla którego tak długo nie potrafiłem się zdobyć na to, żeby do ciebie zagadać.

Ten facet… Ten facet, który wydawał się takim luzakiem… JA mu się podobałam! JA go peszyłam!

Nie wiem, czy jest uczucie porównywalne z tym, co czujesz, odkrywając, że onieśmielasz kogoś, kto cię onieśmiela.

Człowiek robi się wtedy odważny. Pewny siebie. Wydaje mu się, że nie ma na świecie takiej rzeczy, której by nie potrafił.

Przechyliłam się nad stołem i go pocałowałam. Pocałowałam go przy ludziach, w burgerowni, niechcący zanurzając rękaw bluzy w pojemniku z ketchupem. Nie wycelowałam najlepiej, swoją drogą. Nie trafiłam dokładnie w same usta. Tak jakby troszeczkę z boku. I jasne było, że go zaskoczyłam, bo zamarł i dopiero po chwili rozluźnił się i włączył do pocałunku. Smakował słono.

Kiedy się cofnęłam, dotarło do mnie, co zrobiłam. Nigdy dotąd nikogo nie pocałowałam! Zawsze chłopak całował mnie pierwszy. I dopiero wtedy włączałam się do pocałunku.

Ryan spojrzał na mnie zmieszany.

– Myślałem, że to ja powinienem to zrobić.

Poczułam się potwornie upokorzona. O czymś takim czytywałam jako dziewczątko w rubryce „Kłopotliwe momenty” w „YM Magazine”.

– Wiem… Przepraszam! Sama nie wiem, jak mogłam…

– Co? – Wyraźnie był w szoku. – Ależ nie przepraszaj! To była chyba najwspanialsza chwila w moim życiu.

Z mimowolnym uśmiechem podniosłam na niego wzrok.

– Wszystkie dziewczyny powinny tak całować – powiedział. – Wszystkie dziewczyny powinny być dokładnie takie jak ty.

W drodze powrotnej wciąż na nowo wciągał mnie we framugi drzwi i załomy murów, żeby się całować. Im bliżej byliśmy mojego pokoju, tym dłuższe stawały się pocałunki. Wreszcie, przed samym wejściem do budynku, pocałunek zdawał się trwać wieki. Do tego czasu zdążyło się już ochłodzić, słońce dawno zaszło parę godzin temu. Zimno mi było w gołe nogi. Nie czułam jednak nic, tylko jego ręce na moim ciele, jego usta na moich ustach. Nie byłam w stanie myśleć o niczym, tylko o jego dłoniach na moim karku, o jego zapachu: świeżo upranej bielizny i piżma.

Kiedy przyszła pora, by zrobić kolejny krok albo się pożegnać, oderwałam się od niego, pozostawiając jednak dłoń w jego dłoni. Widziałam po jego oczach, że czekał, że zaproszę go do mojego pokoju. Ale nie zaprosiłam.

– Zobaczymy się jutro? – spytałam.

– Jasne.

– Wstąpisz po mnie rano i pójdziemy razem na śniadanie?

– Jasne.

– To cześć – powiedziałam i pocałowałam go w policzek.

Wysunęłam dłoń z jego dłoni, odwróciłam się i ruszyłam przed siebie. Miałam straszną ochotę się zatrzymać i powiedzieć, żeby poszedł ze mną. Wciąż chciałam go dotykać, słyszeć jego głos, czekać, co teraz powie. Ale się nie zatrzymałam. Szłam dalej.

Wiedziałam, że wpadłam totalnie, po uszy. Wiedziałam, że oddam mu się cała, że obnażę przed nim duszę, że pozwolę, żeby złamał mi serce, jeśli tak właśnie ułożą się sprawy.

W takim razie nie ma się co śpieszyć, powiedziałam sobie, wchodząc do pustej windy.

W pokoju od razu zadzwoniłam do Rachel. Musiałam jej o wszystkim opowiedzieć. Jaki jest przystojny, jaki jest miły. Co mówił, jak na mnie patrzył. Musiałam powierzyć to komuś, kto zrozumie, jakie to wszystko było podniecające.

I Rachel rozumiała. Wszystko.

– To kiedy masz zamiar pójść z nim do łóżka? Oto jest pytanie. Bo wygląda na to, że było między wami dosyć gorąco – zauważyła. – Wiesz co, a może powinnaś wyznaczyć sobie jakiś termin? Na przykład, że dopiero po tylu a tylu tygodniach czy dniach, czy miesiącach. – Roześmiała się. – Czy latach, jeśli tak zechcesz to rozegrać.

Powiedziałam, że poczekam, aż to się stanie w sposób naturalny.

– Fatalny pomysł – odparła. – Powinnaś mieć jakiś plan. A jeśli prześpisz się z nim za wcześnie albo za późno?

Ale dla mnie nie istniało żadne za wcześnie czy za późno. Byłam taka pewna Ryana, siebie, że każde posunięcie wydawało się właściwe. Tak jakbym już wtedy potrafiła przewidzieć, że jest nam razem tak dobrze, że nie zdołamy tego zepsuć, choćbyśmy nawet próbowali.

I to zarazem wprawiało mnie w radosne podniecenie i zsyłało głęboki spokój.

Kiedy to się stało, byliśmy u Ryana w pokoju. Jego współlokator wyjechał na weekend. Nie powiedzieliśmy sobie dotąd, że się kochamy, ale było oczywiste, że tak.

Upajało mnie, że tak dobrze rozumie moje ciało. Nie musiałam mu mówić, czego pragnę. Wiedział. Wiedział, jak mnie całować. Wiedział, gdzie kłaść ręce, gdzie dotykać, jak dotykać.

Nigdy dotąd nie rozumiałam, o co chodzi z tą fizyczną miłością. Wydawało się to głupie i trochę śmieszne. Ale wtedy zrozumiałam. Chodzi nie tylko o poruszanie się. Chodzi o to, że serce nabrzmiewa ci uczuciem. Że oddech staje się gorący jak ogień. Że mózg się wyłącza, a władzę przejmuje serce.

Nie obchodziło mnie nic poza jego ciałem pod moimi dłońmi, jego zapachem, jego smakiem. Chciałam go więcej i więcej.

Później leżeliśmy obok siebie, obnażeni i bezbronni, ale bynajmniej tak się nie czuliśmy. Ryan wziął mnie za rękę.

– Jestem gotów ci coś powiedzieć, ale nie chcę, żebyś pomyślała, że to z powodu tego, co się przed chwilą stało.

Wiedziałam, co ma na myśli. Oboje wiedzieliśmy.

– To powiedz później – odparłam.

Moja odpowiedź chyba go rozczarowała, więc dodałam:

– Jak to powiesz, ja powiem to samo.

Uśmiechnął się i przez dłuższą chwilę milczał. Myślałam, że zasnął. Po chwili jednak się odezwał:

– To było dobre, prawda?

Odwróciłam się do niego.

– O, tak.

– Nie – odparł. – To nie było dobre, to było… fantastyczne. Kiedyś powinniśmy się pobrać.

Pomyślałam o moich dziadkach, jedynej parze małżeńskiej, jaką znałam. Pomyślałam o tym, jak babcia kroiła dziadkowi jedzenie, kiedy był już zbyt słaby, żeby pokroić samemu.

– Jasne – powiedziałam. – Kiedyś.

Mieliśmy po dziewiętnaście lat.

Jedenaście lat temu

Na wakacje Ryan pojechał do domu, do Kansas. Codziennie ze sobą rozmawialiśmy. Wymienialiśmy mejle z szybkością karabinu maszynowego, nie mogąc się doczekać na odpowiedź. Siadywałam na łóżku, czekając, aż wróci z praktyki i zadzwoni. Wkrótce po raz pierwszy go odwiedziłam i poznałam jego rodziców i siostrę. Chyba się polubiliśmy. Przez ten tydzień, który tam spędziłam, spijaliśmy sobie z ust każde słowo, a Ryan co noc zakradał się do pokoju gościnnego, gdzie mnie ulokowano. Kiedy odwiózł mnie na lotnisko i odprowadził aż do bramki ochrony, miałam wrażenie, że ktoś wyrywa mi serce z piersi. Jak ja go zostawię? Jak wsiądę do samolotu, by odlecieć tak daleko od drugiej połówki mojej duszy?

Próbowałam to wytłumaczyć Rachel, która po pierwszym roku na Kalifornijskim Uniwersytecie Stanowym też przyjechała na lato do domu. Opowiadałam jej, jak strasznie za nim tęsknię. Przywoływałam go w rozmowie nawet wtedy, kiedy rozmawiałyśmy zupełnie o czym innym. W głowie miałam tylko jedno. Na te miłosne akty strzeliste Rachel przeważnie odpowiadała: „To cudownie. Cieszę się twoim szczęściem”, po czym udawała, że wymiotuje.

Mój brat Charlie skończył właśnie wtedy czternaście lat i po wakacjach miał iść do szkoły średniej, toteż nie chciał mieć nic wspólnego z Rachel czy ze mną. Nawet nie udawał, że słucha tego, co miałam tego lata do powiedzenia. Ledwie otwierałam usta, wkładał słuchawki albo włączał telewizję.

Po paru tygodniach od mojej wizyty Ryan uparł się, że teraz on mnie odwiedzi. Nie liczyło się, że bilety są drogie ani że sam jeszcze nie zarabia. Powiedział, że to bez znaczenia. Musi mnie zobaczyć i już.

Czekałam na niego na lotnisku LAX. Patrzyłam, jak wraz z resztą pasażerów zjeżdża ruchomymi schodami, jak wpatruje się w tłum, szukając mojej twarzy. Zarejestrowałam moment, gdy na mój widok na jego twarzy pojawiła się ogromna ulga. I dostrzegłam w tej chwili, jak bardzo jestem kochana. Potrafiłam rozpoznać te wszystkie uczucia, bo i ja czułam to samo wobec niego.

Rzucił się ku mnie, upuścił torbę, porwał mnie w objęcia, uniósł i okręcił, tuląc do siebie tak mocno, jak nigdy dotąd. Parę tygodni temu, żegnając się z nim, byłam totalnie zdruzgotana; teraz równie wielka była moja radość.

Postawił mnie na ziemi, chwycił moją twarz w dłonie i zaczął całować. Kiedy w końcu otworzyłam oczy, zobaczyłam, że obserwuje nas starsza kobieta z dziećmi. Przypadkiem uchwyciłam jej wzrok, a ona uśmiechnęła się do mnie i dyskretnie odwróciła spojrzenie. Wyraz jej twarzy mówił jasno, że była kiedyś mną.

W tym momencie dołączyła do nas moja rodzina, której udało się wreszcie zaparkować. Upierali się, że też przyjadą, chyba trochę dlatego, że jasne było, że tego nie chcę.

Ryan otarł spoconą dłoń o tył dżinsów i wyciągnął rękę do matki.

– Dzień dobry, pani Spencer – powiedział. – Cieszę się, że znowu panią widzę. – Już raz się przelotnie spotkali, kiedy mama przyjechała mi pomóc w wyprowadzce z akademika.

– Mówiłam ci, Ryan, żebyś mówił mi Leslie – zaśmiała się mama.

Ryan skinął głową i zwrócił się do Rachel i Charliego.

– Rachel, Charlie, miło was poznać. Słyszałem o was dużo dobrych rzeczy.

– Właściwie to wolimy, żeby zwracać się do nas per pan i panna Spencer – odparł Charlie.

Ryan postanowił potraktować go serio.

– Proszę mi wybaczyć, panie Spencer. Mój błąd. Panno Spencer – zwrócił się do Rachel, unosząc nieistniejący kapelusz i zginając się w ukłonie, po czym uścisnął dłoń Charliego.

I być może dlatego, że ktoś potraktował go poważnie, Charlie uznał za właściwe się rozjaśnić.

– Dobra, w porządku. Możesz mi mówić Charles.

– Możesz mu mówić Charlie – wtrąciła Rachel.

Ruszyliśmy wszyscy po odbiór bagażu. I choć Charliemu bardzo zależało, żeby nam popsuć zabawę, nie mogłam nie zauważyć, że przez całą drogę do domu szeptał coś Ryanowi na ucho.

Dziewięć i pół roku temu

Na ostatnim roku postanowiliśmy z Ryanem, że podczas przerwy wiosennej zostaniemy oboje w Los Angeles. W ostatniej chwili jednak mamie wpadły w oko loty do Cabo San Lucas i postanowiła się szarpnąć. I tak oto cała nasza piątka, mama, Rachel, Charlie, Ryan i ja znaleźliśmy się w samolocie do Meksyku.

Dziwne, ale to chyba Charlie najbardziej się podniecał tym pomysłem. Kiedy zajęliśmy miejsca, mama, Ryan i ja po jednej stronie przejścia, a Rachel i Charlie z jakimś dziwnym łysym facetem po drugiej, Charlie bez przerwy przypominał mamie, że granica wieku w przypadku picia alkoholu to osiemnaście lat.

– Fajnie, kochanie – odparła. – Co nie zmienia faktu, że na razie masz szesnaście.

– Ale tam to będzie mniej nielegalne – powiedział, zapinając pas. W przejściach pojawiły się stewardesy. – Jak się upiję w Meksyku, to będzie mniej nielegalne niż tutaj.

– No nie wiem, czy nielegalność jest stopniowalna – zauważyła Rachel, kurcząc się w fotelu, by broń Boże nie dotykać łysego. Już spał.

– Wydaje mi się jednak, że prostytucja jest w Meksyku legalna – wtrąciłam. – Tak? Jest?

– Nie dla nieletnich – powiedział Ryan. – Przykro mi, Charlie.

Charlie wzruszył ramionami.

– Wyglądam na więcej niż szesnaście.

– A trawka jest legalna w Meksyku? – spytała Rachel.

– No wybaczcie! – zawołała mama z irytacją. – To są wakacje rodzinne! Nie wiozę was do Meksyku, żebyście ćpali i chodzili na dziwki!

I, rzecz jasna, wszyscy wybuchnęliśmy śmiechem. Bo to wszystko były żarty. Przynajmniej ja myślałam, że to wszystko żarty.

– Aleś ty łatwowierna, mamo! – powiedziała Rachel.

– Wygłupialiśmy się – dodałam.

– Mów za siebie! – odął się Charlie. – Ja mówiłem serio. Naprawdę mogą mi tu podać alkohol.

Ryan parsknął śmiechem.

Uderzyło mnie wtedy, że Charlie jest zupełnie inny niż Rachel i ja. Nie chodziło tylko o sprawy powierzchowne, jak różnica między bratem a siostrą, uczniem liceum a studentką. On naprawdę bardzo się od nas różnił.

Rachel i mnie dzieliło niewiele ponad rok różnicy wieku. Przeżywałyśmy wszystko wspólnie, patrząc przez te same okulary. Kiedy tato odszedł, miałam niecałe cztery i pół roku, a Rachel właśnie skończyła trzy. Charlie jeszcze się wtedy nie urodził. My z Rachel, nawet jeśli nie pamiętałyśmy ojca zbyt dobrze, to spędziłyśmy z nim trochę czasu. Znałyśmy jego głos. Charlie przyszedł na świat, mając wyłącznie matkę.

Czasem się zastanawiałam, czy przypadkiem to, że jesteśmy z Rachel tak blisko, że jesteśmy dla siebie takie ważne, nie sprawiło, że nie dopuszczałyśmy do tej komitywy Charliego. Kiedy przyszedł na świat, miałyśmy już swój własny język, swój własny świat. Ale prawda jest taka, że Charlie po prostu się nami nie interesował. Jako maluch robił swoje, bawił się we własne zabawy. Nie chciał zajmować się tym, czym zajmowałyśmy się my z Rachel. Nie chciał rozmawiać o tym, o czym myśmy rozmawiały. Zawsze szedł własną drogą, odrzucając tę, którą myśmy dla niego wytyczyły.

Ale pomimo wszelkich różnic wprost powalające było, jak bardzo wszyscy troje staliśmy się z czasem podobni fizycznie. Nawet jeśli Charlie miał inny temperament i osobowość niż my z Rachel, nie byłby w stanie wyprzeć się nas w sensie genetycznym.

Wszyscy mieliśmy takie same wyraziste kości policzkowe. Wszyscy dostaliśmy w spadku po mamie ciemne włosy i niebieskie oczy. Charlie był wysoki i tyczkowaty, Rachel mała i filigranowa, ja – mocniej zbudowana, z krągłościami. Mimo to byliśmy z jednego pnia, to było jasne.

Samolot wystartował i zaczęliśmy mówić o czym innym. Kiedy zniknął symbol wzywający do zapięcia pasów, mama wstała i poszła do łazienki. I wtedy właśnie zobaczyłam, że Ryan przechyla się ku Charliemu, siedzącemu po drugiej stronie przejścia, i szepcze mu coś na ucho. Charlie z uśmiechem skinął głową.

– Co mu powiedziałeś? – spytałam. Ryan uśmiechnął się szeroko i milczał. – Nie powiesz mi?

– To sprawa pomiędzy Charliem a mną – odparł.

– Właśnie – włączył się Charlie. – To sprawa pomiędzy nami.

– Nie możesz kupić mu tutaj alkoholu – ostrzegłam. – Czy to o tym rozmawialiście? Jeśli tak, to nie możesz – mówiłam tonem członkini brygady antynarkotykowej.

– Czy ktoś tu mówił o kupowaniu komuś alkoholu? – spytał Ryan, może odrobinę zbyt niewinnie.

– To czemu nie mogę się dowiedzieć, o czym rozmawialiście?

– Pewne sprawy cię nie dotyczą, Lauren – drażnił się ze mną Charlie.

– Ty mówiłeś! – W jakiś sposób udało mi się krzyczeć i szeptać zarazem. – Chcesz upić mojego brata!

W końcu Rachel miała tego dość.

– Ojejku, Lauren, przestań. Ryan nachylił się do Charliego i powiedział: „Zobaczymy, czy uda mi się sprowokować twoją siostrę, tak żeby zaczęła robić z igły widły”.

Spojrzałam na niego pytająco. Roześmiał się. Charlie też.

– Słowo daję – powiedziała Rachel – jesteś tak samo łatwowierna jak mama.

Nieco ponad dziewięć lat temu

Skończyłam studia z wynikiem magna cum laude. Dosłownie ciut-ciut zabrakło mi do summa cum laude, ale Ryan powtarzał, żebym się tym nie przejmowała.

– A ja po prostu skończyłem, bez żadnych łacińskich słówek. I uważam, że wszystko będzie dobrze. Więc z tobą będzie lepiej niż dobrze.

Nie mogłam się spierać co do moich perspektyw. Już miałam pracę. Przyjęłam posadę w Wydziale Absolwentów UCLA. Nie byłam pewna, co chcę robić z moim dyplomem psychologa, ale sądziłam, że to przyjdzie z czasem. Wydział Absolwentów wydawał się dogodnym, pewnym miejscem, żeby wystartować.

W dniu rozdania dyplomów siedzieliśmy z Ryanem na przeciwległych krańcach audytorium, więc rozmawialiśmy ze sobą tylko rano, a podczas ceremonii robiliśmy do siebie miny. Na widowni zauważyłam mamę z jej wielkim aparatem fotograficznym, a obok Rachel i Charliego. Rachel pomachała mi i podniosła kciuk. Parę rzędów dalej zobaczyłam rodziców i siostrę Ryana.

Kiedy siedziałam i czekałam, aż wywołają moje nazwisko, zdałam sobie sprawę, że to koniec mnóstwa rozmaitych rzeczy, a co więcej – początek dorosłego życia.

Wynajęliśmy z Ryanem kawalerkę w Hollywood. Mieliśmy się przeprowadzić za tydzień, pierwszego następnego miesiąca. Była brzydka, ciemna i ciasna. Ale nasza.

Poprzedniego wieczoru pokłóciliśmy się o to, jakie kupić meble. Ryan uważał, że jedyne, czego potrzebujemy, to materac na podłogę. Ja sądziłam, że skoro jesteśmy dorośli, powinniśmy mieć do niego ramę. Ryan był zdania, że wystarczy nam parę kartonowych pudeł na rzeczy; ja upierałam się, że potrzebne są nam szafy. Wściekłam się. Powiedziałam, że ma tandetny gust i nie rozumie, co to znaczy być dorosłym. On powiedział, że zachowuję się jak rozpuszczony dzieciak, który wyobraża sobie, że pieniądze rosną na drzewach. Zrobiło mi się tak przykro, że się popłakałam; on rozzłościł się tak, że się cały zaczerwienił.

I nagle, nie wiadomo jak i kiedy, już oboje przyznawaliśmy, że nie mamy racji, i z pasją, jakiej nie znaliśmy od czasu ostatniej kłótni, błagaliśmy się nawzajem o wybaczenie. Zawsze tak z nami było. „Kocham cię”, „Wybacz”, „Nigdy więcej tego nie zrobię” i „Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła” zawsze przyćmiewały sprawę, o którą się pokłóciliśmy.

Rano obudziliśmy się uśmiechnięci, objęci ciasnym uściskiem. Razem zjedliśmy śniadanie. Razem się ubraliśmy. Pomogliśmy sobie nawzajem włożyć togi i birety.

Startowaliśmy w życie. Byliśmy dorośli.

Wstałam wraz z moim rzędem i ruszyłam za innymi na podium.

– Lauren Spencer.

Podeszłam, uścisnęłam dłoń rektora i odebrałam mój dyplom. Kątem oka dostrzegłam Ryana. Trzymał w rękach plakacik tak mały, że tylko ja go widziałam. Było na nim napisane: „Kocham cię”.

I w tej chwili poczułam, że dorosłość będzie czymś wspaniałym.

Siedem i pół roku temu

W czwartą rocznicę poznania wybraliśmy się z Ryanem na wędrówkę po parku narodowym Yosemite.

Od ukończenia przez nas studiów upłynęło półtora roku. W Wydziale Absolwentów zarabiałam całkiem przyzwoite pieniądze. Ryanowi też dobrze szło. Zaczęliśmy właśnie coś niecoś oszczędzać i zdecydowaliśmy, że wyprawa do Yosemite nie nadszarpnie aż tak bardzo naszych rezerw. Sprzęt turystyczny pożyczyliśmy od mamy, a jedzenie przygotowaliśmy sami.

Dotarliśmy na miejsce w piątek przed wieczorem i rozbiliśmy namiot. Kiedy wszystko było gotowe, zachodziło już słońce i zaczynało być zimno, więc poszliśmy spać. Nazajutrz po przebudzeniu postanowiliśmy, że pójdziemy trasą wzdłuż wodospadu Vernal Fall. W przewodniku napisano, że to trudny szlak, ale widok z góry to coś, czego nie sposób sobie wyobrazić. „Jestem w nastroju, żeby zobaczyć coś, czego nie potrafię sobie wyobrazić” – orzekł Ryan. Włożyliśmy więc turystyczne buty i wsiedliśmy do auta.

Wiedziałam, że na tydzień przed wyprawą dzwonił do mojej matki i prosił ją o błogosławieństwo. Wiedziałam, że jej powiedział, że już wybrał pierścionek. W mojej rodzinie nikt nie potrafi utrzymać sekretu. Staramy się, ale zanadto jesteśmy podekscytowani, żeby zatrzymać dobrą wiadomość tylko dla siebie. Wytryska to z nas, wypływa jak z pękniętej rury. Tak że w pewnym sensie oczekiwałam, że po dotarciu na szczyt Vernal Fall Ryan padnie na kolana.

Przewodnik nie powiedział jednak prawdy. Szlak wzdłuż Vernal Fall nie był trudny. Był po prostu niemożliwy do pokonania. Wciąż myślałam, że niedługo się skończy, że szczyt już blisko. Ale ścieżka pięła się w górę, pojawiał się kolejny zakręt… i człowiek zdawał sobie sprawę, że przed nim jeszcze całe godziny wspinaczki. Zdarzały się zdradzieckie nierówności, skalne stromizny, nie sposób było spocząć choćby na chwilę. W pewnej chwili głęboko rozcięłam sobie kolano o skalny występ. Krew spływała mi do skarpetki, ale nic nie mogłam zrobić. Musiałam iść nadal.

A jednak przez cały czas przed nami i za nami były grupki ludzi, którzy zdawali się radzić sobie zupełnie dobrze. Byli nawet tacy, co schodzili w dół z uśmiechem na twarzy, dumni, że dali radę wejść na sam szczyt. Miałam ochotę złapać któreś z nich za koszulkę i zażądać, żeby mi powiedzieli, jak jest tam wyżej. Ale po co? Może jeśli nie będę wiedziała, co mnie czeka, to się nie poddam.

Po dwóch godzinach wspinaczki staliśmy z Ryanem na wbudowanych w zbocze schodach, tak rozklekotanych i stromych, że z trudem dało się postawić na nich stopę. Wodospad był blisko, ale ja, pamiętam, pomyślałam: „Jest piękny, ale w nosie to mam. Jestem skonana”. Wydawało mi się, że nigdy nie wejdziemy na ten szczyt, z którego widoku podobno nie sposób sobie wyobrazić, a zresztą nie miałam już ochoty czegokolwiek sobie wyobrażać. Włosy przylepiły mi się do czoła. Koszulkę można było wyżąć, tak przesiąkła potem. Twarz miałam czerwoną jak pomidor. To nie warunki, żeby się zaręczać… Zresztą nawet nie byłam pewna, czy Ryan ma taki zamiar. Zaczęło mi się wydawać, że może i nie.

Pomyślałam, że spytam Ryana, czy ma ochotę zawrócić. Jeśli powie „tak”, to raczej i tak niczego nie popsuję. A jeśli powie „nie”, to pójdę dalej i ja. Wejdę z nim na ten szczyt i zobaczę, co dalej.

– Chcesz zawrócić? – spytałam. – Bo nie wiem, czy dam radę.

Ryan ledwie łapał dech. Był o parę stopni za mną. Miał lepszą formę niż ja, ale uparł się, że będzie szedł z tyłu, żeby mnie złapać, gdybym się obsunęła.

– Dobra – powiedział. – Jasne.

W jednej chwili uszło ze mnie powietrze. Nie zdawałam sobie sprawy, jak czekam na jego oświadczyny, dopóki nie powiedział, że możemy zawrócić. To tak jak wtedy, kiedy nie jesteś pewna, co chcesz na obiad, ktoś proponuje ci chińszczyznę i dopiero wtedy do ciebie dociera, że masz megaochotę na burgera.

– Ach tak. No dobrze – powiedziałam, odwracając się powoli i zdejmując nogę ze stopnia. Ta chwila była dla mnie porażką z dwóch powodów. Pomyślałam o wszystkich tych ludziach, których widziałam, jak schodzą. Wyglądali zwycięsko. I gdy sama zaczęłam schodzić, wiedziałam, że w oczach tych, których mijam, też być może tak wyglądam. Jak podobnie mogą wyglądać sukces i porażka… Czasem tylko my wiemy, jaka jest prawda.

– Ej, poczekaj! – zawołał Ryan. Schylił się, żeby poprawić plecak, a mnie zdjął strach. Był niebezpiecznie blisko krawędzi schodów i wyglądało, jakby lada moment mógł się osunąć do wodospadu.

Ale się nie osunął. Wyciągnął rękę i ostrożnie przyklęknął na chwiejnym schodku na jedno kolano. Spojrzał na mnie.

– Lauren, kocham cię. Nikogo w życiu nie kochałem tak jak ciebie. To ty jesteś racją, dla której pojawiłem się na tym świecie. Nigdy w życiu nie byłem tak szczęśliwy, jak z tobą. Nie potrafię bez ciebie żyć. – Mówił to z uśmiechem, ale nagle kąciki ust mu opadły, a wargi zaczęły drżeć. Głos stracił pewność. Zauważyłam, że kilkoro ludzi przed nami się odwróciło. Grupka dzieciaków za Ryanem zatrzymała się i czekała.

– Lauren – przemówił znowu, z trudem panując nad wzruszeniem. – Wyjdziesz za mnie?

Nagle wodospad stał się najpiękniejszym wodospadem, jaki w życiu widziałam. Zbiegłam parę stopni i szepnęłam Ryanowi na ucho: „Tak”. Nie było choćby chwili wahania. Nie istniało nic poza moim absolutnym i nieodwołalnym „tak”. Tak! Tak! Tak! Zwariowałeś? Tak!!!

Porwał mnie w objęcia, a ja zaszlochałam. I nagle poczułam w sobie energię dziesięciu chłopa. Wiedziałam, że jeśli ruszymy dalej, dam radę. Pokonam te schody. Wejdę na tę przeklętą górę!

Ryan odwrócił się i wrzasnął na całe gardło: „Powiedziała: tak!” Zaczęto klaskać. Słyszałam, jak głos Ryana odbija się echem w kanionie. Jakaś kobieta zawołała: „Wszystkiego najlepszego!” Słowo daję, czułam się tak, jakby uczestniczył w tym cały park Yosemite.

Ruszyliśmy naprzód i w godzinę byliśmy na szczycie. Wodospad Vernal Fall był tak wspaniały, że przekraczało to jakąkolwiek wyobraźnię. Posiedzieliśmy tam z Ryanem, pobrodziliśmy w potoku, pozwalając, by spływająca woda spłukała z nas pot i znużenie, pogapiliśmy się na wiewiórki łuskające orzechy, na śmigające nam nad głową ptaki. Jedząc kanapki, które zabraliśmy na drogę, rozmawialiśmy o przyszłości. O możliwym terminie ślubu, o tym, czy będziemy mieli dzieci, czy kupimy dom. Ustaliliśmy, że ślub może być mniej więcej za rok. Dzieci mogą poczekać do trzydziestki. A o domu pomyślimy, jak przyjdzie pora. Nie wiem, czy to dlatego, że byłam w obłokach, dosłownie czy w przenośni, ale wydawało mi się, że słońce świeci tego dnia jaśniej, że cały świat mam w zasięgu ręki. Przyszłość wydawała się taka łatwa.

Kiedy w końcu ruszyliśmy z powrotem, zrobiliśmy to z ciężkim sercem. To, co mi się wydawało niemożliwe, to, co było niewarte zachodu, zaczęłam odczuwać jako jedyną ważną rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłam.

Nieco ponad sześć lat temu

Na dwa miesiące przed ślubem poszliśmy wybrać nowe łóżko. Zamierzaliśmy kupić podwójne, ale nie z tych największych. Było tańsze, a to się liczyło, biorąc pod uwagę, że należało kupić materac, podkładkę sprężynową, ramę i pościel. I było praktyczne. Kiedy jednak weszliśmy do sklepu z materacami, zaczęło nas kusić, żeby pójść na całość. Patrzyliśmy na dwa umieszczone obok siebie materace, zwykły podwójny i megaduży. Ryan stał za mną, obejmując mnie ramionami. „Weźmy ten wielki” – szepnął mi na ucho. „Będziemy mieli seks jak w hotelu”. Zarumieniona, z trzepoczącym w piersi sercem powiedziałam sprzedawcy, że bierzemy łóżko-gigant.

Sześć lat temu

Ślub wzięliśmy w lipcu. Wesele odbyło się pod gołym niebem, na rozległym hotelowym trawniku tuż pod Los Angeles. Miałam białą suknię. Rzuciłam bukietem. Tańczyliśmy całą noc. Ryan wirował ze mną, tulił, chełpił się mną. Nazajutrz po zakończeniu uroczystości wsiedliśmy do auta i pojechaliśmy w podróż poślubną. Przymierzaliśmy się do takich miejsc jak Kostaryka czy Paryż, a może rejs wzdłuż włoskiej Riwiery, ale prawdę mówiąc, nie dysponowaliśmy takimi pieniędzmi. Postanowiliśmy się nie przejmować. Pojedziemy na Big Sur[2] i zamieszkamy w drewnianym domku w lesie, gdzie nikt nas nie odnajdzie przez tydzień. Ogień w kominku i piękny widok – innych luksusów tego świata nie potrzebowaliśmy.

Wyjechaliśmy wczesnym rankiem, w nadziei że uda nam się uniknąć korków i sprawnie dotrzeć na miejsce. Zatrzymaliśmy się po drodze na śniadanie, a potem na lunch. Graliśmy w dwadzieścia pytań, bawiłam się radiem, łapiąc kolejno lokalne stacje. Byliśmy zakochani, świeżo po ślubie, upojeni nowością tej sytuacji. Słowa „mąż” i „żona” zdawały się świecić własnym blaskiem. Fajniej było je wymawiać niż jakiekolwiek inne znane nam słowa.

Od Big Sur dzieliły nas dwie godziny drogi, gdy strzeliła nam opona. Głośny huk w jednej chwili wyrwał nas z miłego poślubnego oszołomienia. Ryan szybko zjechał na pobocze. Wyskoczyłam pierwsza, Ryan za mną.

– Szlag!

– Spokojnie – powiedziałam. – To nic takiego. Musimy tylko zadzwonić do AAA[3]. Przyjadą i załatwią sprawę.

– Nie możemy zadzwonić do AAA.

– Ależ możemy. Mam w portfelu wizytówkę. Czekaj, zaraz wyjmę.

– Nie – pokręcił głową i zrezygnowanym gestem założył ręce na karku. – Zapomniałem zapłacić składkę.

– O – powiedziałam. Z wyraźnym rozczarowaniem w głosie.

– Przyszło pismo w zeszłym miesiącu. Było napisane, że mamy zapłacić do piętnastego, ale… no wiesz, wesele i w pracy tyle się działo… – Wzruszył ramionami, a w jego głosie pojawiła się nuta obronna. – Po prostu zapomniałem. Jasne? Przykro mi. Zapomniałem.

Nie byłam na niego wściekła. Zwykły błąd. Ale martwiłam się, co teraz z tym zrobimy. Byłam zła, że znalazłam się w takiej sytuacji. Skoro nie można zadzwonić do AAA, to jak wymienić oponę? Nie byliśmy z tych, co potrafią zrobić to sami. Byliśmy z tych, którzy potrzebują pomocy AAA. Nie podobało mi się to w tej chwili, o nie. Prawdę mówiąc, przyszło mi do głowy, że jesteśmy parą beznadziejnych idiotów na poboczu drogi.

– Nie potrafisz wymienić opony, prawda? – spytałam. Wiedziałam, że nie. Nie powinnam była pytać.

– Nie – odparł. – Nie potrafię. Dzięki, że to podkreśliłaś.

– Szlag by to. – Otoczka uprzejmości w moim głosie zniknęła, ujawniając ukrytą pod nią irytację. – I co teraz?

– A ja wiem? Wypadek, zdarza się.

– Jasne, ale co teraz zrobimy? Stoimy na poboczu, na jakimś zadupiu. Jak się dostaniemy do domku?

– Nie wiem, jasne? Nie wiem, co zrobimy. Chyba jest jakaś zapasowa guma w bagażniku… – powiedział, idąc na tył auta. – Jest – potwierdził, podniósłszy pokrywę. – Ale nie ma klucza. Więc nie wiem, co zrobimy.

– Musimy coś wymyślić.

– Ty też możesz zacząć myśleć. To nie tylko moja sprawa.

– A czy ja powiedziałam, że tylko twoja? Dżizas.

– Tak? To jaki jest twój genialny pomysł?

– Wiesz co? – zaczęłam. – Myślę, że… Dlaczego my się kłócimy? Przecież to nasz miesiąc miodowy.

– Wiem! – zawołał. – Wiem! Masz pojęcie, jaki jestem wkurzony, że to się nam przytrafia podczas miesiąca miodowego? Masz pojęcie, jaki się czuję winny, że spieprzyłem sprawę, do której się szykujemy od miesięcy?

Nie potrafiłam złościć się na Ryana, kiedy on sam był zły na siebie. Zaledwie pojawiało się podejrzenie, że czuje się winny, miękłam niczym lód na patyku. Częściowo dlatego trudno było się z nim kłócić. Kłóciłam się, dopóki nie przyznał, że zrobił coś nie tak, po czym do rana usiłowałam wszystko odwołać i przekonać go, że jest bez zarzutu.

– Kotku, nie – zaprotestowałam. – Niczego nie spieprzyłeś. Wszystko będzie dobrze, zobaczysz… – Objęłam go i położyłam mu głowę na piersi, trzymając go za rękę od strony drogi.

– Przepraszam – powiedział szczerze.

– Nie, nie przepraszaj! Składki to nie tylko twoja sprawa. To się mogło zdarzyć każdemu z nas. Tyle spraw mieliśmy na głowie w związku z weselem… No – uniosłam jego podbródek. – Nie pozwolimy, żeby nam to spaprało nasz wyjazd.

Ryan zaczął się śmiać.

– Nie pozwolimy?

– No pewnie że nie, jasny gwint! Żartujesz sobie? Ja na przykład świetnie się bawię. Jeśli o mnie chodzi, to miesiąc miodowy już się zaczął.

– Naprawdę?

– Jasne! – potwierdziłam z entuzjazmem. – Wiesz co? Zróbmy sobie z tego zabawę. Spróbuję zatrzymać najbliższy samochód, który będzie przejeżdżał, dobra? Jeśli stanie i będą mieli klucz, i go nam pożyczą, wygrywam. Następny łapiesz ty. Kto zdobędzie klucz, wygrywa.

Ryan znowu się roześmiał. Jak dobrze było słyszeć jego śmiech.

– Żadne z nas nie potrafi posługiwać się kluczem – zauważył.

– No to się nauczymy! Nie święci garnki lepią. Na pewno potrafimy wyguglować.

– Dobra – zgodził się. – No to zaczynaj, kotku.

Ale był bez szans. Na mój sygnał zatrzymał się pierwszy przejeżdżający samochód. Kierowca pożyczył nam klucz, pokazał, jak go używać, a nawet sam pomógł nam zdjąć oponę i założyć nową.

Nie upłynęło wiele czasu, a znowu jechaliśmy przed siebie, bez śladu złości czy rozczarowania. Położyłam mu głowę na ramieniu. Nie było mi wygodnie z wyciągniętą szyją, ale to się nie liczyło. Chciałam być blisko niego, dotykać go.

Nowa opona dowiozła nas bez problemu do miejsca zakwaterowania w Big Sur. Po prawej mieliśmy las, po lewej – opadający do Pacyfiku gigantyczny klif. Niebo nad nami zaczęło właśnie zmieniać kolor z błękitnego na różowopomarańczowy.

Załatwiliśmy formalności, kolejna para zamierzająca spędzić miesiąc miodowy w domkach Big Sur. Recepcjonistka sprawiała wrażenie, jakby już to wszystko widziała. Nie byliśmy dla niej żadną nowością, dla nas jednak nowe było wszystko.

Pomieszczenie było niewielkie i przytulne, z gazowym kominkiem w ścianie. Kiedy postawiliśmy bagaże, Ryan zażartował, że w domu mamy większe łóżko niż tutaj. Ale wszystko było takie intymne. Był mój. Ja byłam jego. To, co najtrudniejsze, mieliśmy za sobą: wesele, szczegóły, planowanie, krewni. Teraz byliśmy tylko my dwoje, startujący we wspólne życie.

Zanim jeszcze rozpakowaliśmy torby, już byliśmy w łóżku. Ryan położył się na mnie. Czułam jego ciężar, przygniatający mnie do materaca. Wybrałam sobie męskiego, silnego faceta.

– Tak mi przykro, kotku – szepnął. – Jak tylko wrócimy do domu, odnowię członkostwo w AAA. Zresztą po co czekać! Mogę to zrobić od ręki.

– Nie – odszepnęłam. – Nie teraz. Nie chcę, żebyś to robił od ręki. Nie chcę, żebyś kiedykolwiek zmienił pozycję.

– Nie?

– Nie – pokręciłam głową.

– To co w takim razie robimy? – spytał. Zwykle zadawał to pytanie, kiedy chciał się kochać. W ten sposób prowokował mnie, żebym ja to powiedziała. Uwielbiał mnie prowokować, żebym powiedziała to, co on chciał powiedzieć.

– Nie wiem – drażniłam się z nim. – A co powinniśmy robić?

– Wygląda, jakbyś miała jakiś pomysł.

– Nie mam żadnego pomysłu. Mam pusto w głowie – odparłam z szerokim uśmiechem. Oboje dobrze wiedzieliśmy, o czym milczymy.

– Nie… Myślisz o tym, żeby się ze mną kochać, ty zboku.

Wybuchnęłam śmiechem. Wypełnił maleńkie pomieszczenie, a Ryan pocałował mnie w obojczyk. Najpierw czule, delikatnie, potem zaczął mi lizać szyję. Kiedy dotarł do ucha, nic już nie wydawało się śmieszne.

Trzy lata temu

Właśnie podjęłam nową pracę, nadal w Wydziale Absolwentów, ale w college’u Occidental.

Poleciła mnie na to stanowisko moja dawna koleżanka z pracy, Mila. Pracowałyśmy razem w Wydziale Absolwentów UCLA, dopóki w zeszłym roku nie odeszła do Occidental. Bardzo się cieszyłam, że znów z nią będę pracować, chętnie zmieniłam też miejsce. Bardzo lubiłam UCLA, ale pracowałam tu przez całe moje dorosłe życie. Chciałam nauczyć się funkcjonować w nowym otoczeniu. Chciałam poznać nowych ludzi. A to, że kampus Occidental zapierał dech w piersiach, bynajmniej mi nie przeszkadzało. Jeśli chcesz zmienić scenerię, wybierz piękną.

A ponieważ lepiej teraz zarabiałam, postanowiliśmy z Ryanem znaleźć nowe mieszkanie. Kiedy zobaczyliśmy w Hancock Park dom do wynajęcia, zatrzymaliśmy się. Jasne, za duży był jak dla nas. I wyglądał na zbyt drogi jak dla nas. I, technicznie rzecz biorąc, nie potrzebowaliśmy drugiej sypialni ani podwórka. Ale nam się spodobał. Ryan wyjął telefon i wybrał widniejący na ogłoszeniu numer.

– Dzień dobry, właśnie stoję przed państwa domem przy Rimpau. Za ile chcieliby państwo go wynająć? – spytał Ryan i w skupieniu słuchał odpowiedzi.

– Aha – mruknął. Nie słyszałam, co mówi jego rozmówca czy rozmówczyni. Ryan, z telefonem przy uchu, przechadzał się tam i z powrotem. – Czy to obejmuje świadczenia?

Strasznie byłam ciekawa, jaką kwotę wymieniono z drugiej strony.

– Nie, na tyle nas nie stać – powiedział Ryan. Przysiadłam na bagażniku samochodu, rozczarowana. – Zauważyłem jednak, że ogłoszenie wisi już od jakiegoś czasu… – Blefował. Nie mógł nic takiego zauważyć. – Więc ciekawy jestem, ile gotowa byłaby pani ustąpić. – Słuchał, po czym spojrzał na mnie z uśmiechem. – Ach, jest otwarte? Możemy wejść z żoną i obejrzeć?

Przeniósł spojrzenie na rynnę.

– Tak, widzę. To obejrzymy i oddzwonię do pani. – Zakończył rozmowę i rzuciliśmy się w stronę wejścia. Ryan wyjął z rynny klucz i otworzył.

Drogi w Los Angeles są z reguły zatłoczone, a domy stoją gęsto jeden przy drugim, ale Hancock Park to dzielnica willowa, o długich, szerokich ulicach i zabudowaniach cofniętych od chodnika w głąb posesji. Domy pochodzą w większości z lat dwudziestych, i ten także nie stanowił wyjątku. Choć stary, był wspaniały: otynkowany z zewnątrz, w środku łuki, drewniane podłogi, w kuchni kafelki w szachownicę. Pokoje były nieduże, ale dla nas w sam raz. Już widziałam nasze życie w tym miejscu. Widziałam, gdzie postawimy kanapę. Widziałam, jak myję zęby nad przedwojenną porcelanową umywalką.

– Nie możemy sobie na niego pozwolić, prawda?

– Zrobię tak, że będziemy mogli, jeśli chcesz – odparł, stojąc pośrodku pokoju. Był kompletnie pusty i głos przenosił się bez problemu w najdalsze zakątki. – Skłonię właścicielkę, żeby obniżyła cenę na tyle, że będziemy mogli.

– Jak? – spytałam z niedowierzaniem. Nie wiedziałam, jaka była cena wyjściowa, Ryan mi nie powiedział, więc wydawało mi się, że znacznie większa niż kwota, którą w ogóle moglibyśmy brać pod uwagę.

– Po prostu… To chcesz czy nie?

– Jasne, że chcę. Strasznie!

– No to ci załatwię.

Wyszedł frontowymi drzwiami i wrócił na chodnik. Przeszłam się po kuchni, po czym rozsunęłam szklane drzwi, prowadzące na tylne podwórko. Było nieduże, ot, kawałek trawnika i parę krzaków. W kącie rosło jednak stare drzewo cytrynowe. Leżało pod nim mnóstwo owoców, przeważnie nadgniłych w miejscu, gdzie skórka dotykała ziemi. Wyglądało, jakby nikt o drzewo nie dbał. Nikt go nie podlewał ani nie nawoził. Nikt go nie pielęgnował. Podeszłam i sięgnęłam do gałęzi, gdzie wysoko nad głową wisiała jeszcze dojrzała cytryna. Zerwałam ją i powąchałam. Pachniała świeżo i czysto.

Przeszłam na podwórko od frontu, żeby pokazać ją Ryanowi. Wciąż rozmawiał, spacerując tam i z powrotem wzdłuż chodnika. Utkwiłam spojrzenie w jego twarzy, próbując z niej odczytać przebieg rozmowy. Po dłuższej chwili spojrzał w niebo i wyrzucił w górę pięść, po czym spojrzał na mnie z taką miną, jakby wygrał główny los na loterii.

– Pierwszego września? W porządku, pasuje.

Kiedy skończył, podbiegłam, rzuciłam mu się w ramiona i podskoczywszy, oplotłam go nogami. Roześmiał się.

– Załatwiłeś! – wykrzyknęłam. – Załatwiłeś mi dom! – Podałam mu cytrynę. – Mamy na podwórku drzewo cytrynowe! Będziemy mogli sobie robić świeżą lemoniadę i ciasto cytrynowe, i… co tylko zechcemy! Jak ci się to udało? – spytałam. – Jak ci się udało ją przekonać, żeby obniżyła cenę?

Ryan pokręcił tylko głową.

– Magik nie zdradza swoich sztuczek.

– Nie, serio! Jak ci się udało?

Uśmiechnął się i milczał. I w sumie wolałam nie wiedzieć. To, co niemożliwe, uczynił możliwym. Nie musiałam znać jego sztuczki. Dzięki temu mogłam myśleć, że być może i inne niemożliwe rzeczy staną się możliwe. Że jeśli tylko wystarczająco mocno ich zapragnę, będą moje.

Tego wieczoru już wybierałam kolor ścian i myślałam o pakowaniu rzeczy. Tak się zaangażowałam w nasz nowy dom, że nie mogłam znieść widoku obecnego mieszkania.

Siedziałam przy laptopie, urządzając w wyobraźni kolejne wnętrza i robiąc zakupy online, gdy z tyłu podszedł Ryan i mi go zamknął.

– Hej! – zawołałam. – Co robisz! Przecież go używam!

Uśmiechnął się.

– No cóż, wygląda na to, że nie możesz już dziś używać komputera. Co robimy z czasem?

– Hm?

Wiedziałam, o co mu chodzi.

– No wiesz… późno już, chyba trzeba się kłaść. Co będziemy robić, jak już się położymy?

Chciał się kochać. I chciał, żebym ja to powiedziała.

– Ale ja sprawdzałam zasłony! – szaprotestowałam. Naprawdę nie byłam w nastroju.

– Jesteś pewna, że nie wolałabyś robić czegoś innego? Na pewno nie masz innego pomysłu?

Może gdyby sam powiedział, czego chce, zrobiłabym to dla niego. Ale ja nie chciałam. I nie miałam zamiaru udawać, że chcę.

– Dobrze wiem, co chcę robić. Chcę dalej oglądać zasłony.

Ryan westchnął i znowu otworzył mój laptop.

– Jesteś okropna – powiedział ze śmiechem. Pocałował mnie w policzek i wyszedł z pokoju.

– Ale dalej mnie kochasz, prawda? – zawołałam za nim żartem.

Wsadził głowę w drzwi.

– Zawszę będę cię kochał. Aż do śmierci. – I padł na podłogę, udając umarłego: oczy zamknięte, język wywalony.

– Umarłeś? – zadrwiłam.

Milczał. Potrafił leżeć całkiem bez ruchu, aż dziwne. Nawet pierś mu się nie poruszała przy oddychaniu.

Uklękłam przy nim i żartobliwie szturchnęłam parę razy.

– Wygląda na to, że naprawdę nie żyje – powiedziałam na głos. – No cóż – westchnęłam – przynajmniej będę miała więcej czasu, żeby obejrzeć zasłony.

W tym momencie złapał mnie i zaczął łaskotać pod pachami. Wrzeszczałam i śmiałam się niepowstrzymanie. Wreszcie przestał.

– No to co? Na co masz teraz ochotę?

– Przecież ci mówiłam – odparłam z uśmiechem, podnosząc się z podłogi. – Na oglądanie zasłon.

W dniu, kiedy się wprowadziliśmy, wciąż jeszcze rozpakowywałam pudła i myślałam, czy by nie pomalować sypialni, gdy wszedł Ryan.

– Co byś powiedziała, gdybym powiedział, że powinniśmy sprawić sobie psa?

Cisnęłam z powrotem do pudła trzymane w ręce rzeczy i ruszyłam do przedpokoju po buty.

– Powiedziałabym, że jest niedziela rano, więc być może adopcję będzie można załatwić od ręki. Łap się za kluczyki.

Mówiłam pół żartem, pół serio, ale Ryan mnie nie wstrzymywał. Wsiedliśmy do auta. Wróciliśmy do domu z Butterem, trzyletnim biszkoptowym labradorem. Siusiał i robił kupę gdzie popadnie, przez niego nie spaliśmy całą noc, bo wciąż drapał się w szyję tylną łapą, ale pokochaliśmy go. Nazajutrz zmieniliśmy mu imię na Thumper.

Po paru tygodniach zainstalowaliśmy w drzwiach klapkę dla psa. Ledwie skończyliśmy, Thumper jak strzała pomknął na tylne podwórko. Patrzyliśmy, jak biega w kółko, w kółko, jak skacze na płot. Wreszcie legł na ziemi i wygrzewał się w słońcu.

Kiedy wreszcie wrócił do domu, siedziałam na podłodze i ćwiczyłam rozciąganie. Przydreptał prosto do mnie i władował mi się na kolana. Dość miał zabawy na dworze. Chciał być blisko mnie.

Płakałam przez pół godziny. Nie mogłam uwierzyć, że można kochać psa aż tak. Kiedy się w końcu pozbierałam, zauważyłam, że na podołku został mi lepki brud. Łapy też miał powalane. Pachniał świeżo i słodko.

Okazało się, że Thumper lubi się bawić cytrynami.

Dwa lata temu

Pewnego wieczoru prałam pościel i uznałam, że chyba pora, żeby uprać także matę. Ściągnęłam więc wszystko z łóżka i wrzuciłam do pralki.

Kiedy po jakimś czasie wróciłam z czystą matą, pośrodku materaca widniała rozległa plama. Podłużna, szarawa, wyraźnie odcinała się od śnieżnej bieli pokrycia. Materiał w tym miejscu był nieco wytarty.

Położyłam materac na łóżku i pokazałam plamę Ryanowi.

– Dziwne, nie? Skąd się wzięła?

Ryan się przyglądał, a tymczasem do pokoju wśliznął się Thumper. Wskoczył na łóżko i ulokował swoje biszkoptowe futerko dokładnie w miejscu, gdzie widniała plama. Wtulił czarny nos w pazurzaste łapy i patrzył na nas wielkimi ciemnymi oczami. Zagadka wyjaśniona. Winowajca znaleziony.

Spojrzeliśmy po sobie i wybuchnęliśmy śmiechem. Lubiłam, kiedy Ryan śmiał się tak na całe gardło.

– Czyli że jest taki brudny – powiedział. – Wszystko brudzi w ten sposób.

Thumper zignorował nas. Nie przejmował się, że się z niego śmiejemy. Był wniebowzięty.

Zrzuciliśmy go na krótko z materaca, żeby założyć pościel. Położyliśmy poduszki i koce. Weszliśmy do łóżka i zaprosiliśmy Thumpera z powrotem.

Wskoczył i ulokował się na swoim miejscu.

Ryan wyłączył światło.

– Mam takie wrażenie – powiedziałam, wskazując na nas oboje z Thumperem pośrodku – że to wszystko, czego nam trzeba do szczęścia. Ty, ja i ten pies. Czy to nie dosyć? Nie mam uczucia, że muszę do tego dodać jeszcze i dziecko. To źle, prawda?

– No wiesz, zawsze mówiliśmy, że dopiero jak będziemy mieli trzydziestkę – odparł Ryan, tak jakby od trzydziestki dzieliły nas całe dekady.

– Tak, wiem. Ale masz dwadzieścia osiem. Ja też niedługo będę miała dwadzieścia osiem. Do trzydziestki zostało nam dwa lata.

Ryan pomyślał chwilę.

– No tak, dwa lata to nie tak znów wiele – przyznał.

– Myślisz, że za dwa lata będziemy gotowi na dzieci? Że już osiągniemy ten etap?

– Nie – powiedział otwarcie. – Chyba nie.

Przez chwilę było cicho, a że światło już wyłączyliśmy, myślałam, że może rozmowa została już zakończona. Zaczęłam po troszku odpływać w sen, kiedy usłyszałam głos Ryana:

– Wiesz, to było tak w przybliżeniu, kiedy mówiliśmy o trzydziestce. Chyba możemy poczekać do trzydziestu dwóch… albo trzydziestu czterech.

– No – przytaknęłam. – Albo trzydziestu sześciu. Wielu ludzi ma dzieci nawet dopiero po czterdziestce.

– Albo w ogóle nie ma – powiedział. Nie znacząco. Ani uszczypliwie. Po prostu stwierdzał fakt. Niektóre pary w ogóle nie mają dzieci. Nie ma w tym nic nagannego. Nie ma nic nagannego w tym, że nie jest się gotowym, że nie wiesz, czy tego chcesz.

– Racja – powiedziałam. – To znaczy, nie musimy się trzymać jakiegoś harmonogramu. Zobaczymy… Nie musi to być trzydziestka, tylko dlatego że tak kiedyś planowaliśmy.

– Racja – powtórzył. Słowo zawisło w powietrzu.

Mieliśmy przed sobą mnóstwo czasu na decyzję. Wciąż byliśmy młodzi. A mimo to nie mogłam się oprzeć czemuś w rodzaju rozczarowania, którego nigdy dotąd nie czułam: poczuciu, że przyszłość może się okazać nie taka, jak ją sobie wyobrażamy.

– Kocham cię – szepnęłam w ciemności.

– Ja ciebie też – odszepnął Ryan i zasnęliśmy, z Thumperem pomiędzy nami.

Półtora roku temu

Czytałam w łóżku jakiś magazyn. Ryan oglądał telewizję i pieścił Thumpera. Była już prawie północ i czułam się zmęczona, ale coś mi nie dawało spokoju. Odłożyłam magazyn.

– Pamiętasz, kiedy się ostatni raz kochaliśmy? – spytałam.

Nie odwrócił wzroku od telewizora, nie wyłączył go ani nie ściszył.

– Nie – powiedział bez namysłu. – A co?

– No… nie sądzisz, że to… no wiesz… niezbyt dobrze?

– Chyba tak – odparł.

– Możesz na chwilę wyłączyć telewizor? – poprosiłam. Z oporem wyłączył i spojrzał na mnie. – Tak myślę, że może powinniśmy nad tym popracować?

– Popracować? Strasznie to brzmi – roześmiał się Ryan.

Też się roześmiałam.

– Nie, ale wiesz… to ważne. Dawniej wciąż się kochaliśmy.

Ryan znowu się roześmiał, ale tym razem nie wiedziałam dlaczego.

– Kiedy? – zadrwił.

– Jak to kiedy? Przez cały czas! Pamiętasz, zdarzało się, że robiliśmy to cztery razy na dzień…

– Na przykład wtedy w pralni, masz na myśli?

– Tak! – przytaknęłam ochoczo, podnosząc się do siadu. Wreszcie reaguje!

– Albo wtedy, jak kochaliśmy się trzy razy w ciągu czterdziestu pięciu minut?

– Tak!

– Albo jak kochaliśmy się na tylnym siedzeniu samochodu zaparkowanego na jakiejś bocznej uliczce w Westwood?

– No dokładnie o tym mówię!

– Kotku, to wszystko było jeszcze na studiach!

Utkwiłam spojrzenie w jego oczach, usiłując sobie przypomnieć, czy to prawda. Naprawdę to wszystko było na studiach? A tak w ogóle, to ile lat upłynęło od tamtego czasu? Siedem.

– Jestem pewna, że i później zdarzały nam się różne szaleństwa.

Ryan pokręcił głową.

– Nie, później nie.

– Ale tak! – upierałam się. W moim głosie wciąż był optymizm.

– Czy to takie ważne? – Złapał pilota i znowu włączył telewizor. – Jesteśmy razem ponad dziesięć lat. To normalne, że nie kochamy się już non stop.

– To może – ciągnęłam, przekrzykując telewizor – może powinniśmy troszkę podkręcić te sprawy? Dodać pieprzu?

– Jasne – powiedział. – To wymyśl coś.

– A żebyś wiedział, że wymyślę! – odparłam półżartem i pstryknęłam wyłącznik lampki.

Ale… wiadomo, jak to bywa. Nie wymyśliłam.

Rok temu

Było to w piątek przed wieczorem, w środku lata. Trwała seria długich, gorących, słonecznych dni. Wiedziałam, że Ryan spotyka się po pracy z kolegami i przez dłuższy czas go nie będzie, więc zamiast wracać wprost do domu, pojechałam do Burbank, do Ikei. Zamierzałam kupić nowy stolik do kawy. Staremu Thumper obgryzł nogę.

Zanim wybrałam stolik i zapłaciłam, było później, niż myślałam. Na autostradzie trafiłam w korek, który zdawał się ciągnąć kilometrami. Przerzuciłam stacje radiowe w poszukiwaniu jakichś wiadomości, wreszcie któraś poinformowała, że na drodze nr 5 doszło do wypadku z udziałem trzech aut. I już wiedziałam, że to potrwa.

Stałam chyba ze czterdzieści pięć minut. Kiedy wreszcie się ruszyło, mój nastrój znacząco się poprawił. Mknęliśmy autostradą, gdy wtem auta przede mną zaczęły gwałtownie hamować. Znowu stop.

Zwolniłam w samą porę i ja i niemal w tym samym momencie poczułam uderzenie. Cały samochód rzuciło do przodu.

Wpadłam w panikę. Serce gwałtownie przyspieszyło. Spojrzałam we wsteczne lusterko i w zapadającym zmierzchu zobaczyłam wyjeżdżające z tyłu granatowe auto.

Zaczęłam zjeżdżać na pobocze, ale zanim to zrobiłam, samochód, który mnie uderzył, przemknął obok i popruł przed siebie, ginąc mi z oczu.

Zadzwoniłam do Ryana. Nie odebrał.

Wysiadłam i powoli, manewrując pomiędzy samochodami, przeszłam na tył mojego auta.

Cały tył był sprasowany. Stłuczone światła. Wgnieciony bagażnik.

Znowu zadzwoniłam do Ryana. Brak odpowiedzi.

Zdenerwowana i przygnębiona, wsiadłam z powrotem do auta i pojechałam do domu.

Kiedy weszłam, Ryan siedział na kanapie i oglądał telewizję.

– Byłeś tu cały czas? – spytałam.

Odwrócił się od telewizora i spojrzał na mnie.

– Tak, umówiliśmy się na drinka na kiedy indziej.

– Czemu nie odebrałeś, jak do ciebie dzwoniłam? Dwa razy?

Zrobił nieokreślony gest w stronę telefonu, leżącego na blacie pod przeciwległą ścianą.

– Sorry, pewnie dźwięk musiał być wyłączony. A co?

W końcu położyłam torbę.

– Miałam wypadek. Ktoś mnie walnął i uciekł – powiedziałam. – Ale nic mi nie jest.

– O Boże! – wykrzyknął Ryan i rzucił się do okna, żeby spojrzeć na auto. Powiedziałam, że nic mi nie jest. A jednak przykro mi było, że nie rzucił się, żeby spojrzeć na mnie.

– Samochód jest w marnym stanie – ciągnęłam. – Ale na pewno pokryją to z ubezpieczenia.

Odwrócił się.

– Masz numer samochodu, który w ciebie walnął, tak?

– Nie. Nie zauważyłam. Za szybko to wszystko poszło.

– No to nie pokryją. Skoro nie będziesz potrafiła wskazać sprawcy.

– No cóż, przykro mi – powiedziałam. – Przykro mi, że ktoś mnie potrącił i nie pofatygował się, żeby mi podać swój numer rejestracyjny.

– Mogłaś zanotować, kiedy uciekał. Tylko tyle chciałem powiedzieć.

– No więc nie zanotowałam, okej?

Patrzył na mnie długą chwilę.

– Nawiasem mówiąc, nic mi się nie stało. Nie martw się o mnie. Miałam wypadek samochodowy, ale nie ma się co przejmować, prawda? O ile tylko potrafię załatwić sprawy z ubezpieczeniem.

– Nie to miałem na myśli i dobrze o tym wiesz. Wiem, że nic ci się nie stało. Powiedziałaś to.

To prawda. Powiedziałam. Ale i tak chciałam, żeby spytał. Chciałam, żeby mnie przytulił i żeby mnie żałował. Chciałam, żeby się mną przejmował. A poza tym gdzieś w głębi byłam naprawdę zła, że siedział tu sobie i oglądał film, kiedy ja stałam na poboczu drogi nr 5, nie wiedząc, co robić.

– No dobrze – powiedziałam po chwili milczenia. – Chyba zadzwonię do ubezpieczenia.

– Chcesz, żebym ja zadzwonił?

– Nie, zadzwonię sama, dzięki.

Kobieta, która przyjmowała zgłoszenie, spytała mnie o przebieg wypadku. Opowiedziałam. „Och, biedactwo” – westchnęła. Jestem pewna, że mówią to każdemu, kto miał wypadek. Jestem pewna, że ich uczą, że mają okazywać klientowi troskę i zrozumienie. Ale i tak było mi miło. Po omówieniu ze mną wszystkich okoliczności orzekła, że towarzystwo ubezpieczeniowe pokryje koszty i tak. Musimy tylko opłacić koszty manipulacyjne.

Skończywszy rozmowę, przeszłam do salonu, do Ryana.

– Pokryją – powiedziałam. Starałam się mówić uprzejmie, ale w gruncie rzeczy chciałam mu dać do zrozumienia, że nie miał racji.

– Super – odparł.

– Będziemy tylko musieli opłacić koszty manipulacyjne.

– Aha. Wygląda na to, że bardziej by się opłaciło mieć numer. Mam nadzieję, że będziemy o tym pamiętać następnym razem.

Musiałam użyć wszystkich sił, żeby mu nie powiedzieć, że jest dupkiem.

Sześć miesięcy temu

Gdzie idziemy na obiad? – spytałam Ryana. Spóźnił się z pracy dwadzieścia minut. Właściwie spóźniał się niemal zawsze. Czasem zadzwonił i mnie uprzedził, czasem nie. Ale tak czy owak, za każdym razem musiałam głodować, dopóki nie wrócił.

– Wszystko mi jedno – odparł. – A na co masz ochotę? Byle nie kuchnia włoska.

Jęknęłam. Nigdy się nie zdarzyło, żeby po prostu wybrał knajpę i już.

– Wietnamska? – upewniłam się już przy drzwiach i sięgnęłam po płaszcz. Chciałam wyjść od razu, jak tylko uzgodnimy dokąd.

– Yhy – burknął. Nie chciał kuchni wietnamskiej.

– Grecka? Tajska? Indyjska?

– Zamówmy po prostu pizzę – powiedział i zdjął marynarkę. Już zdecydował, że zostajemy w domu. Ale ja miałam ochotę wyjść.

– Przed chwilą powiedziałeś, że nie chcesz kuchni włoskiej.

– Przecież to pizza. – Jego ton był leciutko znaczący. – Pytałaś, na co mam ochotę. Mam ochotę na pizzę.

– Przepraszam, czy zrobiłam coś nie tak? – spytałam. – Wygląda, jakbyś był na mnie zły.

– To samo mogę powiedzieć o tobie.

– Nie – zaprzeczyłam, próbując się wycofać. Być miła. – Po prostu chcę zjeść kolację.

– Sprawdzę menu pizzerii.

– Chwileczkę – zatrzymałam go. – A może byśmy jednak wyszli? Mam wrażenie, że ostatnio wciąż jem to śmieciowe żarcie. Tak bym chciała gdzieś wyjść!

– Dobrze, to zadzwoń do Rachel. Przykro mi. Mam za sobą cały dzień w pracy. Jestem zmęczony. Czy nie mogę tym razem posiedzieć w domu?

– Okej – powiedziałam. – W porządku. Zadwonię do Rachel.

Wyjęłam telefon i wyszłam na dwór.

– Poszłabyś ze mną na kolację? – spytałam, zanim jeszcze usłyszałam „halo”.

– Dzisiaj? – spytała Rachel, zdziwiona.

– No – potwierdziłam. – A dlaczego nie? – Prawda, że wczoraj jadłyśmy razem lunch, a trzy dni temu wychodziłyśmy wieczorem na drinka. I co z tego? – Co to, nie mogę spotkać się z własną siostrą trzy razy w ciągu czterech dni?

Rachel się zaśmiała.

– Nie, dobrze wiesz, że ja mogę się z tobą widzieć siedem razy w ciągu czterech dni. Czy osiem. Czy dziewięć. Czy dziesięć. Po prostu… no wiesz, dzisiaj są walentynki. Myślałam, że macie z Ryanem jakieś plany.

Walentynki… Dziś są walentynki! Nie potrafiłam się przyznać, nawet przed własną siostrą, żeśmy o tym z Ryanem zapomnieli.

– Tak, dokładnie… ale wiesz, Ryan musi dziś popracować do późna – skłamałam. – No i pomyślałam, że może byśmy wyszły we dwie, ty i ja.

– Jasne, dla mnie spoko. Jestem jak zwykle bez pary. No to idziemy!

Cztery miesiące temu

Ryan miał w związku z pracą wyjechać na tydzień do San Francisco. Miało go nie być od poniedziałku wieczorem do soboty rano.

Spytał, czy mam ochotę z nim pojechać.

– Nie – powiedziałam bez wahania. – Lepiej zaoszczędzić urlop na lato.

– Jasne – odparł. – W takim razie powiadamiam firmę, że jadę tylko ja.

– W porządku.

Minął tydzień. Zdałam sobie sprawę, że nie mogę się już doczekać, kiedy zostanę sama. Tak jak w dzieciństwie nie mogłam się doczekać, kiedy wreszcie pojadę do Disneylandu.

Po czym, na tydzień przed planowanym terminem, zadzwonił do mnie z pracy i powiedział, że wyjazd odwołano.

– Odwołano?

– Tak. Tak że przez cały następny tydzień będę w domu.

– To cudownie! – zawołałam, licząc w duchu, że mój głos brzmi przekonująco.

– No – powiedział. Jego nie brzmiał.

Trzy miesiące temu

Zgubiłam portmonetkę. Kiedy byliśmy w sklepie, jeszcze ją miałam. Pamiętam, że wyjmowałam kartę, żeby zapłacić za kupioną sukienkę. Ryan był wtedy w dziale męskim.

Potem przeszliśmy się po sklepie, wsiedliśmy do samochodu i pojechaliśmy do domu. I tu zdałam sobie sprawę, że portmonetki nie ma.

Przeszukaliśmy salon, kanapę, samochód, podjazd. Wiedziałam, że muszę wrócić do galerii. Przejść się jeszcze raz trasą od sklepu do samochodu.

– Chyba musimy wrócić do sklepu – powiedziałam ze skruchą w głosie. Czułam się winna. Nie pierwszy raz zdarzyło mi się zgubić portmonetkę. Prawdę mówiąc, gubiłam ją mniej więcej raz na pół roku. Tylko trzy razy nie znalazłam.

– Jedź sama – odezwał się Ryan, ruszając w stronę domu. Właśnie skończyliśmy przeszukiwać samochód. – Ja zostanę.

– Nie chcesz pojechać? Moglibyśmy pójść gdzieś na kolację, skoro już będziemy poza domem…

– Nie, zjem coś w domu.

– Beze mnie? – spytałam.

– Co?

– Zamierzasz zjeść kolację beze mnie?

– Dobrze, to zaczekam – powiedział takim tonem, jakby robił mi łaskę.

– Nie, w porządku. Ale wygląda, jakbyś był na mnie zły. Jesteś zły?

Wzruszył ramionami.

Uśmiechnęłam się do niego, próbując go udobruchać.

– Pamiętasz, jak ci się to kiedyś podobało? Że wciąż gubię portmonetkę? Mówiłeś, że mój brak organizacji jest rozbrajający.

Spojrzał na mnie zniecierpliwiony.

– Wiesz, po jedenastu latach to się może znudzić.

I wszedł do domu.

Kiedy wsiadłam do auta i ruszyłam, spod siedzenia pasażera wyśliznęła się portmonetka.

Ale nie miało to żadnego znaczenia. I tak się rozpłakałam.

Sześć tygodni temu

Były to trzydzieste urodziny Ryana. Spędziliśmy wieczór z jego znajomymi, chodząc od pubu do pubu.

Po powrocie do domu Ryan zaczął mnie rozbierać w sypialni. Rozpiął mi bluzkę, rozwiązał włosy, tak żeby opadły mi na ramiona. W wyobraźni mignęło mi, jak się to wszystko odbędzie. Będzie mnie całował w szyję, po czym pociągnie do łóżka. Będzie robił to samo co zawsze, będzie mówił to samo co zawsze. A ja będę się wpatrywać w sufit, licząc minuty. Nie byłam w nastroju. Chciało mi się spać.

Ściągnęłam poły bluzki.

– Nie mam ochoty. – I odwróciłam się, żeby pójść po piżamę.

Westchnął.

– To moje urodziny – powiedział. Wciąż stał blisko, z ręką na mojej bluzce.

– Po prostu nie dziś, przepraszam… głowa mnie boli i jestem strasznie zmęczona. Cały wieczór byliśmy w tych zadymionych pubach i czuję się… niezbyt seksownie.

– Możemy pójść pod prysznic.

– Może jutro – zaproponowałam i włożyłam spodnie od piżamy, kończąc dyskusję. – Może tak być? Jutro?

– Lauren, to moje urodziny – powiedział. Jego ton nie był ani figlarny, ani błagalny. Dawał mi do zrozumienia, że oczekuje, iż zmienię decyzję. I nagle mnie to rozwścieczyło.

– I co z tego? Jestem twoją własnością czy co?

W zeszłym tygodniu

Ryan spytał mnie, gdzie jest jego burger, który został z poprzedniego wieczoru.

– Dałam go Thumperowi na obiad – odparłam. – Dodałam do psiej karmy.

– Zamierzałem go zjeść – powiedział, patrząc na mnie z taką miną, jakbym mu coś ukradła.

– Przepraszam – zaśmiałam się, bo tak strasznie serio to potraktował. – Ale był dość paskudny – dodałam. – Nie sądzę, żebyś go chciał.

– Tak jakbyś miała jakieś pojęcie o tym, czego ja chcę.

Złapał butelkę wody i wyszedł.

W tej chwili

Powrót ze Stadionu Dodgersów jest zimny i samotny, choć na dworze jest dwadzieścia sześć stopni, a w aucie siedzi nas dwoje. Przez chwilę delikatnie ignorujemy się nawzajem za pomocą radia, ale w końcu staje się jasne, że nie ma w tym nic delikatnego.

Kiedy zatrzymujemy się na podjeździe, czuję ulgę, że nie będę już musiała siedzieć koło niego. Jeszcze zanim dojdziemy do drzwi, dobiega zza nich skomlenie Thumpera. Bez problemu siedzi w domu sam, ale wystarczy, że usłyszy samochód – a słowo daję, że słyszy go z odległości paru przecznic – i momentalnie popada we współuzależnienie. Gdy wie, że jesteśmy, zapomina, że potrafi bez nas żyć.

Ryan wkłada klucz do zamka. Nie przekręca go jednak. Odwraca się do mnie.

– Przepraszam – mówi.

– Nie ma sprawy, ja też – odpowiadam. Ale tak naprawdę nie wiem, za co przepraszam. Mam wrażenie, że od miesięcy czuję się winna bez powodu. Co ja robię nie tak? Co się z nami dzieje? Czytałam książki na ten temat. Czytałam artykuły o małżeńskiej rutynie i o tym, jak ożywić związek, które zamieszczają wszystkie kobiece czasopisma. Nie ma w nich nic konkretnego. Nie dają żadnych odpowiedzi.

Ryan otwiera drzwi i Thumper rzuca się na nas. Jego żywiołowa radość tym bardziej podkreśla naszą niedolę. Dlaczego nie możemy być tacy jak on? Dlaczego i mnie nie można zadowolić równie łatwo? Dlaczego Ryan nie potrafi tak się cieszyć na mój widok?

– Idę pod prysznic – mówi Ryan.

Nie odpowiadam. Wychodzi i idzie do łazienki, a ja siadam na podłodze i głaszczę Thumpera. Jego gładka sierść jest kojąca w dotyku. Liże mnie po twarzy. Wtula mokry nos w moje ucho. Przez chwilę czuję się dobrze.

– Jasny gwint! – dobiega z łazienki krzyk Ryana.

Zamykam na chwilę oczy. Zbieram siły.

– Co się stało? – wołam.

– Nie ma gorącej wody, kurwa mać! Dzwoniłaś do gospodarza?

– Wydawało mi się, że to ty zwykle dzwonisz!

– Dlaczego to zawsze ja muszę robić takie rzeczy? Dlaczego to zawsze jest na mojej głowie? – Otwiera łazienkę i staje w drzwiach, okręcony ręcznikiem.

– Nie wiem – odpowiadam. – Po prostu zawsze to robisz. Więc myślałam, że i tym razem załatwisz to ty. Przykro mi. – Z mojego tonu jasno wynika, że wcale nie jest mi przykro.

– Czemu ty nigdy nie zrobisz tego, co mówisz, cholera jasna? Czy to tak trudno wziąć do ręki telefon i zadzwonić do gospodarza?

– Nie mówiłam, że to zrobię. Jeśli ci na tym zależało, trzeba było mi powiedzieć. Nie czytam w twoich myślach.

– Okej, okej. Jasne. Moja wina. Myślałem, że to oczywiste, że jak nie ma ciepłej wody, to ktoś powinien zadzwonić do gospodarza.

– Tak jest, to oczywiste. I to normalne, że zakładałam, że jak zwykle zrobisz to ty. Bo to ty zawsze załatwiasz takie rzeczy. Tak samo jak ja zawsze piorę wszystko, co jest do uprania w tym domu, cholera jasna.

– Ach, jakież to wzniosłe. Tylko dlatego, że pierzesz, chodzisz z aureolą nad głową?

– Proszę bardzo, skoro to nie ma znaczenia, kto pierze, to pierz sobie sam. Wiesz chociaż, jak działa pralka?

Ryan parska śmiechem. Nie, parska szyderstwem.

– Wiesz? – nalegam. – Nie żartuję. Założę się o sto baksów, że nie wiesz, jak działa pralka.

– Na pewno bym sobie poradził. Nie jestem takim kompletnym debilem, jakiego ze mnie robisz.

– Nie robię z ciebie żadnego debila.

– Ależ tak, Lauren. Robisz. Zachowujesz się, jakbyś była ideałem, a przyszło ci żyć z głupkiem, który nic nie potrafi i o wszystko musi dzwonić do gospodarza. Wiesz co? Naprawię tę wodę. Skoro ty robisz tak skomplikowane, dostępne tylko geniuszom rzeczy jak pranie.

I ze złością zaczyna wrzucać na siebie ubranie.

– Gdzie ty idziesz? – pytam.

– Sprawdzić, czy potrafię naprawić to gówno! – I z taką samą złością i pośpiechem wkłada buty.

– Teraz? Już prawie północ. Powinieneś tu zostać i ze mną pogadać.

– Zostawmy to, Lauren – mówi i idzie do drzwi. Kładzie rękę na klamce, gotów do wyjścia. Thumper leży na moich stopach, kompletnie nieświadomy, co tu się dzieje.

– Nie możemy tego zostawić, Ryan. Nie zamierzam tego tak zostawić. Zostawiamy to już od miesięcy.

To właśnie jest najbardziej niepokojące w tym wszystkim. My się nie kłócimy o wodę ani o stadionowy parking. Nie kłócimy się o pieniądze ani o zazdrość, ani o sposób porozumiewania się. Kłócimy się, bo nie umiemy być szczęśliwi. Kłócimy się, bo nie jesteśmy szczęśliwi. Kłócimy się, bo już nie umiemy się nawzajem uszczęśliwiać. I myślę, że właśnie to nas tak wkurza, w każdym razie mogę to powiedzieć o sobie.

– Musimy się z tym uporać, Ryan. Już trzy tygodnie na siebie warczymy. Przez cały miesiąc może jeden wieczór spędziliśmy w dobrym nastroju. Reszta była taka jak dziś.

– Myślisz, że o tym nie wiem? – odpowiada Ryan, gestykulując gwałtownie. Kiedy jest zły, znika jego zwykłe opanowanie i pewność siebie, staje się popędliwy i porywczy. – Myślisz, że nie wiem, że jestem do niczego?

– Do niczego? – powtarzam. – Do niczego? – Nie mogę się spierać z tym, co mówi. Chodzi o to, jak to mówi. Mówi to tak, jakby to była moja wina, że jest do niczego. Jakby to wszystko było przeze mnie.

– Nie mówię nic, czego byś sama nie powiedziała. Uspokój się.

– Uspokój się?

– Przestań po mnie powtarzać!

– To postaraj się wyrażać jaśniej!

Wzdycha i przykłada dłoń do czoła, jakby to był daszek bejsbolówki. Pociera skronie. Nie wiem, kiedy on się zrobił taki dramatyczny. Jakoś niepostrzeżenie ze spokojnego, pozbieranego człowieka zrobił się ten tu facet, który głośno wzdycha i pociera skronie, jakby był Jezusem na krzyżu. Tak jakby świat wokół był czymś, co mu się przydarza, a nie był przez niego współtworzony. Jestem pewna, że chce coś powiedzieć, ale nie mówi. Zaczyna i daje spokój.

Nie wiem, co jest we mnie takiego, że naciskam, żeby powiedział każdą, najmniejszą nawet rzecz, którą ma w głowie. Ale kiedy się tak kłócimy, to nie mogę patrzeć, jak gryzie się w język. Wiecie dlaczego? Ja wiem. Dlatego, że kiedy naprawdę nie chcesz czegoś powiedzieć, to w ogóle nie zaczynasz. Ale on inaczej. On się kryguje, udając, że nie powie, ale jest jasne, że koniec końców powie.

– Wyduś to z siebie – mówię.

– Nie… Nie warto.

– Najwyraźniej warto, bo ledwie już możesz wytrzymać. Dawaj. Nie będę czekać, cholera, całą noc.

– Może byś tak troszkę zmniejszyła nagłośnienie, co?

Kręcę głową.

– Ale z ciebie czasem fiut.

– A z ciebie suka.

– Słucham?

– Oczywiście, Jej Królewska Mość obrażona.

– Mam się nie czuć obrażona, skoro nazwałeś mnie suką?

– A ty mnie fiutem!

– To nie to samo. To wielka różnica.

– Lauren, dajmy sobie z tym spokój, okej? Przepraszam, że nazwałem cię suką. Wyobraź sobie, że to było inne słowo, takie, które by ci się podobało, obojętne jakie. Nie o to chodzi. Chodzi o to, że mam tego potąd. Mam potąd tego, że najmniejszy drobiazg urasta do rozmiarów katastrofy. Nawet na mecz Dodgersów nie mogę, cholera jasna, pójść normalnie, jak człowiek, bo od początku do końca siedzisz z taką miną, jakbym ci zabił matkę.

Thumper podnosi się z moich stóp i drepcze w stronę Ryana. Staram się nie myśleć, że wybiera pomiędzy stronami.

– Jeśli nie chcesz, żebym była zła, to przestań mi robić na złość!

– Ale ja ci wcale nie robię na złość! W tym cała rzecz.

– Jasne. Kupujesz bilety na mecz Dodgersów, chociaż ci mówiłam, że nie mam ochoty iść. Nie dlatego, żeby mi zrobić na złość, tylko… właściwie dlaczego? – Ruszam do stołu, żeby móc patrzeć wprost na niego, ale nie kontroluję siły i szybkości moich ruchów i walę biodrem w brzeg stołu tak mocno, że o mało nie przewracam stojącego pośrodku wazonu. Chwieje się lekko. Przytrzymuję go.

– Bo chcę obejrzeć mecz i mało mnie, cholera jasna, obchodzi, czy pójdziesz, czy nie! Kupiłem dodatkowy bilet wyłącznie z uprzejmości.

Zakładam ręce na piersiach. Czuję, jak je zakładam. Wiem, że to fatalny język ciała. Wiem, że to pogarsza sprawę. A jednak to w tej chwili jedyna właściwa poza.

– Z uprzejmości? Czyli chciałeś pójść sam w piątek wieczorem na mecz? Nie chciałeś, żebym z tobą poszła?

– Tak, Lauren. – Głos Ryana jest teraz idealnie spokojny. – Nie chciałem, żebyś ze mną poszła. Już od miesięcy nie chcę, żebyś ze mną gdziekolwiek chodziła.

Mówi prawdę. Nie mówi tego, żeby mnie zranić. Widzę to w jego oczach, w jego twarzy, w złagodzonej linii ust, gdy to powiedział. Nie przejmuje się, czy mnie zranił. Mówi, bo taka jest prawda.

Czasem zachowujemy się tak czy inaczej, bo jesteśmy wściekli albo przygnębieni, albo chcemy się zemścić. I może to być raniące. Ale najbardziej raniące jest, kiedy ktoś coś robi z obojętności. Nie przejmuje się tobą, tak jak kiedyś na studiach. Nie przejmuje się tobą, tak jak obiecał, kiedy się pobieraliście. W ogóle się tobą nie przejmuje.

A ponieważ w jakimś najdalszym zakątku serca jeszcze się odrobinkę przejmuję i ponieważ jego nieprzejmowanie się wprawia we wścieklość tę maleńką cząstkę mnie, która się jeszcze przejmuje, robię coś, czego nigdy dotąd nie zrobiłam. Nie sądziłam, że kiedykolwiek jestem w stanie to zrobić. I nawet gdy to robię, nie wierzę, że to się dzieje naprawdę.

Podnoszę wazon. Ciężki, szklany wazon. I ciskam nim w drzwi za Ryanem. Razem z kwiatami i wszystkim.

Patrzę, jak Ryan się uchyla i przykuca, osłaniając głowę rękami. Patrzę, jak Thumper zrywa się, zaalarmowany. Patrzę, jak woda chlusta w górę, łodygi i płatki rozlatują się po pokoju, a szkło rozpryskuje się na tysiąc kawałeczków, tak że nawet nie wiem, czy pamiętam dotychczasowy kształt.

A kiedy wszystko leży już na podłodze, kiedy Ryan patrzy na mnie ze zdumieniem, kiedy Thumper ucieka do drugiego pokoju, ta maleńka cząstka mnie, która się przejmowała, znika. Teraz i ja się nie przejmuję. Wredne uczucie. Ale w konfrontacji z nim jakiekolwiek przejmowanie się nie ma szans.

Przez chwilę Ryan wpatruje się we mnie bez słowa. Po chwili łapie klucze ze stołu i przewracając po drodze szklankę z wodą, już w butach, wybiega z domu.

Nie wiem, co sobie myśli. Nie wiem, dokąd idzie. Nie wiem, na jak długo. Jedyne, co wiem, to że być może jest to koniec mojego małżeństwa. Być może jest to koniec czegoś, co zdawało się nie mieć końca.

Po wyjściu Ryana wpatruję się przez jakiś czas w drzwi. Nie mogę uwierzyć, że cisnęłam w nie wazonem. Nie mogę uwierzyć, że ta kupa odłamków szkła na podłodze to moja robota. Nie zamierzałam zrobić mu krzywdy. Nie cisnęłam wazonem w niego. A mimo to zdumiewa mnie gwałtowność tego czynu. Nie wiedziałam, że jestem do tego zdolna.

W końcu wstaję i idę do kuchni po szufelkę i szczotkę. Wkładam buty i zaczynam zamiatać. W tym czasie wbiega do pokoju Thumper i muszę mu powiedzieć, żeby został tam, gdzie jest. Posłusznie siada i mnie obserwuje. Brzęk odłamków szkła wpadających do kosza jest niemal kojący. Szust. Szust. Brzdęk.

Biorę kilka papierowych ręczników i ścieram nimi podłogę, żeby usunąć wodę i drobiny szkła, po czym włączam odkurzacz. Nie mam ochoty kończyć odkurzania, bo nie wiem, co robić, jak skończę. Nie wiem, co robić ze sobą.

Odkładam wszystko na miejsce i kładę się na łóżku. Przypomina mi się, jak je kupowaliśmy i dlaczegośmy je kupili.

Co się z nami stało?

W mojej głowie odzywa się jakiś głos, powtarzający jasno i niedwuznacznie: „Już go nie kocham”. Tak, właśnie tak: „Już go nie kocham”. A kto wie, czy nie gorsze jest to, że w głębi duszy wiem, że on też mnie już nie kocha.

Jesteśmy dwojgiem ludzi, którzy się kiedyś kochali.

Jakie to było piękne.

Jakie to jest bolesne.

Ryan musiał wrócić późno w nocy albo wcześnie rano. Nie wiem. Nie obudziłam się, kiedy przyszedł.

Kiedy się budzę, leży po drugiej stronie łóżka, a Thumper pomiędzy nami. Ryan leży plecami do mnie i chrapie. Przeraża mnie, że w tej sytuacji jesteśmy w stanie spać. Wspominam, jak to bywało dawniej, kiedy po kłótni nie spaliśmy do rana. Wzburzenie i gniew nie dawały nam zasnąć, nie potrafiliśmy nad nimi zapanować. A teraz jesteśmy na krawędzi katastrofy, a on… chrapie.

Czekam cierpliwie, aż się obudzi. Kiedy w końcu otwiera oczy, nie odzywa się do mnie ani słowem. Wstaje i idzie do łazienki. Przechodzi do kuchni, zaparza sobie kawę i wraca z kubkiem do łóżka. Jest tuż koło mnie, ale nie ze mną. Jesteśmy oboje w łóżku, ale nie jest to łóżko wspólne.

– Już się nie kochamy – mówię. Sam dźwięk tych słów sprawia, że cierpnę i czuję uderzenie adrenaliny. Zaczynam się trząść.

Ryan wpatruje się we mnie, wyraźnie w szoku, po czym chowa twarz w dłoniach, zanurzając palce we włosach. Jest przystojnym mężczyzną. Kiedy ja przestałam to widzieć?

Kiedy się pobieraliśmy, w dniu ślubu był niemal ładniejszy ode mnie. Nasze ślubne zdjęcia, na których ma promienne spojrzenie, zmarszczki w kącikach oczu i chłopięcy uśmiech, są piękne w dużym stopniu dlatego, że on był piękny. Ale już mi się nie wydaje wyjątkowy.

– Wolałbym, żebyś tego nie powiedziała – odzywa się Ryan, nie podnosząc głowy. Wspiera ją na dłoniach i wpatruje się nieruchomo w koc.

– Dlaczego? – pytam.

Nagle strasznie mi zależy, żeby się dowiedzieć, o czym myśli. Może pamięta coś, czego ja nie pamiętam? Może uważa, że nie mam racji? Bo być może potrafi mnie przekonać? Może ja naprawdę nie mam racji? Chciałabym nie mieć racji. Cudownie byłoby nie mieć racji. Tarzałabym się w moim braku racji, pławiłabym się w nim. Wdychałabym go, wypełniła nim płuca, pozwoliła, żeby objął całe moje ciało, i wykrzyczałabym go, wypłakała łzami ciężkimi od ulgi, które obmyłyby mnie jak chrzest.

– Bo teraz nie wiem, co dalej. Nie wiem, co teraz zrobić.

W końcu podnosi głowę i patrzy na mnie. Oczy ma przekrwione. Włosy, kiedy wyjął z nich palce, opadają mu bezładnie, jeden kosmyk w tę stronę, drugi w tę. Już-już mam powiedzieć: „Co masz na myśli?”, ale mówię co innego:

– Od jak dawna wiesz?

Jego twarz jakby opada. To wyraz nie tyle cierpienia, ile raczej martwoty.

– Czy to ważne? – pyta. Szczerze mówiąc, sama nie wiem, mimo to naciskam.

– Ja zdałam sobie sprawę dopiero co. Ciekawa jestem, od jak dawna ty wiesz, że mnie nie kochasz.

– Nie wiem. Może parę tygodni – mówi, znowu wpatrując się w koc. Jak to dobrze, że jest kolorowy, w pasy. Przyciąga jego uwagę. Może nie spojrzy na mnie.

– Na przykład miesiąc?

– No – wzrusza ramionami. – Jakoś tak.

– Ale od kiedy? – nalegam. Nie wiem dlaczego, ale wstaję. Muszę stać. Moje ciało musi stać.

– Przecież powiedziałem. – Nie rusza się z łóżka.

– Nie – mówię. Opieram się teraz o ścianę. – Mam na myśli… co to takiego było, co sprawiło, że zdałeś sobie sprawę?

– A co to takiego było, co sprawiło, że ty zdałaś sobie sprawę? – odpowiada pytaniem. Z kocem nie wyszło: podnosi na mnie wzrok. Wzdrygam się.

– Nie wiem. Tak mi jakoś przyszło do głowy. W jednej chwili nie wiedziałam, o co tu chodzi, i nagle w następnej… wiedziałam.

– Ze mną było tak samo.

– Ale na przykład jaki to był dzień? Co wtedy robiliśmy? – Nie wiem, dlaczego tak drążę. Po prostu mam takie wrażenie, jakbym o czymś nie wiedziała… o tym, jak to wygląda z jego strony. – Chcę po prostu złapać jakiś kontekst.

– Zostawmy to, dobrze? – Znowu wpatruje się w pasy.

– Nie możesz powiedzieć szczerze? Próbujemy oczyścić atmosferę. Wyrzuć to z siebie. Przecież to w końcu i tak wyjdzie na jaw, nawet najgorsze. Wyrzuć to z siebie!

– Nie jestem zakochany w innej, jeśli o to ci chodzi.

Nie, nie o to mi chodzi.

– Ale po prostu – ciągnie – zauważyłem, że patrzę na nie inaczej niż dotąd.

– Na kobiety?

– Tak.

Pozwalam, by te słowa zapadły mi w świadomość. Thumper podnosi się z łóżka i podchodzi do mnie. Czy wyczuwa, co tu się dzieje? Siada przy drzwiach koło moich nóg i patrzy na Ryana. Serce ściska mi nagły ból. Wszystko to może skończyć się tak, że stracę Thumpera.

– A co to znaczy? – pytam cicho, łagodnie. Mówiąc głośno, zmieniłam nasz los. Nadałam bieg sprawie. Raz na zawsze wyrwałam nas z bezpiecznego więzienia. Rozwiążę ten problem. Mam mnóstwo innych problemów i wiem, że to przysporzy kolejnych, ale nie będzie wśród nich problemu życia na co dzień z kimś, kogo nie lubię. Nigdy więcej.

Ryan podchodzi i mnie obejmuje. Chciałabym, żeby to było przyjemniejsze, niż jest. Głos ma równie spokojny i cichy jak ja.

– To nie może być koniec, Lauren. To tylko trudny okres czy coś.

Podnoszę na niego wzrok. Wreszcie jestem gotowa powiedzieć wszystko, co noszę w sobie od tak dawna. Do końca.

– Ale ja nie mogę cię znieść.

Co za ulga móc to z siebie wyrzucić. W całym ciele, w trzewiach. A jednak zaledwie te słowa wyszły z moich ust, już wolałabym, żebym ich nigdy nie wypowiedziała. O, gdybym była człowiekiem, który nie musi wypowiedzieć tego, co go boli. Gdybym była człowiekiem, który potrafi zatrzymać to dla siebie i oszczędzić uczucia innych ludzi. Ale nie jestem takim człowiekiem. Mój gniew musi się ujawnić. Musi ujść na zewnątrz i odbić się od ścian, i zawibrować w uszach osoby, którą zrani najbardziej.

Osuwamy się z Ryanem na podłogę. Wspieramy się plecami o ścianę, zginamy kolana i oplatamy je rękami. Nasza pozycja jest identyczna. Dość czasu spędziliśmy razem, żeby działać synchronicznie, nawet jeśli tego nie chcemy. Thumper kładzie się koło mnie i grzeje mnie brzuchem w stopy. Chciałabym kochać Ryana tak, jak kocham Thumpera. Chciałabym go kochać i chronić, i wierzyć w niego, i być gotowa rzucić się za nim pod autobus, tak samo jak rzuciłabym się za moim psem. Ale to dwa zupełnie różne rodzaje miłości, prawda? Nawet nie powinny się tak samo nazywać. Ten, który łączył nas z Ryanem, się wyczerpał.

W końcu odzywa się Ryan.

– Nie mam pojęcia, co dalej.

Nadal siedzi obok mnie, teraz zgarbiony. Jego sylwetka wyraża klęskę, oczy utkwił nieruchomo w jakimś niesfornym gwoździu wystającym z podłogi.

– Ja też – mówię. Patrzę na niego i przypomina mi się, jak zawsze miękłam, czując jego zapach. Siedzi tak blisko, że i teraz mogę spróbować go powąchać. Może uda mi się znowu poczuć tę błogość? Może jeśli zrobię wdech odpowiednio głęboki, to jego woń wpłynie przez nozdrza do serca? Może znowu mnie zainfekuje jak dawniej? Może znowu będę szczęśliwa? Wciągam powietrze… Nie. Nie działa. Nie czuję nic.

Ryan zaczyna się śmiać. Potrafi się śmiać, naprawdę.

– Nie wiem, dlaczego się śmieję – mówi, odzyskując wreszcie panowanie nad sobą. – To najsmutniejsza chwila mojego życia.

Głos mu się załamuje, w oczach pojawiają się łzy i być może po raz pierwszy od roku patrzy na mnie naprawdę. Powtarza, powoli i z naciskiem:

– To najsmutniejsza chwila mojego życia.

Przez moment myślę, że może razem zapłaczemy. Że to może być początek naszego zdrowienia. Ale gdy już-już mam mu położyć głowę na ramieniu, on wstaje.

– Zadzwonię do gospodarza – mówi. – Potrzebujemy ciepłej wody.

Napisałam: „poradnictwo małżeńskie”, „zamieszkanie osobno” i „małżeństwo otwarte” – mówię.

Siedzimy przy stole w jadalni. Przede mną leży kartka papieru. I przed Ryanem leży kartka papieru. Nie jestem otwarta na pomysł małżeństwa otwartego. Napisałam to, żeby coś napisać. Wiem jednak na pewno, że małżeństwo otwarte nie jest rozwiązaniem.

– Małżeństwo otwarte? – pyta Ryan, zaintrygowany.

– Zignoruj to ostatnie. Po prostu… po prostu nie miałam innych pomysłów.

– Pomysł nie jest zły – mówi Ryan, a ja w tej chwili czuję, że go nienawidzę. Jasne. Z góry było wiadomo, że dla niego nie będzie zły. Z góry było wiadomo, że się na niego rzuci. Nie zawiodłam się: nie zwrócił uwagi na „poradnictwo małżeńskie”, tylko od razu rzucił się na szansę, że może przelecieć inną.

– Lepiej powiedz, co ty napisałeś – rzucam zirytowana.

– Dobra. – Patrzy na swoją kartkę. – Napisałem: „znowu umawiać się na randki” i „próbna separacja”.

– Nie wiem, co to znaczy.

– No więc pierwsze to coś w rodzaju twojego „zamieszkania osobno”. Po prostu spróbowalibyśmy, czy jakbyśmy mieszkali w osobnych mieszkaniach i umówili się parę razy na randkę z kimś innym, i rzadziej się widywali… no wiesz, może by to zadziałało. Może by znikło napięcie. Może wtedy milej byśmy na siebie patrzyli.

– No dobrze, a to drugie?

– Na jakiś czas się rozstajemy.

– Znaczy że co, kończymy ze sobą?

– No wiesz, wyobrażam to sobie tak – zaczyna. – Jedno z nas się wyprowadza, ja albo ty, i zobaczylibyśmy, jak sobie radzimy w pojedynkę.

– A potem?

– Nie wiem. Może jakbyśmy pomieszkali przez jakiś czas osobno, to bylibyśmy… no wiesz, bardziej chętni, żeby spróbować jeszcze raz.

– A jak długo by to miało trwać? Parę miesięcy?

– Myślałem, że może dłużej.

– Na przykład?

– Jezu, nie wiem, Lauren! – Ryan traci cierpliwość. Upłynęło parę tygodni, odkąd powiedzieliśmy sobie, że już się nie kochamy. Przez cały czas chodzimy wokół siebie na paluszkach. Teraz próbujemy odkleić plaster z rany. Bardzo szeroki i lepki plaster.

– Pytam, bo chcę zrozumieć twoją propozycję – mówię. – Nie musisz się zachowywać, jakby to była hiszpańska inkwizycja.

– Na przykład rok. Pomieszkalibyśmy osobno przez rok.

– I w tym czasie sypialibyśmy z innymi?

– No tak. – Ryan patrzy na mnie jak na idiotkę. – Myślę, że o to chodzi.

Już wcześniej dał mi niedwuznacznie do zrozumienia, że nie myśli już o mnie tak, jak o innych kobietach. To boli. Ale gdy próbuję dociec, dlaczego boli, nie znajduję odpowiedzi. W gruncie rzeczy ja też już o nim nie myślę w ten sposób.

– Porozmawiajmy o tym później – mówię i wstaję od stołu.

– Jestem gotów rozmawiać o tym teraz. Nie odchodź.

– Uprzejmie cię proszę – mówię powoli i znacząco – porozmawiajmy o tym później, jeżeli można.

– W porządku. – Ryan wstaje i ciska swój papier gdzieś w powietrze. – Wychodzę.

Nie pytam, dokąd idzie. Wychodzi teraz dostatecznie często, żebym wiedziała, że odpowiedź będzie niewinna. Nienawidzę go za to, że jest taki przewidywalny. Idzie do baru na drinka. Idzie do kina. Zadzwoni do kolegów i zagrają w kosza. Wszystko mi jedno. Wróci, kiedy uzna za stosowne, a jak wróci, powietrze w domu tak się zagęści, że trudno będzie oddychać.

Parę godzin leżę na kanapie, rozmyślając, jak by to było – rok bez męża. Jest to i wyzwalające, i przerażające zarazem. Wyobrażam sobie, że śpi z inną kobietą, ale ten obraz szybko wypiera inny: obraz mnie, śpiącej z innym mężczyzną. Nie wiem, kim jest, ale czuję na sobie jego ręce. Czuję na ustach jego usta. Wyobrażam sobie, jak na mnie patrzy: jakbym była jedyna na świecie. Wyobrażam sobie jego szczupłe ciało i ciemne włosy. Wyobrażam sobie jego niski głos. Wyobrażam sobie, że jestem zdenerwowana, zdenerwowana w taki sposób, w jaki nie byłam od lat.

Kiedy Ryan w końcu wraca, mówię mu, że chyba ma rację.

Powinniśmy się rozstać na rok.

Ryan głośno wzdycha i opadają mu ramiona. Usiłuje coś powiedzieć, ale głos go zawodzi. Podchodzę do niego i go obejmuję. Zaczynam płakać. W końcu, raz jeszcze, jesteśmy w jednej drużynie. Przez chwilę pławimy się w tym. Pozwalamy sobie odczuć ulgę, jaką sobie nawzajem dajemy. Bo koniec końców jest to właśnie to uczucie: ogromnej ulgi. Jak zimna woda w czasie upału.

Kiedy rozluźniamy uścisk, Ryan proponuje, że się wyprowadzi. Mogę zatrzymać dom na ten rok. Godzę się bez dyskusji. Daje mi prezent. Ja go przyjmuję. W milczeniu siedzimy obok siebie na sofie, trzymając się za ręce. Nie patrzymy na siebie. Mam wrażenie, że trwa to całe godziny. Jak dobrze jest zaprzestać walki.

Po czym dociera do nas, że każde z nas sądzi, że to ono weźmie Thumpera.

Kłócimy się o psa do piątej rano.

Większość rzeczy Ryana jest spakowanych. W salonie i w sypialni wszędzie stoją pudła z napisami typu: „Książki” czy „Przybory łazienkowe”, nabazgranymi czarnym mazakiem. Wóz do przeprowadzek jest już w drodze. Ryan w sypialni pakuje buty. Słyszę, jak z łomotem trafiają do pudła kolejne pary.

Łapię parę moich rzeczy i szykuję się do wyjścia. Nie mogę tu zostać. Nie mogę patrzeć, jak to się odbywa. Jestem zadowolona, że się wyprowadza. Naprawdę. Wciąż to sobie powtarzam. Wciąż myślę o czekającej mnie wolności. Zdaję sobie jednak sprawę, że właściwie nie wiem, co to znaczy: wolność. Nic nie wiem o praktycznych implikacjach tego, co robimy. Omówiliśmy tylko rzeczy podstawowe, dotyczące przygotowań. Nie rozmawialiśmy o tym, jak będziemy to odczuwać, jak będzie wyglądać nasze nowe życie. Trzymaliśmy się liczb i cyfr. Mówiliśmy o tym, jak podzielić konto bankowe. Jak to zrobić, żeby było nas stać na dwa czynsze. Jak to zrobić, żeby Ryan nadal był na moim ubezpieczeniu. Czy powinniśmy załatwić sprawę od strony prawnej. „Nie będziemy się tym martwić na zapas” – powiedział Ryan, a ja się z nim zgodziłam. I dla mnie tak jest OK. Nie są mi potrzebne żadne papiery.

Wczoraj wieczorem powiedziałam Ryanowi, że nie chcę być w domu, jak będzie się wyprowadzał. Nie chcę na to patrzeć. Zgodził się, że może i lepiej będzie, jeśli na weekend wyjdę i pozostawię mu swobodę, tak żeby załatwił to po swojemu. „Ostatnia rzecz, jakiej potrzebuję, to żebyś mnie krytykowała, że pakuję szczoteczkę do zębów nie tak jak trzeba” – powiedział. Jego ton był jowialny, ale to, co mówił, było szczere. Czułam nurtujące pod słowami napięcie i niechęć. Jego uśmiech był uśmiechem sprzedawcy, który udaje, że wszyscy mają z tego frajdę, gdy w rzeczywistości jest to walka.

Biorę mój dezodorant i tonik do twarzy. Do makijażu tylko to, co najpotrzebniejsze. Biorę szczoteczkę do zębów, wkładam na włosie plastikowy kapturek, żeby się nie pobrudziła, i wrzucam do kosmetyczki. Ryan zazwyczaj wkłada swoją do plastikowej torebki. Ma rację, że tłumaczy się ze swojego sposobu pakowania szczotki do zębów. Robi to nieprawidłowo. Wrzucam wszystko do torby i zaciągam zamek. Tak czy siak, jestem gotowa do wyjścia.

Plan mam taki, żeby pojechać do Rachel. Rachel wie, że sprawy między mną a Ryanem nie układają się dobrze. Zauważyła, że jestem w napięciu. Zauważyła, że często go krytykuję, że rzadko mam coś miłego do powiedzenia. Upierałam się jednak, że wszystko w porządku. Nie wiem, dlaczego tak trudno mi się przed nią przyznać. Może w jakimś sensie mi się wydaje, że gdy powiem Rachel, wszystko stanie się realne. Mili już powiedziałam. O napięciu, o kłótniach, o tym, że miłość wyparowała, o planach separacji. Nie wiem dlaczego, ale wydaje mi się, że Mila może wiedzieć i nie jest to równoznaczne z wykuciem tego w marmurze. Ale z Rachel wszystko stanie się oficjalne. Nie będę mogła więcej udawać, że nic się nie stało. Może na tym właśnie polega różnica między przyjaciółką a siostrą: przyjaciółka może po prostu wysłuchać twoich problemów tu i teraz, ale siostra pamięta i przypomina ci o wszystkim, co było kiedyś. A może to nie jest różnica między przyjaciółką a siostrą. Może to różnica między Milą a Rachel.

Ale to naprawdę jest realne. Wóz do przeprowadzek jest już w drodze. I jeśli mam sobie z tym poradzić, potrzebna mi jest Rachel. Rachel, która weźmie mnie za rękę i powie, że wszystko będzie dobrze. Rachel, która będzie we mnie wierzyć. Muszę się jej przyznać, że moje małżeństwo bankrutuje. Że ja bankrutuję. Że nie jestem tą pozbieraną, dobrze zorganizowaną starszą siostrą, której wszystko się pomyślnie układa, choć staram się na taką wyglądać. Że nie ogarniam już swojego życia.

Zastaję Ryana w sypialni. Bierze się do wynoszenia pudeł z rzeczami. Podzieliliśmy już między siebie meble. Każde z nas będzie teraz musiało coś na własną rękę dokupić. Ja potrzebuję nowego telewizora. Ryanowi będą potrzebne nowe garnki i rondle. To, co wydawało się całością, rozpadło się na dwie połowy.

– Dobra – mówię. – To idę i zostawiam cię z tym. – Mają przyjść jego znajomi i mu pomóc. Ja nie jestem mu potrzebna.

Ja nie jestem mu potrzebna.

– W porządku – odpowiada, wpatrując się w szafę. Naszą szafę. Moją szafę. W końcu podnosi na mnie oczy i widzę, że płacze. Oddycha głęboko, starając się nad sobą zapanować. Nagle serce wzbiera mi tkliwością. Nie mogę go tak zostawić. Nie mogę! Nie mogę go zostawić, gdy cierpi.

Jestem mu potrzebna.

Podbiegam do niego. Otaczam go ramionami. Pozwalam, żeby się we mnie wtulił. Żeby się wypłakał.

– Wiesz co? To głupi pomysł – mówię nieoczekiwanie. – Zostaję. – Wszystko to jakiś absurd. Potrzebowaliśmy jakiegoś wstrząsu, żeby nas obudził. I to jest ten wstrząs! Tego właśnie nam było trzeba, żeby zobaczyć, jacy jesteśmy głupi. Oczywiście, że się kochamy! Zawsze się kochaliśmy! Po prostu na chwilę o tym zapomnieliśmy, ale teraz wszystko będzie dobrze. Wyciągniemy wnioski z tej nauki. Nie musimy tego ciągnąć. Koniec! Możemy zakończyć ten dziwny eksperyment i wrócić do punktu wyjścia. Małżeństwo to nie bajka, i dobrze o tym wiemy. To była czysta głupota. – Zapomnij o tym – ciągnę. – Nigdzie się nie wyprowadzasz, kochany. Nie musisz się wyprowadzać.

Jeszcze przez chwilę milczy, po czym kręci głową.

– Nie – mówi. – Muszę się wyprowadzić. Potrzebuję tego. – Wpatruję się w niego jak skamieniała, wciąż jeszcze go obejmując. – Powinnaś iść – dodaje, ocierając łzy. Już się uspokoił. Wraca do załatwiania sprawy.

I wtedy się rozpadam. Nie rozpuszczam się jak masło, nie uchodzi ze mnie powietrze jak z opony. Rozpadam się na tysiąc kawałków, jak stłuczone szkło.

Serce mam dosłownie rozdarte. I wiem, że nawet jeśli rana się zagoi, będzie inaczej bić, inaczej wyglądać, inaczej będę je odczuwać.

Chwytam torbę. Thumper idzie za mną do drzwi. Patrzę na niego z ręką na klamce, gotowa ją nacisnąć. Podnosi na mnie wzrok, naiwny i zdziwiony. Przecież z tego co wie, pora na spacer! Nie wiem, kogo mi bardziej żal: Thumpera, Ryana czy siebie. Nie wytrzymam ani chwili dłużej. Nie jestem w stanie go pogłaskać na pożegnanie. Naciskam klamkę, wychodzę i zatrzaskuję za sobą drzwi. Nie przystaję, żeby zaczerpnąć tchu czy się pozbierać. Idę do samochodu, ocieram oczy i jadę do Rachel. Jestem dość silna, żeby stanąć na własnych nogach.

Potrzebna mi jest siostra.

Przypisy

[1] Tytuły poszczególnych części książki nawiązują do tytułów piosenek wykorzystanych przez autorkę w oryginale: Where Does The Good Go? – Tegan&Sara, November Rain – Guns ‘n’ Roses, That’s the Way Love Goes – Janet Jackson, Johnny Rodriguez, Most of the Time – Bob Dylan, Nothing Compares 2 U – Prince, Sinéad O’Connor (przyp. tłum).

[2] Region na wybrzeżu stanu Kalifornia, w miejscu gdzie góry Santa Lucia gwałtownie wyrastają z Oceanu Spokojnego (przyp. tłum.).

[3] American Automobile Association, organizacja zajmująca się m.in. pomocą drogową dla swoich członków (przyp. tłum.).