Korekta

Renata Kuk

Hanna Lachowska

Zdjęcie na okładce

© Vladimir Prusakov/Shutterstock

Tytuł oryginału

Los lugares secretos

Copyright © Paula Soler, 2013

© Penguin Random House Grupo Editorial S.A.U., 2013

All rights reserved

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5224-7

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Dla Fernando, chociaż nie wiem,

czy kiedykolwiek to przeczyta

W tym życiu „być pożądanym”
znaczy: znaleźć się najbliżej nieśmiertelności.

John Berger

Rozdział 1

Powszechnie znaną prawdą jest, że każda, nawet najbardziej zadowolona ze swojego życia kobieta w jakimś momencie z przyjemnością zechce pobyć kimś innym. Pragnie przeżyć przygodę na jedną noc, oszukiwać samą siebie i otoczenie przez kilka godzin; być – przez tę jedną chwilę – szpiegiem bez skrupułów, femme fatale o pociągających krągłościach lub płochym podlotkiem, który czerwieni się, kiedy dostaje buziaka.

Nie wiem, czy przydarza się to również mężczyznom, i naprawdę mało mnie to obchodzi. Jeżeli jest coś, czego wszystkie powinnyśmy były się nauczyć, od czasu kiedy obudziło się w nas zainteresowanie płcią przeciwną, to fakt, że oni żyją zanurzeni w kłamstwie z powodu genetyki i wychowania. Powody genetyczne wynikają z posiadania „dodatku”, którego nam brak, czegoś, co od najmłodszych lat fałszywie utwierdza ich w przekonaniu o swojej wyższości. Powiedzmy, że uważają się za lepiej wykończonych, bardziej kompletnych. A wychowanie wpaja im wzorce: postaci, które podziwiają i usiłują naśladować, są tradycyjnie awanturnikami, buntownikami, począwszy od Indiany Jonesa po Piotrusia Pana, ze Spidermanem po drodze. Chociaż, tak naprawdę, jeszcze bardziej uciążliwi są ci, którzy kształtują się na wzór i podobieństwo postaci zupełnie przeciwnych. Antybohater to byt wrażliwy, mało zaprzyjaźniony z prysznicem i dobrze płatną pracą. To najbardziej szkodliwy przykład, jaki można dać niewinnemu dziecku.

Nie chcę odbiegać od tematu, ale wracam do tej pierwotnej teorii, aby usprawiedliwić, dlaczego okłamałam bez najmniejszego śladu rumieńca wstydu mężczyznę poznanego jakiś czas temu na tarasie widokowym w San Sebastian, kiedy kontemplowałam symfonię fal, wiatru i piany uderzającą w brzeg.

Nie miałam zbyt udanego dnia, więc widok wzburzonego morza doskonale współgrał z moim stanem ducha. Stałam na Paseo Nuevo, a zniszczony atakami wody kamienny mur oddzielał mnie od fal, które groziły przelaniem i porwaniem mnie ze sobą. Po mojej prawej wyłaniało się wzgórze Ulia opatulone widmową gęstą mgłą i widać było opustoszałą plażę Zurriola, bo nawet najbardziej zahartowani surferzy nie mieli odwagi przyjść w taki dzień jak ten. Popołudnie pod szarawym i burzowym niebem, z wodą atakującą wszystko, co znalazło się na jej drodze. Tak samo jak w moim przypadku, była to wściekłość bez adresu, jako że fale zajęte były uderzaniem w siebie, zamiast przeć z siłą do swojego celu i rozgromić przeciwnika. Właśnie wtedy, gdy rozmyślałam o tym jak mało praktyczny jest nieukierunkowany gniew, kilka metrów ode mnie zobaczyłam go ze wzrokiem utkwionym w ten sam spektakl, który mnie samą tak zafascynował. I nie wiedząc dlaczego, odniosłam wrażenie, że w jego głowie również szalał sztorm. Dokładnie tak jak w mojej.

Obserwowałam go, a on tego nie zauważał. Widziałam go oczywiście z profilu, więc dopóki chwilę później nie odwrócił się w moją stronę, dopóty nie mogłam zobaczyć całej jego twarzy. Mimo to było coś z wyzwania w jego gestach, w wyrazie twarzy pogrążonej w myślach, co zwróciło moją uwagę. Był wysoki, ciemnowłosy i miał na sobie niebieskie dżinsy i koszulę ze starannie, mimo zimna, podwiniętymi rękawami, co pozwalało dojrzeć lekko owłosione przedramię. Szkoda, że z tej odległości nie mogłam dokładnie zobaczyć jego dłoni. Wiem, że dla niektórych to zabrzmi jak obsesja, ale nigdy nie potrafiłam się powstrzymać od przyglądania się męskim dłoniom. Z tą właśnie myślą ruszyłam w jego kierunku, niedbale, jakbym szukała lepszego widoku. Nagle, tak gdyby zauważył moją obecność, odwrócił się do mnie. Zaskoczył mnie tym niespodziewanym ruchem.

Był młodszy, niż wydał mi się z profilu, pewnie nie przekroczył trzydziestki, ale też niewiele mu do niej brakowało. Miał ciemne oczy, czarne i szerokie brwi, a na twarzy błyszczał cień zarostu, jaki spotyka się u tych, u których nawet najdokładniejsze golenie nie wystarcza na więcej niż kilka godzin. Zestawienie wydawało się dość atrakcyjne i poczułam ciekawość co do szczegółów, jakie składają się – lub nie – na przystojnego mężczyznę: jego dłonie, które ciągle pozostawały niewidoczne, a także jego głos. Wychodząc z założenia, że w sytuacjach takich jak ta, z tak imponującym pejzażem przed oczyma dość łatwo nawiązać zwykłą rozmowę z nieznajomym, pozdrowiłam go gestem i przelotnym uśmiechem, jednak w tym kluczowym momencie, kiedy to wydawał się już gotowy do powiedzenia czegoś, poczułam wibracje mojej komórki, którą miałam w kieszeni prochowca w kolorze kości, który zakładam tylko w takie szare dni, aby wyróżnić się z otoczenia. Nie mogłam się powstrzymać od odsłuchania wiadomości z uśmiechem satysfakcji, lecz oczywiście, kiedy ponownie podniosłam głowę, on już na mnie nie patrzył. Wrócił do kontemplowania wspaniałego widoku, który mieliśmy przed sobą.

I myślę, że tak potoczyłyby się dalej sprawy, gdyby nie szczęśliwy przypadek. Nagle poczułam, że coś otarło się o moją nogę, nie mogłam się opanować, żeby nie uskoczyć, zanim jeszcze zdałam sobie sprawę, że to tylko szczeniaczek. Biały piesek z plamkami brązowego koloru, podobny do tego, który występuje w reklamie telewizyjnej jednej z loterii. Miał obrożę i po obwąchaniu mnie z rozpaczą wydał z siebie szczeknięcie, po czym odszedł, żeby zrobić to samo przy ciemnowłosym chłopaku. To nie jest mój dzień, nawet porzucone szczeniaczki mnie nie chcą. Nieznajomy natomiast zauważył, że psiak się zbliża, więc zareagował z większą godnością niż ja i pochylił się, aby go pogłaskać.

– Eh, psiaku… Co tu robisz sam?

Uśmiechnęłam się, zdając sobie sprawę, że jego głos perfekcyjnie pasował do całej reszty wyglądu, teraz już bez nieśmiałości, wykorzystując tę idealną wymówkę, jaka się pojawiła na naszej drodze, zbliżyłam się do niego. Zwierzak odpowiedział mu krótkim szczeknięciem, ale pozostał przy jego boku.

– Myślę, że się zgubił – powiedziałam.

– Na to wygląda.

Piesek w dalszym ciągu lizał mu z rozkoszą palce, a on na to pozwalał. Nie będzie w tym chyba przesady, jeżeli powiem, że zwierzak miał dobry gust: dłonie tego mężczyzny dościgały moje wyobrażenie doskonałości, nie zanadto wypielęgnowane ani też zbyt szorstkie. Palce długie, lecz nie szczupłe, dobrze przycięte paznokcie i szeroki nadgarstek, na którym wyróżniał się sportowy zegarek na stalowej bransolecie. To takie dłonie, jakimi kobiety lubią być przytulane w zimne noce.

Nastrój nieznajomego zmienił się w zaledwie kilka sekund. O ile wcześniej jego humor dryfował gdzieś wokół melancholii, o tyle teraz uśmiech rozświetlał jego rysy, czyniąc je mniej twardymi, bardziej przyjemnymi. Rozbawiło mnie, że typ z tak poważnym wyglądem uśmiecha się w taki sposób. Błyszczały mu oczy, które, jak teraz mogłam zobaczyć, były intensywnie brązowe.

Podmuch wiatru przywiał w naszą stronę plastikową torbę, a zwierzak zawył na nią, jakby znalazł się przed latającym upiorem. Podskoczył, żeby złapać reklamówkę zębami, lecz wiatr uniemożliwił mu to, unosząc ją ponownie w powietrze.

Mężczyzna złapał go mocno za obrożę, żeby uniknąć nagłej pogoni w ślad za latającą zabawką, a zwierzak się z tym pogodził, choć nie bez wiercenia się i kilku szczeknięć, tak jakby chciał uświadomić torebce, że kiedyś ją jeszcze dopadnie. Ja też się uśmiechnęłam.

– Jeżeli uciekł, to ktoś po niego przyjdzie – powiedziałam i odwróciłam się w kierunku deptaka. Było niewielu spacerowiczów: wiatr i niebezpieczeństwo ulewy trzymały ludzi z dala od brzegu morza.

– Taką mam nadzieję – powiedział, nie tracąc uśmiechu. Daleki grzmot sprawił, że zwierzaczek wtulił się w niego absolutnie przerażony. – Spokojnie…

– Wszystkie boją się grzmotów – zaznaczyłam, jakbym była ekspertką.

– Tak. Są dużo bardziej wrażliwe na hałas niż my. A ta rasa jest szczególnie nerwowa.

Chwycił go ostrożnie za kark, po czym wstał z nim w ramionach. Pies, ciągle pod wrażeniem, nawet nie zaprotestował. Było coś komicznego w tej scenie: nieznajomy, który jeszcze chwilę temu wydawał się obrażony na cały świat, kołysał szczeniaczka tak, jakby chodziło o niemowlę. I wcale nie robił tego źle. Kolejny grzmot, a po nim błyskawica, która rozbłysła na horyzoncie, sprawiły, że zwierzak zastygł w bezruchu, sparaliżowany.

– Dobrze się z nim dogadujesz – skomentowałam. – Ja nigdy nie miałam psa…

– Ja też nie. W gruncie rzeczy, psy są jak dzieci, kiedy się boją, po prostu chcą się poczuć bezpieczne, żeby ktoś je ochronił.

– Przypuszczam, że to można odnieść do każdego – wyszeptałam, przenosząc wzrok na morze, które teraz znajdowało się w napiętym oczekiwaniu, zupełnie jakby przeczuwało zbliżającą się dziką kipiel.

– To mój pies.

Głos pełen oskarżenia pochodził od siedmio- lub ośmioletniej dziewczynki, która zbliżyła się do nas biegiem. Sapała po pogoni, a kilka kroków za nią podążał dorosły, prawdopodobnie jej ojciec, z psią smyczą w ręku.

– Dzień dobry – powiedział mężczyzna. – Znaleźli go państwo tutaj? Uciekł nam dobrą chwilę temu.

Dziewczynka w dalszym ciągu przyglądała nam się z wyrazem pretensji, jakby wcześniej przyłapała nas na kradzieży i jakbyśmy teraz nie chcieli zwrócić jej własności.

– Tu go masz – powiedział, chociaż trudno mu było pozbyć się zwierzaka, który opierał się przed powrotem do swojej właścicielki, być może dlatego, że wydawała mu się zbyt mała w porównaniu z przybranym panem.

Mężczyzna zapiął psa, który dalej trząsł się ze strachu przed piorunami, które teraz wyglądały jak pociski wrogiego ognia. Zaczynało padać.

– Dziękuję za wszystko – powiedział mężczyzna i zwracając się do swojej córki, dodał: – Negane, podziękuj państwu. Gdyby go nie złapali, mógłby nam zginąć.

Patrzyła na nas z nieufnością, jednak posłuchała, nie całkiem przekonana. Deszcz, który zaczął padać, raptownie położył kres tej scenie: rodzina, teraz ponownie połączona, odeszła; a ja i nieznajomy staliśmy, nie wiedząc, co powiedzieć. Wtedy zwróciłam uwagę na coś ciekawego, czego dotychczas nie zauważyłam. Kamienny mur okalający promenadę zamieniał się trochę dalej w dużo mniej urodziwą metalową barierkę, z której – co ciekawe – zwisały małe, pordzewiałe, zamknięte kłódki.

– Co to? – zapytałam.

– Myślę, że to symbole wiecznej miłości – odpowiedział on.

Już nie uśmiechał się tak samo, lecz jego ton w dalszym ciągu był przyjemny. Może odrobinę ironiczny albo tylko odniosłam takie wrażenie.

Mimo że pogoda zachęcała do porzucenia scenerii i poszukania bezpiecznego schronienia pod dachem, podeszłam do jednej z kłódek i dotknęłam jej.

– Dlaczego używa się kłódki jako symbolu miłości? – powiedziałam bardziej do siebie, niż aby usłyszeć jego odpowiedź.

– Pakt. Zobowiązanie. Serce zamknięte na wszystkie spusty… – Patrzył na mnie, zamyślony od nowa i wzruszył ramionami. – A prawda jest taka, że nie mam zielonego pojęcia.

Jedna z fal uderzyła z impetem w mur, a morska piana zmieszała się z kroplami spadającymi z nieba.

– Zaczyna naprawdę padać… – zaczął.

Nie chciałam zostać sama. Nie chciałam, żeby sobie poszedł, a coś w jego zachowaniu zasygnalizowało mi, że warto byłoby spróbować.

– Myślę, że nasz dzisiejszy dobry uczynek zasługuje na nagrodę – oświadczyłam uśmiechnięta. – Miałbyś ochotę czegoś się napić?

Wahał się tylko przez chwilę. Deszcz przybierał na sile, małe krople nabierały coraz większej objętości. Puścił do mnie oko i powiedział:

– Nie jestem stąd, więc ty tu rządzisz… Ja się podporządkuję.

Byłoby lepiej gdybyś mi nie mówił takich rzeczy, pomyślałam. Jednak ograniczyłam się do uśmiechu i poprowadziłam go w dół deptakiem okrążającym wzgórze Urgull, aż dotarliśmy na stare miasto. Nie musiałam długo szukać tawerny. A o ile można liczyć na cokolwiek na starówce w San Sebastian, to z pewnością na miejsce pod dachem, gdzie można smakować dobre wino.

Tu i teraz, każde z własnym kieliszkiem zimnego wina, siedzimy w dosyć oddalonym kącie, przy rustykalnym stoliku, z tyloma wytatuowanymi deklaracjami miłości i nienawiści, że niemożliwe jest już odróżnić jedne od drugich. Zdejmuję biały prochowiec, który wreszcie w San Sebastian spełnił funkcję, do której został zaprojektowany i złożony kładę na drewnianej ławce obok mnie. Potrząsam lekko włosami, które muszą być w okropnym stanie po ulewnie, chociaż sądząc po sposobie, w jaki on na mnie patrzy, nie ma to dla niego najmniejszego znaczenia. Właściciel lokalu zostawia butelkę na stole, taka uprzejmość w Barcelonie byłaby niemal nie do pomyślenia. Na zewnątrz leje jak z cebra i szyby są całkowicie zaparowane. On wznosi kieliszek do toastu.

– Za zagubione w deszczu psiaki.

– I za bary, które dają dach nad głową.

Wypijamy po dużym łyku, żeby się ogrzać. Ma na sobie tylko koszulę, więc musi być zmarznięty na sopel.

– Przy okazji, nazywam się David – mówi. – David Ferrer.

W tej właśnie chwili, nie bardzo wiedząc dlaczego, wybieram, że tego popołudnia nie będę sobą. Nie decyduję, nie planuję tego, po prostu przychodzi mi na myśl inne imię. Inne życie.

– A ja Diana. Miło mi poznać. A tak na marginesie, też nie jestem stąd. Mieszkam w Barcelonie.

To akurat prawda, a on się śmieje.

– Więc już jest nas dwoje. Urlop czy praca?

– Urlop – nadal kłamię. – Tak naprawdę to dotrzymuję towarzystwa koleżance, która ma tu coś do załatwienia.

– Łączą nas podobne historie. Jestem dokładnie w takiej samej sytuacji.

Rozmawiamy, a on wyjaśnia, że przyjechał tu ze swoim najlepszym kumplem, jakimś Miguelem, na swego rodzaju męski wypad pod przykrywką realizacji reportażu przez kolegę, który, jak wynika, jest dziennikarzem tzw. wolnym strzelcem. Przyjechali dzisiaj rano i mają się spotkać wieczorem, żeby wyjść na kolację i poimprezować, kiedy wspomniany kumpel skończy zlecenie, które zwabiło go do San Sebastian. Kiedy orientuję się, że przyszedł mój czas na przedstawienie stosownych wyjaśnień, brnę z jednego kłamstwa w następne, chociaż niewiele wymyślam. W rzeczywistości to co robię teraz, to podszywanie się pod tożsamość Diany Ventury, mojej instruktorki pilatesu – nowej koleżanki, która miała tu ze mną przyjechać, ale wycofała się w ostatniej chwili. Czemu nie? Czemu nie być nią przez kilka chwil spędzonych z kimś, kogo już nigdy więcej nie zobaczę. Bardziej bawi mnie takie rozwiązanie, niż mówienie mu półprawd, więc w ogólnym zarysie przedstawiam mu to, co wiem na temat życia Diany. O jej pracy w siłowni i prywatnych zajęciach u niej w domu… Czuję się w tej roli komfortowo.

– Moja przyjaciółka prowadzi tutaj interesy. W zasadzie to ona mnie zaprosiła. – Ton mojego głosu ma sugerować, że w innym wypadku nie byłoby mnie stać na taki wypad. – Pomyślała, że taka zmiana klimatu dobrze mi zrobi.

On z pewnością zaraz zamierza powiedzieć, że taka odmiana jest zawsze przyjemna lub rzuci równie banalny komentarz w tym stylu, jednak milknie, tak jakby przypomniał sobie pierwsze wrażenie, jakie na nim wywarłam, kiedy zobaczył mnie na promenadzie.

– Chwilę temu, na brzegu morza, wydawałaś się zamyślona – mówi w końcu, skłaniając do zwierzeń.

– To morze wzbudza takie emocje, nie uważasz? Zwłaszcza wtedy gdy jest takie wzburzone. To tak jakby fale uderzały cię gdzieś w środku, jakby wywracały całe twoje wnętrze… – Podnoszę kieliszek wina i zbliżam go do ust. – Ty też sprawiałeś wrażenie pogrążonego w myślach.

Uśmiecha się i odwraca wzrok. Udaję, że piję i ponownie zwracam uwagę na jego prawą rękę, której palec wskazujący odtwarza ruchem inskrypcje na stole. Wyczuwam wyraźnie swego rodzaju pakt między nami zawarty przed kolejnym łykiem wina.

– Nigdy nie wyryłem deklaracji miłości na stole – objaśnia, nie wiem, czy po to, aby zmienić temat.

– Myślę, że właściwy moment już ci umknął. Jak się ma więcej niż osiemnaście lub dziewiętnaście lat, to nie bardzo już wypada.

Trwa w milczeniu, a jego twarz pochmurnieje nieco. Ma tę samą minę, którą widziałam chwilę wcześniej: nie tyle smutną, co zmartwioną. Dolewam mu wina, nie mówiąc nic więcej. Zadaje sobie trud i udaje mu się przywołać uśmiech na usta.

– Bywają chwile, kiedy zdajesz sobie sprawę, że życie zaniosło cię tam, dokąd chciało i nawet się zdawałeś sobie z tego sprawy. O tym właśnie myślałem wcześniej. O tym, że nagle znajdujesz się w jakimś miejscu, masz pracę, dziewczynę, plany, które wydają się takie malutkie w porównaniu z tym, o czym marzyło się w wieku, kiedy rysuje się serduszka na stołach.

Nie bardzo wiem, co mu odpowiedzieć. Od dłuższego już czasu podejmuję decyzje bez oglądania się na innych. Chociaż to pewnie życie, tak samo jak u niego, pchnęło mnie w tę stronę.

– Nie masz czasem wrażenia, że oglądasz świat zza barierki? – Jego pytanie mogłoby się wydawać zbyt osobiste, chociaż czuję, że tak naprawdę nie oczekuje odpowiedzi. – Tak jak wcześniej, na brzegu morza. Patrzyłem na tę walkę fal ze skałami, ale z uprzywilejowanej pozycji. Bezpiecznej…

– Albo rozsądnej – śmieję się. – Nie zawsze jest wskazane zanurzać się w burzliwych wodach. Można utonąć.

– Jasne, ale czasem… – Milknie na moment, a potem kontynuuje, błysk w jego kasztanowych oczach staje się bardziej świetlisty. – Czasem chciałbym wystawić moje siły naprzeciw burzy, walczyć o przetrwanie. Dotrzeć do brzegu wyczerpany, ale dumny z siebie.

Chociaż może się to wydać kłamstwem, wiem, co chce powiedzieć. Taka tęsknota za przygodą, potrzeba podjęcia wyzwania i wyjścia z niego zwycięsko, nie są mi obce. Chciałabym móc mu powiedzieć jednak, że w takich bitwach czasem przegrywa się więcej, niż zyskuje: niewinność, prostoduszność nie wytrzymuje w starciu z gwałtownymi porywami życia.

– Już się zamykam – mówi i znów się uśmiecha. – Przypuszczam, że to wszystko to nic innego jak typowy kryzys przedślubny.

Podnosi palec, na którym nosi obrączkę i zaplata ramiona.

– Gratuluję. – Jego kieliszek stoi na stole, więc zbliżam swój i lekko trącam brzegiem. – Kiedy nastąpi to szczęśliwe wydarzenie?

– Dwudziestego ósmego czerwca.

Mamy teraz koniec kwietnia, więc zostało kilka miesięcy. Zastanawiam się, czy Alberto też miał podobne wątpliwości przed ślubem ze mną. Nie, potrząsam głową niechcący, Alberto nie miewał wątpliwości. To była jedna z jego największych zalet. A ja…? Ja byłam zbyt młoda, zbyt żywiołowa. Rzuciłam się w to małżeństwo jako dziewiętnastolatka, tak jak skacze się z pomostu i nurkuje w pozornie spokojnym morzu, które smaga cię prądami pod powierzchnią. Orientuję się, że on ciągnął swoje opowiadanie, podczas kiedy ja nurzałam się we wspomnieniach.

– Teraz już rozumiesz, że nie należy zbytnio przywiązywać wagi do mojego zachowania – mówi on. – Takie rzeczy zdarzają się w deszczowe dni. Potem wstaje słońce i rozprasza wątpliwości.

– Masz szczęście, że mieszkasz w Barcelonie. Obawiam się, że tutaj zmieniałbyś zdanie co chwila.

Mówię to w żartach i oczekuję podobnego w tonie komentarza, jednak on nie odpowiada. Patrzy na mnie uważnie i nagle odnoszę wrażenie, iż odkrył, że cała ta historyjka, którą mu opowiedziałam – o moich lekcjach pilatesu, koleżance w mieście, moich kłopotach finansowych – to czysta bujda.

– Teraz twoja kolej – mówi. – Co zaprzątało twoją głowę? Narzeczony…?

Zbyt wiele rzeczy, myślę. A większość absolutnie nienadająca się do opowiedzenia, nawet nieznajomemu.

– Po części tak.

Przypominam sobie historię nieszczęśliwej miłości, z której w zaufaniu zwierzyła mi się Diana zaledwie kilka dni temu, lecz nie wydaje mi się właściwe jej powtarzać więc obejmuję się ramionami i streszczam ją w kilku zdaniach:

– Czasem kobieta się pomyli. Czuje się samotna i bierze za miłość coś, co dla drugiej strony jest tylko czystą rozrywką. Jednak tak naprawdę myślałam… – Potrząsam głową i gapię się w okno, szyba jest całkowicie pokryta parą. – Tak, myślałam o tym, że czasem potrzebuje się odmiany. Zupełnie jakby ciało prosiło, żeby oszaleć, posłać wszystko do diabła i wynieść się na koniec świata, aby zacząć wszystko od początku.

– Dokąd byś pojechała?

– Nie wiem… Nienawidzę wysp, wywołują u mnie klaustrofobię. – Nie jest to kłamstwo, chociaż też nie do końca prawda, bo urodziłam się i mieszkałam na Ibizie, na wybrzeżu Morza Śródziemnego, aż do tamtego lata, kiedy przyjechał Alberto, zabrał mnie na swoją łódź i niemal uprowadził niczym pirat. – Myślę, że zmieniłam się w miejskie zwierzę. Lubię spotykać się z ludźmi, miejski ruch, sklepy, cały ten zgiełk. Anonimowość.

– Widzę cię przechadzającą się po Piątej Alei – mówi.

– Byłabym zachwycona. – Mówię tak, jakby było to marzenie do spełnienia, co oczywiście znów jest absolutnym kłamstwem. Byłam w Nowym Jorku kilka razy, zawsze w towarzystwie Alberto. Ostatni raz byliśmy tam dwa i pół roku temu, tuż przed jego śmiercią. – A ty? Gdzie chciałbyś mieszkać? Lub co chciałbyś robić?

Ociąga się trochę z odpowiedzią, tak jakby zżerał go wstyd przed przyznaniem się do tego.

– Tylko się nie śmiej. Jako nastolatek grałem w zespole. Pisałem piosenki, chciałem być jak Lou Reed… A jestem prawnikiem, więc chyba widzisz pewną różnicę.

– Prawnicy również mogą znaleźć czas na komponowanie.

Zaprzecza kręcąc głową.

– To nie jest jedynie kwestia czasu. Obierając jedną ścieżkę, jednocześnie wymazujesz pozostałe. Przypuszczam, że tak właśnie mają się sprawy.

Nie zdając sobie z tego sprawy, igra z naszym paktem. Na szczęście nie wspomina o narzeczonej ani nawet jej imienia. Wiem z doświadczenia, że niektórzy rzucają się, aby ci ją opisać w najdrobniejszych szczegółach, co w mojej ocenie jest niewybaczalnym brakiem taktu. Nie mam żadnego problemu, żeby poflirtować z żonatym lub zaangażowanym mężczyzną, lecz szczegóły dotyczące kobiety, z którą dzielą życie, zazwyczaj mnie odpychają, sprawiają, że staje się osobą zbyt rzeczywistą. Kobieca solidarność – przypuszczam.

Pijemy w ciszy, tym razem to on dolewa wina. Nagle dociera do mnie, że cały dzień nic nie jadłam i w głowie zapala mi się alarmowe światełko. Nie jest dobry pomysłem upijać się z nieznajomymi, choćby byli nie wiem jak przystojni… Można wyjść na namolną.

– Więc jesteś prawnikiem, który pisywał piosenki… O miłości?

Wybucha śmiechem, a jego wesołość jest zaraźliwa.

– To zależy, chociaż niektórzy twierdzą, że wszystkie piosenki mówią o miłości – mówi, puszczając do mnie oko.

– Chcesz, żebym ci się do czegoś przyznała? – Przysuwam się do niego i obniżam głos, tak jakbym miała mu zaraz wyznać jakiś straszny sekret. – Nienawidzę romantycznych ballad o złamanych sercach.

Patrzy na mnie uważnie, czuję, jak jego źrenice próbują wedrzeć się do mojego wnętrza.

– Kłamiesz – replikuje, co jest o tyle ciekawe, że jest to bodaj jedyna prawdziwa rzecz, jaką mu powiedziałam tego popołudnia.

Potrząsam głową. Przesuwam palcem wokół brzegu kieliszka.

– Nikt nie może nienawidzić piosenek o miłości.

– Ja tak – upieram się ze złośliwym uśmieszkiem. Zamierzam mówić dalej, lecz on mi przerywa.

– Nie. Wątpię, żebyś ich nienawidziła. Chociaż tak, wierzę, że napędzają twój strach…

Nie wiem, dlaczego tak mówi. Być może zachęcony przez wino lub też przeczuwa we mnie coś, czego nie chcę ujawnić.

– Strach?

Jesteśmy bardzo blisko jedno obok drugiego i nagle czuję dotyk jego palców na wierzchu mojej dłoni. Kontakt jest przelotny, odsuwam się natychmiast, jednak kiedy podnoszę wzrok, zauważam, że nadal przygląda mi się z wielką uwagą.

– Tak. Strach.

Chwytam kieliszek i odwracam wzrok w stronę szyby. Jest tak zaparowana, że muszę ją oczyścić dłonią, żeby móc spojrzeć na zewnątrz. Chłód szkła mnie uspokaja. Dostrzegam mokrą ulicę i wielkie kałuże na kamiennym chodniku. Już nie pada. To była tylko wiosenna burza, intensywna, lecz krótka. W dalszym ciągu wieje porywisty wiatr i na ulicy nie ma niemal nikogo. Tak samo jak w środku tawerny: jedynie kilku stałych bywalców przy barze gawędzących z właścicielem, on i ja. David i fałszywa Diana.

– Przestało padać – mówię, tak jakby to miało jakiekolwiek znaczenie.

Kątem oka widzę, że jego oczy szukają moich ust i wiem, że lśni w nich niebezpieczeństwo pocałunku. Czuje się śmieszna, bo zaczerwieniłam się jak podlotek, chociaż mam nadzieję, że on przypisze to działaniu wina. To nie tak, że nie chcę, żeby mnie pocałował. Dałabym wszystko, aby być prawdziwą Dianą, chociażby trwało to tylko tę jedną noc. Diana pozwoliłaby mu się pocałować i odpowiedziałaby mu tym samym, ona cieszyłaby się romantycznym nastrojem, który wypełnia tę scenę: deszcz, ciemna tawerna, serduszka wyryte na stołach. Ja nie potrafię. Minęło dużo czasu, od kiedy potrafiłam.

Niezamierzenie odchylam się do tyłu. Zaledwie kilka milimetrów, jednak okazują się wystarczające, aby porzucił swój zamiar. Przybiera uśmiech, który ma w sobie coś z poddania i chociaż wiem, że moment zagrożenia minął, czuję gwałtowną chęć opuszczenia tego miejsca. Oddalenia się od niego.

– Jesteś bardzo blada – mówi, zaniepokojony. – Dobrze się czujesz?

– Wydaje mi się, że trochę się przeziębiłam. Albo możliwe, że to wino, nie wiem.

Oddycham głęboko, bo jest oczywiste, że nieco mnie mdli.

– Muszę iść – oświadczam w końcu. – Moja przyjaciółka już pewnie na mnie czeka w hotelu.

Patrzy na zegarek i potakuje głową.

– Ja zostanę jeszcze chwilę. A! To na mój rachunek i żeby ci nawet nie przyszło do głowy próbować płacić.

Bierze butelkę i opróżnia ją do swojego kieliszka. Zniósł porażkę jak prawdziwy mistrz, uśmiecha się jak sportowiec, który zajął drugie miejsce po świetnym wyścigu i muszę przyznać, że poznałam mało mężczyzn zdolnych wyrażać spojrzeniem tego rodzaju smutną radość. Zdecydowanie muszę iść. Formułuję kilka grzecznościowych zdań, biorę płaszcz i wypadam na zewnątrz, jakbym się bardzo spieszyła, a właściwie jakbym rzeczywiście była Dianą, nieśmiałą i kochliwą, zamiast sobą i taką, jaka jestem naprawdę.

Patrzę, jak wychodzi, niemal biegnąc i przez moment przypomina mi zachowanie Kopciuszka, kiedy wybija północ. Nie ma dwunastej, a ona wypada stąd biegiem, jakby jej biały prochowiec miał się zaraz przemienić w prosty burnus. Nawet nie zdążyła go do końca włożyć, zarzuciła go tylko sobie na ramiona i uciekła. Całe to spotkanie ma jakąś nierealną atmosferę. Odkąd zdałem sobie sprawę z jej obecności na promenadzie, miałem wrażenie przebywania obok fikcyjnej postaci. Przynajmniej w codziennym życiu nie zwykłem spotykać kobiet z takim wdziękiem jak ta nieznajoma. Elegancka, o czarnych włosach do połowy pleców, kobieta, która kontemplowała fale, wydawała się jak wycięta ze starego czarno-białego filmu. Kiedy na nią spojrzałem, ponownie zdałem sobie sprawę, że to co z niej emanowało, to nie tylko styl, ale też piękno. Nie taka sztuczna atrakcyjność, która zamienia wszystkie kobiety w klony o mięsistych ustach i zadartych nosach. Nie przypomniała również w niczym mojej narzeczonej, mimo że przecież nikt nie może zaprzeczyć, że Olga jest ładna. Jest też silna swoją młodością, dobrym humorem i jest w naturalny sposób sympatyczna. Niemniej wokół tej kobiety była jakaś niemal tajemna aura, a jej spojrzenie było jednocześnie wyrozumiałe i przeszywające. Była pewna siebie, a nawet nieco wyniosła.

Dlatego też nie uwierzyłem w ani jedno słowo z tego, co później mi mówiła. My, mężczyźni, możemy być czasami głupkami, ale prochowiec od Prady i biżuteria, jaką miała na sobie, nie idą w parze z luksusami na jakie może sobie pozwolić trenerka z siłowni. Wszystko jedno – myślę – i tak już się pewnie więcej nie zobaczymy. Pojawiła się na mojej drodze jak objawienie i ulotniła chwilę później dokładnie w ten sam sposób. Ciekawe, że podczas rozmowy wydawała się czuć swobodnie, aż poczułem potrzebę dotknięcia jej. Przytulenia jej, żeby przekonać się, że była tam naprawdę.

Kończę wino jednym haustem i zdaję sobie sprawę, że wypiłem za dużo. Prawda jest taka, że nie jestem przyzwyczajony ani do picia przed kolacją, ani do spotkań z tajemniczymi nieznajomymi. De facto moje dzisiejsze zachowanie obnaża z całą mocą moje braki w praktyce, jeżeli chodzi o takie pojedynki. Od trzech lat jestem z Olgą, kobietą, z którą zaledwie za dwa miesiące wezmę ślub. Przez cały ten czas jestem jej absolutnie wierny i przenigdy nie planowałem, że mogłoby być inaczej. Nawet więcej, podążałem uczciwie prostą ścieżką, która zaprowadzi mnie do kościoła, gdzie odbędzie się nasz ślub. Do niedawna, a dokładnie do tego tygodnia, przyszłość – nasza przyszłość – była perfekcyjnie zaprojektowana i zorganizowana. I tak powinno być nadal – mówię to sobie z całą stanowczością. Niech sobie mój przyjaciel Miguel mówi, co chce, niech się dzieje, co chce, dookoła, czuję, że to co mnie dopadło w ostatnich dniach, to niedojrzały lęk, po części zrozumiały, skoro mam zrobić tak poważny krok. Dla mnie i dla mojego brata.

To przypomina mi, że o tej porze Alex i Olga powinni już byli wyjść z kina. Teraźniejsze zmartwienia wracają: mieć młodszego brata na utrzymaniu to odpowiedzialność, której wielu mężczyzn doświadcza dopiero w dużo starszym wieku. Ciężar jest jeszcze większy, gdy chodzi o dziecko „specjalnej troski” – termin dużo przyjemniejszy niż inne, jakimi go określano w trakcie dziesięciu lat jego życia. Wyjmuję telefon, żeby zadzwonić do Olgi, chcę się dowiedzieć, jak sobie radzą oboje beze mnie. Nikt nie odbiera, co jest relatywnie dobrym znakiem. Gdyby Alex miał jeden ze swoich, z dnia na dzień coraz rzadszych, ataków wściekłości, ona z całą pewnością odebrałaby komórkę natychmiast. Albo zadzwoniłaby do mnie sama, zanim ja to zrobiłem.

Wyciągam nogi i rozleniwiam się. Z jednej strony dobrze się czuję w tej tawernie, a z drugiej wiem, że czeka mnie całonocna impreza z Miguelem. Ten swego rodzaju wieczór kawalerski, ograniczony jedynie do nas dwóch, nie uśmiecha mi się w najmniejszym stopniu. Właśnie wtedy, gdy przekładam nogę nad grubą drewnianą poprzeczką, która podpiera stół od spodu, zauważam na podłodze jakiś przedmiot: coś twardego, w co uderzam stopą. Przysuwam go do siebie i schylam się, żeby go podnieść. Kiedy się prostuję, odkrywam dwie rzeczy: pierwsza – to, że jestem trochę pijany; a druga, to, że Kopciuszek zgubił nie kryształowy pantofelek, ale swój telefon komórkowy.

Zapewne wypadł z kieszeni jej prochowca, kiedy tak pośpiesznie wychodziła. W jakiś sposób wydaje się do niej nie pasować. Nie jest to nowoczesny telefon nowej generacji, jakiego można by się spodziewać u kogoś z jej klasą. Jest czarny, tani i funkcjonalny. Stary. Być może gdybym nie był trochę pijany, to nie przyszłoby mi do głowy w nim szperać. Na swoją obronę powiem, że nie zamierzałem szukać pikantnych szczegółów, ale znaleźć jakieś dane, które pozwoliłyby mi ją zidentyfikować i zwrócić aparat. Nie było nic, a ona nie powiedziała mi, w którym hotelu się zatrzymała. Tak naprawdę znałem tylko jej imię, rzekomy zawód i niewiele więcej. Nie myśląc dwa razy, zadzwoniłem na jej pocztę głosową i po wybraniu odpowiedniego klawisza przesłuchałem zachowane wiadomości.

O ile przy pierwszej mnie zamurowało, o tyle następne nie pozostały wcale w tyle. Wszystkie były nagraniami męskich głosów. Wszyscy mówili do niej per pani. Wszystkie niosły jakiś niemal seksualny ładunek. Szorstkie głosy, nazywające ją „panią”, błagały – tak, to właściwe słowo – o jedno z nią spotkanie. Jedna z wiadomości wydała mi się tak dziwaczna, że odsłuchałem ją dwukrotnie. Była nagrana tego popołudnia, zaledwie chwilę, zanim oboje znaleźliśmy się na promenadzie.

„O pani, mam nadzieję, że przyjmiesz mnie w swoim domu w tę niedzielę, na warunkach jakie mi przedstawiłaś. Wiem, że zasługuję na surową karę i jestem gotowy poddać się wszystkiemu, co pani uzna za stosowne. Padam do stóp”.

Gdy to słyszę, wypełnia mnie gorąco tak intensywne, że mam wrażenie, iż nieliczni klienci w barze muszą zauważyć moją gorejącą twarz. Wyłączam telefon, tak jakby mogli usłyszeć to co ja. Przełykam ślinę i usiłuję wsunąć telefon do kieszeni spodni, wtedy zdaję sobie sprawę, że mam erekcję, jakiej dawno już nie miałem. Oddycham głęboko. Później, nie mogąc się powstrzymać i wiedząc, że nie powinienem powtarzać błędu, wyciągam aparat ponownie, żeby odsłuchać wszystkie nagrane wiadomości. Jestem spocony. Podniecenie jest tak silne, że boję się, iż stracę na tym kontrolę.

Obraz tej tajemniczej kobiety, karzącej jednego z tych mężczyzn, wypełnia moją głowę zupełnie dla mnie nowymi fantazjami. Niepokojącymi.

Sześć dni wcześniej

Rozdział 2

Kiedy bierzesz pienistą kąpiel w subtelnym świetle świec, a delikatna melodia pieści twoje uszy, życie wydaje się bardzo proste. Możesz przymrużyć oczy i upajać się zapachem czystości unoszącym się nad wodą. Możesz wolno, jedną dłonią, pieścić swoje piersi, podczas gdy w drugiej trzymasz kieliszek szampana lub innego ulubionego napoju i pijesz małymi łykami, aby smakować jego świeżość. Możesz przesunąć tę drugą dłoń po swoim ciele w dół w linii prostej, aż znajdzie się w punkcie, który wywołuje w tobie uśmiech satysfakcji. Możesz cieszyć się tym cudownym doznaniem, kiedy nie istnieje wczoraj, ani jutro, ani przyszłość. Tylko dziś. Tylko teraz. Tylko ty.

Z zamkniętymi oczami próbuję oczyścić umysł i skoncentrować się na dotyku moich palców, które powoli przecinają linię wewnętrznej strony moich ud. Przyjemne i niezbędne preludium w rytm piosenki, którą rozpoznaję. Nie wiem, czy piosenkarka to miała na myśli, kiedy śpiewała o La vie en rose i nawet nie do końca rozumiem ten tekst, lecz dostosowuję pieszczoty do taktu i coraz bardziej zbliżam dłoń do mojej waginy, tak że kiedy moje palce w końcu zanurzają się w niej, życie wydaje się wieczną chwilą w różowym kolorze.

Piosenka kończy się, ale nie zwracam już uwagi na następną, koleją francuską balladę śpiewaną przez kobietę, która, sądząc po tonie głosu, rozpacza po utraconej miłości. Nie mogę powstrzymać się od uśmiechu, podczas gdy masuję te ukryte usta. Tyle smutku, tyle słów o sfrustrowanej miłości, tyle porzuconych kobiet, które płaczą, nie wiedząc, że same mogą tę samotność zabarwić radością. Uważnie i powoli podążam, ciesząc się z góry na rozkosz, która nadejdzie, kiedy dosięgnę tego malutkiego guziczka, który jest taki odległy i opiera się przed odkryciem. Czasem wydaje się nawet chować, lecz palce niestrudzenie szukają go pomiędzy pełnymi niedomówień wargami. Tak… jest tu. Moje ciało wygina się lekko w łuk, kiedy rejestruje ten kontakt i przestaję na moment, smakując ten słodki prąd stymulujący całe moje ciało. Zbliżam kieliszek szampana do ust i biorę długi łyk; bąbelki przelatują przez moje gardło, odstawiam pusty kieliszek obok nakrycia.

Nie muszę nawet pstrykać palcami. W jednej chwili on jest tutaj, na kolanach obok wanny. Unika patrzenia mi w oczy i ogranicza się do napełnienia kieliszka ze spuszczonym wzrokiem, nic nie mówiąc. Jego postawa wyraża tyle służalczości, ile oczekiwałoby się od rzymskiego niewolnika, chociaż jego ciało bardziej predysponowałoby go do walki na arenie. Ciało gladiatora do pary z młodzieńczą twarzą o ciemnych oczach i idealnych brwiach. Już co najmniej od pół godziny czeka w pogotowiu, kiedy jego usługi będą potrzebne. Przedtem, podczas gdy udawałam, że czytam, przygotował kąpiel o odpowiedniej temperaturze, zapalił świece, podał szampana, nastawił muzykę i usunął się w kąt, gdzie pozostał przez cały ten czas. Przyznaję, że udawałam czytanie, bo okazało się niemożliwe skoncentrowanie się na jakiejkolwiek książce z takim męskim egzemplarzem krzątającym się po domu, niemal całkowicie nago. Jeszcze można było dostrzec ślad kąpielówek, leciutko jaśniejszy pas, który uwypuklał wspaniałe pośladki, twarde jak skała, które przechodziły w długie i mocne nogi, owłosione w rozsądnym stopniu. Nie ma to jak dobry tyłek i dobre nogi, coś, o czym zapomina wielu mięśniaków z nieproporcjonalnymi klatami i kończynami jak patyczki.

Przez samo patrzenie na niego klęczącego, kontemplowanie tych oczu, które nie śmieją spojrzeć wprost na mnie, czuję falę podniecenia torującą sobie drogę przez pianę i wstrząsającą moim ciałem. Mój palec serdeczny zaczyna się ruszać, rysując koncentryczne kręgi na łechtaczce, podczas gdy przysuwam wierzch drugiej dłoni do jego policzka. Potem pieszczę w roztargnieniu kontur jego ust, kreśląc te same kręgi, jakie czuję w moim wnętrzu. I kiedy czuję już, że orgazm jest blisko, kiedy widzę, że całą sobą prawie osiągnęłam ten wspaniały moment, zmuszam go, by otworzył usta i wkładam swoje palce pomiędzy jego wargi, a on przyjmuje je ciepłem żądnym dotyku. Chciałabym otworzyć oczy, aby móc to zobaczyć, jednak rozkosz jest tak intensywna, że mi się nie udaje. Orgazm, nawet najbardziej wykalkulowany, zawsze zostawia mnie bez tchu i zaskoczoną, tak jakby moje ciało doświadczało go po raz pierwszy. Trwam w milczeniu, a uda więżą moją prawą rękę, tak jakby nie chciały pozwolić jej się wymknąć.

On wie, co ma robić. Po ostatnim pocałunku, złożonym na moich palcach, bierze ręcznik i spokojnie oczekuje, aż ja wyjdę z wanny. Nie każę mu długo czekać i korzystam z jego pieszczot przez ręcznik. Wiem, że i on się nimi rozkoszuje, nie ma zbyt wiele momentów, w których pozwalam mu się dotykać. Robi to z wyczuciem, jednak doskonale czuję jego mocne dłonie przebiegające po moim ciele. Te same, które po skończeniu swojej pracy, pospieszą zaraz, aby okryć mnie szlafrokiem, żebym się nie przeziębiła. Następnie on wraca do swojej normalnej pozycji na klęczkach, kilka kroków za mną.

Wychodzimy z łazienki i przechodzimy do pokoiku, który służy mi za przedpokój. To mała przestrzeń, w której umieściłam jeden z najpiękniejszych mebli, jakie znajdują się w całym domu: modernistyczną toaletkę z ciemnego rzeźbionego drewna z trzema lustrami, jednym największym pośrodku i dwoma bocznymi. Wszystkie trzy formują półokrąg obrazów, to bardzo praktyczna rzecz, kiedy kobieta chce wiedzieć co dzieje się wokół niej. Po obu stronach kolumny zamkniętych na klucz szufladek skrywają mnogie i różnorodne niespodzianki. Ciekawe przedmioty, które Alberto i ja kolekcjonowaliśmy przez lata. Nikt nie domyśla się nawet, jak wielką fantazję wkładają w swoją pracę wynalazcy narzędzi wywołujących tę mieszaninę rozkoszy i bólu, władzy i uległości. Zanim siadam na stołku naprzeciw centralnego lustra, otwieram trzecią szufladkę od prawej i wyciągam z niej hebanowe pudełeczko. Nie muszę zerkać kątem oka, ponieważ boczne lustro oferuje mi perfekcyjny podgląd tego nagiego mężczyzny. Na jedną krótką chwilę w jego oczach rozbłyska nadzieja. Uśmiecham się w środku i siadam, nie zaszczycając go choćby jednym spojrzeniem.

Kiedy przyglądam się swojemu odbiciu w szkle, nie mogę powstrzymać uśmiechu dumy, jaki ukazuje się w moich oczach. Oto ja, po oczyszczającej kąpieli, z rozpuszczonymi włosami niczym Ewa w swoim raju. Być może wyda się to nieco pretensjonalne, kiedy powiem, że postrzegam siebie jako piękną, ale uważam, że bycie niegdyś brzydkim kaczątkiem uprawnia mnie do tego. Te, które urodziły się ładne, te, które słyszały takie zachwyty od dziecka, nie mogą przypisać sobie takiej odwagi. Nawet mnie samą zaskakuje to, że pominąwszy pewne niedoskonałości, a może właśnie dzięki nim, jestem obiektywnie patrząc, atrakcyjną trzydziestodwuletnią kobietą. Mówią mi to spojrzenia mężczyzn i również niektórych kobiet niezdających sobie sprawy z tego, że ich zawiść sprawia, iż czuję się jeszcze piękniejsza. Jednak nade wszystko mówią mi to moje własne oczy: nie ma bardziej bezlitosnego krytyka dla siebie jak kobieta, obserwująca się bez najmniejszego śladu dobrotliwości. Jasne, że piękno tego obrazka nie zależy wyłącznie ode mnie, tej bezwstydnie przeglądającej się Ewy, ale również od Adama, młodego Adama o szerokich barkach trwającego u mego boku. Co go czeka w najbliższych godzinach zależy wyłącznie od mojej woli – rozmyślam, czesząc włosy w milczeniu. Jeżeli będę miała ochotę, mogę go wyrzucić, odesłać do domu i zaakceptuje to bez szemrania. Jeżeli, przeciwnie, będę chciała, żeby został, włoży całe swój wysiłek w dostarczenie mi satysfakcji. On wie, że obie sprawy zależą równie mocno od jego zachowania jak od mojego kaprysu. I to właśnie budzi największe pożądanie: w świecie, gdzie mężczyźni powinni decydować, wykazywać inicjatywę, ja oferuję im wyzwalającą rozkosz ślepego posłuszeństwa. Nie byle komu, rzecz jasna, wybieram ich dość uważnie. Tego Adama – nie trzeba tu wymieniać jego prawdziwego imienia – spotkałam sześć miesięcy temu, chociaż oczywiście znałam go wcześniej. Nigdy nie byłam fanką piłki nożnej, ale podziwiałam te nogi goniące absurdalnie w ślad za piłką niejeden raz na ekranie telewizora. Dwadzieścia cztery lata, ciało wyrzeźbione prawdziwym sportem, a nie sztuczne mięśnie, jakie dają intensywne treningi na siłowni, i tatuaż na lewym ramieniu niespełniający zupełnie swojej funkcji, to znaczy przydania mu wizerunku niegrzecznego chłopca, za którego chciał uchodzić, kiedy go sobie robił. Gdybyż kibice drużyny piłkarskiej, w której gra, mogli go teraz tak zobaczyć… Przy doborze niewolnika ważne jest, by również zależało mu na dyskrecji, to dużo rzeczy upraszcza i sprawia, że czuję się bardziej wyluzowana i spokojniejsza. Mój Adam, co oczywiste, miał już wcześniej wielorakie doświadczenia seksualne. Wystarczyło, że spojrzał na jakąkolwiek dziewczynę, a ona oddawała się mu z oszałamiającą łatwością. Były zazwyczaj w jego wieku lub nawet młodsze, niezależne i niedoświadczone, napastniczki z przymierzalni, które rozsądnie wolały sportowców niż piosenkarzy czy innych celebrytów dotkniętych syndromem metroseksualności. Bardziej zależało im na opowiadaniu później o swoich podbojach, niż na czerpaniu faktycznej rozkoszy w trakcie, więc on ograniczał się jedynie do tego, żeby dojść. Wszystko było równie proste, jak zupełnie pozbawione znaczenia. Ja otworzyłam przed nim cały świat możliwości, które on zaakceptował z mieszaniną strachu i podniecenia. Na początku jest zawsze tak samo, wydaje im się, że to zabawa, fantazja, jednak później niektórzy orientują się, że to co im proponuję, to coś więcej: styl życia, sposób doświadczania seksu. I tylko tacy jedynie mnie interesują. Wiele wieków utwierdziło mężczyzn w przekonaniu, że ich przyrodzenie przyznaje im władzę absolutną nad kobietami. No więc, nie tak to wygląda… Przynajmniej w moim wypadku. Jego członek należy do mnie. Myślę, że teraz on już to wie, bez najmniejszych wątpliwości, patrząc na ten jedyny element ubioru – o ile można tak nazwać to coś, co przykrywa jego nagość.

Klęczy dalej i pozostaje w milczeniu, nie podnosząc wzroku i pożądając mnie z czcią i szacunkiem. Odwracam się i przyciągam go do siebie. Pozwalam, aby jego język pieścił mój wzgórek, podczas gdy ja wbijam paznokcie w te ramiona z kamienia. Kieruję jego głowę na moje uda i kładzie ją tam w przepięknej pozie. Lustra toaletki odbijają tryptykiem obsceniczną pietę.

– Jak minął tydzień? – pytam niskim głosem.

– Tęskniłem za tobą – mruczy i teraz owszem, spogląda na mnie z oddaniem, jakiego oczekuje się od dobrego uległego. Wiem, że chce mnie o to zapytać, że czeka, żebym uczyniła ten gest, który wyzwoli go z wątpliwości i od ucisku.

– Było ciężko? – Muskam stopą plastikową nasadkę, która więzi jego penis. Wiem, że nie nosił jej cały czas, byłoby to niemożliwe do ukrycia przed kolegami w szatni, jednak obiecał nakładać ją po każdym treningu i nie zdejmować do spania.

– Nic nie jest ciężkie, jeżeli czyni cię szczęśliwą.

– Nie kłam mi. Nienawidzę przesadzonego teatru.

Patrzy na mnie obrażony.

– Nigdy bym cię nie okłamał. Wiesz przecież.

Wiem, ale uwielbiam kiedy mi to mówią. Wyciągam rękę w stronę hebanowej szkatułki, którą wyjęłam z szufladki. Znajduje się w niej klucz, który może uwolnić jego członek jeżeli taka będzie moja wola. Klucz jest zawieszony na cieniutkim łańcuszku, poruszam nim przed jego oczami, tak jakbym chciała go zahipnotyzować. On nie może się powstrzymać i wodzi za nim oczami.

– Wiesz, dlaczego ci to założyłam, prawda?

Przytakuje po części pogodzony, a po części przestraszony. Jego bezbronny, umęczony wygląd jest dla mnie urzekający. Chociaż on jeszcze o tym nie wie, tej nocy otworzę tę plastikową klatkę, która go uciska. Moje seksualne pragnienie zostało na dziś zaspokojone, jednak on też zasługuje na satysfakcję.

– Powiedz to na głos.

– Żebym był ci wierny. Żebym cię nie oszukał nawet masturbując się.

Uśmiecham się.

– I żebyś zrozumiał, że on – mówię, muskając gołą stopą jego uwięziony członek – należy tylko do mnie.

Czerwieni się. Ciągle jeszcze rumieni się w obliczu takich zdań i tonu mojego głosu. I ten kolor malujący jego policzki przydaje mu czarującego uroku. Nieodpartego. W tym momencie decyduję, że dziś w nocy zabiorę go do łóżka. Wiem, że jest wiele domin, które nie uprawiają seksu ze swoimi uległymi, jednak mnie zawsze wydawało się to głupotą charakterystyczną dla westalskich dziewic, zgorzkniałych i niepewnych.

Żaden nie weźmie mnie tak jak Alberto, wiem to, lecz wiem równie dobrze, że Alberto za nic w świecie nie chciałby widzieć, jak zamieniam się w zasuszoną wdowę. On, który nauczył mnie korzystać z seksu jak nikt, przewróciłby się w grobie, gdyby się dowiedział, że moje ciało marnuje się za życia.

Zawieszam Adamowi łańcuszek z kluczem na szyi i lekko za niego pociągam. On wie, że ma za mną pójść. Uśmiecha się, chociaż wciąż ma wątpliwości. To właśnie jest najlepsze. Jestem zadowolona, że poznał mnie już na tyle, aby wiedzieć, że nic nie bierze za pewnik. Podnosi się, chociaż nadal idzie o krok za mną podczas, gdy prowadzę go do sypialni. Mojego prywatnego królestwa. Niewielu ma tutaj prawo wstępu i mój Adam wie, że jest jednym z nielicznych wybrańców.

Okna oferują widok nocnej Barcelony: migoczące światła spływające z góry aż do morza. Mój dom, dom kupiony przez Alberto dla nas obojga, znajduje się na Tibidabo i w moim pokoju mam czasem wrażenie, że całe miasto leży u moich stóp. Kiedy byliśmy razem, lubiłam kontemplować ten widok, byliśmy jak właściciele wysoko położonego zamku. Teraz, kiedy zostałam sama, raczej mnie on deprymuje. Sprawia, że czuję się jeszcze bardziej oddalona, tak jakby świat toczył się beze mnie, a ja ograniczałabym się jedynie do oglądania go z daleka.

Podchodzę do okna i zaciągam zasłony. Pokój tonie w ciemności, więc zapalam delikatne światełko znajdujące się obok wezgłowia z kutego żelaza, które wieńczy moje łóżko.

– Będę dla ciebie miła.

Ściągam mu łańcuszek z szyi i kładę na jego dłoniach. Jest zdenerwowany, z trudem udaje mu się trafić i włożyć klucz do malutkiej kłódki. Jego niezręczność jest wręcz zabawna, a klucz ląduje na podłodze.

– Skoro nie potrafisz jej otworzyć to może byłoby lepiej, żebyś ponosił ją jeszcze przez tydzień…

Celuje ponownie, a trzask oznajmia, że jego niedola się skończyła. Znów jest kompletnym mężczyzną. Moim mężczyzną. Tym, który tej nocy da mi całą rozkosz, jaką może mi zaoferować w łóżku mojej prywatnej sypialni.

Nazywam się Irene Beltrán, mam trzydzieści dwa lata, i minęło już kilka, od kiedy odkryłam, co lubię w seksie i w życiu. Miałam szczęście, mogąc liczyć na cudownego mistrza, który umarł wcześniej, niż ktokolwiek mógłby przewidzieć. Dałabym wszystko, żeby tylko to się nie stało, żeby móc w dalszym ciągu cieszyć się jego obecnością, jego witalnością i namiętnością jako kochanka. Jednak ponieważ los poskąpił mi tego czego najbardziej pragnęłam, nie będę odrzucać tego, co mnie czyni szczęśliwą.

Mimo że dla wielu te rzeczy są przykładem czystej perwersji.