Korekta

Barbara Cywińska

Zdjęcie na okładce

© tadijasavic/Shutterstock

Tytuł oryginału

Two Wrongs, One Right

Copyright © 2013 by Katee Robert.

This translation published by arrangement with Entangled Publishing, LLC through Rights Mix.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4923-0

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Moim fanom. Bardzo dziękuję Wam za wsparcie.

Na tę książkę czekaliście!

Rozdział 1

Nie dam rady. – Chelsea Callaghan osunęła się głębiej na przednie siedzenie swojego samochodu i przycisnęła telefon do ucha. – Dlaczego w ogóle dałam ci się przekonać, do cholery?

Danielle zaśmiała się, jak wtedy gdy Chelsea po raz pierwszy pokazała jej zaproszenie na ślub.

– Ponieważ zostałaś zaproszona i musisz wreszcie skończyć z byłym, żeby ruszyć dalej.

Gdyby to było takie proste. Nic, co się z nim wiązało, nie było proste.

– A jeśli to nie on mi je przysłał?

– Ach, daj spokój. To nie jest światowy spisek. Ten dupek próbuje się z tobą drażnić. Pokaż mu, gdzie jego miejsce, i zamknij temat.

Chelsea otworzyła usta, żeby powiedzieć Danielle prawdę – dlaczego przejechała całą drogę z Seattle, żeby skonfrontować się z duchem z przeszłości. Ale nie była w stanie wypowiedzieć słowa. Zbyt wiele lat milczała, żeby nagle zacząć mówić.

– Daj spokój, Chels. Kręcisz się w kółko. Gdybyś nie chciała jechać, nie tkwiłabyś teraz na parkingu i nie próbowałabyś przekonać sama siebie, że to bez sensu. Siedziałabyś mi na głowie.

Jej najlepsza przyjaciółka znała ją naprawdę dobrze. Chelsea już prawie zdołała sobie wmówić, że popełniła błąd, ale sięgnęła jeszcze po telefon w nadziei, że Danielle ją poprze.

– Popełniam błąd. Ja to po prostu wiem.

– Może. Nie przekonasz się na pewno, dopóki nie wejdziesz do środka. Cholera, Chels, pokój w hotelu jest już opłacony na jedną dobę. W najgorszym razie zamkniesz się w pokoju, zamówisz posiłek i nadrobisz serialowe zaległości. Po prostu wysiądź z samochodu.

Chelsea wyjrzała przez przednią szybą. Omiotła wzrokiem rozległy teren i olbrzymi hotel, który miała bezpośrednio przed sobą. Budynek sam w sobie nie był szczególnie przerażający, ale Chelsea wiedziała aż za dobrze, co czekało ją ze strony jego mieszkańców. Hotel mógł sobie być wielki, ale gdy chodziło o niego, nawet całe miasto robiło się małe.

Wystarczyło, że znalazła się w pobliżu, i już niemal poczuła znajomy uścisk w piersiach – ten sam, który kiedyś tak mocno ją do niego przyciągał. Może to było złudzenie, ale ta iskra wciąż nie zgasła. Potarła klatkę piersiową wierzchem dłoni, przysięgając sobie, że nie da się więcej ponieść wyobraźni.

Nie mogła ufać temu człowiekowi.

Znów włożyła kluczyk do stacyjki.

– Wracam do domu.

– Nie możesz.

– Słucham?

– Słyszałaś. Mam dzisiaj gościa, który zostanie na noc, i zamierzam wdrożyć nakaz nagości.

W głosie Danielle nie było słychać cienia wyrzutów sumienia. Przeciwnie, brzmiała zdecydowanie radośnie, chociaż Chelsea nie wiedziała, czy Danielle śmieje się ze zmyślonego nakazu nagości, czy z jej obecnej sytuacji.

– Nie ma czegoś takiego, jak nakaz nagości.

– Owszem, jest, i wchodzi w życie, zawsze kiedy w pobliżu znajduje się facet z tak seksownym tyłkiem jak Siergiej.

Chelsea wzruszyła ramionami.

– Nie znudziło ci się jeszcze wkurzanie ojca?

Ojciec Danielle był generałem z czterema gwiazdkami. Stwierdzenie, że najlepsza przyjaciółka Chelsea miała problem z szanowaniem autorytetów, byłoby o wiele za delikatne. Między innymi dlatego tak dobrze się ze sobą dogadywały. Chelsea podziwiała Danielle za to, że całkowicie lekceważy zdanie ojca – i kogokolwiek innego. Kiedy przebywała z Danielle, czuła się trochę mniej sobą, a za to trochę bardziej wolna.

– Chyba nigdy mi się nie znudzi. A teraz mówię po raz ostatni, żebyś ruszyła cztery litery i poszła do tego hotelu. Jesteś tam z konkretnego powodu i nigdy sobie nie wybaczysz, jeśli tego nie skończysz. Ja zamierzam uprawiać seks na blacie w kuchni.

Rozłączyła się, zanim Chelsea zdążyła odpowiedzieć. Chelsea z westchnieniem wrzuciła telefon do torebki. W tym momencie fakt, że Danielle zamierzała uprawiać seks w miejscu, na którym Chelsea jadła, nie wydawał się poważnym problemem.

Chelsea utkwiła wzrok w wejściu do hotelu.

– Dam radę.

Z samochodu wypchnął ją nagły przypływ brawury, ale nie mogła się powstrzymać przed przyciśnięciem do piersi torebki, tak jakby to była tarcza od Prady. Gdy zastukała obcasami o beton, natychmiast pożałowała, że nie ma na nogach płaskich butów. W tej chwili naprawdę wolałaby nie akompaniować sobie własną ścieżką dźwiękową, złożoną z kolejnych stuków, które zsynchronizowały się z rytmem coraz szybciej bijącego serca.

Nikt nie zagrodził jej drogi – zresztą i tak bała się tylko spotkania z Nathanem – więc ruszyła w stronę frontowych drzwi. Chociaż myślami była gdzie indziej, musiała docenić piękno wystroju, w którym dominowały rustykalne tony. W korytarzu królowały odsłonięte drewniane stropy i ciemne belki. Chelsea nie miała pewności, kiedy hotel powstał, ale wszędzie pachniało świeżo ściętym drewnem. To miejsce dobrze nadawało się na wesele. Zbyt duży kominek pobudził do pracy jej wyobraźnię i korciło ją, żeby chwycić aparat. Ale sama nie zdecydowałaby się na wesele w tym hotelu.

Rozbawiła ją ironia kryjąca się w tej myśli.

– Przyjechałaś.

Na dźwięk tego głosu poczuła lodowate dreszcze wzdłuż kręgosłupa. Dostała gęsiej skórki.

Obróciła się błyskawicznie, natychmiast zapominając o konieczności zachowania zimnej krwi, i zachwiała się na zbyt wysokich obcasach. Złapał ją. Zawsze zdążał w samą porę – aż do samego końca. Powoli, tak powoli, że myślała, że śni, ponieważ to nie mogło się dziać naprawdę, podniosła wzrok utkwiony do tej pory w jego klatce piersiowej.

Gdzieś w głębi duszy czuła małostkową nadzieję, że czas odcisnął na nim swoje piętno. Że może przytył albo wyhodował sobie przetłuszczoną czuprynę, albo przydarzyło mu się jeszcze coś innego, to samo, co innym kolegom z rocznika.

Oczywiście nie miała tyle szczęścia.

Nathan Schultz wyglądał nawet lepiej, niż wtedy gdy widziała go ostatnim razem. Zmężniał. Jako osiemnastolatek nie miał takich mięśni, jak te, które teraz czuła pod dłońmi. Z pewnością nie był również taki szeroki w barach. Raczej by to zapamiętała. Na wspomnienie tego, jak dobrze czuła się w jego ramionach, stanęło jej serce, instynktownie znów wtopiła się w Nathana, zupełnie tak samo jak tyle razy w przeszłości.

Gdy zdała sobie sprawę, że wije się przy nim jak kociak w oparach kocimiętki, gwałtownie oderwała ręce od jego piersi.

– Co tu robisz?

Uniósł tylko jedną brew – coś, czego Chelsea nigdy nie opanowała, chociaż wielokrotnie próbowała. Oczywiście nigdy nie przyznałaby się, że chce się tego nauczyć, ani osiem lat temu, ani teraz.

– To wesele mojego brata – powiedział. – Jak miałoby mnie tu zabraknąć?

W świetle tej odpowiedzi jej pytanie wydało się śmiesznie. Cofnęła się o krok, zmuszając Nathana, by zdjął ręce z jej ramion. Wmówiła sobie, że wcale nie czuje na skórze śladów po jego palcach, ale i tak błyskawicznie pochłonęły ją groźne wspomnienia. O jego rękach na jej ciele, wargach całujących szyję, głosie, który otulał ją całą, gdy Nathan mówił, jak bardzo ją kocha. Z najwyższym trudem zapanowała nad przeszywającym dreszczem.

Skup się na tym, po co tu przyjechałaś.

Przycisnęła mocniej torebkę, szukając pocieszenia w znajdujących się w niej dokumentach.

– Wiesz, co mam na myśli. Dlaczego stoisz w lobby?

– Może czekam tu na ciebie.

Zadrżała, chociaż nie wiedziała, czy ze strachu czy z powodu czegoś bardziej… rozkosznego.

Wyrzuciła z głowy tę myśl. Nie powinna się tak czuć. Po tym, co Nathan zrobił, jego męska szczęka – jak zawsze wspaniale wyprofilowana światłem – nie powinna już wywierać na niej żadnego wrażenia. Może nie udało jej się wykorzenić podobnych myśli tak gruntownie jak chciała, ale była na tyle mądra, żeby im nie ulec.

Fakt, że jednak właśnie uległa, stanowił najlepszą odpowiedź na pytanie, które zadawała sobie przez całą drogę.

Nie, jednak nie była w stanie tego zrobić.

Dojście do drzwi frontowych wymagałoby zrobienia jedynie paru kroków. Z dziecinną łatwością mogłaby po prostu uśmiechnąć się i wymyślić jakieś kłamstwo o tym, że zapomniała wziąć telefon z samochodu. Dwa lub trzy kolejne kroki wystarczyłyby, żeby znaleźć się na parkingu i uwolnić od zalewu sprzecznych emocji, które wywołał w niej widok Nathana. Mogła wybrać najłatwiejsze wyjście, wysłać e-mail z tym, co chciała mu przekazać.

– Nathan?

Chelsea zamarła, gdy nagle zbliżyła się do nich uśmiechnięta drobna blondynka. Miała świeżą, promienną urodę dziewczyny z sąsiedztwa – o takich kobietach mówi się, że są stworzone na żony. Chelsea poczuła przypływ gorącej fali zazdrości, gdy nieznajoma zatrzymała się koło Nathana i trąciła go ramieniem.

– Przedstawisz mnie swojej przyjaciółce?

Nathan uśmiechnął się i tylko w ten sposób ostrzegł Chelsea przed tym, co miało zaraz nastąpić.

– Elle, poznaj Chelsea. To moja żona.

Moja żona. Nathan nie potrafił ukryć zadowolenia, które sprawiło mu wypowiedzenie tych dwóch słów. Chelsea nawet cofnęła się o krok, chociaż Nathan nie wiedział, dlaczego go to zaskoczyło. Już raz od niego uciekła i było bardzo prawdopodobne, że zrobiłaby to ponownie.

Ale tym razem Nathan zamierzał uciec się do wszelkich nieuczciwych chwytów, żeby ją zatrzymać.

Nie wierzył, że Chelsea przyjedzie. Zaproszenie jej na ślub to był desperacki plan, ale jakimś cudem po raz pierwszy od ośmiu lat znalazła się z nim w tym samym pokoju. Stała z wysoko uniesioną brodą, z głowy spływały jej fale rudych włosów, których nigdy nie umiała doprowadzić do porządku. W szkole średniej Chelsea nienawidziła swoich włosów, były ewenementem w jej rodzinie blondynów i brunetów. Ale Nathan zawsze widział w nich fizyczną reprezentację palącego się we wnętrzu Chelsea ognia – ognia, który dziewczyna ukrywała przed wszystkimi oprócz niego.

Wydoroślała, wyostrzyły jej się rysy twarzy, a wściekły rudy kolor włosów nieco ściemniał, co prawdopodobnie bardziej jej odpowiadało. Miała idealną, kształtną figurę gwiazdy filmowej z lat pięćdziesiątych. Nathan zawsze przedkładał ten typ sylwetki nad patykowaty ideał, do którego dążyło tak wiele kobiet. Ale tak naprawdę i tak nie potrafiłby sobie wyobrazić, jak mógłby przestać pożądać Chelsea, niezależnie od tego, jak bardzo by się nie zmieniła od momentu ich ostatniego spotkania.

Wypełniły go sprzeczne uczucia. Pożądanie. Gniew. Wina. Teraz, gdy miał możliwość, by znów jej dotknąć, porozmawiać, nie mógł uniknąć prawdy, która stanęła między nimi.

Spieprzył sprawę. Całkowicie. A ona odeszła, zanim zdążył cokolwiek naprawić.

Gdyby mógł cofnąć czas i postąpić inaczej, na pewno by tak zrobił, ale było już za późno, żeby zmienić los. Pozostało im tylko przepracowanie problemów w nadziei, że mają jeszcze jakąś szansę.

Elle chwyciła go za ramię.

– Przepraszam, ale musiałam się przesłyszeć. Mogłabym przysiąc, że powiedziałeś żona.

– Nie, on tylko…

– Bo tak powiedziałem.

Chelsea wydała z siebie zdławiony odgłos. Ewidentnie nie chciała, żeby ten drobny szczegół wyszedł na jaw. Dobra, chrzanić to. Czy chciała to przyznać, czy nie, należała do niego od chwili, gdy razem wyrwali się do Hitching Post, gdzie on włożył jej na palec pierścionek za dwadzieścia pięć centów.

– Rozumiem. – Elle otworzyła niebieskie oczy nieco zbyt szeroko. – Ja, hm… – Odchrząknęła i wyciągnęła rękę. – Cześć. Biorę ślub ze starszym bratem Nathana, a więc chyba będziemy spokrewnione.

Chociaż nie ulegało wątpliwości, że Chelsea chciała pobiec do najbliższego wyjścia, była organicznie niezdolna do robienia scen. Zawsze tego nienawidził, ale teraz nagle zależała od tego jego przyszłość.

Ogarnęło go jeszcze większe poczucie winy. Przez całą szkołę średnią Chelsea zawsze walczyła o zachowanie twarzy, a przynajmniej jakichś pozorów. Robili tak wszyscy Callaghanowie, ale u niej osiągnęło to neurotyczny wymiar. Starsza siostra Chelsea nigdy nie popełniała błędów, ani w wyborze kariery, ani męża. Zamiast buntować się jak każde normalne dziecko aż do znalezienia własnej ścieżki, Chelsea zabiła w sobie niemal wszystko, by uszczęśliwić rodzinę.

A potem spotkała jego. Nathan doskonale wiedział, że nie pasuje do modelu życia, które Callaghanowie zaplanowali dla córki, ale i tak wpadł po same uszy. A ona odwzajemniła jego miłość. Dopiero gdy zdali sobie sprawę, że muszą być razem, Chelsea postawiła się rodzinie. Czuł się zaszczycony, że to zobaczył, chociaż po jej twarzy spływały łzy i ochrypła od krzyku.

Zrobiła to dla niego – dla nich – ale na końcu i tak okazało się to bez znaczenia.

Chelsea uścisnęła dłoń Elle i nawet zdobyła się na uśmiech.

– Gratulacje. Gabe jest wspaniałą osobą.

– Owszem. – Elle odwzajemniła uśmiech, chociaż wciąż wydawała się odrobinę zdziwiona. – Już się zameldowałaś? Jestem pewna, że organizatorka wesela, która przy okazji jest moją najlepszą przyjaciółką, zaplanowała wszystko w najmniejszych szczegółach, ale i tak chciałbym znaleźć trochę czasu, żeby poznać cię nieco lepiej. – Rzuciła spojrzenie w stronę Nathana. – Nathan niezbyt wiele nam o tobie powiedział.

Ponieważ to on musiał nieść ten ciężar. I dlatego, że samo myślenie o Chelsea, nie mówiąc już o mówieniu, przyprawiało go o fizyczny ból. Ich przeszłość była otwartą raną, która nigdy do końca się nie zagoiła. Ostatnio czuł, jakby w tę ranę wdało się zakażenie, ból w środku wciąż się pogarszał, aż w końcu osiągnął taki stopień, że Nathan musiał coś z nim zrobić.

Chelsea przesunęła się i spojrzała na Nathana.

– Nie jestem pewna…

Zamierzała uciec. Nie musiała nawet o tym mówić głośno. Miała to wypisane na twarzy. Miał ochotę na nią nawrzeszczeć, wyrzucić z siebie słowa, które trzymał w ukryciu przez te wszystkie lata, a potem przyszpilić do najbliższej ściany i przypomnieć jej, jak doskonale do siebie pasowali. Zawsze miał tylko jeden sposób na przezwyciężenie jej barier – zmuszał ją do zmierzenia się z pożądaniem. I miał wielką ochotę jej w tym pomóc.

Była to dokładnie część jego planu.

Nathan podszedł o krok i położył jej ręce na ramionach.

– Pomogę jej się rozgościć – zapewnił Elle.

Chelsea wyprostowała się i zesztywniała, ale niepewny uśmiech ani na chwilę nie zniknął z jej twarzy.

– Jestem pewna, że znajdziemy czas, żeby porozmawiać w trakcie weekendu.

Elle przeskoczyła wzrokiem z Chelsea na Nathana.

– Oczywiście. Do zobaczenia.

Ledwo Elle zniknęła im z oczu, Chelsea odepchnęła Nathana, mierząc go gniewnym spojrzeniem bursztynowych oczu.

– Co ty robisz? Dlaczego jej to powiedziałeś?

No dobra, nie planował od razu wypaplać wszystkiego Elle, ale Chelsea zawsze odbierała mu resztki samokontroli. Tylko że tym razem nie zamierzał wypuścić jej bez walki.

– Kiedy to prawda. Ty, Chelsea Callaghan, jesteś moją żoną.

– Przestań – syknęła, rozglądając się dookoła, jakby jej rodzina miała nagle wyskoczyć z krzaka. – Proszę przestań tak mówić.

– Jest już za późno, żeby to odkręcić. Do cholery, jest nawet za późno, żeby uciec. Elle wszystko mówi Gabe’owi i nie myśl, że on nie będzie chciał ci zadać kilku pytań.

Gwałtownie przytknęła rękę do piersi, mrużąc oczy.

– Nie ośmieliłby się.

– Znasz mojego brata. Zastanów się tylko.

To nie była prawda. Gabe i Nathan byli już dorośli i szanowali nawzajem swoją prywatność. W każdym razie w większości przypadków. Jeśli Nathan powiedziałby starszemu bratu, żeby się nie mieszał, Gabe by go posłuchał. Tego Chelsea nie mogła wiedzieć, ale plany Nathana nie pozwalały mu zdradzić, że przez te osiem lat sporo się zmieniło.

Zmarszczyła brwi.

– Dla mnie to już przeszłość. Poza tym Gabe nigdy mnie nie znajdzie. Tobie się nie udało.

Prawdopodobnie nie był to najlepszy moment, żeby jej przypomnieć, że on jakoś dał radę wysłać jej mailem zaproszenie na ślub. Nie należało również przyznawać się, że poszukiwania – rozpoczęte po powrocie z podstawowego szkolenia – zajęły mu mniej niż cztery tygodnie. Trzymał się od niej z daleka głównie z powodu dumy. Może i on spieprzył sprawę, ale to ona go zostawiła.

Wzruszył ramionami, żeby ukryć napięcie, które odczuwał w każdej części ciała. Ten blef musiał przynieść rezultaty. W przeciwnym Chelsea wyjechałaby i wszystko poszłoby na marne.

– Jak sądzisz, gdzie zacząłby szukać?

Zrozumiała.

– Nie. – Zrobiła krok do przodu i ścisnęła go za ramię. – Nie może pojechać do moich rodziców. Nathan, proszę, musisz go zatrzymać.

Pułapka została zastawiona. Teraz musiał tylko zwolnić sprężynę.

– Dobrze. – Nathan położył ręce na jej dłoniach. – Ale tylko o ile zostaniesz na weselu.

– Co takiego? – Chelsea opadła szczęka. Puściła jego ramię, jak gdyby nagle stanęło w płomieniach. – Ty mnie szantażujesz?

– Jeśli tak chcesz to ująć.

Posunąłby się do znacznie gorszych rzeczy, gdyby zwiększyło to szansę na odzyskanie żony. Wydawało mu się, że wszyscy wokół znajdują wielkie miłości i żyją długo i szczęśliwie. Tylko on snuł się po świecie, tęskniąc za Chelsea. Chciał, żeby powróciła do jego życia, i zamierzał stanąć na głowie, żeby to osiągnąć.

– Tak właśnie chcę to ująć. – Cofnęła się jeszcze o krok. – Nie mogę uwierzyć, że się do tego posuwasz.

– Nie rób z siebie ofiary, Chelsea. To do ciebie nie pasuje. – Sam fakt, że Chelsea miała dość tupetu, by poczuć się urażona, zirytował Nathana. Może i nie był niewiniątkiem, ale ona też nie.

– Oszalałeś. Nie widzieliśmy się od ośmiu lat, a ty teraz chcesz, żebym spędziła z tobą weekend? To nie ma sensu.

Zrobił krok naprzód, przyparł ją do ściany, ale nie dotknął. Nie musiał. Taka bliskość była jak niebo i piekło zarazem. Pragnął ją całować tak długo, aż oboje zapomnieliby o swoim gniewie, cierpieniu i wszystkich błahostkach, które ich rozdzieliły.

Ale pora na jeszcze nie przyszła.

Nathan pochylił się, zauważając przy tym, że Chelsea zadrżała, gdy opuściła wzrok na jego usta. Musnął ustami jej policzek. Dotyk trwał tak krótko, że równie dobrze mogło mu się to wydawać, ale wyraźnie usłyszał, że Chelsea przestaje oddychać.

– Weekend to nie tak długo. – Opuścił rękę na jej biodro i poczuł cienką bawełnę jej sukienki, która nie stanowiła zbyt wielkiej bariery. Jedno porządne szarpnięcie i przeszkoda byłaby pokonana. – I mamy sporo do nadrobienia.

Naprawdę gwałtownie nabrała powietrza, jej piersi mocno wciskały mu się w tors. Z ust wydarł jej się cichy dźwięk, który nie brzmiał ani trochę jak protest. Zacisnęła wargi, ale było już za późno. Wiedział, że ona również się podnieciła.

Znakomicie.

Puścił ją i cofnął się o duży krok.

– Pozwoliłem sobie odwołać twoją rezerwację. Mój pokój to 224. Mam nadzieję, że wkrótce tam do mnie dołączysz.

Odwrócił się i odszedł, nie czekając, aż straci panowanie nad sobą i zaciągnie ją do najbliższego, pustego pokoju, by przekonać się, jak bardzo naprawdę chciała go pocałować.