Korekta

Joanna Egert-Romanowska

Hanna Lachowska

Zdjęcie na okładce

© MJTH/Shutterstock

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

według projektu Sarah Hansen 2013

Tytuł oryginału

Falling Into You

Copyright © 2013 by Jasinda Wilder

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5027-4

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U.Opcja

juras@evbox.pl

Ta książka jest dla tych, którzy stracili ukochaną osobę.
Budzili się z płaczem i z płaczem zasypiali.
Musieli zrozumieć, że to nic strasznego czuć się źle.
Sam fakt przetrwania nie wymaga siły,
to tylko wegetacja z dnia na dzień.
Kto nauczy się żyć pomimo wszystko,
odniesie zwycięstwo.

Część I
Przeszłość

Nell

1. Przyjaciel od serca… Czy chłopak?

Wrzesień

Nie zawsze byłam zakochana w Coltonie Callowayu. Najpierw kochałam jego młodszego brata, Kyle’a.

Kyle był moją pierwszą prawdziwą miłością. Był pierwszy pod każdym względem.

Mieszkałam obok Callowayów. Kyle i ja byliśmy rówieśnikami, urodziliśmy się w tym samym szpitalu, dwie sale od siebie, w odstępie dwóch dni. Był starszy, co mnie potwornie wkurzało. Niby tylko o dwa dni, ale i tak to wykorzystywał i dręczył mnie bezlitośnie. Jako niemowlęta bawiliśmy się w tym samym kojcu u niego w domu. Mieliśmy wspólne klocki i lalki. (Mniej więcej do trzeciego roku życia Kyle bawił się ze mną lalkami i za to ja wyśmiewałam się z niego). Razem uczyliśmy się jeździć na rowerach; uczył nas mój tata, bo pan Calloway był kongresmenem i często wyjeżdżał. Razem odrabialiśmy lekcje. Na początku byliśmy parą najlepszych przyjaciół. Ale chyba i tak było wiadomo, że prędzej czy później będziemy razem.

Nie, żeby ktoś to aranżował, ale wszyscy przewidywali. Jego ojciec – wschodząca gwiazda polityki. Mój ojciec – prezes, odnoszący sukcesy biznesmen. I ich cudowne dzieci – razem. To chyba jasne! Nie chciałabym, żeby to zabrzmiało arogancko, ale taka jest prawda. Oczywiście nie jestem idealna. Mam wady. Szerokie biodra i biust trochę za duży w stosunku do sylwetki, ale mam to gdzieś. Wiem, jak wyglądam i przysięgam, nie jestem próżna.

Aż do drugiej klasy liceum nie mieliśmy świadomości przeznaczenia. Wciąż się kumplowaliśmy, byliśmy najlepszymi przyjaciółmi, ale tylko przyjaciółmi. Nigdy nie byłam typem dziewczyny, która szaleje za chłopakami. Mój konserwatywny ojciec by na to nie pozwolił i nie wolno mi było umawiać się na randki, dopóki nie skończę szesnastu lat. Tydzień po szesnastych urodzinach Jason Dorsey zaprosił mnie na randkę. Jason, drugi w kolejce za Kyle’em w kategorii „absolutny ideał”. Blondyn – Kyle miał czarne włosy – potężniejszy i znacznie bardziej muskularny niż smukły, zgrabny Kyle, ale nie był tak bystry ani czarujący, chociaż możliwe, że oceniałam stronniczo.

Nawet chwili się nie zastanawiałam, kiedy zaprosił mnie na kolację. To chyba oczywiste, prawda? Każda dziewczyna w szkole marzyła o randce z Jasonem albo z Kyle’em, tymczasem jeden był moim najlepszym przyjacielem, a z drugim byłam umówiona. Zaprosił mnie przy szafce, tam zawsze był duży ruch, więc sprawa od razu nabrała rangi publicznej. Wszyscy to widzieli i wszystkie laski pękały z zazdrości, uwierzcie mi.

Jak zwykle spotkałam się z Kyle’em przy jego podrasowanym camaro po szóstej przerwie i odjechaliśmy spod szkoły z piskiem opon. Kyle jeździł jak kierowca wyścigowy, ale prowadził bardzo dobrze, więc nigdy się nie bałam. Ojciec załatwił mu lekcje defensywnej jazdy z agentem FBI, więc Kyle mógłby konkurować z większością miejscowych policjantów.

– Zgadnij, co się stało! – krzyknęłam rozemocjonowana, kiedy Kyle szerokim łukiem skręcił w lewo w gruntową drogę prowadzącą do nas. Zerknął na mnie i uniósł brew, więc złapałam go za rękę, ścisnęłam i pisnęłam:

– Jason Dorsey zaprosił mnie na randkę! Idziemy dzisiaj na kolację!

Kyle prawie zjechał na pobocze. Wdepnął hamulec, a samochód zawirował na drodze prowadzącej do naszych domów. Obrócił się w sportowym fotelu, a jego brązowe oczy lśniły.

– Coś ty powiedziała? – Był wściekły. Nie rozumiałam, o co. – Bo mógłbym przysiąc, że słyszałem, że idziesz na randkę z Jasonem.

Intensywność jego spojrzenia i stanowczy głos odebrały mi oddech.

– No… Tak. – Moje słowa zabrzmiały raczej jak pytanie wyrażające niepewność i zagubienie. – Przyjedzie po mnie o siódmej. Idziemy do Branna. Dlaczego się tak dziwnie zachowujesz?

– Dlaczego ja…? – Kyle zacisnął zęby i zamilkł, a potem potarł twarz obiema dłońmi. – Nell, nie możesz się umawiać z Jasonem.

– Czemu nie? – Minęło już zdumienie jego nagłym wybuchem gniewu i teraz byłam zraniona, ogłupiała, a na dodatek wściekła. – Jest miły, uroczy. Poza tym jest twoim przyjacielem, więc o co chodzi? Cieszę się, Kyle. A w każdym razie się cieszyłam… Wcześniej nikt nie chciał się ze mną umówić, teraz mam szesnaście lat, mogę chodzić na randki i nagle ty się wściekasz. Nie rozumiem! Powinieneś się cieszyć!

Kyle się skrzywił, a ja patrzyłam, jak na jego twarzy walczą ze sobą sprzeczne emocje. Otworzył usta, ale zaraz je zamknął. W końcu zmielił przekleństwo, otworzył drzwi, wyskoczył, zatrzasnął je za sobą i pobiegł przez pole kukurydzy należące do pana Ennisa.

Nie miałam pojęcia, co robić. Zanim uciekł, wyglądało na to, że jest zazdrosny. Czy to możliwe? Ale jeśli tak, to dlaczego sam mnie nie zaprosił na randkę? Zdjęłam gumkę z końskiego ogona i na nowo związałam włosy. Kółka zębate w mojej głowie kręciły się tak szybko, że z trudem łapałam oddech.

Kyle? Robiliśmy wszystko razem. Wszystko. Codziennie jadaliśmy razem lunch. Chodziliśmy na spacery i pikniki, jeździliśmy na długie przejażdżki rowerowe, wieńczone lodami Dairy Queen. Uciekaliśmy z comiesięcznych wieczorków politycznych jego ojca i na moim pomoście piliśmy ukradzione z nich wino. Raz tak się wstawiliśmy, że kąpaliśmy się nago.

Pamiętam, jak odwrócił się tyłem, kiedy zdejmował bokserki, a ja poczułam mrowienie w brzuchu, patrząc na jego nagie pośladki. Wtedy przypisałam to alkoholowi. Oczywiście ja też się rozebrałam, a Kyle patrzył na mnie tak, że mrowienie stało się jeszcze większe. Nawrzeszczałam na niego, żeby przestał się gapić i się odwrócił. Stał w wodzie po pas, a ja zastanawiałam się, czy chciał w ten sposób ukryć reakcję na moje nagie ciało. Kiedy pływaliśmy, pilnował odległości, choć zwykle nasza relacja była bardzo fizyczna: przytulaliśmy się, szturchaliśmy i urządzaliśmy łaskotkowe wojny, które Kyle zawsze wygrywał.

Nagle zaczęłam widzieć to inaczej.

Kyle? Mój najlepszy przyjaciel? Oczywiście, miałam koleżanki. Z Jill i Bekką co tydzień chodziłyśmy na mani-pedi, a potem na koktajl mleczny do Big Boya. Ale kiedy byłam smutna albo zła, pokłóciłam się z rodzicami, dostałam złą ocenę albo stało się cokolwiek niedobrego, szłam prosto do Kyle’a. Siedzieliśmy u mnie albo u niego na pomoście, a on wyciągał mnie ze złego nastroju. Przytulał mnie i obejmował, dopóki nie poczułam się lepiej. Setki razy zasypiałam z nim na pomoście albo na kanapie przy oglądaniu filmu. Na jego kanapie, na jego kolanach. Oparta o jego pierś, objęta przez niego ramieniem.

To nie do końca czysto przyjacielskie zachowania, prawda? Ale nigdy się nie całowaliśmy ani nie trzymaliśmy za ręce jak chłopak z dziewczyną. Kiedy ktoś o to pytał, co zdarzało się często, mówiliśmy, że nie, nie chodzimy ze sobą, jesteśmy tylko przyjaciółmi.

Ale może byliśmy kimś więcej?

Boże, co za sytuacja.

Wysiadłam z samochodu i ruszyłam za Kyle’em. Zniknął mi z oczu, ale wiedziałam, dokąd pobiegł. Po drugiej stronie pola kukurydzy pana Ennisa było wzgórze, na którym często przesiadywaliśmy. Widać było z niego miasto oraz srebrną łatę jeziora i ciemną połać lasu.

Kyle wchodził właśnie na wielką, zwaloną przez piorun sosnę, która stanowiła ukoronowanie wzniesienia. Jakieś sześć metrów nad ziemią wyrastała z niej długa, gruba gałąź, na którą łatwo było się wspiąć. Często siadaliśmy na niej razem: on opierał się plecami o pień, a ja o niego. Teraz stanęłam pod gałęzią i czekałam. Zaczepił się o nią nogami, schylił się i wciągnął mnie na górę jak lalkę, a potem posadził przed sobą. Ta pozycja nabrała nagle nowego znaczenia. Czułam jak bije mu serce. Oddychał szybko i śmierdział potem. Musiał szybko biec.

Oparłam głowę o jego ramię i zerknęłam na niego. Miał wyraźny i piękny profil, skąpany teraz w popołudniowym słońcu. Zmarszczył brwi i mocno zacisnął szczęki. Wciąż był wściekły.

– Kyle, odezwij się do mnie. Ja nie…

– Co nie? Nie rozumiesz? Oczywiście, że rozumiesz. – Spojrzał na mnie, a potem zamknął oczy i odwrócił się. Jakby trudno było mu na mnie patrzeć.

– Jesteśmy przyjaciółmi, Kyle. Jeśli dla ciebie to coś więcej, powiedz mi o tym.

– Dla mnie? – Mocno oparł głowę o pień. – Nie wiem, Nell.

– Tak, jesteśmy przyjaciółmi. Jakby domyślnie. Chodzi mi o to, że wychowaliśmy się razem. Spędzaliśmy razem mnóstwo czasu i mówiliśmy ludziom, że się tylko przyjaźnimy, ale…

– Ale co? – Czułam, że serce wali mi jak młotem. Ta chwila mogła zmienić wszystko.

Wziął w palce pasmo moich jasnych włosów i zakręcił.

– A jeśli jest między nami coś więcej?

– Jak to więcej? W sensie bycia razem?

– A czemu nie?

Wściekłam się.

– Czemu nie? Chyba sobie jaja robisz! Taka jest twoja odpowiedź? – Ześlizgnęłam się z gałęzi i zsunęłam trochę niżej.

W ciągu kilku sekund zeszłam z drzewa i puściłam się biegiem przez pole kukurydzy. Słyszałam za sobą Kyle’a, jak wołał, żebym zaczekała, ale nie zatrzymałam się. Do domu miałam tylko półtora kilometra, biegłam dalej. Otworzyłam drzwi wejściowe z takim impetem, że cały dom się zatrząsł, a mama tak się wystraszyła, że stłukła szklankę. Słyszałam brzęk tłuczonego szkła i przekleństwo, a potem trzasnęłam drzwiami do mojego pokoju i łkając, padłam na łóżko. Hamowałam się długo, ale w zaciszu pokoju mogłam dać upust emocjom.

– Nell? Co się stało, kotku? – Po drugiej stronie drzwi słyszałam zatroskany i słodki głos mamy.

– Nie chcę o tym mówić!

– Nell, otwórz, porozmawiajmy.

– Nie!

Usłyszałam głęboki, męski głos Kyle’a. Mama dodała:

– Nell? Przyszedł Kyle.

– Nie chcę go widzieć. Powiedz, żeby sobie poszedł!

Słyszałam, że rozmawiają, mama powiedziała mu, że ze mną pogada i że wszystko będzie dobrze, ale ja wiedziałam, że nie będzie. W zasadzie nie miałam pojęcia, czemu tak płaczę. Byłam załamana z kilku powodów równocześnie.

Cieszyłam się na randkę z Jasonem. W każdym razie na początku. Usiłowałam sobie wyobrazić, że on trzyma mnie za rękę, obejmuje w talii. Potem wizualizowałam, że go całuję. Zadygotałam i musiałam szybko pomyśleć o czymś innym, bo prawie mnie zemdliło.

Więc skąd się wzięła tamta radość? Tylko stąd, że zauważył mnie przystojniak? Może. W którymś momencie wszyscy dowiedzieli się, że Nell Hawthorne jest poza zasięgiem. Już raz zostałam zaproszona na randkę, w zeszłym roku, gdy miałam piętnaście lat. Miał się odbyć zjazd absolwentów. To był Aaron Swarnicki. Całkiem słodki, ale nudny. Tata zareagował ostro i powiedział, że nie mogę iść. To znaczy mogłam iść na zjazd, ale nie z nim. Wieść rozeszła się szybko i choć nikt nie mówił o tym głośno, wszyscy wiedzieli: Nell nie wchodzi w grę. Nikt więcej mnie już potem nie zaprosił. Tata miał wpływy. Ważniejszy był tylko ojciec Kyle’a, ale dlatego, że był kongresmenem. Mój tata otworzył kilka galerii handlowych w mieście oraz w sąsiednich hrabstwach. Miał znajomości we władzach, znał burmistrza i gubernatora stanowego. Poprzez pana Callowaya miał też dostęp do polityków szczebla państwowego. Znaczyło to tyle, że nikt nie chciał podpaść Jimowi Hawthorne’owi. Kiedy teraz się nad tym zastanawiałam, wszystko wydało mi się dziwne. Może tata coś powiedział temu chłopakowi, który mnie wtedy zaprosił?

Wróciłam myślami do Kyle’a. Do jego gwałtownej, niespodziewanej reakcji na wieść o randce z Jasonem. Do sposobu, w jaki popatrzył na mnie, gdy siedzieliśmy na drzewie.

Do mojej reakcji na jego „czemu nie?”.

Czemu nie. Tylko na tyle go stać? Znów się wkurzyłam i nie mogłam nic na to poradzić, choć wiedziałam, że to absurd. Nie chciałam, żeby umawiał się ze mną tylko dlatego, że w sumie czemu nie. Chciałam coś znaczyć.

Usiłowałam wyobrazić sobie, że łączy nas z Kyle’em coś więcej. Cokolwiek to miałoby być. Bez trudu wizualizowałam nasze splecione palce. Kolacje przy świecach. Mój policzek na jego piersi, jego usta zbliżające się do moich, a za nami zachodzące słońce…

Nakazałam sobie skończyć z łzawym nastrojem. Ale… Nie mogłam pozbyć się tego obrazu. Prawie czułam dotyk Kyle’a na plecach, w pasie, jego dłonie niebezpiecznie zbliżające się do mojej pupy. Odbierałam niecierpliwe drżenie palców, pragnących zsunąć się jeszcze trochę niżej. I prawie czułam jego usta, ciepłe, miękkie i wilgotne, przesuwające się po moich wargach…

Zarumieniłam się i wierzgnęłam na materacu. Przetoczyłam się na plecy i wytarłam łzy.

Co mi odbiło? Zaczęłam fantazjować o Kyle’u! Musiałam wyjść z domu.

Potrzebowałam się przebiec. Zdjęłam szkolne ciuchy i włożyłam spodenki do biegania, sportowy biustonosz, top na ramiączkach, krótkie skarpetki i buty Nike’a, złapałam też iPoda. Bieganie pomagało mi poukładać wszystko w głowie, a tego właśnie było mi trzeba.

Zbiegając ze schodów, wetknęłam do uszu słuchawki i ruszyłam do drzwi. Udawałam, że nie słyszę, że mama mnie woła. Włączyłam playlistę skomponowaną specjalnie do biegania – zawierała głupie, płytkie i rytmiczne piosenki, które dobrze sprawdzały się w biegu. Szybko się rozciągnęłam i ruszyłam w moją zwyczajową, ośmiokilometrową trasę.

Przebiegłam obok podjazdu Kyle’a i w myślach przeklęłam, że tego nie przewidziałam: już na mnie czekał, też ze słuchawkami w uszach, bez koszulki, w spodenkach gimnastycznych. Widziałam go takiego setki razy, z wyrzeźbionymi mięśniami brzucha, eksponowanymi przez światło słoneczne i z ciemną linią włosów biegnącą w dół i zanikającą w spodenkach, tym razem jednak na jego widok z trudem przełknęłam ślinę. Wiedziałam, że Kyle jest niezły. Zawsze to widziałam i doceniałam. Byłam przecież normalną, nabuzowaną hormonami szesnastolatką ze zdrowym podejściem do seksownego męskiego ciała. Ale nigdy nie myślałam o nim w ten sposób. Jak o obiekcie pożądania.

Nie zwolniłam, ale on do mnie dołączył. Nasze nogi zsynchronizowały się w naturalny sposób. Nawet rytm wdechów i wydechów (co drugi krok), natychmiast się zgrał.

Nie rozmawialiśmy. Nawet nie patrzyliśmy na siebie. Po prostu biegliśmy. Pierwsze półtora kilometra, potem kolejne, a potem oboje zaczęliśmy puchnąć. Przyspieszyłam, on też. Złapaliśmy drugi wiatr w żagle. Minęliśmy sękaty pień, który wyznaczał piąty kilometr. Oddychaliśmy ciężko i pociliśmy się. Zmusiłam się do patrzenia przed siebie i niemyślenia o niczym, słuchałam Lady Gagi. Biegnij, biegnij, biegnij, skup się, ruszaj ramionami. Nie patrz na Kyle’a. Nie patrz na strużki potu na nagiej klacie, nawet na tę kroplę, która wisi na brodawce, nawet na te strużki pod muskularną piersią. Nie wyobrażaj sobie, że zlizujesz je, zanim spłyną na wyraźnie zarysowane mięśnie brzucha.

Cholera! Skąd ta wizja? Lizać go? Chryste, Nell, opanuj się! Weź się w garść do diabła! Ale apel do samej siebie nie pomógł. Ten obraz wypalił się już w moim mózgu.

Kyle, leżący na plecach, na trawie. Pot spływający po jego opalonej skórze, włosy potargane i wilgotne. Ja zbliżam twarz do jego piersi, przyciskam usta do mostka, a potem zlizuję perlącą się kroplę słonego potu.

Boże, Boże, omójboże! To było złe. To bardzo złe myśli. Wcale nie niewinne. Niegodne najlepszej przyjaciółki. Byłam dziewicą. Nigdy nikogo nie polizałam. Nawet się jeszcze nie całowałam! Jasne, oglądałyśmy z Jill i Bekką filmy erotyczne i w tajemnicy śledziłyśmy wszystkie odcinki Czystej krwi, więc wiedziałyśmy, jak się to powinno odbywać. Miałam też moje małe fantazje i dziewczęce marzenia, ale… o Kyle’u?!

Na pewno chodziło mi o Sookie i Erica. Tak! Tyle że Kyle wyglądał raczej jak Bill…

Wróciłam do rzeczywistości. Kyle był kilka kroków za mną, dawałam z siebie wszystko, dziko przebierałam ramionami. Starałam się bardziej, biegłam szybciej, odpychałam wizje i idiotyczną ochotę na najlepszego przyjaciela i po prostu biegłam. Nogi zmieniły mi się w galaretę, oddech urywał się i aż piekł, wzrok mi się zamazywał. Zamiast krwi – desperacja, zamiast tlenu – zagubienie, ten rodzaj biegu.

Kątem oka widziałam go. Dogonił mnie, zrównał się ze mną, a potem jego kondycja wzięła górę i wystrzelił do przodu. Biegł szybciej, niż ja mogłabym pomarzyć. Międzystanowa gwiazda footballu, o którą biją się największe drużyny.

Zatoczyłam się, zwolniłam, stanęłam i oparłam się rękami o kolana. Dyszałam ciężko. Kyle był kilka metrów przede mną i robił to samo. Staliśmy na szczycie wzgórza. Z lewej był las, domy kilka kilometrów za nami, a nasze drzewo widoczne po prawej. Dzikie kwiaty zakołysały się na wietrze, chłodnym i mile widzianym po wczesnowrześniowym gorącym wieczorze. Przeszłam parę kroków, a potem zapomniałam się, zdjęłam koszulkę i otarłam nią twarz.

Znów się zatrzymałam, odchyliłam głowę w tył i starałam się uspokoić oddech. Zakryłam czoło koszulką, żeby piekący pot nie spływał mi do oczu.

– Powinnaś się porozciągać – mruknął Kyle z odległości zaledwie kilku centymetrów.

Na dźwięk jego głosu zamarłam, nie spodziewałam się, że nagle znajdzie się tak blisko. Serce znów zaczęło mi walić, ale tym razem z nerwów, nie z wysiłku. Co było czystą głupotą. To przecież Kyle. Wiedział o mnie wszystko. Nawet widział mnie nago.

O czym w tej akurat chwili absolutnie nie powinnam myśleć. Ściągnęłam z oczu koszulkę i spojrzałam na niego. On też na mnie patrzył, wzrokiem intensywnym, ale nieprzeniknionym. Brał głębokie, urywane wdechy i wiedziałam, że jeśli nad sobą nie zapanuję, jestem skłonna uwierzyć, że to nie tylko zmęczenie po biegu.

Oblizałam usta. Śledził wzrokiem ruch mojego języka. Niedobrze. Bardzo niedobrze.

– Kyle… – zaczęłam, ale potem zdałam sobie sprawę, że w zasadzie nie wiem, co powiedzieć.

– Nell. – Głos miał spokojny i pewny. Nieporuszony. Ale oczy… Oczy go zdradzały.

Odwrócił się, złączył nogi i zrobił skłon. Zaczął się rozciągać. Czar chwili prysł, więc ja też wykonałam ćwiczenia. A później usiedliśmy na trawie i wiedziałam, że rozmowy nie da się już dłużej odwlekać. Żeby zamaskować zdenerwowanie, rozpuściłam włosy i potrząsnęłam nimi.

Kyle wziął głęboki dech, spojrzał na mnie niepewnie, a potem zamknął oczy.

– Nell, posłuchaj. To, że powiedziałem „czemu nie”… To było głupie. Nie miałem tego na myśli. Przepraszam cię. Wiem, jak to musiało dla ciebie zabrzmieć. Ale byłem taki załamany i skołowany…

– Skołowany?

– No tak! – prawie krzyknął. – Ta cała dzisiejsza sytuacja całkiem mnie skołowała. Kiedy powiedziałaś, że Jason cię zaprosił na randkę, w mojej głowie coś nagle przeskoczyło. Wyobrażałem sobie ciebie z nim, jak go całujesz i… Nie. Po prostu nie.

Potarł twarz dłońmi, a potem położył się na trawie i zagapił w niebieskie niebo, przecinane białymi i pomarańczowymi chmurami, podświetlanymi przez zachodzące słońce.

– Wiem, jak to zabrzmi, ale kiedy wyobraziłem sobie, jak Jason cię obejmuje, jak cię całuje… Nie mogłem tego znieść. Pomyślałem: Nie ma mowy, Nell jest moja. To wtedy zacząłem biec. Nie mogłem zrozumieć, czemu nagle stałem się taki zaborczy. Wciąż tego nie wiem.

– Ja też nie. Byłam zaskoczona twoją reakcją, ale jak wróciłam do domu i zaczęłam myśleć o tej randce z Jasonem… Nie mogłam się odnaleźć. Nie potrafiłam sobie tego wyobrazić.

– Zamierzasz iść?

Zawahałam się.

– Nie wiem. Raczej nie.

Kyle spojrzał na mnie, a potem wyciągnął z kieszeni iPhone’a, z którego sterczały słuchawki.

– A czy on o tym wie?

Zatkało mnie. Nie zadzwoniłam do niego, żeby odwołać randkę.

– Cholera! Nie wie.

Kyle nie mógł opanować uśmiechu.

– To może lepiej mu powiedz? Będzie się zastanawiał, gdzie jesteś.

Zerknęłam na swojego iPoda. Była 18:54.

– Mogę zadzwonić od ciebie?

Przesunął palcem listę kontaktów, wyjął z komórki słuchawki i podał mi telefon. Przyłożyłam go do ucha. Gumowa obudowa była wilgotna od jego uścisku.

Usłyszałam entuzjastyczny głos Jasona:

– Cześć stary, co tam?

Niepewnie wciągnęłam powietrze.

– Jason, cześć, tu Nell. Dzwonię z telefonu Kyle’a, zapomniałam swojego.

– Zapomniałaś? To gdzie jesteś? Ja właśnie wjeżdżam na twój podjazd. – Jego przyjacielski, rozemocjonowany ton przygasł.

– Słuchaj, przepraszam, ale nie mogę się z tobą umówić.

Długa cisza.

– Dobra, jasne. – Zamilkł i wyobraziłam sobie, jak mina mu rzednie. – Ale wszystko w porządku?

– Ja tylko… Zgodziłam się zbyt pospiesznie. Przepraszam cię. Nie sądzę, żeby to miało sens.

– Czyli nie przekładasz randki na kiedy indziej? – Niby zadał pytanie, ale było to raczej stwierdzenie, poczynione głosem bezbarwnym i napiętym.

– Nie. Przykro mi.

– No dobra, w porządku. – Wymusił śmiech. – Cholera, nie. Nie jest w porządku. Tak naprawdę jest marnie. Cieszyłem się.

– Bardzo, bardzo cię przepraszam. Doszłam do tego dopiero teraz, kiedy zastanowiłam się nad pewnymi sprawami. To znaczy, jestem zaszczycona, cieszyłam się, że mnie zaprosiłeś, ale…

– Chodzi o Kyle’a, tak? Jesteś z nim, dzwonisz od niego, jasne, że o to chodzi.

– Jasonie, nie do końca… To znaczy tak, jestem z nim teraz, ale…

– Dobra, rozumiem. Chyba wszyscy wiedzieliśmy, że tak to się skończy, więc nie powinienem być zaskoczony. Po prostu szkoda, że nie powiedziałaś wcześniej.

– Przepraszam. Nie wiem, co więcej dodać.

– Nic nie mów. Jest w porządku. Po prostu… Zresztą, już nic. Do zobaczenia w poniedziałek na chemii.

Już miał się rozłączyć, kiedy doznałam olśnienia.

– Zaczekaj!

– Co? – Głos miał bezbarwny, płaski.

– Pewnie nie powinnam ci o tym mówić, ale… Becca podkochuje się w tobie od siódmej klasy. Daję ci słowo, że się z tobą umówi.

– Becca? – Słyszałam, że się nad tym zastanawia. – Ale to nie będzie dziwne? Co mam jej powiedzieć? Pomyśli, że wybrałem ją z braku laku czy coś. To będzie prawda, ale przecież nie o to chodzi, rozumiesz?

Zastanowiłam się.

– Powiedz jej prawdę. Że wystawiłam cię w ostatniej chwili, ale już zarezerwowałeś stolik i chciałbyś zapytać, czy nie miałaby ochoty pójść z tobą.

– Myślisz, że to zadziała? Serio? – W jego głosie pojawiła się nowa nadzieja. – Ona jest całkiem niezła.

– Uda się. Po prostu do niej zadzwoń. – Przedyktowałam numer, a on go powtórzył.

– Dzięki. Ale… Nell? Jak następnym razem będziesz planowała złamać jakiemuś chłopakowi serce, powiedz mu o tym z wyprzedzeniem, dobra?

– Nie wygłupiaj się, nic ci nie złamałam. Jeszcze się ani razu nie spotkaliśmy. Ale i tak bardzo mi przykro, że cię wystawiłam.

– Spoko. Poza tym może coś wyjdzie z Bekką. Jest prawie tak samo zajebista jak ty. Hm, cholera, to nie zabrzmiało dobrze. Nie mów jej, że tak powiedziałem. Jesteście tak samo fajne, tylko że…

Nie mogłam powstrzymać się od śmiechu.

– Jason, wiesz co? Zamknij się i dzwoń do niej.

Zakończyłam połączenie i oddałam Kyle’owi telefon. Zagapił się na słuchawkę.

– Muszę przyznać, Nell, że to było bardzo sprytne. – Spojrzał na mnie pytająco: – Becca naprawdę ma na niego ochotę?

Znowu się roześmiałam.

– I to jaką! Jest szaleńczo zakochana w Jasonie Dorseyu od… Powiedziałam mu, że od siódmej klasy, ale jeszcze nawet dłużej. Od wieków! Z tego powodu też nie powinnam była się zgadzać na wyjście z nim, ale… Byłam po prostu podekscytowana, rozumiesz? Jak przystojny chłopak zaprasza cię na randkę, to jest duża sprawa. A ty i Jason jesteście najprzystojniejszymi kolesiami w całej szkole.

Kyle wyszczerzył się z dość lubieżnym zadowoleniem.

– Uważasz, że jestem przystojny?

O Boże. O Boże. Znów źle. Nie mogłam mu spojrzeć w oczy. Nagle odkryłam, że trawa jest bardzo interesująca.

– Dobrze wiesz, że jesteś przystojny, więc nie próbuj sępić komplementów. – Przybrałam pozę żartobliwie zalotną i miałam nadzieję, że to odwróci jego uwagę od faktu, że od czoła aż po dekolt zrobiłam się cała czerwona.

Nie udało się.

– Jesteś czerwona jak burak, Nell. – Głos dobiegał ze zdecydowanie zbyt niewielkiej odległości. Czułam na szyi jego gorący oddech.

Co się dzieje? Co on robi?

Spojrzałam na niego. Jego oczy były kilka centymetrów od moich. Leżał na boku i wyciągał do mnie rękę. Nie mogłam złapać tchu. Założył mi pasmo włosów za ucho, a ja nie mogłam się skupić na niczym poza jego umięśnionym ciałem, drapieżnym spojrzeniem, dłonią we włosach i ustami, tak bliskimi, kiedy oblizywał dolną wargę. Nagle Kyle stał się kimś innym. Nie chłopczykiem, z którym dorastałam, ale młodym mężczyzną, przystojnym, o pięknych oczach, mocnej szczęce i intensywnym, dorosłym, niemal głodnym spojrzeniu.

Nie znałam takiego Kyle’a, ale podobał mi się. Chciałam poznać go lepiej.

Przeszył mnie prąd, oszołomiona zamknęłam oczy, a z moich ust wyrwał się głos wyrażający szok, bo Kyle przycisnął wargi do moich. Przeniknęło mnie ich ciepło, wilgoć i miękkość, a zaskoczenie stopniowo przechodziło w zdumienie, a potem rozkosz.

Kyle mnie całował! O Boże, o Boże, omójboże! Podobało mi się to, bardzo! Mój pierwszy pocałunek.

Nie mogłam złapać tchu, nie byłam w stanie się poruszyć, otumaniona niezwykłym doznaniem warg na moich ustach. Były dziwne, ale doskonałe; niepewne i poszukujące. Odsunął się, a ja zdumiałam się jeszcze bardziej, przeraziła mnie utrata tego pocałunku.

– Nell? Czy ty… – Nie był pewien siebie ani tego co robi.

Uśmiechnęłam się do niego, a że byliśmy wciąż tak blisko siebie, musnęłam przy okazji jego usta. Przeniosłam dłoń ze swojego kolana na jego ramię, potem na twarz, objęłam jego ucho i policzek. Westchnął z ulgą i tym razem pocałunek był wzajemny. Przysunęłam się do niego, dotykałam go ustami, znów pozbawiona tchu i zachwycona. A raczej nie znów, tylko nadal.

Nagle poznałam odpowiedzi na wszystkie pytania, które zadawałam sobie, gdy na filmach widziałam całujące się pary. Na przykład: co zrobić z nosem. Jakim nosem?! Myślałam tylko o jego wargach na moich ustach. Ręce? Same zdawały się wiedzieć, dokąd iść. Do jego twarzy, karku, ramion. I oczywiście okazało się, że mogę oddychać w czasie pocałunku. Kiedy byłam młodsza, zastanawiałam się, czy dam radę tak długo wstrzymywać oddech. Teraz z zachwytem stwierdziłam, że mogłabym całować Kyle’a bez końca i bez przerwy na złapanie tchu. Nie chciałam przerywać.

Nie wiem, jak długo się całowaliśmy, leżąc w trawie na wzgórzu. Nie obchodziło mnie to. Nie liczyło się nic poza upajającą radością płynącą z jego obecności, z pierwszego pocałunku, z wejścia na wyższy poziom z moim najlepszym przyjacielem, z jedynym chłopakiem, na którym naprawdę mi zależało.

To było nie tylko całkiem naturalne, ale wręcz nieuniknione. Nie wiedziałam, jakim cudem nie stało się to wcześniej.

I nagle leżałam na trawie, jej źdźbła łaskotały mnie po nagich plecach wokół sportowego stanika. Kyle był nade mną, częściowo nawet na mnie, wsparty na ramieniu. Dłoń oparł obok mojej twarzy, a ja jedną ręką trzymałam go za ramię, a drugą za kark, żeby uniemożliwić mu odsunięcie się, przerwanie pocałunku.

W jednej chwili dotarło do mnie wiele rzeczy.

Zrozumiałam, jakie niebezpieczeństwa czają się w pocałunku. Temperatura, moc i błyskawice. Poczułam coś twardego, wciskającego mi się w udo i w gorączkowym przebłysku świadomości zrozumiałam, co to takiego. Pocałunek został przerwany, a Kyle zmienił pozycję i zsunął się ze mnie. Patrzył na moje ciało, a ja się zarumieniłam z powodu jego spojrzenia oraz tego, co czułam na udzie.

Zaczerwienił się i zdałam sobie sprawę, że też na niego patrzę, na jego ciało, na kaloryfer na brzuchu i niżej, na wybrzuszenie w spodenkach, które stanowiło dowód na to, o czym obydwoje i tak wiedzieliśmy.

– Cholera – powiedział Kyle i odsunął się, ewidentnie zawstydzony. – Nell, przepraszam cię, nie wiem, co się stało.

Zachichotałam.

– A ja myślę, że oboje wiemy, że to bzdura. Ja wiem, co się stało i ty też wiesz. Całowaliśmy się. Dotykaliśmy się, a ty się… podnieciłeś.

Odciągnął gumkę w spodenkach i szybkim ruchem poprawił je.

– No tak, ale… To straszny wstyd.

Przekręciłam się na brzuch i pochyliłam nad nim, tak jak wcześniej on nade mną.

– Kyle, przecież wszystko w porządku. Nie jesteśmy dziećmi. Ja… Ten… To znaczy tak, przez chwilę poczułam się dziwnie, ale…

– To wszystko między nami zmieni, prawda? – spytał, wchodząc mi w słowo.

Zamilkłam, zdziwiona gwałtownym pytaniem.

– Myślę, że tak. Na pewno – odparłam.

– Ale nadal jesteśmy przyjaciółmi?

Spanikowałam.

– Ja… Tak! To znaczy, mam nadzieję! Nie wiem, co się stało, czemu się całowaliśmy, czemu stałeś się taki zazdrosny i czemu ja nie mogłam umówić się z Jasonem. To znaczy wiem, tylko nie rozumiem, dlaczego akurat teraz. Ale wiesz co? Całowanie się z tobą było naturalne. Ty jesteś wciąż tobą, a ja jestem mną. Jesteśmy nami, Kyle’em i Nell. Tylko że teraz już jako ktoś więcej.

Westchnął z ulgą.

– Bałem się… Nie zamierzałem cię pocałować. To się jakoś samo stało. Ale było niesamowicie i nie chciałem przestać. – W końcu popatrzył mi w oczy, a w palcach skręcił pasmo moich włosów. – Chciałbym znów cię pocałować, natychmiast. Ale… Boję się, że nie będę umiał przestać.

– A kto mówi, że chcę, żebyś przestawał? Odwzajemniłam pocałunek. Nie wiem, co to dla nas oznacza, kim teraz jesteśmy. Chłopakiem i dziewczyną? Nie wiem. Co na to nasi rodzice? Bo wszyscy inni i tak myśleli, że jesteśmy razem, prawda?

Kyle oblizał dolną wargę, a ja wiedziałam, że myśli o tym, żeby mnie pocałować. Ułatwiłam mu to. Pochyliłam się, a moje włosy opadły i zasłoniły nas przed całym światem, tak że nie istniało nic poza pocałunkiem. Kyle przesunął dłoń po mojej ręce, stamtąd na ramię, a potem w dół pleców. Potem się zawahał i ja też. Przestaliśmy się całować, ale nasze usta prawie się nie rozłączyły. Spojrzeliśmy na siebie i widziałam w jego oczach wahanie, rozważanie, pragnienie, ale i niepewność. Przesunęłam się odrobinę, ale na tyle, że większą powierzchnią ciała znalazłam się na nim. Dłonie położyłam mu na piersi. Widziałam taką pozycję w filmach, a teraz ją zrozumiałam. Była bardzo intymna. Wygodna, ale… sugerująca.

Poczułam się bardzo dojrzale. Dorośle. Jak kobieta. Pełna pragnień, których do końca nie rozumiałam i z którymi nie wiedziałam, co zrobić. Czułam między nami twardy obiekt, a niepewne spojrzenie Kyle’a mówiło mi, że jest tego świadomy w takim samym stopniu jak ja. Co powinnam zrobić? Odsunąć się? W filmach taki pocałunek płynnie poprowadziłby… dalej. W Czystej krwi Eric rozebrałby Sookie, zmieniłaby się scena i w następnej leżałby na niej, umięśniony, wyprężony, poruszający się. Kochaliby się. Pieprzyliby się i oboje doskonale wiedzieliby, co robią.

Ja nie byłam wcale pewna. Wystarczyło, żebym popatrzyła na jego ciało bez koszulki i już się czerwieniłam. Czułam pod palcami skórę na jego piersi, czułam jego dłonie na moich nagich plecach, pod stanikiem i już drżałam. Ale… ciąg dalszy?

Nie byłam gotowa.

Kyle musiał wyczuć moje zawahanie, a przynajmniej gwałtownie bicie serca. Odsunął się i usiadł, a ja zrobiłam to samo.

– Chyba powinniśmy zwolnić.

– Tak… tak. – Poderwałam się i podniosłam z trawy koszulkę.

Była cała mokra, więc jej nie włożyłam. Rozciągnęłam mięśnie, odginając się w tył i zadzierając ręce wysoko w niebo. Rozluźniłam się i poczułam na sobie spojrzenie Kyle’a. Patrzył jak facet. Widział mnie, naprawdę na mnie patrzył. Zarumieniłam się.

– No co? – spytałam, choć wiedziałam.

– Nic. – Odwrócił wzrok, ale ja nie mogłam przestać patrzeć na jego lśniące od potu mięśnie i wciąż widoczne wybrzuszenie w spodenkach, co sprawiło, że zrobiłam się jeszcze bardziej czerwona.

Przypomniałam sobie, jak kiedyś razem z Jill obejrzałyśmy pornos, który ona znalazła w Internecie. Z ciekawości i dlatego, że wiedziałyśmy, że nie powinnyśmy tego oglądać. Myślałam o tym, jak wyglądał tamten facet: był ogromny, owłosiony, żylasty… Zadrżałam z obrzydzenia. Nie było to zabawne, podniecające ani atrakcyjne. Kobieta nie wyglądała prawdziwie. Wszystko było brzydkie, szokujące i straszne. Wyłączyłyśmy film, nie obejrzawszy nawet do połowy, i przysięgłyśmy sobie nie mówić o tym więcej. Przerzuciłyśmy się na powtórkę Ekipy z New Jersey i udawałyśmy, że te straszne obrazy nie wryły nam się w pamięć.

Oczywiście teraz, po pół roku od nieudanego eksperymentu z porno, patrzyłam na krocze Kyle’a i nie mogłam zmusić się do odwrócenia wzroku. Zastanawiałam się, czy jest taki, jak tamten facet i czy będę podniecona tym, jak wygląda nago, jeśli to zrobimy.

– Lepiej wracajmy – powiedział. – Już długo nas nie ma.

Słońce zachodziło, kiedy szliśmy przez pole do drogi głównej. Zbiegłam przed Kyle’em ze stromego wzgórza i znów poczułam na sobie jego spojrzenie. Wiedziałam, że gapi się na mój tyłek. Zignorowałam rumieniec wstydu i odwróciłam się do niego przez ramię, starając się wyglądać nobliwie, ale zalotnie. Zakołysałam biodrami, zwalniając u podnóża.

– Gapiłeś się na mnie, Kyle! – powiedziałam niskim głosem, kiedy się zbliżył.

– Wcale nie! – Walczył, żeby się nie uśmiechnąć, a policzki mu się zaróżowiły, zdradzając, że kłamie.

– Ależ tak! Gapiłeś się na mój tyłek.

– Ja… – Pochylił głowę i pomasował się po karku, a potem znów na mnie spojrzał i wyszczerzył się krzywo. – Wiesz co? Niech będzie. Gapiłem się na twój tyłek. Masz z tym problem?

Wzruszyłam ramionami.

– Nie powiedziałam, że mam z tym problem. – Nie zamierzałam jednak przyznać, że tak naprawdę mi się to podobało.

Potem szliśmy obok siebie w milczeniu, trochę speszeni, trochę niepewni. W końcu Kyle przerwał ciszę.

– Wiesz, od dawna walczę ze sobą, żeby tak na ciebie nie patrzeć. Za każdym razem, kiedy biegaliśmy, biegłem przed tobą, żeby nie gapić się na twój tyłek. Albo na cycki, jak podskakują. Chociaż masz sportowy stanik, one i tak skaczą i to cholernie utrudnia mi koncentrację.

– Kyle! – Zarumieniłam się tak bardzo, że niemal zemdlałam i nie mogłam przestać chichotać.

– No co? Mówię prawdę. Jesteś moją najlepszą przyjaciółką i uważałem, że nie mogę patrzeć na ciebie tak, jak na inne dziewczyny. To znaczy staram się nie gapić na inne laski, bo to niegrzeczne i w ogóle, ale z tobą to co innego. Tyle że… Niech to szlag, Nell, trudno na ciebie nie patrzeć. Jesteś megaseksowna.

Zatrzymałam się i gwałtownie do niego odwróciłam.

– Uważasz, że jestem seksowna?

Powtórzył słowa, których wcześniej ja użyłam:

– Dobrze wiesz, że jesteś seksowna, więc nie próbuj sępić komplementów.

Potem przestał się uśmiechać i spojrzał na mnie badawczo, wzrokiem pełnym emocji.

– Ale… Seksowna to jednak nie jest właściwie słowo. W tym sensie, że każdy chłopak w szkole uważa, że jesteś seksowna. No, z wyjątkiem Thomasa Avery’ego, ale on jest gejem. Ja myślę, że jesteś piękna. Urocza.

Niezdarnie zmieniłam pozycję, onieśmielona intensywnością jego spojrzenia i iskrami sypiącymi się z jego oczu.

– Dzięki…

Myśli, że jestem… urocza? Myśl, że Kyle uważa mnie nie tylko za seksowną, ale także za uroczą sprawiła, że w całym ciele poczułam kłujący strach, a w sercu ucisk.

Szliśmy do domu, a on w którymś momencie wziął mnie za rękę. Nasze palce splotły się, jakby od zawsze do siebie pasowały. Dotarliśmy najpierw na jego podjazd. Przy skrzynce pocztowej stała jego mama, która ramieniem przyciskała do ucha słuchawkę telefonu – pewnie rozmawiała z moją mamą.

Patrzyła, jak przechodzimy przez automatycznie otwieraną bramę z kutego żelaza i podchodzimy, trzymając się za ręce. Uniosła brwi i przerwała w pół zdania, otwierając ze zdumienia usta. Wiedziałam, że mam potargane włosy, jestem spocona, nie mam na sobie koszulki, Kyle zresztą też nie… Do tego poczułam na ustach mrowiące wspomnienie pocałunku i zaczęłam się zastanawiać, czy ona wie, że się całowaliśmy, a może myśli, że raczej…

– Rachel? Oddzwonię do ciebie. Właśnie przyszły nasze dzieci i trzymają się za ręce. Tak. Wiem. Już. – Olivia Calloway odłożyła słuchawkę i zwróciła się ku nam. – Trochę długo was nie było.

Spojrzała na nasze dłonie. Popatrzyliśmy na siebie. Wymieniliśmy długie, znaczące spojrzenie. Ścisnęłam jego rękę, dając mu znać, że nie zamierzam puścić. Nie wstydzę się i nie chcę niczego ukrywać.

Kyle lekko skinął głową, a potem zwrócił się do matki.

– Poszliśmy pobiegać, a potem zatrzymaliśmy się przy Keller’s Ridge, żeby pogadać.

Pani Calloway zmrużyła oczy i obserwowała nasz znacznie zaawansowany dezabil oraz moje potargane włosy.

– Żeby pogadać, tak? A to? – Wskazała nasze dłonie.

Kyle się wyprostował.

– Jesteśmy razem.

W zasadzie jeszcze tego nie postanowiliśmy, zaczęliśmy się tylko całować, ale bez oficjalnych konsekwencji. Nie zamierzałam jednak mówić o tym teraz ani tutaj. Poza tym byliśmy razem, nawet jeśli jeszcze nieoficjalnie.

– Rozumiem – powiedziała pani Calloway. – Jesteście razem. Macie pewność, że to dobry pomysł? Jesteście tacy młodzi.

Kyle najeżył się.

– Tak? Colt też miał dziewczynę w wieku szesnastu lat i nie przypominam sobie, żebyście wygadywali takie pierdoły.

– Uważaj na słowa, młody człowieku – powiedziała ostro jego matka. – I wiedz, że rozmawialiśmy z nim. Powiedzieliśmy mu dokładnie to samo, co ja tobie teraz. To, że nie słyszałeś tej rozmowy, nie znaczy, że się nie odbyła. Miałeś jedenaście lat. Nie rozmawialibyśmy z twoim bratem w twojej obecności.

Kyle westchnął.

– Chyba masz rację. Ale…

– Po prostu bądźcie ostrożni – weszła mu w słowo.

– Mamo, ale my nie… To znaczy…

– Nie zamierzam zaczynać takiej rozmowy. Na pewno nie w obecności Nell. Chcę tylko powiedzieć, i to będzie obowiązywać zawsze, że cokolwiek zrobicie albo czegokolwiek nie zrobicie, bądźcie ostrożni. – Odwróciła się i wetknęła listy pod pachę, ale zatrzymała się i jeszcze raz spojrzała na nas. – Mam na myśli także emocje, nie tylko stronę fizyczną. Przyjaźnicie się całe życie. Jeśli przekroczycie granicę czegoś więcej… Nie będziecie mogli się cofnąć. – Miała coś takiego w głosie i w oczach wpatrzonych w dal, że zaczęłam się zastanawiać, czy jej słowa płyną z doświadczenia.

– Wiemy o tym, mamo. O tym właśnie rozmawialiśmy.

– To dobrze. – Zniknęła we wnętrzu domu i od razu sięgnęła po telefon.

Stałam obok Kyle’a na jego podjeździe.

– Nie było tak źle.

– Nie, ale to dopiero mama. Ona zadzwoni do ojca, on zadzwoni do mnie i będziemy musieli odbyć Rozmowę.

Przybrałam współczującą minę.

– No tak, moja Rozmowa pewnie już czeka na mnie w domu.

Roześmiał się.

– Nie odbyliśmy jej przypadkiem, jak byliśmy mali?

– Nie, to co innego, jestem pewna. Wtedy tłumaczyli nam, co jest co i co do czego pasuje. A teraz… – Zamilkłam, niepewna, jak to zakończyć.

– Dlatego powinniśmy zaczekać. A potem zachować się odpowiedzialnie, jeśli jednak się na to zdecydujemy.

– Dokładnie. – Niemal ulżyło mi, że mamy tę wymianę zdań już za sobą i obeszło się bez skrajnie krępujących kwestii.

Ale znów: niegotowa. Tak bardzo niegotowa.

Potem poczułam na plecach jego dłonie i zamknął mnie w objęciach. W jednej chwili myśl o posiadaniu go w większym stopniu nie wydawała się już taka abstrakcyjna.

Więcej. Kiedyś…

Koniec wersji demonstracyjnej.