Korekta

Joanna Egert-Romanowska

Hanna Lachowska

Zdjęcie na okładce

© Mayer George/Shutterstock

Tytuł oryginału

For Hire.

The Intimate Adventures of a Gigolo

Copyright © Luke Bradbury 2009

Luke Bradbury asserts the moral right to be identified as author of this work.

Originally published as For Hire in the UK by HarperCollins, 2009.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4902-5

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Jazda bez trzymanki

Nie waż się drgnąć, do cholery. Zimne palce Julie dotykają mojego nabrzmiałego członka spoczywającego w jej dłoni. Wstrzymuję oddech. Julie jest bardzo skoncentrowana, całą jej uwagę pochłania zimny gips, którym okłada mojego ptaka. Obserwuję ją znad zastygającej twardej masy, która pokrywa mnie całego, od barków po kolana.

Julie w zadumie zagryza dolną wargę. Jej paznokcie. Zęby. Biała, krucha gipsowa pokrywa. Jestem jak plastelina w jej dłoniach.

Może ze mną zrobić, co zechce.

Oddycham głęboko. Julie odnajduje mój wzrok.

– Już niedługo – uśmiecha się i w kącikach jej oczu pojawiają się kurze łapki.

Cofa się o krok i podziwia swoje dzieło.

– Wygląda nieźle – mruczy pod nosem. – Naprawdę nieźle.

Bierze kubek z herbatą z poplamionego farbą stolika, pije. Zwilżam usta językiem. Mój kubek jest poza zasięgiem ręki.

– Już niedługo gips zaschnie i wtedy cię uwolnimy – uśmiecha się znacząco.

Czekamy, a ja usiłuję sobie wyobrazić, jak wyglądam z perspektywy Julie. Młody, silny facet na środku atelier, który lada chwila zmieni się w wieszak na ubrania. Czy co tam zechce robić z moją podobizną.

Byłem jej modelem, muzą i materiałem zarazem. A to wszystko za sprawą mojego ptaka. Choć w chwilach takich jak ta miałem wrażenie, że czasami prowadził mnie za daleko. Bo przecież byłem tu tylko i wyłącznie z powodu mojego ptaka, ud i klatki piersiowej.

Byłem nikim.

Teraz już wiedziałem, jak to jest, gdy ludzie traktują cię jak kawał mięsa. Owszem, miałem wolne ręce, a zatem mogłem Julie pomagać przy pracy, ale jednocześnie musiałem bardzo uważać, bo każdy, nawet najmniejszy ruch mięśni na moich przedramionach mógł uszkodzić gipsowy odlew. Pokręciłbym głową ze zdumienia, dokąd mnie zaprowadziła kariera żigolaka – gdyby nie obawa, że taki ruch zepsuje jej arcydzieło.

Właściwie sam nie wiem, czego się spodziewałem, gdy Julie zadzwoniła na początku tygodnia i poprosiła o pomoc; po prostu ucieszyłem się, że jestem w stanie to zrobić. Kiedy usłyszałem, że chce zrobić gipsowy odlew mojego ciała, przypomniały mi się początki kariery. Potrzebowałem wtedy zdjęć na strony agencji towarzyskich i połączyłem siły ze studentem fotografii, który z kolei potrzebował prac do portfolio. Pomogliśmy sobie wzajemnie.

Choć Julie mi płaciła, podobało mi się, że jestem źródłem natchnienia dla artystki, choćby przez jedno popołudnie. Zresztą, kto wie? Być może wyląduję w galerii!

Oby tylko nie rozpoznała mnie żadna klientka!

Oczami wyobraźni już widziałem swoją podobiznę – metalowy odlew od klatki piersiowej po uda, a pośrodku sterczy złoty członek – na fotografii w weekendowym dodatku albo w katalogu słynnej galerii. I nagle kobiecy głos mówiący:

– Znam go, bardzo dobry w łóżku. – Choć to akurat rozumie się samo przez się.

O tak, dla Julie ważniejszy był ten mały szczegół mojej anatomii niż cała reszta. Nie mogłem opędzić się od myśli, że właściwie byłem tylko dodatkiem do ptaka.

Nie za bardzo znam się na sztuce, ale ta sytuacja to czysty surrealizm. Stoję nagusieńki, umazany zimną, mokrą mazią, którą okłada mnie Julie. Do tego jeszcze nieźle się namęczyłem, zanim do niej trafiłem. Błądziłem skuterem po wyboistych drogach w hrabstwie Kent i miałem wrażenie, że naprawdę jesteśmy na końcu świata. Odkąd zjechałem z autostrady, właściwie nie widziałem innych samochodów. Julie zaprowadziła mnie wąską dróżką do wyremontowanej szopy, w której urządziła sobie atelier. O tak, naprawdę byliśmy na końcu świata, a to oznaczało, że mogliśmy robić wszystko, czego zapragniemy, i nikt się o tym nie dowie. Ale z drugiej strony byłem przygotowany, że wydarzyć się może właściwie wszystko. I na tę myśl przeszył mnie dreszcz niepokoju.

Julie odstawiła kubek i obeszła swoje arcydzieło. Rozluźniłem się odrobinę pod gipsowym pancerzem. Ze swego miejsca nie mogłem nie czuć dumy na widok mojego członka. Obawiałem się, że nie utrzymam erekcji przez cały proces gipsowania, ale Julie zaradziła temu, zostawiając członek na sam koniec. A jej dłonie, błądzące po moim ciele, wprawiły mnie w odpowiedni nastrój.

Julie znowu stała przede mną, mierzyła mnie wzrokiem, oceniała swoje dzieło. Złożyła dłonie jak do modlitwy i zacierała je, jakby była zadowolona z rozwoju sytuacji. Przyszedł czas na następny etap.

Nadal musiałem stać nieruchomo. Patrząc mi prosto w oczy, sięgnęła do skraju odlewu na moich barkach.

– Uwaga, Luke, nadeszła chwila prawdy. Zaraz cię uwolnię z tej koszulki.

Skrzywiła się, jakby odrywano gips od jej skóry, nie mojej. Problem w tym, że wraz z gipsem odchodziły też włosy.

Z bólu wciągnąłem powietrze przez zęby i zaraz odetchnąłem głęboko. W oczach Julie pojawił się błysk niepokoju.

– Ostrożnie – szepnęła, nie tyle do mnie, co do siebie. – Już niedługo.

Poruszyłem uwolnionymi barkami, rozkoszowałem się swobodą ruchu. Julie oderwała odlew od mojej przepony i na gipsowej płycie pojawiła się cieniutka rysa. Gips pękł. Odlew klatki piersiowej runął na ziemię i rozpadł się na kilka kawałków, wzniecając obłok gipsowego pyłu.

– O cholera – zaklęła. Cały czas trzymała dolną część. Znieruchomiałem. Milczałem.

Jakkolwiek by było, teraz wszystko było w jej rękach.

Pochyliła się, myśląc intensywnie, co dalej.

Po chwili podniosła głowę.

– Chyba da się to uratować. Chyba.

Zagryzła usta, jakby chciała tym sposobem opanować drżenie. Nie podziałało.

Ale właściwie nie miała innego wyjścia – chyba że zacznie wszystko od początku. Nie uśmiechało mi się stanie nieruchomo przez kolejne kilka godzin.

Julie skinęła głową, jakby podjęła ważną decyzję.

– Nie – mruknęła pod nosem, z większym zdecydowaniem w głosie. – Wykorzystam to jakoś.

Wzięła skalpel i delikatnie wsunęła go pod pozostałą część odlewu. Drugą dłoń zaciskała na gipsie otulającym mój członek, jakby to była klamka. Bez żadnych problemów uwolniła mnie z tej części gipsu.

Ostrożnie położyła odlew na podłodze u swoich stóp. Rozpromieniła się.

– Idź się umyć, Luke, a ja tu skończę.

Ubrałem się i wróciłem do domu. Złociste światło w oknach kusiło ciepłem, na dworze już zapadał zmrok.

Z rozkoszą powitałem strumień ciepłej wody, moje mięśnie rozluźniły się, miałem wrażenie, że dopiero się budzę. Zamknąłem oczy, ustawiłem się pod głowicą prysznica, zadarłem głowę i pozwoliłem, by obmywały mnie gorące potoki.

Uniosłem powieki, gdy ktoś nagle odsunął zasłonę prysznicową. Julie weszła do kabiny, naga jak ja. To już bardziej w moim stylu. Nie wiem, czy od początku to zaplanowała – czy właśnie dlatego mnie tu ściągnęła – najpierw dla sztuki, potem dla rozkoszy. I szczerze mówiąc, nic mnie to nie obchodziło. Podporządkowałem się jej z radością.

Jej dłonie znowu błądziły po moim ciele, jej dotyk splatał się z pieszczotą wody. Przyciągnąłem ją do siebie, objąłem i pocałowałem. Wyślizgnęła się z moich objęć.

Tęsknie spojrzała na mój nabrzmiewający członek. Znowu. Odnalazła mój wzrok i zamknęła mnie w dłoniach.

– Tego chcę – szepnęła, osunęła się na kolana i wzięła mnie w mokre, zalane wodą usta, powitała pieszczotą języka.

Miałem wrażenie, że woda szumi coraz głośniej.

Jakie to ma znaczenie, gdzie tym razem zaprowadził mnie członek?

Cała przyjemność po mojej stronie.

Nowy początek

Luty

Eva, jej mąż Lars i ja skończyliśmy w tej samej chwili.

Boże, ależ jestem w tym dobry.

Spojrzałem w oczy Evy, leżącej pode mną. Lśniły po doznanej rozkoszy.

Zerknęła na Larsa, który zsunął się nisko w fotelu i jeszcze nie do końca doszedł do siebie. Eva chciała, by czerpał przyjemność z jej rozkoszy. Nie byłem im potrzebny do niczego poza seksem.

Jak dla mnie żaden problem, skarbie.

Eva wyciągnęła rękę, by dotknąć nogi męża. Nie musiałem patrzeć na Larsa; jeśli wierzyć spojrzeniu, jakie posłała mu żona, domyślałem się, że jego plan zadziałał, zadowolił i jego, i Evę.

Bo Lars zatrudnił mnie jako prezent urodzinowy dla żony. W pięknym opakowaniu – specjalnie na tę okazję zarezerwował apartament w hotelu Dorchester. Eva nie miała pojęcia, że będę wisienką na jej torcie.

Element zaskoczenia sprawił, że na początku było trochę drętwo. Pracowałem już dla Evy i Larsa, zamawiali mnie, gdy przyjeżdżali do Londynu z Kornwalii, ale nie miałem pojęcia, czy Eva będzie miała dzisiaj ochotę na seks – nie wiedziała przecież, że zaraz zapukam do drzwi. A jeśli nastawiła się na noc tylko z Larsem? Choć jednocześnie byłem pewien, że wszystko będzie dobrze, kiedy mnie rozpozna i zorientuje się, co się zaraz wydarzy.

Na szczęście, kiedy tylko wszedłem do apartamentu, wyczułem, że wszystko będzie dobrze. Lars już o to zadbał.

– Niespodzianka! – oznajmił, wznosząc toast szampanem. – To mój prezent dla ciebie, moja droga. Luke. Cały twój.

Skłoniłem się tak szarmancko, jak tylko umiałem.

– Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, Evo – wypaliłem.

Zmierzyła mnie wzrokiem od stóp do głów i powoli jej twarz rozjaśnił uśmiech, a w oczach zapłonęło pożądanie.

– Właśnie tego mi było trzeba! – zaśmiała się.

Teraz wyzwoliła się z moich objęć, wstała i usiadła mężowi na kolanach. Lars zamknął ją w niedźwiedzim uścisku i ukrył twarz w jej ciemnych włosach.

Eva to drobna kobieta po trzydziestce, o smukłej figurze i ślicznych pośladkach, które wręcz prosiły się o dotyk męskiej dłoni. Lars był o kilka lat od niej starszy i o wiele ode mnie wyższy. Wydawało mi się, że mając prawie dwa metry wzrostu, nieźle się prezentuję, ale Lars, szczupły i umięśniony, przerastał mnie prawie o głowę. Był brunetem, jak Eva. Kiedy poznaliśmy się po raz pierwszy, mniej więcej miesiąc temu, ze zdumieniem usłyszałem, że pochodzą z Norwegii.

To raczej ja, z moim jasnymi włosami, bardziej przypominałem Skandynawa niż oni.

Nie chciałem, żeby pomyśleli, że gapię się na ich czułości, więc wbiłem wzrok w okno wychodzące na Hyde Park. Z szóstego pietra widziałem wierzchołki drzew kołyszących się na wietrze. Oczami wyobraźni dostrzegłem falliczną wieżę hotelu Dorchester. Uśmiechnąłem się do siebie pod nosem. Lars naprawdę zadbał o wszystko, planując tę niespodziankę.

Zrobiłem to, czego ode mnie oczekiwano – byłem przystawką; daniem głównym miał być sam Lars. Pozbierałem moje ciuchy, rzuciłem do niego przez ramię:

– Jest twoja.

Usłyszałem w odpowiedzi:

– Dzięki, stary.

Przeszedłem do saloniku, żeby się ubrać, a potem opuściłem apartament.

Zjechałem windą na parter, zadowolony, że nie zawiodłem klientów.

Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, ślicznotko!

Zerknąłem na zegarek, idąc przez hotelowe lobby. Minęła północ. Musiałem wracać do domu.

Nie zwracałem uwagi na ludzi przy recepcji. Zaraz wsiądę na skuter i pojadę do domu. W tym tygodniu miałem sporo nocnych zleceń i naprawdę chciałem się wyspać.

Wyszedłem głównymi drzwiami, w ślad za parą, którą zaraz otoczyli paparazzi. Skręciłem w lewo i odwróciłem się, zaintrygowany. Rozpoznałem ich od razu. Kobieta to Shelley Yates, amerykańska gwiazdka filmowa, która, jak wczoraj wyczytałem w prasie, przyjechała do Londynu na premierę nowego filmu, a jej towarzysz to Guy Raynor, brytyjski piosenkarz pop, sensacja zeszłego roku, któremu odrobina skandalu zapewne dobrze zrobi. Nie miałem pojęcia, czy nocne spotkanie coś znaczyło, ale widać było, że wykorzystają zainteresowanie reporterów.

Proszę bardzo.

Byłem zbyt zmęczony, by o tej porze pragnąć takiej podniety. Oddaliłem się od obiektywów, skręciłem w boczną uliczkę, wsiadłem na skuter i odjechałem.

Dla mnie niedziela to dzień wolny, czas na leniuchowanie i niedzielne mecze piłkarskie w telewizji. Wyspałem się i nie miałem ochoty na nic.

Dziewczęta myślały chyba podobnie – słyszałem, jak krzątają się w kuchni, gdy zakładałem dżinsy i koszulkę i szedłem na późne śniadanie.

Za stołem siedziała Carrie. Odsunęła od siebie pusty talerz po śniadaniu i przeglądała niedzielne wydanie brukowca.

Zabrałem się do gotowania, wrzuciłem chleb do tostera i wbiłem jajka na patelnię.

Carrie podniosła głowę znad gazety.

– Balowałeś do rana? Nie słyszałam, o której wróciłeś.

Nie wiedziałem do końca, czy w ten sposób Carrie chce się dowiedzieć, jak zarabiam na życie. Wprowadziłem się kilka tygodni wcześniej i do tej pory udało mi się skutecznie ukrywać przed trzema współlokatorkami, co właściwie robię, ale zdawałem sobie sprawę, że im dłużej będę z nimi mieszkał, tym trudniej będzie mi to przychodziło. Na razie jednak nie chciałem o tym myśleć; zajmę się tym, gdy do tego dojdzie, nie wcześniej.

– Och, zapewniam cię, wczorajszą noc spędziłem w łóżku! – odparłem z uśmiechem.

– Balowałeś?

– Można tak powiedzieć – skłamałem. Postanowiłem skierować rozmowę na inny temat: – A ty, Carrie? Poszłyście gdzieś z dziewczynami?

– No jasne – jęknęła i znacząco złapała się za głowę. – Pozostałe jeszcze nie doszły do siebie, więc bardzo proszę, nie hałasuj za bardzo garnkami, smażąc sobie te smakołyki.

– Spokojnie – zapewniłem, nie odrywając wzroku od jajek na patelni; rumieniły się na brzegach, właśnie tak, jak lubię. Usiadłem naprzeciwko Carrie ze śniadaniem na talerzu i nalałem sobie herbaty.

– Co dzisiaj słychać na świecie?

Najbardziej interesowały mnie informacje z ostatniej strony, sportowe, ale wiedziałem, że dziewczęta nigdy nie czytały prasy do końca. Carrie przerzucała tylko kilka pierwszych stron.

– Żadnego skandalu z X Faktor – mruknęła.

– Mój Boże, do czego to dochodzi! – prychnąłem.– A co, pierwsza strona jest całkiem pusta?

Uśmiechnęła się pod nosem.

– Można tak powiedzieć, nie?

Żadne z nas nie traktowało tej lektury poważnie, ot, rozrywka w niedzielny poranek, w sam raz na kaca. Ale też dzięki brukowcom orientowałem się na bieżąco, kto się liczy, a kto nie w świecie celebrytów – a to pomagało mi w pracy, zwłaszcza w pewnych kręgach, do których trafiłem. Choćby tak, że łechtałem ego tej czy innej gwiazdki, nie robiąc zdumionej miny, gdy mówiła mi, w jakim serialu kiedyś występowała albo w jakim zespole obecnie śpiewa. Choć oczywiście tego nie mogłem powiedzieć moim współlokatorkom.

Carrie pogrążyła się w lekturze, a ja zająłem się jedzeniem. Jezu, porządne angielskie śniadanie wygrywa ze wszystkimi rewelacjami świata.

Carrie wstała.

– Idę obudzić dziewczyny, po południu wybieramy się na zakupy. Chcesz gazetę?

– Dzięki – mruknąłem z pełnymi ustami.

Zostawiła mnie samego.

Odsunąłem od siebie pusty talerz i przysunąłem gazetę. Bezmyślnie przerzucałem stronice. Nie interesowały mnie wiadomości. Szczerze mówiąc, koncentrowałem się jedynie na zdjęciach.

Zatrzymałem się na kronice towarzyskiej. Często były tam fotografie gwiazd w klubach i restauracjach, do których chadzały też moje klientki. Patrzyłem na zdjęcia, choć niewiele rejestrowałem. Cały czas pulsowało mi w głowie. I nagle moją uwagę przykuło zdjęcie młodej kobiety i jej towarzysza.

To ta para z wczoraj! Shelley Yates i Guy Raynor.

Oprzytomniałem błyskawicznie. Przyjrzałem się uważniej. Stali przed hotelem Dorchester. Na chwilę wróciłem myślami do hotelowego holu, wychodziłem za nimi, prosto pod obiektywy paparazzi.

O cholera, nie.

Ta myśl pojawiła się, zanim zobaczyłem zdjęcie. Przecież, skoro fotografowano ich, gdy wychodziłem, niewykluczone, że paparazzi uwiecznili także i mnie.

Z duszą na ramieniu wygładziłem stronę i przyjrzałem się uważnie. I bingo, od razu, za pierwszym razem. Oto ja, w tle, skręcam w lewo, idę w kierunku mojego skutera. Tylko że w oczach czytelników tego szmatławca, przeglądających gazetę w ten niedzielny poranek, towarzyszyłem Shelley i Guyowi.

Przeszył mnie lodowaty dreszcz. A jeśli czyta to ktoś, kto mnie zna – na przykład klientka, która zapewne domyśli się, jakim cudem znalazłem się w drzwiach ekskluzywnego hotelu koło północy? A jeśli zobaczy to zdjęcie, doda dwa do dwóch i otrzyma pięć? Wystarczy, żeby zadzwoniła do gazety i wspomniała o randce celebrytów z męską prostytutką.

O Boże.

Bardzo szybko do mnie trafią. I wtedy zostanę naprawdę zdemaskowany. A wszyscy wiemy, że w takich historiach zawsze właśnie osoba do towarzystwa jest przedstawiana w najgorszym możliwym świetle.

Zamknąłem na chwilę oczy, łudząc się, że może zdjęcie zniknie, kiedy spojrzę ponownie, ale oczywiście nadal tam było, a do kuchni weszła Kirstie.

– Cześć, Luke. – Jej głos wyrwał mnie z paniki.

Wziąłem się w garść, przewróciłem stronę i powitałem ją radośnie:

– Piękny mamy dziś dzień! – W duszy błagałem los, żeby nie dostrzegła, w jakim stanie byłem, kiedy weszła do kuchni.

Sączyłem herbatę i usiłowałem skoncentrować się na lekturze pozostałych artykułów, gdy Kirstie kręciła się po kuchni. Myślami byłem gdzie indziej. Nie interesowały mnie nawet wiadomości sportowe. Miałem w głowie jedno – fotografię ze mną w tle, jakbym tylko czekał na zdemaskowanie.

Kirstie usiadła przy stole z miseczką płatków. Zjadła jedną łyżkę i spojrzała na gazetę.

– Skończyłeś już? – zapytała z ustami pełnymi płatków.

– Tak – mruknąłem. – Choć dzisiaj naprawdę nie ma co czytać.

Umierałem ze strachu, ale nie mogłem nic zrobić. W niedzielne poranki gazeta trafiała po kolei do wszystkich lokatorów. Nie była moja, nie mogłem ukryć jej u siebie – dziewczyny zauważyłyby jej brak. Podobnie jak zauważyłyby brak wkładki o gwiazdach; w końcu wszyscy czytaliśmy akurat te część.

I wtedy to do mnie dotarło: przecież Carrie musiała zobaczyć to zdjęcie, zanim wszedłem do kuchni. Widziała mnie? Nie, na pewno nie. Gdyby tak było, powiedziałaby coś na ten temat, prawda?

Umierałem ze strachu. Byłem w szoku po tym, jak zobaczyłem swoją podobiznę w gazecie. Obawiałem się, że zostanę zdemaskowany, obawiałem się zamieszania, jakie z tego wyniknie. Co będzie, gdy dziewczyny mnie rozpoznają? Zasypią mnie pytaniami. A co jeśli… A jeśli… cała nadzieja w tym, że Carrie zdjęcia nie widziała, a Kirstie go nie zobaczy. A jeśli jedna z dziewcząt mnie rozpozna, muszę po prostu kłamać.

Nie miały pojęcia, czym się zajmuję, wiec mogę powiedzieć, że byłem w hotelu, bo spotkałem się z kimś, kto przyleciał z Australii. Z dalekim krewnym czy kimś takim. Będę improwizował, ale tymczasem, z panikowania nie wyniknie nic dobrego. Wstałem.

– Muszę się wyszykować – uśmiechnąłem się. – Masz kuchnię dla siebie.

Wyszedłem z nadzieją, że reperkusje tej fotografii ograniczą się do mojej wyobraźni.

Gray

Początek marca

Gray zaciskał dłoń na szklance piwa i w skupieniu wpatrywał się w fotografię w gazecie. Podniósł głowę i przyjrzał mi się uważnie, jakby szacował mnie wzrokiem, wrócił spojrzeniem do zdjęcia i pokręcił głową. Upił kilka łyków. Zwlekał z odpowiedzią, trzymał mnie w napięciu jak zawsze.

– No, proszę cię! – roześmiałem się. – Wal. Co ty na to?

– Cóż, to ty, nie ma co do tego żadnych wątpliwości – zażartował i odstawił szklankę na stół.

Przewróciłem oczami z komiczną przesadą.

– To przecież wiem! Ale myślisz, że mnie zdemaskują?

Tak naprawdę właśnie dlatego do niego zadzwoniłem. Fotografia zrobiona przez paparazzi nie dawała mi spokoju, a tylko Gray przychodził na myśl, gdy szukałem gorączkowo osoby, która mogłaby pomóc mi się z tym wszystkim uporać. Jako administrator mojej strony „Satysfakcja z Lukiem” wiedział doskonale, czym się zajmuję. Przynajmniej przed nim nie musiałem się tłumaczyć.

Gwizdnął pod nosem.

– Trudna sprawa. Tego oczywiście nie można wykluczyć.

– Niczego nie można wykluczyć – mruknąłem i sięgnąłem po piwo, żeby upić kolejny łyk.

– No tak, ale chodzi mi o to, że są spore szanse, że skończy się tylko na strachu.

– A jeśli nie?

– Poczekamy, zobaczymy, bracie. I pamiętaj, nigdy nie okazuj wstydu i żalu. Wiesz przecież, że tylko na to czekają te dranie.

Stanowczo odstawił szklankę na stolik, tym samym dając mi do zrozumienia, że to koniec tematu.

Gray nie powiedział mi niczego, czego sam nie wiedziałem, o czym sam nie myślałem, ale dobrze mi zrobiło, że usłyszałem to z jego ust. I że ktoś wysłuchał moich obaw.

Powiedzmy sobie szczerze: nie mogłem przecież rozmawiać ze współlokatorkami o mojej pracy w roli mężczyzny do towarzystwa. Najbardziej na świecie obawiałem się, że właśnie one się dowiedzą, co robię. Znaliśmy się za krótko, by poznały moją tajemnicę, zresztą właściwie dlaczego miałbym się im zwierzać? Przecież póki płacę rachunki na czas, dokładam się do czynszu i zachowuję w miarę przyzwoicie, nic więcej nie powinno się liczyć, prawda?

Gray zdawał się czytać w moich myślach.

– A dziewczyny to widziały? Wiedzą, czym się zajmujesz?

Nerwowo rzeźbiłem paznokciem bruzdę w powierzchni stołu. Oczywiście, że się obawiałem, że wszyscy się dowiedzą, co robię. Bo jeśli kiedyś wpakuję się w jakiś skandal mniejszego lub większego kalibru, prędzej czy później brytyjska prasa pozna moje nazwisko, a stąd już tylko krok do tego, bym trafił do australijskich mediów, prosto pod nos rodziny i przyjaciół w kraju. A tego za wszelką cenę chciałem uniknąć.

Teraz jednak obawiałem się raczej tego, że dowiedzą się Carrie i pozostałe współlokatorki. I co wtedy będzie?

– Nie wiedzą? – zdziwił się Gray. Znieruchomiał z kuflem w powietrzu. – A czym ich zdaniem się zajmujesz?

– Proszę cię, Gray! Niby dlaczego miałbym im mówić, że jestem żigolakiem? Że za pieniądze chodzę do łóżka?

Uśmiechał się od ucha do ucha.

– Ale przecież tak właśnie jest! Masz z tym jakiś problem?

Roześmiałem się razem z nim. Obaj wiedzieliśmy dokładnie, co miałem na myśli. My, faceci, nie mieliśmy problemu z tym, jak zarabiałem na życie; jakkolwiek by było, większość mężczyzn o tym marzy. Ale są ludzie, którzy w ogóle tego nie pojmują. ba, w tym kraju większość społeczeństwa sądzi, że prostytucja jest nielegalna!

A to nie wszystko. Nie mieściło im się w głowie, że ktoś, kogo znają, jest w to zamieszany, i nie bardzo wiedziałem, jak moje trzy współlokatorki zareagowałyby na wieść, że mieszka z nimi męska prostytutka. Wolałem nie ryzykować, przynajmniej na razie. Przecież dopiero co się wprowadziłem. Nie uśmiechała mi się myśl o kolejnej przeprowadzce.

Gray zmarszczył brwi, jakby coś nagle przyszło mu do głowy.

– Ale co im właściwie mówisz? No wiesz, kiedy ciągle dzwoni telefon? I kiedy znikasz na całe noce?

W odpowiedzi uśmiechnąłem się od ucha do ucha.

– Gray, jestem Australijczykiem w Londynie. Niby co mógłbym tu robić? – Podniosłem swój kufel i stuknęliśmy się w powietrzu, jakbyśmy przybijali piątkę.

Oczywiście w rozmowach z dziewczynami nie byłem aż tak bezpośredni. Dziwiło je, że moja komórka blackberry właściwie nigdy nie milknie, ale zbywałem to wzruszeniem ramion i żarcikami na temat tego, jak przepadają za mną Angielki.

Nie jestem pewien, czy mi uwierzyły, i czy Gray uznał, że dały się zbyć, jeśli już mam być szczery.

– I im to nie przeszkadza?

– Chyba nie. – Wzruszyłem ramionami.

Cicho gwizdnął przez zęby.

– I pomyśleć, że mieszkasz z trzema fajnymi laskami. W twoim życiu liczą się tylko kobiety, co, Luke? Jezu, dałbym dużo, żeby być na twoim miejscu!

Odstawiłem pełną do połowy szklankę na stół.

– Wiem o tym.

Zadziwiające, że moi kumple tak wielką wagę przywiązywali do tego, że byłem jedynym mężczyzną w nowym mieszkaniu. No bo przecież nie szedłem do łóżka ze współlokatorkami. Trzy ślicznotki mniej czy więcej – co to za różnica? Tuż po tym, jak z nimi zamieszkałem, a przed tym, jak moi rodacy wrócili do Australii, reagowali tak samo jak Gray. Nie mieściło im się w głowie, że mam tyle szczęścia. I nie byli w stanie pojąć, że postrzegam Carrie, Kirstie i Laurę w innym świetle, że dla mnie to tylko współlokatorki. Kumpelki, z którymi można fajnie pogadać – i nic więcej.

Choć oczywiście nie wykluczałem, że którejś szalonej nocy po pijaku wyląduję z jedną z nich w łóżku, czego oboje pożałujemy w bezlitosnym, zimnym świetle poranka. Nigdy nie mów nigdy. Oczywiście niczego takiego nie planowałem, ale… Trzy dziewczyny i ja. Statystyki mówią same za siebie. Jasne.

Ale wiedziałem, do czego zmierzał. Dziewczęta prędzej czy później zaczną pytać, czym się zajmuję. I wtedy będę musiał im coś powiedzieć.

Przyjaźniłem się z tyloma kobietami, że przekonałem się, że we własnym gronie rozmawiają otwarcie o seksie i związkach. Musiałem zachować czujność, żeby nie znaleźć się w krzyżowym ogniu pytań na temat mojego życia osobistego.

Ale jak powiedział Gray, pożyjemy, zobaczymy.

Westchnąłem ciężko.

– Boże, wszystko było łatwiejsze, kiedy Mark i chłopaki byli w Londynie.

Gray zrozumiał od razu.

– Brakuje ci ich?

– To byli moi kumple, rozumiesz? Mark, Simon, nawet Rob – wiedzieli, czym się zajmuję. Przy nich nie musiałem niczego udawać…

Przez chwilę Gray wydawał się urażony.

– Przy mnie też nie.

Bezradnie rozłożyłem ręce.

– Tak, wiem – uśmiechnąłem się na znak, że nie lekceważę naszej przyjaźni. – Ale wiesz, o co mi chodzi. To Australijczycy. Wiedzieli, skąd się tu wziąłem.

– Tak, tak, wiem.

Opuściłem dłonie na stół i pomyślałem o tym, jak prawie dwa lata temu przyjechałem do Londynu i zamieszkałem z Markiem. Dzięki niemu poznałem pozostałych chłopaków. Stanowili ważną część mojego życia w Anglii. Po pierwsze, to właśnie doskwierający nam wszystkim ciągły brak funduszy skłonił mnie do postawienia pierwszych kroków w seksbiznesie. A jeśli nie pracowałem jako żigolak, czy, w początkowym okresie, kiedy imałem się każdej dorywczej pracy, mogłem liczyć tylko na pomoc kumpli.

Byli moją ostoją i wsparciem, gdy przeżywałem wzloty i upadki jako męska prostytutka. Przypominali mi, kim jestem, ściągali na ziemię, gdy do głowy uderzała mi woda sodowa i pieniądze klientek. Widziałem takie reakcje u innych żigolaków. Zdarzało im się zapomnieć, że tylko na chwilę zawitali do wielkiego świata, do którego przepustką były w ich wypadku drogie ciuchy.

Kusiło mnie, by wrócić do Australii razem z kumplami, ale ponieważ przyjechałem później niż oni, moja wiza jeszcze się nie skończyła, a jako żigolak zarabiałem naprawdę nieźle.

Zresztą chodziło o coś więcej. Przed wyjazdem szlifowali i uzupełniali swoje CV, ale co ja niby mógłbym wpisać w swoim? Tam, gdzie w ich życiorysie widnieli różni pracodawcy, w moim była luka. Ich doświadczenie zawodowe liczyło się w branży; ja nie mogłem się szczycić moimi dokonaniami jako żigolak i liczyć, że pomogą mi w karierze w innym zawodzie. Tym bardziej uważałem, że powinienem zarobić najwięcej, jak to możliwe, póki tu jestem. I tym sposobem moi przyjaciele, mniej związani z Anglią niż ja, byli gotowi wracać. Ja zwyczajnie nie mogłem. W każdym razie jeszcze nie teraz.

Uśmiechnąłem się melancholijnie do Graya. Miał rację. Szczęściarz ze mnie, że został mi jeszcze ktoś, kto mnie rozumie, ale nie mogłem opędzić się od myśli, że wyjazd chłopaków oznaczał, że jeszcze ważniejsze jest, bym odniósł sukces jako żigolak – bez względu na to, czy uda mi się zachować to w tajemnicy.

Choć to oczywiście nie wykluczało trapiących mnie wątpliwości, czy dokonałem właściwego wyboru. Nie sposób ocenić, czy pieniądze sprawią, iż uznam, że opłacało się zostać. Przecież mogłem już być w drodze do domu, do Australii, razem z kumplami, mogłem zaczynać resztę mojego życia, szukając pracy, w której co prawda zarobię mniej, niż przywykłem, ale którą mógłbym bez oporu wpisać w CV.

Ale tego nie zrobiłem. Siedziałem w pubie z Grayem, moim ostatnim kumplem.

Wstałem.

– Jeszcze po jednym?

Gray skinął głową.

– Dla mnie to samo. Dzięki.

Zamówiłem i obserwowałem, jak barman nalewa nam piwo, i jednocześnie zerkałem na Graya, samotnego przy stoliku. Wydawał się tu całkiem nie na miejscu – tak, jak ja zaczynałem się czuć. Ale zarazem po raz kolejny ucieszyłem się, że tak dobrze się dogadujemy. Przypuszczałem, że on także ceni sobie naszą przyjaźń. Jako programista i administrator stron internetowych spędzał mnóstwo czasu przy komputerze, więc z przyjemnością słuchał moich opowieści. Za ich sprawą zaglądał do całkowicie odmiennego świata.

Według mnie Gray świetnie zarządzał moją stroną. Tak świetnie, że ostatnio właściwie stał się moim sekretarzem. Miałem świadomość, że gdyby nie on, nie szłoby mi tak dobrze. Dzięki niemu królowałem w Internecie, w najważniejszym miejscu w tej branży. Ilekroć ktoś wpisywał w wyszukiwarkę „mężczyzna do towarzystwa, Londyn”, moja strona była na pierwszym miejscu wyników.

A poza tym nigdy nie gorszyły go moje opowieści, co nabierało szczególnego znaczenia, gdy chciałem się zwyczajnie wygadać. Albo odwrotnie – czasami chciałem zwyczajnie pogadać z kumplem, nie tłumacząc, czym właściwie się zajmuję.

Kiedy zaczynałem, taką rolę pełniła moja pierwsza klientka, Jenny. Co piątek umawialiśmy się na pół godziny, na kawę. Wydawało się, że od tamtej pory upłynęło mnóstwo czasu.

Była moją pierwszą klientką. Nie miałem pojęcia, gdzie jest i co obecnie porabia.

Zapłaciłem za napoje i wróciłem do stolika. Byłem ciekaw, czy Gray zdaje sobie sprawę, jak bardzo mi pomaga i to na wielu płaszczyznach.

– Wiesz co? – zagaiłem, gdy usiadłem i postawiłem przed nim piwo.

– Co? – Upił spory łyk.

– To co prawda mało prawdopodobne, ale gdyby kiedyś tak się złożyło, że nie będę mógł dotrzeć do klientki na czas, a ona zgodzi się na zastępstwo, ciebie zaproponuję w pierwszej kolejności.

Gray siedział z szeroko otwartymi ustami, w stanie szoku. Uświadomiłem sobie, że coś takiego nigdy nawet nie przeszło mu przez myśl. I coś jeszcze – że wystarczyło mu kibicowanie mi z pozycji widza i asystenta. Tam czuł się pewnie, a moje opowieści stanowiły pożywkę dla jego wyobraźni.

– Zrobiłbyś coś takiego?

Wydawał się poruszony, zaniepokojony – po spokojnej nonszalancji, z jaką pracował przy komputerze, nie było śladu.

Przypomniało mi się, jak bardzo denerwowałem się przed pierwszym razem. Ale czy to coś dziwnego? Bycie żigolakiem w wyobraźni to jedno, ale kiedy wyruszasz na pierwsze zlecenie, nie wiedząc, kogo tam spotkasz– to zupełnie co innego. Umierasz ze strachu, że kiedy przyjdzie co do czego, nie staniesz na wysokości zadania. Co za upokorzenie! O wiele łatwiej po prostu niczego nie robić. Trzymać się z dala, na uboczu.

Postanowiłem przywrócić mu spokój ducha.

– Spokojnie, tylko żartowałem – zapewniłem ze śmiechem.

Posłał mi pytające spojrzenie, ale rozluźnił się wyraźnie.

– Tak myślałem – skłamał. Z całej siły zaciskał dłoń na szklance, jakby szukał w niej wsparcia.

– Ale jeśli jedna ze stałych klientek zapragnie urozmaicenia, polecę cię na pewno. – Znacząco puściłem oko.

Zachichotał, już spokojny, że żartuję.

– Wielkie dzięki, bracie. – Wznieśliśmy toast.

No proszę. Zasiałem w nim pierwszą myśl, że też mógłby zostać facetem do wynajęcia. Byłem gotów się założyć, że z czasem zacznie się zastanawiać, czemu właściwie nie miałby sam spróbować? I że będzie miał do siebie żal, że nie zaryzykował, kiedy miał ku temu okazję. Co z kolei oznaczało, że gdyby przyszło co do czego, będę mógł poprosić go o pomoc. I wtedy już raczej nie stchórzy.

Odstawiłem pustą szklankę i otarłem usta wierzchem dłoni.

Gray nerwowo bębnił palcami w stół.

– Coś mi się przypomniało. Zanim wyszedłem, odebrałem telefon. Pamiętasz Agencję Pearl?

Uśmiechnąłem się pod nosem.

– Oczywiście, przyjacielu!

Pewnie, że pamiętałem. Przez pewien czas byłem jedynym facetem w ich stajni ślicznotek, ale usunęli moje zdjęcie ze strony, bo działało na nerwy męskim klientom. Nie chcieli mnie widzieć w otoczeniu dziewcząt.

– Zdaje się, że ich klienci z górnej półki nadal mają na ciebie chrapkę. Jakaś gruba ryba chce cię wynająć.

– Przecież masz mówić, że nie pracuję z facetami – jęknąłem.

Gray przewrócił oczami, ale dostrzegłem w nich też pewien błysk.

– Facet nie jest gejem, durniu. W grę wchodzi też kilka dziewcząt z Agencji Pearl.

– Czyli co, to ma być pokaz? To już mi się bardziej podoba.

Gray potrząsnął głową i zachichotał:

– Jezu, Luke, ależ ty masz życie!

Nie odpowiedziałem, tylko zasalutowałem z uśmiechem.

– I jeszcze jedno, co tylko pokazuje, jaka to gruba ryba, ten klient. Podobno rozpoznasz go od pierwszej chwili, tak przynajmniej twierdzi dziewczyna z Agencji Pearl – zastrzegł Gray. – I pod żadnym pozorem nie wolno ci okazać, że wiesz, kto to jest.

Teraz to ja naburmuszyłem się komicznie.

– To się rozumie samo przez się. – Zdążyłem się co nieco nauczyć, jeśli chodzi o poszanowanie prywatności klientów.

Przez chwilę siedzieliśmy w milczeniu.

– No dobra, ale jak myślisz, kto to jest? – zapytałem.

Gray roześmiał się.

– Wiedziałem, że to ci nie da spokoju, ale niestety, nie pomogę ci. Wiem równie mało jak ty.

Gwizdnąłem pod nosem.

– Cóż, jeśli naprawdę jest tak znany, jak sugerujesz, lista kandydatów nie jest zbyt długa.

Gray dopił piwo do dna.

– Tak sądzisz? – zapytał.

Skinąłem głową.

– No, tak. Ale wiesz, są celebryci i celebryci przez wielkie C. Może to jakiś piłkarz albo supergwiazda czy ktoś taki.

Gray patrzył mi prosto w oczy ze śmiertelną powagą na twarzy.

– Więc nie zapomnij wziąć dla mnie autografu, dobrze?