Kodeks karny i kodeks wykroczeń

Wydawnictwo C.H. Beck

Warszawa 2012

Spis treści

Kodeks karny

Kodeks wykroczeń

Kodeks karny

z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553)

Kodeks karny

z dnia 6 czerwca 1997 r. Dz.U. Nr 88, poz. 553)

(zm.: Dz.U. 1999, Nr 64, poz. 729, Nr 83, poz. 931; Dz.U. 2000, Nr 48, poz. 548, Nr 93, poz. 1027, Nr 116, poz. 1216; Dz.U. 2001, Nr 98, poz. 1071; Dz.U. 2003, Nr 111, poz. 1061, Nr 121, poz. 1142, Nr 179, poz. 1750, Nr 199, poz. 1935, Nr 228, poz. 2255; Dz.U. 2004, Nr 25, poz. 219, Nr 93, poz. 889, Nr 69, poz. 626, Nr 243, poz. 2426; Dz.U. 2005, Nr 86, poz. 732, Nr 90, poz. 757, Nr 132, poz. 1109, Nr 163, poz. 1363, Nr 178, poz. 1479, Nr 180, poz. 1493; Dz.U. 2006, Nr 190, poz. 1409, Nr 218, poz. 1592, Nr 226, poz. 1648; Dz.U. 2007, Nr 89, poz. 589, Nr 123, poz. 850, Nr 124, poz. 859, Nr 192, poz. 1378; Dz.U. 2008, Nr 90, poz. 560, Nr 122, poz. 782, Nr 171, poz. 1056, Nr 173, poz. 1080, Nr 214, poz. 1344; Dz.U. 2009, Nr 62, poz. 504, Nr 63, poz. 533, Nr 166, poz. 1317, Nr 168, poz. 1323, Nr 190, poz. 1474, Nr 201, poz. 1540, Nr 206, poz. 1589; Dz.U. 2010, Nr 7, poz. 46, Nr 40, poz. 227, Nr 40, poz. 229)

Spis treści

Część Ogólna

Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej

Rozdział II. Formy popełnienia przestępstwa

Rozdział III. Wyłączenie odpowiedzialności karnej

Rozdział IV. Kary

Rozdział V. Środki karne

Rozdział VI. Zasady wymiaru kary i środków karnych

Rozdział VII. Powrót do przestępstwa

Rozdział VIII. Środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Rozdział IX. Zbieg przestępstw oraz łączenie kar i środków karnych

Rozdział X. Środki zabezpieczające

Rozdział XI. Przedawnienie

Rozdział XII. Zatarcie skazania

Rozdział XIII. Odpowiedzialność za przestępstwa popełnione za granicą

Rozdział XIV. Objaśnienie wyrażeń ustawowych

Rozdział XV. Stosunek do ustaw szczególnych

Część Szczególna

Rozdział XVI. Przestępstwa przeciwko pokojowi, ludzkości oraz przestępstwa wojenne

Rozdział XVII. Przestępstwa przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

Rozdział XVIII. Przestępstwa przeciwko obronności

Rozdział XIX. Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu

Rozdział XX. Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu

Rozdział XXI. Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji

Rozdział XXII. Przestępstwa przeciwko środowisku

Rozdział XXIII. Przestępstwa przeciwko wolności

Rozdział XXIV. Przestępstwa przeciwko wolności sumienia i wyznania

Rozdział XXV. Przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności

Rozdział XXVI. Przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece

Rozdział XXVII. Przestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnej

Rozdział XXVIII. Przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową

Rozdział XXIX. Przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego

Rozdział XXX. Przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości

Rozdział XXXI. Przestępstwa przeciwko wyborom i referendum

Rozdział XXXII. Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu

Rozdział XXXIII. Przestępstwa przeciwko ochronie informacji

Rozdział XXXIV. Przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów

Rozdział XXXV. Przestępstwa przeciwko mieniu

Rozdział XXXVI. Przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu

Rozdział XXXVII. Przestępstwa przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi

Część Wojskowa

Rozdział XXXVIII. Przepisy ogólne dotyczące żołnierzy

Rozdział XXXIX. Przestępstwa przeciwko obowiązkowi pełnienia służby wojskowej

Rozdział XL. Przestępstwa przeciwko zasadom dyscypliny wojskowej

Rozdział XLI. Przestępstwa przeciwko zasadom postępowania z podwładnymi

Rozdział XLII. Przestępstwa przeciwko zasadom obchodzenia się z uzbrojeniem i uzbrojonym sprzętem wojskowym

Rozdział XLIII. Przestępstwa przeciwko zasadom pełnienia służby

Rozdział XLIV. Przestępstwa przeciwko mieniu wojskowemu

Część Ogólna

Rozdział I. Zasady odpowiedzialności karnej

Art. 1. Warunki odpowiedzialności

§ 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.

§ 2. Nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma.

§ 3. Nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu.

Art. 2. Przestępstwo skutkowe przez zaniechanie

Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skutkowe popełnione przez zaniechanie podlega ten tylko, na kim ciążył prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi.

Art. 3. Zasada humanitaryzmu

Kary oraz inne środki przewidziane w tym kodeksie stosuje się z uwzględnieniem zasad humanitaryzmu, w szczególności z poszanowaniem godności człowieka.

Art. 4. Zmiana ustawy

§ 1. Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.

§ 2. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem zagrożony jest karą, której górna granica jest niższa od kary orzeczonej, wymierzoną karę obniża się do górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za taki czyn w nowej ustawie.

§ 3. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zagrożony karą pozbawienia wolności, wymierzoną karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu zamienia się na grzywnę albo karę ograniczenia wolności, przyjmując że jeden miesiąc pozbawienia wolności równa się 60 stawkom dziennym grzywny albo 2 miesiącom ograniczenia wolności.

§ 4. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zabroniony pod groźbą kary, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa.

Art. 5. Zasada terytorialna

Ustawę karną polską stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym, chyba że umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej.

Art. 6. Czas i miejsce przestępstwa

§ 1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany.

§ 2. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić.

Art. 7. Zbrodnia i występek

§ 1. Przestępstwo jest zbrodnią albo występkiem.

§ 2. Zbrodnią jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 albo karą surowszą.

§ 3. Występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc.

Art. 8. Umyślność i nieumyślność

Zbrodnię można popełnić tylko umyślnie; występek można popełnić także nieumyślnie, jeżeli ustawa tak stanowi.

Art. 9. Rozwinięcie

§ 1. Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi.

§ 2. Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.

§ 3. Sprawca ponosi surowszą odpowiedzialność, którą ustawa uzależnia od określonego następstwa czynu zabronionego, jeżeli następstwo to przewidywał albo mógł przewidzieć.

Art. 10. Wiek

§ 1. Na zasadach określonych w tym kodeksie odpowiada ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 17 lat.

§ 2. Nieletni, który po ukończeniu 15 lat dopuszcza się czynu zabronionego określonego w art. 134, art. 148 § 1, 2 lub 3, art. 156 § 1 lub 3, art. 163 § 1 lub 3, art. 166, art. 173 § 1 lub 3, art. 197 § 3 lub 4, art. 223 § 2, art. 252 § 1 lub 2 oraz w art. 280, może odpowiadać na zasadach określonych w tym kodeksie, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają, a w szczególności, jeżeli poprzednio stosowane środki wychowawcze lub poprawcze okazały się bezskuteczne.

§ 3. W wypadku określonym w § 2 orzeczona kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane sprawcy przestępstwo; sąd może zastosować także nadzwyczajne złagodzenie kary.

§ 4. W stosunku do sprawcy, który popełnił występek po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat 18, sąd zamiast kary stosuje środki wychowawcze, lecznicze albo poprawcze przewidziane dla nieletnich, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają.

Art. 11. Zbieg przepisów

§ 1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo.

§ 2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

§ 3. W wypadku określonym w § 2 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

Art. 12. Czyn ciągły

Dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego.

Rozdział II. Formy popełnienia przestępstwa

Art. 13. Usiłowanie

§ 1. Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje.

§ 2. Usiłowanie zachodzi także wtedy, gdy sprawca nie uświadamia sobie, że dokonanie jest niemożliwe ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego lub ze względu na użycie środka nie nadającego się do popełnienia czynu zabronionego.

Art. 14. Karalność

§ 1. Sąd wymierza karę za usiłowanie w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa.

§ 2. W wypadku określonym w art. 13 § 2 sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.

Art. 15. Czynny żal i odstąpienie

§ 1. Nie podlega karze za usiłowanie, kto dobrowolnie odstąpił od dokonania lub zapobiegł skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego.

§ 2. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w stosunku do sprawcy, który dobrowolnie starał się zapobiec skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego.

Art. 16. Przygotowanie

§ 1. Przygotowanie zachodzi tylko wtedy, gdy sprawca w celu popełnienia czynu zabronionego podejmuje czynności mające stworzyć warunki do przedsięwzięcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania, w szczególności w tymże celu wchodzi w porozumienie z inną osobą, uzyskuje lub przysposabia środki, zbiera informacje lub sporządza plan działania.

§ 2. Przygotowanie jest karalne tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi.

Art. 17. Odstąpienie

§ 1. Nie podlega karze za przygotowanie, kto dobrowolnie od niego odstąpił, w szczególności zniszczył przygotowane środki lub zapobiegł skorzystaniu z nich w przyszłości; w razie wejścia w porozumienie z inną osobą w celu popełnienia czynu zabronionego, nie podlega karze ten, kto nadto podjął istotne starania zmierzające do zapobieżenia dokonaniu.

§ 2. Nie podlega karze za przygotowanie osoba, do której stosuje się art. 15 § 1.

Art. 18. Sprawstwo, podżeganie i pomocnictwo

§ 1. Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu.

§ 2. Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania ją do tego.

§ 3. Odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w szczególności dostarczając narzędzie, środek przewozu, udzielając rady lub informacji; odpowiada za pomocnictwo także ten, kto wbrew prawnemu, szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu zabronionego swoim zaniechaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie.

Art. 19. Karalność

§ 1. Sąd wymierza karę za podżeganie lub pomocnictwo w granicach zagrożenia przewidzianego za sprawstwo.

§ 2. Wymierzając karę za pomocnictwo sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.

Art. 20. Nieakcesoryjność odpowiedzialności

Każdy ze współdziałających w popełnieniu czynu zabronionego odpowiada w granicach swojej umyślności lub nieumyślności niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałających.

Art. 21. Okoliczności osobiste

§ 1. Okoliczności osobiste, wyłączające lub łagodzące albo zaostrzające odpowiedzialność karną, uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą.

§ 2. Jeżeli okoliczność osobista dotycząca sprawcy, wpływająca chociażby tylko na wyższą karalność, stanowi znamię czynu zabronionego, współdziałający podlega odpowiedzialności karnej przewidzianej za ten czyn zabroniony, gdy o tej okoliczności wiedział, chociażby go nie dotyczyła.

§ 3. Wobec współdziałającego, którego nie dotyczy okoliczność określona w § 2, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.

Art. 22. Akcesoryjność odpowiedzialności

§ 1. Jeżeli czynu zabronionego tylko usiłowano dokonać, podmiot określony w art. 18 § 2 i 3 odpowiada jak za usiłowanie.

§ 2. Jeżeli czynu zabronionego nie usiłowano dokonać, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.

Art. 23. Czynny żal

§ 1. Nie podlega karze współdziałający, który dobrowolnie zapobiegł dokonaniu czynu zabronionego.

§ 2. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w stosunku do współdziałającego, który dobrowolnie starał się zapobiec dokonaniu czynu zabronionego.

Art. 24. Prowokacja

Odpowiada jak za podżeganie, kto w celu skierowania przeciwko innej osobie postępowania karnego nakłania ją do popełnienia czynu zabronionego; w tym wypadku nie stosuje się art. 22 i 23.

Kodeks wykroczeń

z dnia 20 maja 1971 r. (Dz.U. Nr 12, poz. 114))

Kodeks wykroczeń

z dnia 20 maja 1971 r. (Dz.U. Nr 12, poz. 114))

tekst jednolity z dnia 4 czerwca 2007 r. (Dz.U. Nr 109, poz. 756)

tekst jednolity z dnia 16 marca 2010 r. (Dz.U. Nr 46, poz. 275)

Spis treści

Część Ogólna

Rozdział I. Zasady odpowiedzialności

Rozdział II. Kary, środki karne i zasady ich wymiaru

Rozdział III. Zastosowanie środków oddziaływania wychowawczego

Rozdział IV. Warunkowe zawieszenie wykonania kary aresztu

Rozdział V. Przedawnienie orzekania, wykonania kary oraz zatarcie ukarania

Rozdział VI. Wyjaśnienie wyrażeń ustawowych

Rozdział VII. Stosunek do ustaw szczególnych

Część Szczególna

Rozdział VIII. Wykroczenia przeciwko porządkowi i spokojowi publicznemu

Rozdział IX. Wykroczenia przeciwko instytucjom państwowym, samorządowym i społecznym

Rozdział X. Wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu osób i mienia

Rozdział XI. Wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji

Rozdział XII. Wykroczenia przeciwko osobie

Rozdział XIII. Wykroczenia przeciwko zdrowiu

Rozdział XIV. Wykroczenia przeciwko mieniu

Rozdział XV. Wykroczenia przeciwko interesom konsumentów

Rozdział XVI. Wykroczenia przeciwko obyczajności publicznej

Rozdział XVII. Wykroczenia przeciwko urządzeniom użytku publicznego

Rozdział XVIII. Wykroczenia przeciwko obowiązkowi ewidencji

Rozdział XIX. Szkodnictwo leśne, polne i ogrodowe

Część Ogólna

Rozdział I. Zasady odpowiedzialności

Art. 1. Warunki odpowiedzialności

§ 1. Odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia pod groźbą kary aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 5 000 złotych lub nagany.

§ 2. Nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu.

Art. 2. Zmiana ustawy

§ 1. Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia wykroczenia, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.

§ 2. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty orzeczeniem nie jest już zabroniony pod groźbą kary, ukaranie uważa się za niebyłe.

Art. 3. Zasada terytorialności

§ 1. Na zasadach określonych w niniejszej ustawie odpowiada ten, kto popełnił wykroczenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym.

§ 2. Odpowiedzialność za wykroczenie popełnione za granicą zachodzi tylko wtedy, gdy przepis szczególny taką odpowiedzialność przewiduje.

Art. 4. Czas i miejsce wykroczenia

§ 1. Wykroczenie uważa się za popełnione w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany.

§ 2. Wykroczenie uważa się za popełnione na miejscu, gdzie sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek nastąpił lub miał nastąpić.

Art. 5. Wina

Wykroczenie można popełnić zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie, chyba że ustawa przewiduje odpowiedzialność tylko za wykroczenie umyślne.

Art. 6. Umyślność i nieumyślność

§ 1. Wykroczenie umyślne zachodzi wtedy, gdy sprawca ma zamiar popełnienia czynu zabronionego, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi.

§ 2. Wykroczenie nieumyślne zachodzi, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.

Art. 7. Nieświadomość karalności; błąd

§ 1. Nieświadomość tego, że czyn jest zagrożony karą, nie wyłącza odpowiedzialności, chyba że nieświadomość była usprawiedliwiona.

§ 2. Nie popełnia wykroczenia umyślnego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego.

Art. 8. Wiek

Na zasadach określonych w niniejszej ustawie odpowiada ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu lat 17.

Art. 9. Zbieg przepisów i wykroczeń

§ 1. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona wykroczeń określonych w dwóch lub więcej przepisach ustawy, stosuje się przepis przewidujący najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów.

§ 2. Jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń, wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów.

Art. 10. Zbieg wykroczenia z przestępstwem

§ 1. Jeżeli czyn będący wykroczeniem wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa, orzeka się za przestępstwo i za wykroczenie, z tym że jeżeli orzeczono za przestępstwo i za wykroczenie karę lub środek karny tego samego rodzaju, wykonuje się surowszą karę lub środek karny. W razie uprzedniego wykonania łagodniejszej kary lub środka karnego zalicza się je na poczet surowszych.

§ 2. Przy zaliczaniu kar przyjmuje się jeden dzień aresztu za równoważny jednemu dniowi pozbawienia wolności, dwóm dniom ograniczenia wolności oraz grzywnie w kwocie od 20 do 150 złotych.

§ 3. Karę aresztu orzeczoną za wykroczenie uważa się za karę tego samego rodzaju co kara pozbawienia wolności orzeczona za przestępstwo.

§ 4. Zaliczeniu, o którym mowa w § 1, nie podlegają środki karne w postaci:

1) nawiązki, jeżeli za wykroczenie i za przestępstwo orzeczono je na rzecz różnych podmiotów;

2) obowiązku naprawienia szkody, jeżeli za wykroczenie i za przestępstwo orzeczono je w związku z różnym rodzajem szkód.

Art. 11. Usiłowanie

§ 1. Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje.

§ 2. Odpowiedzialność za usiłowanie zachodzi, gdy ustawa tak stanowi.

§ 3. Karę za usiłowanie wymierza się w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego wykroczenia.

§ 4. Nie podlega karze za usiłowanie, kto dobrowolnie odstąpił od czynu lub zapobiegł skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego.

Art. 12. Podżeganie

Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania ją do tego.

Art. 13. Pomocnictwo

Odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w szczególności dostarczając narzędzie, środek przewozu, udzielając rady lub informacji; odpowiada za pomocnictwo także ten, kto wbrew prawnemu, szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu zabronionego swoim zaniechaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie.

Art. 14. Odpowiedzialność współdziałających

§ 1. Odpowiedzialność za podżeganie i pomocnictwo zachodzi wtedy, gdy ustawa tak stanowi i tylko w razie dokonania przez sprawcę czynu zabronionego.

§ 2. Każdy ze współdziałających w popełnieniu czynu zabronionego odpowiada w granicach swojej umyślności lub nieumyślności, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałających.

§ 3. Karę za podżeganie lub za pomocnictwo wymierza się w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego wykroczenia.

Art. 15. Obrona konieczna

Nie popełnia wykroczenia, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem.

Art. 16. Stan wyższej konieczności

§ 1. Nie popełnia wykroczenia, kto działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć, a dobro poświęcone nie przedstawia wartości oczywiście większej niż dobro ratowane.

§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, gdy sprawca poświęca dobro, które ma szczególny obowiązek chronić nawet z narażeniem się na niebezpieczeństwa osobiste.

Art. 17. Niepoczytalność i poczytalność ograniczona

§ 1. Nie popełnia wykroczenia, kto, z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych, nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem.

§ 2. Jeżeli w czasie popełnienia wykroczenia zdolność rozpoznawania znaczenia czynu lub kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, można odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego.

§ 3. Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się, gdy sprawca wykroczenia wprawił się w stan nietrzeźwości lub odurzenia powodujący wyłączenie lub ograniczenie poczytalności, które przewidywał albo mógł przewidzieć.

Rozdział II. Kary, środki karne i zasady ich wymiaru

Art. 18. Kary

Karami są:

1) areszt;

2) ograniczenie wolności;

3) grzywna;

4) nagana.

Art. 19. Areszt

Kara aresztu trwa najkrócej 5, najdłużej 30 dni; wymierza się ją w dniach.

Art. 20. Ograniczenie wolności

§ 1. Kara ograniczenia wolności trwa 1 miesiąc.

§ 2. W czasie odbywania kary ograniczenia wolności ukarany:

1) nie może bez zgody sądu zmieniać miejsca stałego pobytu;

2) jest obowiązany do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne;

3) ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary.

Art. 21. Obowiązek pracy

§ 1. Obowiązek określony w art. 20 § 2 pkt 2 polega na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w odpowiednim zakładzie pracy, placówce służby zdrowia, opieki społecznej, organizacji lub instytucji niosącej pomoc charytatywną lub na rzecz społeczności lokalnej w wymiarze od 20 do 40 godzin.

§ 2. W stosunku do osoby zatrudnionej organ orzekający, zamiast obowiązku określonego w § 1, może orzec potrącenie od 10 do 25 % wynagrodzenia za pracę na rzecz Skarbu Państwa albo na cel społeczny wskazany przez organ orzekający; w okresie odbywania kary ukarany nie może rozwiązać bez zgody sądu stosunku pracy.

§ 3. (uchylony)

Art. 22. Obowiązki dodatkowe

Wymierzając karę ograniczenia wolności, organ orzekający może zobowiązać ukaranego do:

1) naprawienia w całości albo w części szkody wyrządzonej wykroczeniem;

2) przeproszenia pokrzywdzonego.

Art. 23. Kara zastępcza

§ 1. Jeżeli ukarany uchyla się od odbywania kary ograniczenia wolności lub wykonania nałożonych na niego obowiązków, a także w przypadku gdy ukarany wykonał część kary ograniczenia wolności, sąd zarządza wykonanie zastępczej kary aresztu w wymiarze odpowiadającym karze ograniczenia wolności pozostałej do wykonania, przyjmując, że jeden dzień zastępczej kary aresztu jest równoważny dwóm dniom kary ograniczenia wolności.

§ 2. Na postanowienie w przedmiocie zarządzenia wykonania zastępczej kary aresztu przysługuje zażalenie.

Art. 24. Grzywna

§ 1. Grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5 000 złotych, chyba że ustawa stanowi inaczej.

§ 2. Jeżeli za wykroczenie popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wymierzono karę aresztu, orzeka się obok tej kary również grzywnę, chyba że orzeczenie grzywny nie byłoby celowe.

§ 3. Wymierzając grzywnę, bierze się pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe.

Art. 25. Zamiana grzywny

§ 1. Jeżeli egzekucja grzywny okazała się bezskuteczna lub z okoliczności sprawy wynika, że byłaby ona bezskuteczna, sąd może zamienić grzywnę na pracę społecznie użyteczną, określając czas jej trwania. Praca społecznie użyteczna trwa najkrócej tydzień, najdłużej 2 miesiące. Przepisy art. 20 § 2 i art. 21 § 1 stosuje się odpowiednio.

§ 2. Jeżeli egzekucja grzywny okazała się bezskuteczna lub z okoliczności sprawy wynika, że byłaby ona bezskuteczna, sąd zarządza wykonanie zastępczej kary aresztu, gdy:

1) ukarany oświadczy, że nie wyraża zgody na podjęcie pracy społecznie użytecznej zamienionej na podstawie § 1 albo uchyla się od jej wykonania, lub

2) zamiana grzywny na pracę społecznie użyteczną jest niemożliwa lub niecelowa.

§ 3. Zarządzając wykonanie zastępczej kary aresztu sąd przyjmuje, że jeden dzień zastępczej kary aresztu jest równoważny grzywnie od 20 do 150 złotych; kara zastępcza nie może przekroczyć 30 dni aresztu.

§ 4. Na postanowienie w przedmiocie kar zastępczych, o których mowa w § 1 i 2, przysługuje zażalenie.

Art. 26. Zakaz orzekania aresztu

Nie można wymierzyć kary aresztu lub zastępczej kary aresztu, jeżeli warunki osobiste sprawcy uniemożliwiają odbycie tej kary.

Art. 27. Uwolnienie od zastępczego aresztu

§ 1. Od zastępczej kary aresztu sprawca może być uwolniony w każdym czasie przez wpłacenie kwoty pieniężnej przypadającej jeszcze do uiszczenia.

§ 2. Jeżeli grzywna została uiszczona w części, karę zastępczą zmniejsza się w sposób odpowiadający stosunkowi kwoty zapłaconej w wysokości grzywny.

Art. 28. Środki karne

§ 1. Środkami karnymi są:

1) zakaz prowadzenia pojazdów;

2) przepadek przedmiotów;

3) nawiązka;

4) obowiązek naprawienia szkody;

5) podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w szczególny sposób;

6) inne środki karne określone przez ustawę.

§ 2. Środki karne można orzec, jeżeli są one przewidziane w przepisie szczególnym, a orzeka się je, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

§ 3. Przepadek przedmiotów można orzec, choćby zachodziła okoliczność wyłączająca ukaranie sprawcy.

§ 4. Obowiązek naprawienia szkody orzeka się w sposób określony w przepisie szczególnym.

Art. 29. Zakaz prowadzenia pojazdów

§ 1. Zakaz prowadzenia pojazdów wymierza się w miesiącach lub latach, na okres od 6 miesięcy do 3 lat.

§ 2. Orzekając zakaz prowadzenia pojazdów określa się rodzaj pojazdu, którego zakaz dotyczy.

§ 3. Zakaz, o którym mowa w § 1, obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia. Orzekając zakaz nakłada się obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany. Do chwili wykonania tego obowiązku okres, na który orzeczono zakaz, nie biegnie.

§ 4. Na poczet zakazu prowadzenia pojazdów zalicza się okres zatrzymania prawa jazdy lub innego dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu.

Art. 30. Przepadek przedmiotów

§ 1. Przepadek przedmiotów obejmuje narzędzia lub inne przedmioty, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia wykroczenia, a jeżeli przepis szczególny tak stanowi – także przedmioty pochodzące bezpośrednio lub pośrednio z wykroczenia.

§ 2. Przepadek przedmiotów niebędących własnością sprawcy wykroczenia można orzec tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi.

§ 3. Przepadek przedmiotów następuje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

§ 4. Przedmioty objęte przepadkiem przechodzą na własność Skarbu Państwa, chyba że ustawa stanowi inaczej.

§ 5. Przepadku nie orzeka się, jeżeli byłoby to niewspółmierne do wagi popełnionego wykroczenia, chyba że chodzi o przedmiot pochodzący bezpośrednio z wykroczenia.

Art. 31. Ogłoszenie orzeczenia

§ 1. Podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w szczególny sposób orzeka się wtedy, gdy może to mieć znaczenie wychowawcze.

§ 2. Kara określona w § 1 polega na ogłoszeniu orzeczenia w zakładzie pracy, w uczelni, w miejscu zamieszkania ukaranego, w innym właściwym miejscu lub w inny stosowny sposób. Ogłoszenie może nastąpić na koszt ukaranego.

Art. 32. Nawiązka

Nawiązkę orzeka się na rzecz pokrzywdzonego w wypadkach przewidzianych w przepisach szczególnych.

Art. 33. Dyrektywy wymiaru kary

§ 1. Organ orzekający wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego.

§ 2. Wymierzając karę, organ orzekający bierze pod uwagę w szczególności rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób działania, stosunek do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia.

§ 3. Jako okoliczności łagodzące uwzględnia się w szczególności:

1) działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem ciężkich warunków rodzinnych lub osobistych;

2) działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem silnego wzburzenia wywołanego krzywdzącym stosunkiem do niego lub do innych osób;

3) działanie z pobudek zasługujących na uwzględnienie;

4) prowadzenie przez sprawcę nienagannego życia przed popełnieniem wykroczenia i wyróżnianie się spełnianiem obowiązków, zwłaszcza w zakresie pracy;

5) przyczynienie się lub staranie się sprawcy o przyczynienie się do usunięcia szkodliwych następstw swego czynu.

§ 4. Jako okoliczności obciążające uwzględnia się w szczególności:

1) (uchylony)

2) działanie sprawcy w celu osiągnięcia bezprawnej korzyści majątkowej;

3) działanie w sposób zasługujący na szczególne potępienie;

4) (uchylony)

5) uprzednie ukaranie sprawcy za podobne przestępstwo lub wykroczenie;

6) chuligański charakter wykroczenia;

7) działanie pod wpływem alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji lub środka;

8) popełnienie wykroczenia na szkodę osoby bezradnej lub osoby, której sprawca powinien okazać szczególne względy;

9) popełnienie wykroczenia we współdziałaniu z małoletnim.

§ 5. Przepisy § 1–4 stosuje się odpowiednio do środków karnych.

Art. 34. Indywidualizacja kary

Okoliczności wpływające na wymiar kary i środka karnego uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą.

Art. 35. Wybór rodzaju kary

Jeżeli ustawa daje możność wyboru między aresztem a inną karą, areszt można orzec tylko wtedy, gdy czyn popełniono umyślnie, a zarazem za orzeczeniem kary aresztu przemawia waga czynu lub okoliczności sprawy świadczą o demoralizacji sprawcy albo sposób jego działania zasługuje na szczególne potępienie.

Art. 36. Nagana

§ 1. Naganę można orzec wtedy, gdy ze względu na charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy należy przypuszczać, że zastosowanie tej kary jest wystarczające do wdrożenia go do poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego.

§ 2. Nie można orzec nagany za wykroczenie o charakterze chuligańskim.

Art. 37. Nawiązka za wykroczenie chuligańskie

Jeżeli wykroczeniem o charakterze chuligańskim została wyrządzona szkoda, można orzec nawiązkę do wysokości 1 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego albo na rzecz Polskiego Czerwonego Krzyża lub na inny cel społeczny wskazany przez organ orzekający.

Art. 37a. (uchylony)

Art. 38. Recydywa wielokrotna

Ukaranemu co najmniej dwukrotnie za podobne wykroczenia umyślne, który w ciągu dwóch lat od ostatniego ukarania popełnia ponownie podobne wykroczenie umyślne, można wymierzyć karę aresztu, choćby było zagrożone karą łagodniejszą.

Art. 39. Nadzwyczajne złagodzenie i odstąpienie od kary

§ 1. W wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można – biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy – zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary albo odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego.

§ 2. Nadzwyczajne złagodzenie polega na wymierzeniu kary poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia albo kary łagodniejszego rodzaju.

§ 3. (uchylony)

§ 4. W razie odstąpienia od wymierzenia kary można zastosować do sprawcy środek oddziaływania społecznego, mający na celu przywrócenie naruszonego porządku prawnego lub naprawienie wyrządzonej krzywdy, polegający zwłaszcza na przeproszeniu pokrzywdzonego, uroczystym zapewnieniu niepopełniania więcej takiego czynu albo zobowiązania sprawcy do przywrócenia stanu poprzedniego.

Strafgesetzbuch und Übertretungsgesetzbuch

Wydawnictwo C.H. Beck

Warszawa 2012

Inhaltsübersicht

Strafgesetzbuch

Übertretungsgesetzbuch

Strafgesetzbuch

vom 6. Juni 1997 (GBl. Nr. 88, Pos. 553)

Strafgesetzbuch

vom 6. Juni 1997 (GBl. Nr. 88, Pos. 553)

(Änderungen in: >GBl. 1999, Nr. 64, Pos. 729, Nr. 83, Pos. 931; GBl. 2000, Nr. 48, Pos. 548, Nr. 93, Pos. 1027, Nr. 116, Pos. 1216; GBl. 2001, Nr. 98, Pos. 1071; GBl. 2003, Nr. 111, Pos. 1061, Nr. 121, Pos. 1142, Nr. 179, Pos. 1750, Nr. 199, Pos. 1935, Nr. 228, Pos. 2255; GBl. 2004, Nr. 25, Pos. 219, Nr. 93, Pos. 889, Nr. 69, Pos. 626, Nr. 243, Pos. 2426; GBl. 2005, Nr. 86, Pos. 732, Nr. 90, Pos. 757, Nr. 132, Pos. 1109, Nr. 163, Pos. 1363, Nr. 178, Pos. 1479, Nr. 180, Pos. 1493; GBl. 2006, Nr. 190, Pos. 1409, Nr. 218, Pos. 1592, Nr. 226, Pos. 1648; >GBl. 2007, Nr. 89, Pos. 589,> Nr. 123, Pos. 850,> Nr. 124, Pos. 859,> Nr. 192, Pos. 1378; >GBl. 2008, Nr. 90, Pos. 560, Nr. 122, Pos. 782,> Nr. 171, Pos. 1056>,> Nr. 173, Pos. 1080,> Nr. 214, Pos. 1344; >GBl. 2009, Nr. 62, Pos. 504, Nr. 63, Pos. 533, Nr. 166, Pos. 1317, Nr. 168, Pos. 1323, Nr. 190, Pos. 1474, Nr. 201, Pos. 1540,> Nr. 206, Pos. 1589; >GBl. 2010, Nr. 7, Pos. 46, Nr. 40, Pos. 227, Nr. 40, Pos. 229>)

Inhaltsübersicht

Allgemeiner Teil

Kapitel I. Grundsätze der strafrechtlichen Verantwortlichkeit

Kapitel II. Formen der Straftatbegehung

Kapitel III. Ausschluss der strafrechtlichen Verantwortung

Kapitel IV. Strafen

Kapitel V. Strafmittel

Kapitel VI. Grundsätze der Straf- und Strafmittelzumessung

Kapitel VII. Rückfall zur Straftat

Kapitel VIII. Bewährungsmaßnahmen

Kapitel IX. Gesetzeskonkurrenz und Verbindung von Strafen und Strafmitteln

Kapitel X. Sicherungsmaßnahmen

Kapitel XI. Verjährung

Kapitel XII. Tilgung der Verurteilung

Kapitel XIII. Strafbarkeit im Ausland begangener Straftaten

Kapitel XIV. Erläuterung der gesetzlichen Begriffe

Kapitel XV. Verhältnis zu Sondergesetzen

Besonderer Teil

Kapitel XVI. Straftaten gegen den Frieden, die Menschlichkeit sowie Kriegsverbrechen

Kapitel XVII. Straftaten gegen die Republik Polen

Kapitel XVIII. Straftaten gegen die Landesverteidigung

Kapitel XIX. Straftaten gegen das Leben und die Gesundheit

Kapitel XX. Straftaten gegen die allgemeine Sicherheit

Kapitel XXI. Straftaten gegen die Sicherheit im Verkehr

Kapitel XXII. Straftaten gegen die Umwelt

Kapitel XXIII. Straftaten gegen die persönliche Freiheit

Kapitel XXIV. Straftaten gegen die Gewissens- und Glaubensfreiheit

Kapitel XXV. Straftaten gegen die sexuelle Selbstbestimmung und Sittlichkeit

Kapitel XXVI. Straftaten gegen die Familie und die Fürsorge

Kapitel XXVII. Straftaten gegen die Ehre und die körperliche Unversehrtheit

Kapitel XXVIII. Straftaten gegen die Rechte Erwerbstätiger

Kapitel XXIX. Straftaten gegen die Tätigkeit staatlicher Institutionen sowie die territoriale Selbstverwaltung

Kapitel XXX. Straftaten gegen die Rechtspflege

Kapitel XXXI. Straftaten gegen Wahlen und die Volksabstimmung

Kapitel XXXII. Straftaten gegen die öffentliche Ordnung

Kapitel XXXIII. Straftaten gegen den Informationsschutz

Kapitel XXXIV. Straftaten gegen die Glaubwürdigkeit von Urkunden

Kapitel XXXV. Straftaten gegen das Eigentum

Kapitel XXXVI. Straftaten gegen den Wirtschaftsverkehr

Kapitel XXXVII. Straftaten gegen den Verkehr von Geld und Wertpapieren

Militärischer Teil

Kapitel XXXVIII. Allgemeine Vorschriften für Soldaten

Kapitel XXXIX. Straftaten gegen die Pflicht zur Ausübung des Wehrdienstes

Kapitel XL. Straftaten gegen die Grundsätze der Militärdisziplin

Kapitel XLI. Straftaten gegen die Grundsätze der Behandlung Untergebener

Kapitel XLII. Straftaten gegen die Grundsätze des Umgangs mit der Ausrüstung und bewaffnetem militärischen Gerät

Kapitel XLIII. Straftaten gegen die Grundsätze der Dienstausübung

Kapitel XLIV. Straftaten gegen das Militärvermögen

Allgemeiner Teil

Kapitel I. Grundsätze der strafrechtlichen Verantwortlichkeit

Art. 1. Voraussetzungen für die strafrechtliche Verantwortlichkeit

§ 1. Strafrechtlicher Verantwortlichkeit unterliegt nur derjenige, der eine verbotene Tat begeht, die zum Zeitpunkt der Tatbegehung nach dem geltendem Gesetz mit Strafe bedroht ist.

§ 2. Eine verbotene Tat ist keine Straftat, wenn ihre soziale Schädlichkeit gering ist.

§ 3. Der Täter einer verbotenen Tat begeht keine Straftat, wenn ihm zur Zeit der Tat keine Schuld zugerechnet werden kann.

Art. 2. Erfolgsdelikt durch Unterlassen

Strafrechtlicher Verantwortlichkeit für ein Erfolgsdelikt, das durch Unterlassen begangen wird, unterliegt nur derjenige, der eine besondere rechtliche Pflicht zur Erfolgsabwendung hatte.

Art. 3. Grundsatz der Menschlichkeit

Strafen und andere in diesem Gesetz vorgesehenen Mittel sind unter Berücksichtigung der Grundsätze der Menschlichkeit, insbesondere unter Achtung der Menschenwürde anzuwenden.

Art. 4. Gesetzesänderung

§ 1. Wenn zum Zeitpunkt der Entscheidung ein anderes Gesetz gilt als zum Zeitpunkt der Tatbegehung, findet das neue Gesetz Anwendung, es ist jedoch das zuvor geltende Gesetz anzuwenden, wenn dieses für den Täter milder ist.

§ 2. Wenn die Tat nach dem neuen Gesetz mit einer Strafe bedroht ist, deren Höchstmaß niedriger ist als die verhängte Strafe, wird die verhängte Strafe auf das Höchstmaß herabgesetzt, das für diese Tat nach dem neuen Gesetz vorgesehen ist.

§ 3. Wenn die verurteilte Tat nach dem neuen Gesetz nicht mehr mit Freiheitsstrafe bedroht ist, wird die verhängte zu vollstreckende Freiheitsstrafe in Geldstrafe oder Freiheitsbeschränkungsstrafe umgewandelt, wobei angenommen wird, dass ein Monat Freiheitsstrafe einer Geldstrafe von 60 Tagessätzen oder 2 Monaten Freiheitsbeschränkung entspricht.

§ 4. Wenn die verurteilte Tat nach dem neuen Gesetz nicht mehr mit Strafe bedroht ist, wird die Verurteilung kraft Gesetzes aufgehoben.

Art. 5. Territorialitätsprinzip

Das polnische Strafgesetz findet auf den Täter Anwendung, der eine Straftat auf dem Gebiet der Republik Polen sowie auf einem polnischen Schiff oder in einem Luftfahrzeug begangen hat, es sei denn, dass ein zwischenstaatliches Abkommen, bei dem Polen Vertragspartei ist, etwas anderes bestimmt.

Art. 6. Zeit und Ort der Straftat

§ 1. Eine verbotene Tat gilt als zu der Zeit begangen, zu welcher der Täter gehandelt oder eine Handlung unterlassen hat, zu der er verpflichtet war.

§ 2. Eine verbotene Tat gilt an dem Ort begangen, an welchem der Täter gehandelt oder eine Handlung unterlassen hat, zu der er verpflichtet war oder an dem der zum Tatbestand gehörende Erfolg eingetreten ist oder nach Vorstellung des Täters hätte eintreten müssen.

Art. 7. Verbrechen und Vergehen

§ 1. Eine Straftat ist entweder ein Verbrechen oder ein Vergehen.

§ 2. Ein Verbrechen ist eine verbotene Tat, die mit Freiheitsstrafe von nicht weniger als 3 Jahren oder mit einer höheren Strafe bedroht ist.

§ 3. Ein Vergehen ist eine verbotene Tat, die mit Geldstrafe von über 30 Tagessätzen, Freiheitsbeschränkungsstrafe oder Freiheitsstrafe von über einem Monat bedroht ist.

Art. 8. Vorsatz und Fahrlässigkeit

Ein Verbrechen kann nur vorsätzlich begangen werden; ein Vergehen kann auch fahrlässig begangen werden, wenn das Gesetz es so bestimmt.

Art. 9. Fortsetzung

§ 1. Eine verbotene Tat ist vorsätzlich begangen, wenn der Täter in der Absicht handelt, diese zu begehen, dass heißt, er den Willen hat, die Tat zu begehen oder aber die Möglichkeit der Tatbegehung voraussieht und sich damit einverstanden erklärt.

§ 2. Eine verbotene Tat ist fahrlässig begangen, wenn der Täter ohne Absicht der Tatbegehung diese Tat trotzdem begeht, weil er die erforderliche Sorgfalt, zu der er nach den Umständen verpflichtet gewesen war, außer Acht lässt, obwohl er die Möglichkeit der Tatbegehung vorausgesehen hat oder hätte voraussehen können.

§ 3. Der Täter unterliegt höherer Verantwortung, wenn das Gesetz an eine bestimmte Folge der Tat anknüpft und der Täter die Folge der Tat vorausgesehen hat oder hätte voraussehen können.

Art. 10. Alter

§ 1. Nach den Grundsätzen dieses Gesetzes wird derjenige bestraft, wer eine verbotene Tat nach Vollendung des 17. Lebensjahres begeht.

§ 2. Ein Jugendlicher, der nach Vollendung des 15. Lebensjahres eine in Art. 134, Art. 148 § 1, 2 oder 3, Art. 156 § 1 oder 3, Art. 163 § 1 oder 3, Art. 166, Art. 173 § 1 oder 3, Art. 197 § 3 oder 4, Art. 223 § 2, Art. 252 § 1 oder 2 und in Art. 280 genannte Straftat begeht, kann nach den Bestimmungen dieses Gesetzes zur Verantwortung gezogen werden, wenn die Umstände der Tat und die Entwicklungsreife des Täters, seine persönlichen Merkmale und Verhältnisse dafür sprechen, insbesondere wenn die zuvor angewandten Erziehungsmaßnahmen oder Maßregeln der Besserung erfolglos waren.

§ 3. In dem in § 2 genannten Fall darf die erkannte Strafe zwei Drittel des für diese Tat vorgesehenen Höchstmaßes nicht überschreiten; das Gericht kann die Strafe auch außerordentlich mildern.

§ 4. Gegenüber einem Täter, der ein Vergehen nach Vollendung des 17. Lebensjahres und vor Vollendung des 18. Lebensjahres begangen hat, wendet das Gericht statt einer Strafe die Erziehungs-, Heilmaßnahmen oder Maßregeln der Besserung an, die für Jugendliche vorgesehen sind, wenn die Umstände der Tat und die Entwicklungsreife des Täters, seine persönlichen Merkmale und Verhältnisse dafür sprechen.

Art. 11. Gesetzeskonkurrenz

§ 1. Die gleiche Handlung kann nur eine Straftat darstellen.

§ 2. Erfüllt eine Handlung die Tatbestandsmerkmale von zwei oder mehreren Straftatbeständen, verurteilt das Gericht wegen einer Straftat aufgrund aller zusammentreffenden Vorschriften.

§ 3. In dem in § 2 genannten Fall setzt das Gericht die Strafe nach der Vorschrift fest, die die höchste Strafe vorsieht, unberührt davon bleibt die Anordnung anderer Mittel aufgrund aller zusammentreffenden Vorschriften.

Art. 12. Fortgesetzte Handlung

Zwei oder mehrere Verhaltensweisen, die innerhalb kurzer zeitlicher Abstände aufgrund eines im Voraus gefassten Vorsatzes begangen werden, werden als eine verbotene Tat behandelt; wenn sich der Angriff gegen ein persönliches Rechtsgut richtet, setzt die Behandlung der Vielzahl an Verhaltensweisen als eine verbotene Tat die gleiche Identität des Verletzten voraus.

Kapitel II. Formen der Straftatbegehung

Art. 13. Versuch

§ 1. Verantwortlich wegen Versuchs ist, wer mit Vorsatz der Straftatbegehung mit seinem Verhalten unmittelbar die Vollendung der Tat bezweckt, diese jedoch nicht eintritt.

§ 2. Ein Versuch liegt auch dann vor, wenn dem Täter nicht bewusst ist, dass die Tatbegehung aufgrund des Fehlens eines geeigneten Objekts, an dem die Tat begangen werden kann oder aufgrund der Verwendung eines für die Begehung der verbotenen Tat ungeeigneten Mittels nicht möglich ist.

Art. 14. Strafbarkeit

§ 1. Das Gericht bestimmt die Strafe für den Versuch innerhalb des für die betreffende Straftat vorgesehenen Strafrahmens.

§ 2. In dem in Art. 13 § 2 bezeichneten Fall kann das Gericht die Strafe außerordentlich mildern oder von ihrer Verhängung absehen.

Art. 15. Tätige Reue und Rücktritt

§ 1. Wegen Versuchs wird nicht bestraft, wer freiwillig die Tatausführung aufgibt oder den Eintritt des tatbestandsmäßigen Erfolges abwendet.

§ 2. Das Gericht kann die Strafe gegenüber dem Täter außerordentlich mildern, der sich freiwillig bemüht hat, den Eintritt des tatbestandsmäßigen Erfolges abzuwenden.

Art. 16. Vorbereitung

§ 1. Vorbereitung liegt nur dann vor, wenn der Täter mit dem Ziel, eine Straftat zu begehen, Handlungen unternimmt, die die Voraussetzungen für die Begehung der Tat schaffen, die die Vollendung der Tat unmittelbar bezweckt, insbesondere wenn er sich zu diesem Zweck mit einer anderen Person verabredet, Tatmittel erwirbt oder vorbereitet, Informationen sammelt oder einen Tatplan erstellt.

§ 2. Die Vorbereitung ist nur dann strafbar, wenn das Gesetz dies so bestimmt.

Art. 17. Rücktritt

§ 1. Wegen Vorbereitung wird nicht bestraft, wer diese freiwillig aufgegeben hat, insbesondere wer die vorbereiteten Tatmittel vernichtet oder die künftige Verwendung dieser Mittel verhindert hat; im Falle der Verabredung mit einer anderen Person zu dem Zweck, eine Straftat zu begehen, wird nicht bestraft, wer sich außerdem ernsthaft bemüht hat, die Vollendung der Tat zu verhindern.

§ 2. Wegen Vorbereitung wird eine Person nicht bestraft, auf die Art. 15 § 1 anzuwenden ist.

Art. 18. Täterschaft, Anstiftung und Beihilfe

§ 1. Als Täter wird nicht nur derjenige bestraft, wer die verbotene Tat selbst oder gemeinsam und in Absprache mit einem anderen begeht, sondern auch derjenige, der die Tatausführung durch einen anderen lenkt oder die Abhängigkeit eines anderen von sich ausnutzt und ihn mit der Begehung der Straftat beauftragt.

§ 2. Wegen Anstiftung wird bestraft, wer mit dem Willen, dass eine andere Person die verbotene Tat begeht, diese dazu bestimmt.

§ 3. Wegen Beihilfe wird bestraft, wer in der Absicht, dass eine andere Person eine verbotene Tat begeht, mit seinem Verhalten die Begehung dieser Tat begünstigt, insbesondere durch Bereitstellen des Tatwerkzeugs, des Transportmittels, durch Erteilung von Ratschlägen oder Informationen; wegen Beihilfe wird auch derjenige bestraft, wer entgegen der besonderen Rechtspflicht zur Nichtzulassung der Begehung einer verbotenen Tat durch sein Unterlassen ihre Begehung durch eine andere Person begünstigt.

Art. 19. Strafbarkeit

§ 1. Das Gericht bestimmt die Strafe für Anstiftung oder Beihilfe innerhalb des für die Täterschaft vorgesehenen Strafrahmens.

§ 2. Bei der Strafzumessung wegen Beihilfe kann das Gericht die Strafe außerordentlich mildern.

Art. 20. Keine Akzessorietät der Verantwortung

Jeder, der an der Straftat mitwirkt, wird in den Grenzen seines Vorsatzes oder seiner Fahrlässigkeit bestraft, unabhängig von der Strafbarkeit der Mitwirkenden.

Art. 21. Persönliche Umstände

§ 1. Persönliche Umstände, die die strafrechtliche Verantwortung ausschließen, schärfen oder mildern, gelten nur für die Person, bei der sie vorliegen.

§ 2. Ist der persönliche Umstand beim Täter ein Tatbestandsmerkmal, der sich wenn auch nur strafschärfend auswirkt, ist der Mitwirkende wegen der gegebenen verbotenen Tat zu bestrafen, wenn er den Umstand kannte, auch wenn er ihn selbst nicht betraf.

§ 3. Gegenüber einem Mitwirkenden, den der in § 2 genannte Umstand nicht betrifft, kann das Gericht die Strafe außerordentlich mildern.

Art. 22. Akzessorietät der Verantwortung

§ 1. Wurde die verbotene Tat nur versucht, ist die in Art. 18 § 2 und 3 genannte Person wie wegen eines Versuchs zu bestrafen.

§ 2. Wurde die verbotene Tat nicht versucht, kann das Gericht die Strafe außerordentlich mildern und sogar von ihrer Verhängung absehen.

Art. 23. Tätige Reue

§ 1. Ein Mitwirkender wird nicht bestraft, wenn er freiwillig die Ausführung der verbotenen Tat abwendet.

§ 2. Das Gericht kann gegenüber einem Mitwirkenden, der sich freiwillig bemüht hat, die Tatausführung abzuwenden, die Strafe außerordentlich mildern.

Art. 24. Provokation

Als Anstifter wird bestraft, wer mit dem Ziel, ein Strafverfahren gegen eine andere Person zu richten, diese zur Begehung einer Straftat überredet; in diesem Fall finden die Art. 22 und 23 keine Anwendung.

Übertretungsgesetzbuch

vom 20. Mai 1971 (GBl. Nr. 12, Pos. 114)

Übertretungsgesetzbuch

vom 20. Mai 1971 (GBl. Nr. 12, Pos. 114)

einheitliche Textausgabe vom 4. Juni 2007 (GBl. Nr. 109, Pos. 756),

einheitliche Textausgabe vom 16. März 2010 (GBl. Nr. 46, Pos. 275)

Inhaltsübersicht

Allgemeiner Teil

Kapitel I. Grundsätze der Verantwortlichkeit

Kapitel II. Strafen und Strafmaßnahmen und die Grundsätze deren Zumessung

Kapitel III. Anwendung von Maßnahmen erzieherischer Einwirkung

Kapitel IV. Bedingte Aussetzung der Vollstreckung der Arreststrafe

Kapitel V. Verjährung der Entscheidung, Strafvollstreckung und Tilgung der Bestrafung

Kapitel VI. Erläuterung der gesetzlichen Begriffe

Kapitel VII. Verhältnis zu besonderen Gesetzen

Besonderer Teil

Kapitel VIII. Übertretungen gegen die öffentliche Ordnung und Ruhe

Kapitel IX. Übertretungen gegen Staats-, Selbstverwaltungs- und soziale Einrichtungen

Kapitel X. Übertretungen gegen die Sicherheit von Personen oder Vermögen

Kapitel XI. Übertretungen gegen die Sicherheit und Ordnung im Verkehr

Kapitel XII. Übertretungen gegen die Person

Kapitel XIII. Übertretungen gegen die Gesundheit

Kapitel XIV. Übertretungen gegen das Vermögen

Kapitel XV. Übertretungen gegen Verbraucherrechte

Kapitel XVI. Übertretungen gegen die Sittlichkeit

Kapitel XVII. Übertretungen gegen öffentliche Einrichtungen

Kapitel XVIII. Übertretungen gegen die Meldepflicht

Kapitel XIX. Wald-, Feld- und Gartenschädigung

Allgemeiner Teil

Kapitel I. Grundsätze der Verantwortlichkeit

Art. 1. Bedingungen der Verantwortlichkeit

§ 1. Wegen einer Übertretung ist nur verantwortlich, wer eine sozialschädliche, durch das zur Zeit der Begehung geltende Gesetz verbotene Tat unter Androhung einer Arreststrafe, einer Freiheitsbeschränkungsstrafe, einer Geldbuße bis zu 5000 PLN oder eines Verweises begeht.

§ 2. Der Täter einer verbotenen Tat begeht keine Übertretung, wenn ihm zur Zeit der Tat keine Schuld zugerechnet werden kann.

Art. 2. Gesetzesänderung

§ 1. Wenn zur Zeit der Entscheidung ein anderes Gesetz als zur Zeit der Begehung der Übertretung gilt, wird das neue Gesetz angewandt; es ist das früher geltende Gesetz anzuwenden, wenn es für den Täter günstiger ist.

§ 2. Ist nach dem neuen Gesetz die von der Entscheidung umfasste Tat nicht mehr unter Strafdrohung verboten, gilt die Bestrafung als nicht erfolgt.

Art. 3. Territorialitätsgrundsatz

§ 1. Nach den in diesem Gesetz bestimmten Regeln ist verantwortlich, wer die Übertretung in dem Gebiet der Republik Polen sowie in einem polnischen Wasser- oder Luftfahrzeug begangen hat.

§ 2. Die Verantwortlichkeit wegen einer im Ausland begangenen Übertretung besteht nur dann, wenn eine besondere Vorschrift diese Verantwortlichkeit vorsieht.

Art. 4. Zeit und Ort der Übertretung

§ 1. Die Übertretung gilt als zu der Zeit begangen, zu welcher der Täter handelte oder eine Handlung, zu der er verpflichtet war, unterlassen hat.

§ 2. Die Übertretung gilt als an einem Ort begangen, an dem der Täter handelte oder eine Handlung, zu der er verpflichtet war, unterlassen hat oder an dem der Erfolg eingetreten ist oder hätte eintreten sollen.

Art. 5. Schuld

Eine Übertretung kann sowohl vorsätzlich als auch fahrlässig begangen werden, es sei denn, das Gesetz sieht die Verantwortlichkeit nur wegen einer vorsätzlichen Übertretung vor.

Art. 6. Vorsatz und Fahrlässigkeit

§ 1. Eine vorsätzliche Übertretung liegt vor, wenn der Täter den Vorsatz zur Begehung einer verbotenen Tat hat, das heißt wenn er sie begehen will oder die Möglichkeit deren Begehung voraussieht und sie billigt.

§ 2. Eine fahrlässige Übertretung liegt vor, wenn der Täter, ohne den Vorsatz deren Begehung, sie aufgrund der Nichteinhaltung der in gegebenen Umständen erforderlichen Sorgfalt begeht, obwohl er die Möglichkeit der Begehung dieser Tat vorausgesehen hat oder hätte voraussehen können.

Art. 7. Unkenntnis der Strafbarkeit

§ 1. Die Unkenntnis der Strafdrohung wegen der Tat schließt die Verantwortlichkeit nicht aus, es sei denn, die Unkenntnis war berechtigt.

§ 2. Keine vorsätzliche Übertretung begeht, wer über einen Umstand irrt, der ein Tatbestandsmerkmal der verbotenen Tat ist.

Art. 8. Alter

Nach den in diesem Gesetz bestimmten Regeln ist verantwortlich, wer die verbotene Tat nach Vollendung des 17. Lebensjahres begeht.

Art. 9. Zusammentreffen von Übertretungen

§ 1. Erfüllt die Tat die Tatbestandsmerkmale von Übertretungen, die in zwei oder mehreren Gesetzesvorschriften bestimmt sind, wird die Vorschrift angewandt, die die strengste Strafe vorsieht; dies hindert nicht an der Anordnung von Strafmaßnahmen aufgrund anderer verletzten Vorschriften.

§ 2. Wird gleichzeitig über die Bestrafung wegen zwei oder mehrerer Übertretungen entschieden, wird insgesamt eine Strafe in den Androhungsgrenzen verhängt, die in der die strengste Strafe vorsehenden Vorschrift vorgesehen sind; dies hindert nicht an der Anordnung von Strafmaßnahmen aufgrund anderer verletzten Vorschriften.

Art. 10. Zusammentreffen von Übertretungen und Straftaten

§ 1. Erfüllt die eine Übertretung darstellende Tat zugleich die Tatbestandsmerkmale einer Straftat, wird wegen der Straftat und der Übertretung entschieden; wird wegen der Straftat und der Übertretung eine gleichartige Strafe verhängt oder eine gleichartige Strafmaßnahme angeordnet, wird die strengere Strafe oder Strafmaßnahme vollstreckt. Ist vorher eine mildere Strafe oder Strafmaßnahme vollstreckt worden, wird sie auf die strengere Strafe oder Strafmaßnahme angerechnet.

§ 2. Bei der Anrechnung von Strafen gilt, dass ein Arresttag einem Tag der Freiheitsentziehung, zwei Tagen einer Freiheitsbeschränkung und einer Geldbuße in Höhe von 20 bis 150 PLN gleichwertig ist.

§ 3. Die wegen einer Übertretung verhängte Arreststrafe gilt als Strafe derselben Art wie eine wegen einer Straftat verhängte Freiheitsstrafe.

§ 4. Der Anrechnung nach § 1 unterliegen nicht folgende Strafmaßnahmen:

1) Geldauflagen, wenn sie wegen einer Übertretung und wegen einer Straftat zugunsten verschiedener Personen oder Stellen angeordnet worden sind,

2) Schadenswiedergutmachungspflichten, wenn sie wegen einer Übertretung und wegen einer Straftat im Zusammenhang mit unterschiedlichen Schadensarten angeordnet worden sind.

Art. 11. Versuch

§ 1. Wegen eines Versuchs ist verantwortlich, wer mit dem Vorsatz der Begehung einer verbotenen Tat durch sein Verhalten unmittelbar deren Vollendung anstrebt, die jedoch ausbleibt.

§ 2. Die Verantwortlichkeit wegen Versuchs besteht dann, wenn es das Gesetz bestimmt.

§ 3. Die Strafe wegen Versuchs wird in den wegen der jeweiligen Übertretung vorgesehenen Androhungsgrenzen verhängt.

§ 4. Wegen Versuchs wird nicht bestraft, wer freiwillig von der Tat zurückgetreten ist oder den Erfolg verhindert hat, der ein Tatbestandsmerkmal der verbotenen Tat ist.

Art. 12. Anstiftung

Wegen Anstiftung ist verantwortlich, wer mit dem Willen, dass eine andere Person die verbotene Tat begeht, diese dazu bestimmt.

Art. 13. Beihilfe

Wegen Beihilfe ist verantwortlich, wer mit dem Vorsatz, dass eine andere Person eine verbotene Tat begeht, durch sein Verhalten die Tatbegehung erleichtert, insbesondere indem er ein Werkzeug oder ein Beförderungsmittel besorgt oder Rat oder Auskunft erteilt; wegen Beihilfe ist auch verantwortlich, wer entgegen einer besonderen Rechtspflicht zur Verhinderung der Begehung einer verbotenen Tat, durch sein Unterlassen die Begehung dieser Tat durch eine andere Person erleichtert.

Art. 14. Verantwortlichkeit der Beteiligten

§ 1. Die Verantwortlichkeit wegen Anstiftung und Beihilfe besteht dann, wenn es das Gesetz bestimmt und nur, wenn der Täter die verbotene Tat begangen hat.

§ 2. Jeder der an der Begehung der verbotenen Tat Beteiligten ist in den Grenzen seines Vorsatzes oder Fahrlässigkeit und unabhängig von der Verantwortlichkeit der übrigen Beteiligten verantwortlich.

§ 3. Die Strafe wegen Anstiftung oder Beihilfe wird in den wegen der jeweiligen Übertretung vorgesehenen Androhungsgrenzen verhängt.

Art. 15. Notwehr

Keine Übertretung begeht, wer in Notwehr einen unmittelbaren rechtswidrigen Angriff auf ein beliebiges rechtlich geschütztes Gut abwehrt.

Art. 16. Notstand

§ 1. Keine Übertretung begeht, wer zur Abwendung einer unmittelbaren Gefahr für ein rechtlich geschütztes Gut handelt, wenn die Gefahr nicht anders abgewendet werden konnte und wenn das geopferte Gut keinen offensichtlich höheren Wert als das gerettete Gut darstellt.

§ 2. Die Vorschrift des § 1 wird nicht angewandt, wenn der Täter ein Gut opfert, das er unter Aussetzung einer persönlichen Gefahr für sich selbst zu schützen besonders verpflichtet ist.

Art. 17. Schuldfähigkeit und verminderte Schuldfähigkeit

§ 1. Keine Übertretung begeht, wer aufgrund einer psychischen Krankheit, einer geistigen Behinderung oder einer anderen Störung psychischer Funktionen zur Zeit der Tat deren Bedeutung nicht erkennen und sein Handeln nicht steuern konnte.

§ 2. War die Fähigkeit, die Bedeutung der Tat zu erkennen oder das Handeln zu steuern zur Zeit der Begehung der Übertretung im großen Umfang vermindert, kann von der Verhängung einer Strafe oder Anordnung einer Strafmaßnahme abgesehen werden.

§ 3. Die Vorschriften der §§ 1 und 2 werden nicht angewandt, wenn der Täter sich in einen Zustand der Trunkenheit oder des Rausches versetzt hat, die den Ausschluss oder die Verminderung der Zurechnungsfähigkeit verursachten, die er vorausgesehen hat oder hätte voraussehen können.

Kapitel II. Strafen und Strafmaßnahmen und die Grundsätze deren Zumessung

Art. 18. Strafen

Strafen sind:

1) Arrest,

2) Freiheitsbeschränkung,

3) Geldbuße,

4) Verweis.

Art. 19. Arrest

Die Arreststrafe dauert mindestens fünf und höchstens 30 Tage; sie wird in Tagen verhängt.

Art. 20. Freiheitsbeschränkung

§ 1. Die Freiheitsbeschränkungsstrafe dauert einen Monat.

§ 2. Während der Verbüßung der Freiheitsbeschränkungsstrafe

1) darf der Bestrafte nicht ohne Zustimmung des Gerichts den ständigen Aufenthaltsort wechseln,

2) ist der Bestrafte verpflichtet, unentgeltliche beaufsichtigte Arbeit für soziale Zwecke zu leisten,

3) ist der Bestrafte verpflichtet, Auskünfte über den Verlauf der Strafverbüßung zu erteilen.

Art. 21. Arbeitspflicht

§ 1. Die Arbeitspflicht nach Art. 20 § 2 Nr. 2 besteht in der Leistung unentgeltlicher beaufsichtigter Arbeit für soziale Zwecke in einem geeigneten Arbeitsbetrieb, einer Einrichtung der Gesundheitsfürsorge oder der sozialen Fürsorge, bei einer Organisation oder in einer Einrichtung der karitativen Hilfe oder zugunsten der lokalen Gemeinschaft im Umfang von 20 bis 40 Stunden.

§ 2. Gegenüber einer beschäftigten Person kann die entscheidende Behörde statt der Pflicht nach § 1 die Aufrechnung von 10 bis 25 Prozent des Arbeitsentgelts zugunsten der Staatskasse oder zugunsten eines von der entscheidenden Behörde bestimmten sozialen Zwecks anordnen; während der Strafverbüßung darf der Bestrafte ohne die Zustimmung des Gerichts das Arbeitsverhältnis nicht auflösen.

§ 3. (aufgehoben)

Art. 22. Zusätzliche Pflichten

Bei der Verhängung der Freiheitsbeschränkungsstrafe kann die entscheidende Behörde den Bestraften:

1) zur Wiedergutmachung des durch die Übertretung verursachten Schadens ganz oder zum Teil,

2) zur Entschuldigung beim Verletzten verpflichten.

Art. 23. Ersatzstrafe

§ 1. Entzieht sich der Bestrafte der Verbüßung der Freiheitsbeschränkungsstrafe oder der Erfüllung der auferlegten Pflichten oder hat er den Teil der Freiheitsbeschränkungsstrafe erfüllt, ordnet das Gericht die Vollstreckung der Ersatzarreststrafe in der Höhe an, die dem Rest der zu vollstreckenden Freiheitsbeschränkungsstrafe entspricht, wobei ein Tag der Ersatzarreststrafe 2 Tagen Freiheitsbeschränkungsstrafe entspricht.

§ 2. Gegen die Anordnung über die Vollstreckung der Ersatzarreststrafe kann Beschwerde eingelegt werden.

Art. 24. Geldbuße

§ 1. Die Geldbuße wird in einer Höhe von 20 bis 5 000 PLN verhängt, es sei denn, das Gesetz bestimmt etwas anderes.

§ 2. Ist wegen einer Übertretung, die in der Absicht begangen wurde, einen Vermögensvorteil zu erlangen, eine Arreststrafe verhängt worden, wird neben dieser Strafe auch eine Geldbuße verhängt, es sei denn, die Verhängung einer Geldbuße wäre nicht zweckmäßig.

§ 3. Bei der Verhängung der Geldbuße werden das Einkommen des Täters, seine persönlichen und familiären Verhältnisse, Vermögensverhältnisse und Erwerbsmöglichkeiten berücksichtigt.

Art. 25. Ersatz für die Geldbuße

§ 1. Erweist sich die Vollstreckung einer Geldbuße als erfolglos oder ergeben die Sachumstände, dass sie erfolglos bleiben würde, kann das Gericht die Geldbuße in eine gemeinnützige Arbeit umwanden, dabei wird die Dauer der Arbeit bestimmt. Die gemeinnützige Arbeit dauert mindestens eine Woche und höchstens 2 Monate. Die Vorschriften der Art. 20 § 2 und Art. 21 § 1 werden entsprechend angewandt.

§ 2. Erweist sich die Vollstreckung einer Geldbuße als erfolglos oder ergeben die Sachumstände, dass sie erfolglos bleiben würde, ordnet das Gericht die Vollstreckung der Ersatzarreststrafe an, wenn:

1) der Bestrafte erklärt, dass er keine Zustimmung zur Aufnahme einer gemeinnützigen Arbeit, die gemäß § 1 umgewandelt wurde, erteilt oder er sich deren Vollstreckung entzieht, oder

2) die Umwandlung einer Geldbuße in eine gemeinnützige Arbeit unmöglich oder zwecklos ist.

§ 3. Das Gericht bestimmt bei der Anordnung der Vollstreckung der Ersatzarreststrafe, dass ein Tag der Ersatzarrestes einer Geldbuße in Höhe von 20 bis 150 PLN gleichwertig ist; die Ersatzstrafe darf 30 Arresttage nicht überschreiten.

§ 4. Gegen die Anordnung über die Vollstreckung der in § 1 und 2 genannten Ersatzstrafen kann Beschwerde eingelegt werden.

Art. 26. Verbot der Arrestverhängung

Eine Arreststrafe oder eine Ersatzarreststrafe darf nicht verhängt werden, wenn die persönlichen Verhältnisse des Täters die Verbüßung dieser Strafe unmöglich machen.

Art. 27. Befreiung vom Ersatzarrest

§ 1. Von der Ersatzarreststrafe kann der Täter jederzeit durch Einzahlung des noch ausstehenden Geldbetrages befreit werden.

§ 2. Ist die Geldbuße teilweise entrichtet worden, wird die Ersatzstrafe im Verhältnis des entrichteten Betrages zu der Höhe der Geldbuße vermindert.

Art. 28. Strafmaßnahmen

§ 1. Strafmaßnahmen sind:

1) Verbot der Führung von Fahrzeugen,

2) Verfall von Gegenständen,

3) Geldauflage,

4) Schadenswiedergutmachungspflicht,

5) öffentliche Mitteilung der Entscheidung über die Bestrafung auf besondere Art und Weise,

6) andere, durch das Gesetz bestimmte Strafmaßnahmen.

§ 2. Strafmaßnahmen können angeordnet werden, wenn sie in einer besonderen Vorschrift vorgesehen sind; sie sind anzuordnen, wenn eine besondere Vorschrift es so bestimmt.

§ 3. Der Verfall von Gegenständen kann auch dann angeordnet werden, wenn ein die Bestrafung des Täters ausschließender Umstand vorliegt.

§ 4. Die Schadenswiedergutmachungspflicht wird auf die in einer besonderen Vorschrift bestimmte Art und Weise angeordnet.

Art. 29. Verbot der Führung von Fahrzeugen

§ 1. Das Verbot der Führung von Fahrzeugen wird in Monaten oder Jahren für die Dauer von 6 Monaten bis zu 3 Jahren angeordnet.

§ 2. Bei der Anordnung des Verbots der Führung von Fahrzeugen ist die vom Verbot umfasste Fahrzeugart zu bestimmen.

§ 3. Das Verbot nach § 1 gilt ab dem Eintritt der Rechtskraft der Entscheidung. Bei der Anordnung des Verbots wird die Pflicht auferlegt, die zur Führung des Fahrzeugs berechtigende Urkunde zurückzugeben, wenn diese Urkunde nicht einbehalten worden ist. Bis zur Erfüllung dieser Pflicht läuft die Verbotsfrist nicht.

§ 4. Auf das Verbot der Führung von Fahrzeugen wird die Dauer der Einbehaltung des Führerscheins oder einer anderen, zur Führung eines Fahrzeugs berechtigenden Urkunde, angerechnet.

Art. 30. Verfall von Gegenständen

§ 1. Der Verfall von Gegenständen umfasst Werkzeuge und andere Gegenstände, die zur Begehung der Übertretung dienten oder dazu bestimmt waren und, wenn es eine besondere Vorschrift so bestimmt, auch Gegenstände, die unmittelbar oder mittelbar aus der Übertretung stammen.

§ 2. Der Verfall von Gegenständen, die nicht Eigentum des Täters der Übertretung sind, kann nur dann angeordnet werden, wenn eine besondere Vorschrift es so bestimmt.

§ 3. Der Verfall von Gegenständen erfolgt zum Zeitpunkt des Eintritts der Rechtskraft der Entscheidung.

§ 4. Die vom Verfall umfassten Gegenstände gehen in das Eigentum der Staatskasse über, es sei denn, das Gesetz bestimmt etwas anderes.

§ 5. Der Verfall wird nicht angeordnet, wenn er zum Gewicht der begangenen Übertretung unverhältnismäßig wäre, es sei denn, es handelt sich um einen unmittelbar aus der Übertretung stammenden Gegenstand.

Art. 31. Mitteilung der Entscheidung

§ 1. Die öffentliche Mitteilung der Entscheidung über die Bestrafung auf besondere Art und Weise wird angeordnet, wenn sie einen Erziehungszweck erfüllen kann.

§ 2. Die Strafe nach § 1 besteht in der Mitteilung der Entscheidung im Arbeitsbetrieb, an der Lehrstätte oder am Wohnort des Bestraften, an einem anderen geeigneten Ort oder auf eine andere geeignete Art und Weise. Die Mitteilung kann auf Kosten des Bestraften erfolgen.

Art. 32. Geldauflage

Die Geldauflage wird zugunsten des Verletzten in den in besonderen Vorschriften bestimmten Fällen angeordnet.

Art. 33. Strafzumessungsgesichtspunkte

§ 1. Das entscheidende Organ verhängt die Strafe nach eigenem Ermessen, in den im Gesetz wegen der jeweiligen Übertretung vorgesehenen Grenzen, unter Beurteilung des Grades der Sozialschädlichkeit der Tat und unter Berücksichtigung der Strafzwecke im Hinblick auf die soziale Einwirkung sowie der Vorbeugungs- und Erziehungszwecke, die die Strafe gegenüber dem Bestraften erreichen soll.

§ 2. Bei der Strafzumessung berücksichtigt das entscheidende Organ insbesondere die Art und das Ausmaß des durch die Übertretung verursachten Schadens, den Grad der Schuld, die Motive, die Begehungsweise, das Verhältnis zu dem Verletzten sowie die Eigenschaften, die persönlichen Verhältnisse und die Vermögensverhältnisse des Täters, seine Familienverhältnisse, die Lebensweise vor der Begehung und das Verhalten nach der Begehung der Übertretung.

§ 3. Als mildernde Umstände sind insbesondere zu berücksichtigen:

1) das Handeln des Täters der Übertretung unter Einfluss von schwierigen Familien- oder persönlichen Umständen,

2) das Handeln des Täters der Übertretung unter Einfluss starker, durch verletzendes Verhältnis ihm oder anderen Personen gegenüber verursachten Erregung,

3) das Handeln aus gut zu heißenden Motiven,

4) die untadelige Lebensweise des Täters vor der Begehung der Übertretung und das sich Auszeichnen durch Pflichterfüllung, insbesondere im Arbeitsbereich,

5) das Beitragen oder Bemühen des Täters um die Beseitigung von schädlichen Folgen seiner Tat.

§ 4. Als belastende Umstände sind insbesondere zu berücksichtigen:

1) (aufgehoben),

2) das Tun des Täters in der Absicht, einen rechtswidrigen Vermögensvorteil zu erlangen,

3) das Handeln aus besonders verdammungswürdigen Motiven,

4) (aufgehoben),

5) die vorherige Bestrafung des Täters wegen einer ähnlichen Straftat oder Übertretung,

6) der rowdyhafter Charakter der Übertretung,

7) das Handeln unter Einfluss von Alkohol, eines Betäubungsmittels oder einer anderen Substanz oder eines anderen Mittels, die ähnlich wirken,

8) die Begehung der Übertretung zum Nachteil einer hilflosen Person oder einer Person, der gegenüber der Täter eine besondere Aufmerksamkeit hätte zeigen müssen,

9) die Begehung der Übertretung im Zusammenwirken mit einem Minderjährigen.

§ 5. Die Vorschriften der §§ 1–4 werden entsprechend auf Strafmaßnahmen angewandt.

Art. 34. Individualisierung der Strafe

Die die Bemessung der Strafe und der Strafmaßnahmen beeinflussenden Umstände werden nur hinsichtlich der Person berücksichtigt, die sie betreffen.

Art. 35. Wahl der Strafart

Eröffnet das Gesetz die Wahlmöglichkeit zwischen Arrest und einer anderen Strafe, darf der Arrest nur dann verhängt werden, wenn einerseits die Tat vorsätzlich begangen wurde und andererseits für die Verhängung der Arreststrafe gleichzeitig das Gewicht der Tat spricht oder die Umstände der Sache die Demoralisierung des Täters erkennen lassen oder wenn die Art und Weise seines Tuns besonders verdammungswürdig ist.

Art. 36. Verweis

§ 1. Ein Verweis kann nur dann verhängt werden, wenn aufgrund des Charakters und der Umstände der Tat oder der Eigenschaften und der persönlichen Verhältnisse des Täters anzunehmen ist, dass die Anwendung dieser Strafe für seine Selbstbesinnung zur Achtung des Rechts und der Grundsätze des gesellschaftlichen Zusammenlebens ausreichend ist.

§ 2. Der Verweis darf nicht wegen einer rowdyhaften Übertretung verhängt werden.

Art. 37. Geldauflage wegen einer rowdyhaften Übertretung

Ist durch eine rowdyhafte Übertretung ein Schaden verursacht worden, kann eine Geldauflage in Höhe von bis zu 1 000 PLN zugunsten des Verletzten oder des Polnischen Roten Kreuzes oder zugunsten eines anderen, von dem entscheidenden Organ bestimmten sozialen Zwecks angeordnet werden.

Art. 37a. (aufgehoben)

Art. 38. Mehrfacher Rückfall

Gegenüber einem mindestens zweimal wegen ähnlicher vorsätzlicher Übertretungen Bestraften, der innerhalb von zwei Jahren ab der letzten Bestrafung eine ähnliche vorsätzliche Übertretung begeht, kann die Arreststrafe verhängt werden, auch wenn die Übertretung mit einer milderen Strafe bedroht ist.

Art. 39. Außerordentliche Strafmilderung und Absehen von Strafe

§ 1. In besonders zu würdigenden Fällen kann unter Berücksichtigung des Charakters und der Umstände der Tat und der persönlichen Verhältnisse des Täters eine außerordentliche Strafmilderung angewandt werden oder von der Verhängung einer Strafe oder Anordnung einer Strafmaßnahme abgesehen werden.

§ 2. Die außerordentliche Strafmilderung besteht in der Verhängung einer Strafe unterhalb der gesetzlichen Strafdrohung oder einer Strafe milderer Art.

§ 3. (aufgehoben)

§ 4. Wird von der Verhängung der Strafe abgesehen, kann gegenüber dem Täter eine Maßnahme sozialer Einwirkung angewandt werden, deren Ziel die Wiederherstellung der verletzten Rechtsordnung oder die Schadenswiedergutmachung ist und die insbesondere in der Entschuldigung beim Verletzten, einer festlichen Zusicherung der Nichtbegehung einer solchen Tat oder in der Verpflichtung des Täters zur Wiederherstellung des ursprünglichen Zustandes besteht.