Książka przeznaczona wyłącznie dla dorosłych czytelników.

Sceny erotyczne opisane są szczegółowo z użyciem wulgarnego języka.

Mojemu mężowi Tony'emu.
Po prostu sprawia, że życie jest cudowne.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Waszyngton

– Ta historia jest moja.

Merinus wpatrywała się w swoją rodzinę, złożoną z siedmiu braci i ojca. Jej głos był stanowczy, a determinacja – niezachwiana.

Zdawała sobie sprawę, że jej sylwetka nie prezentuje się imponująco. Przy wzroście sto sześćdziesiąt siedem centymetrów przekonanie męskiej części rodziny, że podchodzi do wszystkiego poważnie, było cholernie trudne, wszyscy mieli ponad metr osiemdziesiąt. Ale w tym konkretnym przypadku wiedziała, że nie ma innego wyjścia.

– Nie wydaje ci się, że bierzesz na siebie zbyt dużo, karzełku? – Caleb, redaktor naczelny „National Forum” i jej drugi z kolei najstarszy brat, uśmiechnął się ironicznie i z wyższością.

Merinus nie dała się podpuścić. Spojrzała na długi stół, prosto w zamyślone oblicze ojca. To Johna Tylera trzeba było przekonać, nie tych przygłupich karierowiczów.

– Ciężko pracowałam, tato, poradzę sobie – starała się wzbogacić głos nutą stalowej determinacji, którą posiłkowali się jej starsi bracia. – Zasługuję na tę szansę.

Miała dwadzieścia cztery lata. Najmłodsze dziecko spośród ośmiorga rodzeństwa i jedyna córka. Nienawidziła makijażu, gardziła sukniami i rolami społecznymi, często też słyszała, jakim rozczarowaniem dla kobiecego gatunku była według swoich braci. Chciała zostać dziennikarką, chciała coś zmienić. Stanąć przed mężczyzną, którego zdjęcie leżało przed nią na stole, i zobaczyć, czy jego oczy są naprawdę tak olśniewająco bursztynowe. Może jednak była bardziej kobieca, niż przypuszczali.

Miała obsesję – przyznała to bezgłośnie. Wiedziała, że narobi sobie kłopotów, próbując to ukryć. W chwili, gdy zobaczyła zdjęcie mężczyzny, o którym mowa, stała się nerwowa, rozhisteryzowana i przerażona tym, że wrogowie go dopadną, zanim ona zdoła mu przedstawić propozycję ojca.

– Co pozwala ci sądzić, że jesteś najlepszą osobą do tego zadania, Merinus? – Ojciec pochylił się, splatając przed sobą dłonie na stole. Jego niebieskie oczy były poważne i zamyślone, gdy na nią patrzył.

– Ponieważ jestem kobietą. – Pozwoliła sobie na lekki uśmiech. – Jeżeli umieścisz taką dawkę testosteronu w jednym pomieszczeniu z choćby jednym z tych siedmiu monstrów, masz automatyczną odmowę. Ale kobiety posłucha.

– Posłucha jej czy będzie próbował ją uwieść? – zakwestionował zgryźliwie jeden z braci. – Ten pomysł jest nieakceptowalny.

Merinus patrzyła na ojca i modliła się, żeby Kane, najstarszy brat, trzymał gębę na kłódkę. Ojciec liczył się z jego zdaniem, gdy o nią chodziło. Gdyby więc Kane zdecydował, że to zbyt niebezpieczne, nie byłoby szans, by John Tyler pozwolił jej jechać.

– Umiem być ostrożna – powiedziała delikatnie. – Ty i Kane dobrze mnie wyszkoliliście. Potrzebuję tej szansy. Zasługuję na nią.

A jeżeli jej nie dostanie, i tak podejmie się zadania na własną rękę. Wiedziała, że jej bracia nie będą w stanie nawiązać kontaktu, ale ona mogła. Na samą myśl o tym przeszedł ją dreszcz, szybko go stłumiła. Niektórzy twierdzili, że ten mężczyzna nie jest nawet człowiekiem. Eksperyment genetyczny poczęty w próbówce, donoszony do porodu przez surogatkę, ze zwierzęcymi genami, częściowo podmienionym DNA. Mężczyzna ze wszystkimi instynktami i myśliwskimi talentami lwa. Mężczyzna wyglądający całkowicie ludzko. Mężczyzna wychowany na brutalnego zabójcę.

Merinus czytała notatki i dziennik badaczki, który nosiła tę istotę w swoim ciele, prowadzony przez trzydzieści lat. Doktor Maria Morales była przyjaciółką ojca Merinus z czasów college'u. Miała paczkę gotową do wysyłki do Johna na wypadek swojej śmierci. To do niego należała decyzja, kto wypełni ostatnią wolę tej kobiety.

Ten ktoś miał odnaleźć jej syna we wskazanej lokalizacji. Pomóc mu pokonać tajną Radę Genetyczną, przekonać go, by się ujawnił, i znaleźć sposób na zapewnienie mu bezpieczeństwa. Merinus znalazła wystarczająco dużo dowodów, by mogli drążyć dalej, a Kane zrobił resztę. Mieli nazwiska członków Rady, dowody ich zaangażowania – wszystko oprócz mężczyzny, którego stworzyli.

– To zbyt niebezpieczne, żeby jej to powierzyć – argumentował dalej Caleb. Pozostali byli cicho, ale Merinus wiedziała, że już niedługo wygłoszą swoje opinie.

Wzięła głęboki oddech.

– Dostanę ten temat albo przykleję się do dowolnego kretyna z tego pokoju, który go dostanie. Nie będziecie mieć szans.

– To wyszło z ust kobiety odmawiającej robienia makijażu i noszenia sukienki? – zaszczebiotał kolejny brat, chichocząc. – Skarbie, nie masz tego, co trzeba.

– Nie trzeba być dziwką – odgryzła się wściekle, atakując najmłodszego brata. – To prosta logika, tępaku. Kobieta, nieważne, czy w spodniach, czy w sukience, lepiej przyciągnie uwagę mężczyzny niż inny mężczyzna. On jest ostrożny, nie ufa łatwo. W notatkach Maria wyraźnie to zaznaczyła: ten człowiek nie zaufa innemu mężczyźnie. Fundamentalne samcze zagrożenie.

– Równie dobrze może być tak niebezpieczny, jak miał być – poparł Graya Caleb, przeciągając palcami po krótkich brązowych włosach. – Cholera, Merinus, nie powinnaś nawet chcieć znaleźć się blisko tego sukinsyna.

Merinus wzięła głęboki oddech. Opuściła wzrok i spojrzała na przygnębiającą samotność odbitą w błyszczącym papierze. Te oczy ją hipnotyzowały, nawet na zdjęciu. Odbijały się w nich dekady smutku. Miał teraz trzydzieści lat, był sam. Mężczyzna bez rodziny, a nawet bez rasy, którą mógł nazwać swoją. Już to musiało być okropne, a dochodziło jeszcze polowanie na niego.

– Nie zostanę tu – powiedziała wystarczająco głośno, by wszyscy ją usłyszeli. – Ktokolwiek pójdzie, ja pójdę za nim i nie pozwolę prześladować tego mężczyzny.

Zapadła głucha cisza. Merinus czuła na sobie osiem par oczu. W spojrzeniach odbijał się zróżnicowany poziom dezaprobaty.

– Pojadę z nią. Zajmę się częścią badawczą, a Merinus nawiąże kontakt.

Głos Kane'a sprawił, że Merinus, zaskoczona, poderwała głowę. Gdy zdała sobie sprawę, że brat, który najbardziej ją tłamsił, chce pomóc, szok odbił się echem w jej ciele. Nie mogła w to uwierzyć. Kane był arogancki i przez dziewięćdziesiąt procent czasu zachowywał się jak największy palant na świecie. Były dowódca sił specjalnych, najbardziej apodyktyczny człowiek, jaki kiedykolwiek się narodził.

Po raz pierwszy spojrzała bezpośrednio na niego. Miał chłodny wyraz twarzy, ale jego spojrzenie wyrażało złość. Kiedy duże ciemnoniebieskie kule, gorące z wściekłości, spotkały się z jej oczami, nie dostrzegła charakterystycznego światełka żartobliwej kpiny. Intensywność tego spojrzenia prawie ją przeraziła. Merinus wiedziała na pewno, że to nie na nią był zły, ale bez wątpienia naprawdę się wściekł. A wściekły Kane to nic dobrego.

Zauważyła, że ojciec oparł się o swoje siedzenie i ze zdziwieniem obserwuje najstarszego syna.

– Poświęciłeś na to już dużo czasu, Kane – skomentował John. – Co najmniej sześć miesięcy. Myślałem, że jesteś gotowy na odpoczynek.

Kane spojrzał na ojca i wzruszył ramionami.

– Chcę to doprowadzić do końca. Będę wystarczająco blisko, żeby ją z tego wyciągnąć, kiedy będzie mnie potrzebować, ale mogę przy okazji robić badania, zbyt niebezpieczne dla niej. Jeżeli Merinus zdoła przygotować się do wyjazdu dziś wieczorem, zrobimy to po jej myśli.

– Będę gotowa – odpowiedziała natychmiast. – Powiedz tylko o której godzinie.

– Bądź gotowa na czwartą. Mamy przed sobą osiem godzin jazdy, a chciałbym zrobić jakiś rekonesans przed świtem. Bardzo dobrze, że nie dbasz o to, czy połamiesz kilka paznokci, smarkulo, bo dokładnie to będzie cię spotykać.

Gwałtownie poderwał się na nogi, a wśród otaczających go mężczyzn wybuchła burzliwa dyskusja. Merinus tylko obserwowała brata w ciszy, zdumiona jego decyzją. O co tu, do cholery, chodziło?

Zignorował gorące protesty pozostałych. Argumenty o bezpieczeństwie Merinus, brak pewności, że „jakaś pieprzona zwierzęca hybryda” jej nie zarazi. Dziewczyna przewróciła oczami, po czym nerwowo zagryzła wargę, gdy twarz Kane'a przybrała niebezpieczny wyraz. Jego oczy zgasły. Nie umiała tego opisać w inny sposób. Jakby nie było w nim ani życia, ani światła. Przerażający widok.

Pokój zamilkł. Nikt, po prostu nikt nie zadzierał z Kane'em, gdy ten tak wyglądał.

– Bądź gotowa, siostrzyczko – powiedział spokojnie, mijając ją. – Ale jeżeli spakujesz choć jedną cholerną sukienkę albo szminkę, to zamknę twój tyłek w sypialni.

– Au, Kane – jęknęła sarkastycznie. – To moja norma bagażowa, dupku. – Dobrze wiedział, że nie zapakuje żadnej z tych rzeczy.

– Trzymaj się z dala od kłopotów, dzieciaku. – Trzepnął końcówki jej długich brązowych włosów, przechodząc obok. – Wpadnę po ciebie wieczorem.

ROZDZIAŁ DRUGI

Sandy Hook, Kentucky

To nie był widok dla dziewiczych oczu. Mimo to Merinus wycelowała lornetkę w niecodzienne zjawisko. Człowiek, którego szukali, leżał wyciągnięty w rozgrzewających promieniach słońca, tak nagi, jak nagi może być mężczyzna, i podniecony raczej więcej niż trochę. Wspaniały element męskiego ciała, pełen żyłek, wznosił się z podstawy poniżej płaskiego brzucha na dobre dwadzieścia centymetrów, nie mniej, a może nawet więcej. Gruby, długi i kusząco apetyczny. Merinus ciężko wypuściła powietrze. Leżała płasko na skale, w jedynym punkcie widokowym na małe osłonięte podwórko. Nie mogła oderwać oczu.

Callan Lyons był wysoki, co najmniej sto dziewięćdziesiąt pięć centymetrów, muskularny, z szerokim torsem, wąskimi biodrami, potężnymi udami i najwspanialszymi nogami, jakie kiedykolwiek widziała. To po prostu nie był widok przeznaczony dla takiej miłej i pruderyjnej dziennikarki jak ona. Mógł podsunąć dziewczynie pomysły, fantazje o tym, co by czuła, gdyby leżała obok niego, ocierała się o jego ciało, całowała gładką złotą skórę. Na samą myśl o tym zadrżała.

Merinus i pan Lyons bawili się w tę zabawną gierkę już ponad tydzień. Ona udawała, że go nie zna, nie wie, kim on jest i gdzie go można znaleźć, a on – że nie zdaje sobie sprawy, iż ona węszy po mieście, pytając o niego, jego zmarłą matkę i adres. Była przygotowana: papiery, notatki, zdjęcia, wszystko. Analizowała tego mężczyznę od tygodni, zanim zażądała jego historii.

Wciąż nie mogła uwierzyć, że Kane ją wspierał i przywiózł ze sobą, by nawiązała kontakt z Callanem. Niestety przez połowę czasu czuła na szyi oddech brata. Teraz pewnie byłoby tak samo, gdyby nie musiał wracać do stolicy i porozmawiać z naukowcem, który – jak podejrzewali – mógł być zaangażowany w pierwotne eksperymenty. Z kolei Merinus miała dowiedzieć się czegoś o matce Callana i nawiązać kontakt z ulotnym obiektem swoich fascynacji.

Tak więc leżała tutaj i zamiast uprawiać dziennikarstwo śledcze, patrzyła, jak on się opala. Co to był za widok… Opalone muskularne ciało. Długie złotobrązowe włosy, kolory lwa, które prawdopodobnie przeniknęły do jego struktury DNA. Silna, odważna twarz, wspaniała, o prawie dzikich konturach. I usta – pełne, męskie, tylko delikatnie naznaczone bezlitosną krzywizną. Chciała całować te wargi. Chciała zacząć od ust, a potem całować go i lizać coraz niżej. Przez szeroki tors i płaski brzuch, aż do penisa unoszącego się spomiędzy opalonych ud. Na samą myśl o tym oblizała wargi.

Poderwała się, kiedy poczuła na biodrze wibracje telefonu komórkowego. Skrzywiła się niecierpliwie. Wiedziała kto to. Jej najstarszy, najbardziej irytujący brat.

– Czego, Kane? – wysyczała, gdy szarpnięciem otworzyła telefon i przyłożyła go do ucha. Była raczej zadowolona, że ani na moment nie musi odrywać oczu od całej tej męskiej wspaniałości.

– To mógł być tato – przypomniał jej Kane stanowczym, surowym głosem.

– To mógł równie dobrze być papież, ale oboje wiemy, jakie jest tego prawdopodobieństwo – odburknęła.

– Suka – warknął niemal pieszczotliwie.

– Ależ Kane, jak słodko – westchnęła sztucznie. – Też cię kocham, dupku.

Na linii zabrzmiał stłumiony chichot, który sprawił, że się uśmiechnęła.

– Jak ci idzie z tematem? – Głos Kane'a zrobił się poważny, zbyt poważny.

– Robi się. Mam jeszcze dziś spotkanie z kobietą gotową porozmawiać o matce. Została zamordowana we własnym domu. Ojciec o tym nie wiedział.

Maria Morales, znana w małym miasteczku jako Jennifer Lyons, zginęła z rąk napastnika, ale nie złodzieja. Nie była przypadkową ofiarą, ktoś chciał tylko krwi.

– Czego ty planujesz się dowiedzieć dzięki badaniom nad matką? – spytał Kane. – Potrzebujesz informacji o synu, Merrie, nie zapominaj o tym.

– Wiem, po co tu jestem, ważniaku – wycedziła. – Ale żeby dotrzeć do syna, potrzebuję informacji. Poza tym ktoś próbuje mnie zwodzić w temacie Morales. Wiesz, jak tego nienawidzę.

Kryła się w tym jakaś zagadka, równie duża jak ta rozciągnięta na tarasie poniżej. Słodkie niebiosa! Merinus obserwowała, jak dłoń Callana przesuwa się ku mosznie, i to nie żeby ją podrapać, jak przypuszczała, ale żeby pieścić i głaskać. Cholernie skoczyło jej ciśnienie.

– Ja odpowiadam za badania, pamiętaj – odwarknął najstarszy brat. – Ty jesteś tylko kontaktem.

– Otóż mogę się zająć jednym i drugim – syknęła, a w odpowiedzi usłyszała zmęczone westchnienie.

– Skontaktowałaś się już z Lyonsem? Przedstawiłaś mu propozycję przygotowaną przez ojca?

Jasne, interes życia: ujawnij się, opowiedz swoją historię, a my uczynimy cię sławnym. Spieprz sobie życie. Choć nie podobała jej się ta propozycja, Merinus wiedziała, że to jedyna, jaką Callan może kiedykolwiek otrzymać. Jedyna, która zapewni mu wszelkie środki bezpieczeństwa.

– Jeszcze nie. Zmierzam do tego. – Walczyła o równy oddech, gdy jego dłoń chwyciła podstawę grubego kutasa i zaczęła powoli przesuwać się po napiętej, wspaniałej skórze.

Callan zamierzał się masturbować. Ta świadomość sprawiła, że w ciele Merinus, a w szczególności w jej pochwie, eksplodowało niedowierzanie. Dokładnie tu, na jej oczach, mężczyzna zamierzał się masturbować. Nie mogła w to uwierzyć. Jego dłoń ledwo obejmowała szeroki trzon, poruszała się powoli i spokojnie, niemal leniwie, od końcówki do podstawy.

Czuła, jak rozpala się pomiędzy udami. Mięśnie pochwy się zacisnęły, nawilżając jej łono. To zaś skurczyło się, gdy zmysłowe ciepło zaczęło się rozprzestrzeniać po jej ciele jak błyskawica. Stwardniały jej sutki, bolały. Skóra stała się tak wrażliwa, że czuła, jak wiatr pieścił jej nagie ramiona. Coś jak pieszczota widmowego kochanka.

Boże miłosierny, czy właśnie tak czują się mężczyźni, kiedy obserwują, jak kobieta się masturbuje? Nic dziwnego, że bardzo to lubią. Długie i szerokie palce przesuwały się po kutasie od końcówki do podstawy, a palce drugiej dłoni chwyciły skórę poniżej, by masować ją w rytmie stymulacji. Gdzie ta cholerna bryza, której Merinus tak potrzebowała? W każdej chwili mogła się przegrzać.

– Pospiesz się, Merinus, nie masz na to reszty życia – burknął Kane. – Tego drania śledzą najemnicy. Wiesz, że nie mogę bez przerwy chronić twojego tyłka. Zostaję tu jeszcze trzy dni, a ojciec się wścieka, że jesteś tam sama.

Jasne, najemnicy. Mrugnęła, obserwując dłonie obejmujące grubą główkę członka. Czubki palców Callana nadal pieściły obszar poniżej. Oblizała usta, żałując, że nie może przy nim być i mu pomóc. Czuła się jak potępiona dziewica.

– Pospieszę się, obiecuję – mruknęła. – A teraz daj mi się stąd ruszyć, żebym mogła zrobić trochę cholernej roboty. Nie mam całego dnia na głupie pogaduchy z tobą.

Usłyszała szorstkie westchnienie brata.

– Zamelduj się szybko. Zbyt długo czekasz z telefonem – oskarżył ją Kane.

– Po co mam dzwonić? Przecież ty robisz to codziennie – powiedziała z roztargnieniem. – Muszę iść, Kane. Mam pracę do zrobienia. Pogadamy później, kochanie.

Usłyszała, jak przeklął, gdy się rozłączała. Wcisnęła telefon z powrotem do pokrowca na biodrze. Dobry Boże, zaraz dostanie zawału. Koci chłopak bawił się teraz swoim kutasem jak wspaniale nastrojonym instrumentem. Mogłaby przysiąc, że dostrzega, jak główka pulsuje i tętni. Jego biodra wygięły się w łuk, po czym gęsty strumień kremowej spermy eksplodował z końcówki, rozprysnął się na twardym podbrzuszu i pokrył szorstką dłoń.

– Facet, pozwól mi spróbować – wyszeptała, nie mogąc oderwać oczu od tego widoku.

A potem on przeciągnął się i otworzył oczy. Odetchnęła gwałtownie, gdy ich spojrzenia się spotkały, a uśmiech zadowolenia pojawił się na tych wspaniałych ustach. „Oczywiście nie wiedział, że tu jestem” – zapewniała sama siebie. To po prostu nie było możliwe, czyż nie?

***

Callan zaśmiał się, odrywając wzrok od miejsca, gdzie ta kobieta myślała, że się ukrywa. Niech ją diabli, wyczuwał jej podniecenie w bryzie, nawet z dystansu około półtora kilometra. Czy ona nie czytała własnej pracy domowej? Wiedział, że dokumenty, które chowała w samochodzie, jasno wskazywały na jego ponadprzeciętny wzrok, słuch i węch. Chociaż nigdy nie wyczuwał podniecenia innej kobiety w taki sposób jak teraz.

Podniósł się z tarasu, jeszcze raz przeciągnął, prezentując przelotnie napięte mięśnie swojego tyłka i aż zachichotał z radości. Dokuczanie tej małej dziennikarce było większą frajdą, niż podejrzewał. Za każdym razem, gdy się do niego zbliżała, udając, że nie ma pojęcia, kim on jest, zdawała test cierpliwości. Zastanawiał się, kiedy pęknie. Wątpił, żeby to potrwało długo. Nie żeby zamierzał jej dotknąć. Spoważniał na samą myśl. Nie, lepiej, żeby tego nie robił. Do diabła, powinien był wyjechać, gdy tylko ona przyjechała pierwszy raz, ale miała w sobie coś, co podsycało jego ciekawość. Pogłoski o kociej ciekawości nie były folklorystyczną bujdą, chociaż poradziłby sobie bez tej specyficznej cechy genetycznej.

– Ona ciągle tam jest? – Sherra podeszła do drzwi domu, gdy podciągał szorty na biodra, zakrywając wciąż twardego kutasa. – Dałeś całkiem niezły pokaz, Callan.

Uśmiechała się szeroko, ale jej oczy spoglądały pytająco.

– Może ta zabawa za bardzo mi się podoba. – Odwzajemnił uśmiech. – Musisz przyznać, że ta dziewczyna ma wyjątkowy sposób na zdobywanie tematów.

– Albo na zdobywanie ciebie. – Sherra wycofała się z przejścia, Callan wszedł do kuchni. – Doktor chciał cię znów widzieć w laboratorium. Twoje ostatnie wyniki są trochę gorsze, chciałby przeprowadzić testy jeszcze raz.

– Co się pogorszyło? – Callan skrzywił się. Miesięczne testy zawsze były poprawne.

Sherra wzruszyła ramionami.

– Gruczoły wzdłuż języka wydają się powiększone.

Callan przejechał bokiem języka po zębach. Zmarszczył brwi, gdy wyczuł niewielką różnicę. To nie był powód do zmartwień, zdarzało się tak już wcześniej.

– Może złapałem przeziębienie albo coś w tym rodzaju.

– Testy tętna, adrenaliny, spermy i krwi też nie są dobre. To może być sprzęt, ale doktor potrzebuje więcej próbek, żeby mieć całkowitą pewność.

– Cholera. Już potrzebujemy nowego sprzętu? – Westchnął. – To gówno kosztuje, Sherra.

– Ale utrzymuje nas przy zdrowych zmysłach – przypomniała mu, gdy wyciągał butelkę wody z lodówki. – Idź i uszczęśliw go, wiesz, jaki robi się gderliwy, gdy testy wychodzą źle. Prawie oszalał w zeszłym roku, gdy coś było nie tak z Taberem, pamiętasz?

Do diabła, tak, pamiętał. Taber był w tamtym roku też na wpół szalony. Drażliwy do tego stopnia, że niemal dziki. Znikał na kilka dni bez wyjaśnienia, bez przeprosin.

– O tak, pamiętam również, jak z konta zniknęło okrągłe pół miliona na modernizację sprzętu. – Callan skrzywił się. – Cholera, musi bardziej się troszczyć o swoje zabawki. To było zaledwie rok temu.

Sherra uśmiechnęła się i zmarszczyła nos, a uśmiech wygładził ostry grymas jej ust.

– W taki razie lepiej idź i pozwól mu pobrać więcej próbek, tak dla pewności – ponagliła go. – Nie chcemy, żeby kupował nowy sprzęt dla kaprysu.

Callan potrząsnął głową i skierował się szybko do jaskini, gdzie zlokalizowali laboratorium. To może nie najlepsze miejsce do przechowywania tajemnic, ale system działał. Chłodne powietrze nie dawało takiej wilgoci jak w większości jaskiń, było sucho i stabilnie, mieli podziemną studnię i łatwy dostęp z domu. Doktorowi podobało się to miejsce. Pozwalało utrzymać ich życie w ukryciu.

– Więcej testów – burknął. – Potrzebuję tych testów tak samo, jak potrzebuję tego twardego kutasa, irytującego mnie jak skurwysyn.

Zająłby się tym problemem, gdyby tylko jego sprzęt współpracował z jakąkolwiek inną kobietą niż prześladująca go sztywniara – dziennikarka. Ale nie, marniał jak zwiędła sałata, gdy tylko Callan podejmował próbę, po czym wystrzelał jak hartowana stal w sekundzie, w której w pobliżu pojawiał się jej zapach. Niezbyt wygodne, delikatnie mówiąc.

Fakt, że była jedyną kobietą, której Lyons nie mógł mieć, nie pomagał. Callan znał ten mechanizm psychologiczny: pragnął jej bardziej z tej właśnie prostej przyczyny, że nie mógł jej mieć. Śledząca go dziennikarka nie była dobrą kandydatką na partnerkę. Miał wiele sekretów, a jego przeżycie zależało od tego, czy je zachowa. Unikał rozgłosu, trzymał się jak najdalej od miasta, poznało go zaledwie kilka osób. Istniał więc tylko jeden powód, dla którego dziennikarka, a w szczególności dziennikarka Tylera, mogła go poszukiwać.

Wszystko przez jego matką zastępczą i jej piekielny pomysł, że Callan zdobędzie wolność, gdy się ujawni. Pudełko, które wysłała do „National Forum” i Johna Tylera, starego przyjaciela z college'u, tuż przed śmiercią, zawierało dowody. Zeszyty z notatkami, wyniki testów i badań laboratoryjnych, sekwencjonowanie DNA… Cały komplet potrzebny do tego, by pogrzebać Callana, zginął. Pokłócili się o to w noc, kiedy Maria została zaatakowana i zabita. Kłócili się godzinami, a inni trzymali się z dala od kuchni, gdzie oni krzyczeli na siebie i przeklinali jak śmiertelni wrogowie. W końcu to ona wygrała. Zgodził się pojechać z nią do Nowego Jorku, gdy tylko pozbędzie się jeszcze jednego zespołu najemników ze swojego tyłka.

Wraz z resztą wyszedł, by to zrobić. Kiedy wrócili, znaleźli Marię w kuchni, tam, gdzie ją zostawili, leżącą we własnej krwi. A teraz, rok później, Merinus Tyler go szukała – co byłoby zupełnie w porządku, gdyby mógł ją po prostu przelecieć i pozwolić jej odejść. Ale miał przeczucie, że wytrwałość i determinacja, które dojrzał w jej twarzy, nie dają zbyt wielkiej nadziei na taki obrót spraw.

ROZDZIAŁ TRZECI

Stacja benzynowa, sklep spożywczy i tania restauracja stały na jednej działce. Callan też tam był. Merinus wjechała na asfaltowy parking późnym popołudniem i powoli wysiadła z SUV-a. Rozglądała się dookoła.

Pół tuzina samochodów zaparkowanych tu i tam. Kilka stało przy dystrybutorach, a jeden zużyty pickup z podniesioną maską czekał na wjazd do warsztatowej części stacji.

Merinus wzięła głęboki oddech, po czym szybko podeszła do samotnego mężczyzny stojącego na zewnątrz i patrzącego dość uważnie na wnętrzności zaparkowanego starego pickupa.

Gra była zabawna, ale stali w miejscu. Niespecjalnie jednak miała ochotę to zakończyć. Szczególnie odkąd go podglądała, gdy doprowadzał swój twardy lśniący członek do konkretnego orgazmu. Wciąż się z tego nie otrząsnęła. Ciało między jej nogami też nie. Nie przestawało pulsować, domagało się mocnych pchnięć penisa z szeroką końcówką głęboko w jej wnętrze.

Wzięła głęboki wdech i ostrożnie podeszła do ciężarówki. Tego dnia Callan miał na sobie sprane dżinsy i T-shirt, a czapka baseballowa przykrywała mu włosy. Merinus miała nadzieję, że nie jest to próba przebrania – bo jeżeli tak, nie działała zbyt dobrze, skoro ona zobaczyła mężczyznę w tej samej minucie, w której stacja znalazła się w jej polu widzenia.

– Przepraszam, czy możesz mi powiedzieć, gdzie znajdę Tabera Williamsa? – zapytała wesoło Merinus, starając się stanąć daleko od Callana.

Olej pobrudził jego czarny T-shirt i dopasowane dżinsy, okrywające długie muskularne nogi. Gdyby zbliżyła się za bardzo, nie byłaby w stanie utrzymać rąk z dala od jego spodni. Wciąż nie zapomniała minionych godzin i widoku twardego męskiego ciała. Ale gra znów się zaczęła. Ona nie wie, a on nie mówi. Głupia gra.

Szerokie ramiona zesztywniały, po czym głowa w czerwonej czapce baseballowej obróciła się nieznacznie. Oczy ukrywał za ciemnymi okularami.

– Nie tutaj – wymruczał, po czym wrócił do silnika.

To by było na tyle, jeżeli chodzi o małomiasteczkową gościnność. Callan zachowywał się tego dnia nieuprzejmie. Burkliwie. Samczo.

– Czy wiesz, gdzie go mogę znaleźć? Albo zostawić dla niego wiadomość? – zadała pytanie szerokim plecom. Cholernie dobre kształty, ale piekielne maniery.

Wzruszył ramionami i wreszcie się odezwał:

– Powiedz mi. Powtórzę mu. – Krótko i na temat, ale ani na chwilę nie uniósł głowy znad obiektu swoich zainteresowań. Był nim silnik, a nie Merinus.

Dziewczyna wygrzebała jedną z małych wizytówek z kieszeni dżinsów i wręczyła mu ją.

– To mój numer telefonu komórkowego. Czy mógłbyś poprosić Tabera, by zadzwonił do mnie tak szybko, jak to możliwe? To ważne, muszę się z nim skontaktować.

Zaczynał ją irytować lakonicznością i postawą „kogo-to-obchodzi”. Mógł przynajmniej próbować udawać zainteresowanie. A może ona rozgrywała to zbyt chłodno?

– Dostanie to. – Wizytówka zniknęła w spodniach poplamionych olejem.

Merinus spojrzała na rozmówcę zmrużonymi oczami.

– Czy możesz mi powiedzieć, gdzie on mieszka? Mogę przekazać wiadomość osobiście – wykrztusiła w końcu zza zaciśniętych zębów.

Mięśnie zafalowały, gdy znów wzruszył ramionami.

– Mieszka tu przez większość czasu – powiedział.

Merinus czekała, ale żadne inne informacje nie nadeszły.

– A czy wiesz coś na temat Callana Lyonsa? Możesz mi powiedzieć, jak do niego dotrzeć? – spytała słodko, pozwalając, by w jej głosie zabrzmiała nuta kpiny.

Nastąpiła długa przerwa, w czasie której mężczyzna sięgnął do silnika i regulował przewody, a potem walnął w metal.

– Słyszałeś mnie? – zapytała z fałszywą słodyczą. – Czy wiesz, gdzie mogę znaleźć Callana Lyonsa?

Ponownie wzruszył szerokimi ramionami, a Merinus zazgrzytała zębami ze złości.

– Kto wie, gdzie jest Lyons – odrzekł w końcu. – Przychodzi i odchodzi.

Dziewczyna przewróciła oczami. Czyż nie powiedział prawdy? „I do tego cholernie dobrze wygląda, gdy dochodzi” – pomyślała.

– W porządku – mruknęła. – Po prostu spróbuję później.

– Tak zrób, słodziutka – mruknął, spoglądając na nią z cierpkim uśmiechem.

Merinus zmrużyła oczy. Callan ostrożnie położył klucz, którego używał, na wewnętrznej części ramy i również obserwował rozmówczynię. Czuła ten wzrok, powoli przemieszczający się od białych tenisówek w górę gołych opalonych nóg. Aż do brzegu szortów, a potem wyżej. Zatrzymał się na wąskim pasie nagiego brzucha, potem – na jej piersiach, wreszcie dotarł do twarzy. Z jego spojrzenia wyczytała arogancję.

– Coś więcej? – Pojedyncza lśniąca brew wygięła się w łuk ponad szkłami okularów.

– Nic więcej – mruknęła, obróciła się i szybko poszła do restauracji.

***

Callan obserwował, jak Marinus odchodzi. Ukrył uśmiech, gdy się odwróciła i spojrzała na niego. „Cholera, wygląda świetnie” – pomyślał. Zdecydowanie była na polowaniu. Poczuł żal, gdy sobie uzmysłowił, że w innych okolicznościach na pewno uczestniczyłby w rywalizacji. Gdyby nie był tym, kim jest, gdyby jego życie nie zależało tylko od szczęścia, zabawiłby się raz albo dwa. I niech go szlag, jeżeli ta kobieta nie wyglądała wystarczająco dobrze do zabawy. Widok gładkiej, seksownej skóry, delikatnie opalonej i tak kuszącej jak sam grzech, sprawiał, że Lyonsowi ciekła ślinka.

Ale okoliczności były, jakie były, więc zdecydował, że panna Merinus Tyler nie będzie ani komplikować mu życia, ani zwiększać zagrożenia. Może ją obserwować, ale niech go piekło pochłonie, jeżeli pozwoli jej się zbliżyć. Do diabła, obserwowanie jej było tak cholernie przyjemne. „Niebezpieczna kobieta – pomyślał. – Bardzo niebezpieczna kobieta”. I jeszcze jej zapach. Callan robił wszystko, by trzymać ręce z daleka, by nie pozwolić ustom skosztować tej dziewczyny. Była żarem i potrzebą, pikantna i słodka. Mogła uzależnić.

– Cholera, nie podda się łatwo, co, Cal? – Tanner, jego młodszy brat, wyszedł powoli z wnętrza garażu, gdy Merinus zniknęła w restauracji.

– Nie, Tanner, nie podda się łatwo. – Callan wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Jest śliczna. Te gęste brązowe włosy i duże brązowe oczy. – Tanner uśmiechnął się szeroko i potrząsnął głową. – Założę się, że Taberowi będzie naprawdę przykro, że się dziś z nią minął.

Obaj rozumieli sytuację. Taber chciał, by Callan spotkał się z małą dziennikarką. Co poczuje teraz, gdy się dowie, że panna Tyler szuka również jego?

– Pomóż mi odpalić samochód, Tanner. Muszę wrócić do domu i się przespać, żebym mógł patrolować dziś w nocy. A ten silnik odmawia współpracy. – Callan pokręcił przewodem, ale nic to nie dało.

– Bo po prostu nie umiesz gadać z nimi jak trzeba – zaśmiał się Tanner, spychając Callana z drogi, i podszedł rzucić okiem na silnik. – Te stare silniki są jak kobiety, człowieku. Musisz wiedzieć, jak dotknąć, jak mówić naprawdę delikatnie i słodko – skończył, wykonując lekki skręt nadgarstka.

Wraz z tym ruchem silnik ożył. Warczał słabo, ale ochoczo.

– Popisujesz się – zaśmiał się Callan.

– Przyprowadź ją później, to ją dla ciebie wyreguluję. – Tanner wyciągnął z tylnej kieszeni poplamioną szmatę i wytarł ręce.

– Powiedz Taberowi, żeby zostawił kluczyki do swojej ciężarówki. – Callan skierował się do drzwi kierowcy.

– Tak zrobię – potwierdził Tanner z szerokim uśmiechem. – A jeżeli będziesz później potrzebował pomocy z tą ślicznotką, daj znać.

– Na pewno – znów zaśmiał się Callan, rozbawiony bardziej niż oczywistą taktyką Tannera.

– Trzymaj dżinsy zasunięte, Tanner, a może jeszcze utrzymamy cię przy życiu. – Więcej niż jeden ojciec był gotów strzelić z dubeltówki do gorącokrwistego młodzieńca.

Callan nie czekał na odpowiedź. Wcisnął gaz do dechy, wrzucił wsteczny, szybko wycofał auto z garażu, po czym wrzucił bieg i ruszył do domu.

***

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

ROZDZIAŁ CZWARTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ PIĄTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ ÓSMY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ JEDENASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SZESNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTY

Dostępne w wersji pełnej

EPILOG

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

OSTRZEŻENIE

KARTA TYTUŁOWA

ROZDZIAŁ PIERWSZY

ROZDZIAŁ DRUGI

ROZDZIAŁ TRZECI

ROZDZIAŁ CZWARTY

ROZDZIAŁ PIĄTY

ROZDZIAŁ SZÓSTY

ROZDZIAŁ SIÓDMY

ROZDZIAŁ ÓSMY

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

ROZDZIAŁ JEDENASTY

ROZDZIAŁ DWUNASTY

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

ROZDZIAŁ SZESNASTY

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTY

EPILOG

KARTA REDAKCYJNA

Tytuł oryginału

TEMPTING THE BEAST

Tłumaczenie

Magdalena Stefanowska

Redakcja

Marta Durczyńska (eKorekta24.pl)

Projekt okładki:

Agnieszka Gietko

Copyright © by Lora Leigh, 2003

Copyright © for the Polish translation by Magdalena Stefanowska

ISBN 978-83-942503-2-4

Wydawca

MSPUB Magdalena Stefanowska

05-805 Kanie, ul. Gościnna 8

Kanie 2015

Wydanie I

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com