Książka przeznaczona wyłącznie dla
dorosłych czytelników.

Sceny erotyczne opisane są szczegółowo z użyciem wulgarnego języka.

Prolog

– Cześć, Znudzona. Jak leci? – Słowa wyskoczyły na ekranie komputera, wywołując na twarzy Tally rozbawiony uśmiech.

– Powoli, Nikczemny. Bardzo powoli – odpisała, parskając nad tym niedopowiedzeniem.

Życie w internecie było kompletnym przeciwieństwem jej prawdziwego życia, od którego uciekała co wieczór, jeżeli tylko miała ku temu okazję. Ci sami mężczyźni, te same imprezy, to samo gówno. Znudziła się tym już wiele miesięcy temu. Musiała tylko wpaść na to, dlaczego tak się stało.

– Twój szef ciągle sam zajmuje się dokumentami? – To był dyżurny żart na czacie, który odwiedzała. Opowiedziała o tym już pierwszego dnia. Jej osiągnięcie wzbudziło u wszystkich respekt. Spodziewała się wtedy co najmniej porządnej kłótni z Jessem Wymanem. Nie spodziewała się, że naprawdę zacznie to robić sam.

– Nie mam bladego pojęcia – odpisała w końcu. – Chyba mnie dzisiaj zwolnił.

Zmiana stanowiska, zwolnienie – to właściwie jedno. Lubiła pracować z Wymanem. Nie było to szczególnie ambitne zajęcie, ale miała sporo czasu na zakupy.

– Zwolnił? – wyskoczyło w odpowiedzi. – Nie ośmieliłby się zwolnić ciebie.

Zaśmiała się w duszy. Były dni, kiedy Wyman chciał ją zabić, ale oparł się tej pokusie, wykazując więcej samokontroli, niż się spodziewała. Oczywiście ślub, który planowała Terrie, wywoływał zrozumiałe zmęczenie. Ślub albo jej popołudniowe wizyty w biurze.

– Powiedział, że to tylko przeniesienie. Wysyła mnie do piekła, Nikczemny. – Tally westchnęła na samą myśl.

Fuzja pomiędzy firmą Conover a Delacourte była w zeszłym miesiącu ogromnym zaskoczeniem. Jeszcze większym zaskoczeniem było przeniesienie Tally na stanowisko osobistej asystentki Luciana Conovera.

– Przeniesienie? – Krótkie pytania były charakterystyczne dla Nikczemnego. Niemal czuła jego zniecierpliwienie. – Do piekła?

– Do piekła – westchnęła. – Moim nowym szefem jest Lucyfer. To wcale nie będzie śmieszne :{ Koniec zabawy. – Czuła rozdrażnienie, dodając naburmuszoną minkę. Lucian Conover nie był idealnym szefem według jej koncepcji. – Miejmy nadzieję, że pod tym ponurym wyrazem twarzy skrywa jakieś resztki poczucia humoru. Założę się, że nawet nie wie, jaka jest różnica między ménage a margaritą. Komu będę opowiadać swoje sprośne dowcipy?

***

Lucian się skrzywił. O kurwa. Lucyfer, tak? Nie wie, jaka jest różnica między ménage a margaritą? Stłumił serię przekleństw, poderwał się od komputera i zaczął wściekle chodzić po gabinecie. Pyskata, mała, jadowita jędza. Jeżeli nie przestanie ciągnąć tego tematu, pokaże jej takie cholerne ménage, że będzie o nim pamiętała w przyszłym życiu. Nie wiedziała, co to dobre maniery, i nie okazywała mu żadnego szacunku. Tak było za każdym razem, kiedy pojawiał się w biurze Jessego.

Tylko mu docinała tym jadowitym językiem i uśmiechała się z wyższością przy każdej możliwej okazji. I pokazała mu na sto różnych sposobów, że oczekuje, iż będzie się czołgał u jej małych stópek. Kurwa mać. Mógłby to zrobić, żeby skosztować tego słodkiego ciałka, i to go naprawdę nurtowało.

– Oddychasz jeszcze? – Zgryźliwe pytanie wywołało natychmiastową odpowiedź z delikatną zaczepką.

– Tak, po prostu zastanawiałem się, co łączy ménage i margaritę – odpisał, wkurzając się na siebie na tysiąc możliwych sposobów. Chyba zwariował, że wybrał ją na swoją asystentkę. Stracił swój najukochańszy rozum.

– Nic nie łączy. – Zatrzymał się na chwilę nad jej odpowiedzią. Znudzona zawsze miała uzasadnienie dla wszystkiego, co mówiła. Chyba że była nieszczęśliwa albo samotna. Nauczył się tego w ciągu ostatniego roku. Jego celem było dowiedzenie się wszystkiego na jej temat.

– Wszystko OK, Znudzona? – Naprawdę nie powinno go to obchodzić, ale jednak obchodziło.

– Tak, w porządku. – W jej słowach czuć było pustkę, nawet w tym bezosobowym okienku komunikatora. – Może wybiorę się jutro na zakupy. Słyszałam, że są wyprzedaże butów…

– Biedne krowy, poświęcają życie dla twojego uzależnienia. – Potrząsnął głową, ciągle się martwił. Nie zachowywała się normalnie.

– Krowy, aligatory, cokolwiek. – Nie, to nie była jego Znudzona.

– Hej, mała, możesz mi powiedzieć, przecież wiesz. – Potrzebował, żeby to zrobiła.

Zapadła długa cisza.

– Ona jest moją przyjaciółką. – Słowa wreszcie się pojawiły, choć zabarwiał je smutek. – Nie mogę uwierzyć, że ma taki okropny gust, jeżeli chodzi o mężczyzn.

– Tak? – Lucian nawet nie udawał, że rozumie, o co chodzi.

– Kocham ją jak siostrę. – Musiała mówić o Terrie.

Czekał, co jeszcze napisze.

– Nie wierzę, że naprawdę pieprzyła się z Lucyferem! Oszalała? Straciła rozum? Ten gość jest wyrzutkiem. Nie ma stylu, nie ma klasy i wątpię, czy jego kutas mierzy choć dwanaście centymetrów. Potrzebuje pewnie tylko palca, żeby się zadowolić.

Usiadł powoli w fotelu. Jego kutas, całe dwanaście centymetrów i dużo więcej, pulsował wściekle. Lucian zmrużył oczy.

– Ten facet patrzy spode łba i uśmiecha się szyderczo. Porusza się jak słoń w składzie porcelany. Jest takim nudziarzem. Rany. Potrzebuję nowej pracy.

Zacisnął pięści i zazgrzytał zębami z wściekłości. Mała, jadowita wiedźma. Słoń w składzie porcelany? Kutas na dwanaście centymetrów? Na dwanaście centymetrów? Och, pokaże jej dużo, kurwa, więcej niż cholerne dwanaście centymetrów. Niech ją diabli. Ta kobieta tak gryzła, że zawstydziłaby wściekłego psa.

– Chcesz odejść z pracy? Pomyśl tylko o tych wszystkich zawiedzionych butach. – To było słabe, naprawdę słabe, ale – niech go szlag – nie mógł wyrzucić z siebie całej wściekłości przez internet. Pewnie zachowałaby tę pieprzoną wiadomość i pokazałaby wszystkim znajomym na czacie. Uśmiechnął się szeroko. Zdziwi się, i to bardzo.

– No cóż, to prawda. Ale zdecydowanie szukam pracy.

Znieruchomiał. Szukała, tak? To się jeszcze okaże.

– W takim razie powodzenia, kochana. Na mnie już czas. Gorąca randka.

Przez dłuższą chwilę nic się nie pojawiało.

– W porządku. Dobranoc.

– Dobranoc, kochana. Głowa do góry, może będziesz mieć szczęście i okaże się, że jest więcej niż dwanaście centymetrów – warknął.

– Jak gdyby to mogło mu pomóc. – Niemal czuł wyniosły ton jej głosu. – Gdzie, och, gdzie są wszystkie samce alfa? Matki musiały was zbyt długo karmić piersią.

– Albo twoja karmiła cię jadem i ostrymi przyprawami, a nie słodkim mlekiem – odpisał wściekle. I naprawdę miał to na myśli.

– LOL. To było niezłe, Nikczemny. Baw się dobrze dla mnie. Porozmawiamy później.

Wyłączył okienko i zamknął program. Prawie trząsł się z wściekłości i podniecenia. Poderwał się na nogi i niespokojnie przeczesał włosy palcami, znów zaciskając zęby ze złości. Niech ją diabli. Lucyfer, tak? Dwanaście centymetrów? Warknął, idąc przez dom. Zdjął skórzaną kurtkę ze stojaka przy schodach i podszedł do drzwi.

Panna Znudzona Tally cholernie się zdziwi.

Dev przestrzegał go, że nie pójdzie z nią tak łatwo, jak się tego spodziewał. Oczywiście Dev często ostrzegał go przed Tally. Prychnął pogardliwie, mimo protestów jego bliźniak na tym etapie trzymał się z daleka. Od pierwszej chwili, w której Lucian spotkał Tally, przepadli razem z Devrilem. Brat często komentował, że tylko Lucian mógł sprawić, iż zakochali się w takiej pyskatej, małej jędzy, ale Lucian wiedział, że był tak samo bezradny wobec jej smutnego spojrzenia, niezwykłych rysów twarzy i wyjątkowej brawury.

Teraz obaj znaleźli się w niezłych tarapatach. I żaden nie był z tego powodu zadowolony. Tally nie zmieniła zdania, tak jak tego oczekiwali. Nie była bliżej przyznania się do płonącego między nimi pożądania niż sześć miesięcy temu. Nadszedł czas, żeby to naprawić. Nadszedł czas, by poskromić Tally Raines.

Rozdział pierwszy

Nosił nazwę Klub, tak po prostu. Duża posiadłość w południowym stylu leżała na obrzeżach miasta w delikatnie zalesionej okolicy, mniej więcej półtora kilometra od głównej drogi. Klub nie był łatwo dostępny, ale też nie wydawał się trudny do znalezienia.

Dookoła półtorahektarowego obszaru rozciągał się kamienny mur, a w małej budce przy stalowej bramie wjazdowej siedział strażnik. Dom otaczały majestatyczne dęby, nadając posiadłości atmosferę eleganckiego bogactwa.

Lucian zatrzymał się na ukrytym parkingu i obejrzał stojące tam samochody. Chociaż Klub obsługiwał klientów z całego świata, wciąż utrzymywała się w nim atmosfera indywidualnej życzliwości. Nie każdy mógł zostać zaproszony, by przekroczyć jego progi, tylko nieliczni wybrańcy. Potrzeba było czegoś więcej niż pieniądze, urodzenie albo wpływy, żeby otrzymać zaproszenie od członka Klubu. Wymagano stylu życia.

– Dobry wieczór, panie Conover. – Kamerdyner i ochroniarz w jednym, Matthew Harding, otworzył drzwi i stanął z boku, umożliwiając mu wejście. – Mogę wziąć kurtkę, proszę pana?

Nie był typowym kamerdynerem. Lucian nie wyobrażał sobie Matthew pracującego u żadnej z wpływowych rodzin, które znał. Były żołnierz sił specjalnych mierzył ponad metr osiemdziesiąt i mógł wybrać pracę w dowolnej agencji ochrony. Zamiast tego zaakceptował stanowisko kamerdynera i szefa ochrony w Klubie. Jak często powtarzał, korzyści było więcej niż tylko cholernie dobra pensja.

– Dziękuję, Matthew. Wygląda na to, że mamy dzisiaj komplet? – Słyszał rozbawione głosy dobiegające z głównej sali.

– Odwiedziło nas na tydzień kilka osób spoza miasta, no i wielu stałych bywalców. – Matthew odwiesił skórzaną kurtkę do szerokiej szafy z boku. – W tej chwili dom jest zdecydowanie pełen.

Klub utrzymywał posiadłość dla wygody przyjezdnych członków. Nie było potrzeby zakwaterowania w hotelu w przypadku załatwiania spraw biznesowych w okolicy. Trzypiętrowy dom składał się z kilkunastu w pełni wyposażonych sypialni oraz kuchni, o czystość dbał zaś personel sprzątający. Fundusz powierniczy ustanowiony blisko dwadzieścia lat wcześniej przez założyciela prywatnego klubu zaspokajał większość codziennych wydatków. Opłaty członkowskie, które nie były niskie, wędrowały na konto, kompensując ogólne koszty.

– Czy Devril już przyjechał? – spytał Lucian, kierując się do głównej sali.

– Pan Devril niedługo powinien tu być. – Matthew się uśmiechnął, a w jego jasnoniebieskich oczach rozbłysnęło rozbawienie. – Wydaje mi się, że przed przyjazdem odbierał pannę Hampstead z lotniska.

Alyssa Hampstead była jedną z nielicznych uległych, których członkostwo zostało zaakceptowane. Delikatna, wyniosła spadkobierczyni fortuny z chłodnymi piwnymi oczami i oziębłą powierzchownością. Rozpalenie jej było wyzwaniem, które wielu członków Klubu przyjmowało z entuzjazmem.

Lucian wszedł do głównego pomieszczenia, przepastna sala balowa została przebudowana i dopasowana do potrzeb Klubu, a także wyposażona dla przyjemności jego członków. Po jednej stronie znajdował się bar, resztę sali wypełniały wygodne skórzane kanapy, fotele i małe wnęki przeznaczone do rozrywki ich użytkowników. Powitał go wysoki kobiecy krzyk, pełen rozkoszy i bólu.

Zatrzymał się i przeniósł wzrok na pobliską parę. Sax Brogan w ekstazie odrzucił do tyłu ogoloną głowę, trzymał drobną, rudowłosą kobietę, a jego penis wbijał się w jej tyłek. Kremowobiała skóra dziewczyny mocno kontrastowała z czekoladową karnacją postawnego mężczyzny. Rozłożyła szeroko nogi, a Sax trzymał drobną talię i unosił ją tylko po to, by zaraz znów powoli opuścić ją na sztywny członek rozdzielający jej pośladki.

Oszołomione niebieskozielone oczy zwróciły się w kierunku Luciana, patrzył, jak jej usta rozchylają się w podnieceniu. Twarz miała zarumienioną, a jej pełne piersi nabrzmiały, twarde sutki sterczały mocno i dumnie z podniecenia.

Gładka cipka była dokładnie ogolona albo wywoskowana. Niektóre klientki czerpały przyjemność z bolesnej stymulacji woskowania oferowanej przez Klub. Na małym wzgórku lśniła gęsta wilgoć, łechtaczka była nabrzmiała; mała, błyszcząca perła wyraźnie się odznaczała pod chroniącym ją kapturkiem, gdy palce dziewczyny pracowały na niej rozpaczliwie.

Kobieta była młodsza niż pozostałe członkinie. Zaledwie dwudziestoczteroletnia córka statecznego, sztywnego senatora, który zapewne dostałby zawału serca, gdyby tylko wyobraził sobie swoją idealną małą dziewczynkę w roli członkini instytucji zaspokajającej potrzeby seksualnie dominujących mężczyzn.

– Pieprz mnie, Sax. – Ujeżdżała grubego członka niepewnymi ruchami, słaba z podniecenia, aż głowa opadła jej na ramię Saksa. – Pieprz mnie mocniej. Teraz. Proszę, teraz.

Sax jęknął za nią. Pomimo tego, co powiedziała, wszyscy wiedzieli, że tak naprawdę nie lubiła ani szybko, ani mocno. Uwielbiała odwlekanie rozkoszy, popychanie aż do granic utraty kontroli i odarcie z wrodzonej powściągliwości, którą tak długo sobie narzucała.

Sax sprawi, że kobieta zacznie błagać, zanim z nią skończy. Krzyki odbiją się echem w pomieszczeniu ozdobionym linią okien, błagania staną się desperackie, zanim pozwoli jej dojść.

Ten widok nie wpływał niestety dobrze na stan kutasa Luciana. Delikatna cipka, otwarta jak kwiat, ociekająca z podniecenia, zaczerwieniona i nabrzmiała. Nie do pieprzenia. Między innymi takie ograniczenie postawiła przed przyjęciem członkostwa w Klubie. Cipka tej kobiety nie została nigdy naruszona i na razie tak będzie. Pieprzona dziewica z penisem w tyłku. To nigdy nie przestawało zadziwiać Luciana.

Kręcąc głową na ten widok, odwrócił się i skierował do baru z nadzieją na mocnego drinka. Tally za bardzo go zdenerwowała i nawet nie rozważał pozbycia się napięcia pieprzeniem, poza tym nie było tu pięknej, zmysłowej kobiety, której potrzebował. Tally stworzyła potwora pulsującego w jego spodniach i właśnie postanowił, że to ona się nim zajmie.

– Cześć, Lucianie – powitał go wesoło Thom Briner, barman.

Thoma w żadnym razie nie można było określić jako przystojnego mężczyznę. Miał około metra osiemdziesięciu wzrostu i długie, brązowe włosy, związane w kucyk. Brązowe oczy patrzyły cynicznie, pokryta bliznami twarz miała złowrogi wyraz. Był lojalny i godzien zaufania, a w tej pracy właśnie to liczyło się najbardziej.

– Podaj mi whisky, Thomie. – Lucian westchnął, próbując zignorować pojękiwania rudowłosej dobiegające z drugiego końca pokoju. Zastanawiał się, czy Tally łatwo odpuści. A potem znowu westchnął ciężko. Nie było cholernej szansy, żeby cokolwiek, co dotyczyło Tally, było łatwe.

– Sax przejdzie przez piekło, zanim doprowadzi ją do ostateczności – skomentował Thom, gdy dobiegł ich następny kobiecy krzyk. – Pieprzy ją już prawie pół godziny, a ona ciągle nie doszła.

W głosie Thoma brzmiała nuta współczucia. Lucian potrząsnął głową zmartwiony. Ruda była dziewicą, regularnie badaną na rozkaz swojego moralnie prawego tatusia. Plotka głosiła, że w dniu, w którym straci dziewictwo albo wyjdzie za mąż bez akceptacji ojca, posiadłość zapisana jej przez matkę przed śmiercią w pełni przejdzie na własność senatora. Lucjan podejrzewał jednak, że chodzi o coś więcej.

Spojrzał na parę jeszcze raz.

– Nie. Nie. Jeszcze nie… – krzyknęła łamiącym się głosem, gdy Sax pchnął mocno w ciasne głębiny i z drżeniem doszedł. Na szczęście nie przerywał pchnięć.

Lucian wypił whisky i zdecydowanie odstawił szklankę na bar, prosząc o kolejną. Za każdym razem, kiedy patrzył na tę kobietę, zamiast niej widział Tally. Jej długie, czarne włosy, wilgotne od potu, zarumienioną twarz, szeroko rozłożone nogi i swojego kutasa wchodzącego do jej cipki albo ciasnego tyłeczka. Chciał, żeby krzyczała łamiącym się z pożądania głosem, ochryple, prosząc, błagając.

Sam był sobie winien. Devril od miesięcy naciskał na niego, żeby wreszcie wykonał jakiś ruch. Jego bliźniak miał trochę mniej cierpliwości. Wyjątkowo wkurzał go fakt, że Lucian potrzebuje aż tyle czasu na testowanie granic wytrzymałości Tally. Obaj bracia zwrócili na nią uwagę, gdy zaczęła pracę dla Jessego Wymana.

Niestety dla Tally to nie będzie tylko kwestia spędzenia z obydwoma braćmi wspólnej nocy lub dwóch. Chodziło o spędzenie życia. Więź łącząca Luciana i Devrila nie pozwalała na nic innego. Jeżeli Lucian czegoś pożądał, Devril automatycznie odczuwał taki sam głód. Co kochał Lucian, kochał też Devril. I obaj przywiązywali się coraz bardziej do przemądrzałej, jadowitej Tally Raines.

Lucian czuł, jak pulsuje w nim niecierpliwe wyczekiwanie Devrila. Zdawało się, że są połówkami jednej całości. Proces rozpoczęty podczas ich rozdzielenia w dzieciństwie tylko się umacniał w okresie dojrzewania i potem w dorosłości. Naturalna bliźniacza więź stała się mocniejsza, silniejsza, aż mogli czuć swój ból, rozkosz, a czasami nawet myśli.

Walczyli z tym jako nastolatki, zaprzeczali, ponieważ każdy chciał rozwinąć własną indywidualną osobowość. Ale kiedy osiągnęli dorosłość, nauczyli się to akceptować.

– Cześć, Lucianie. – Devril usiadł obok, zielone oczy patrzyły zaniepokojone, a twarz o ciemnej karnacji odzwierciedlała jego własne napięcie.

Lucian odwrócił głowę. Noc i dzień, tacy właśnie byli. Devril miał czarne włosy i wyglądał jak uosobienie pożądania i grzechu. Jego rysy nie były klasycznie przystojne, ale raczej ostre, niemal dzikie. Te same cechy miał Lucian, tyle tylko, że był prawie idealnie białym, jasnym blondynem.

– Ona posunęła się już za daleko – westchnął Lucian, świadomy, że Devril zrozumie, iż mówi o Tally. – Zacznę jutro.

Devril spiął się w oczekiwaniu. – Co mam zrobić?

Lucian przełknął drinka i skrzywił się, gdy palący płyn przepłynął przez gardło. – Po prostu bądź gotów. Moja samokontrola jest teraz cholernie słaba, bracie. Mam ochotę zlać jej tyłek, i to niekoniecznie dla samej przyjemności tego aktu.

Zaskoczony Devril uniósł brwi, a jego wargi wykrzywiły się w grzesznym uśmiechu. – Pod warunkiem, że będę mógł pomóc – powiedział i zachichotał. – Pamiętaj, wytrącaj ją z równowagi. Ja też gwarantuję zakłócanie spokoju. Jeszcze doprowadzimy do jej upadku.

Lucian odchrząknął. – Albo ona doprowadzi do naszego. Na drugie imię powinna mieć upór. Zobaczymy, jak to się potoczy.

Za nimi Ruda krzyknęła, dochodząc.

Lucian obejrzał się i zobaczył, że Sax pochylił ją nad wygodnym stolikiem i wchodził mocno i głęboko w jej tył, a jego palce schowane między jej udami pieściły obrzmiałą łechtaczkę, aż eksplodowała. Twarz wypełnił mu grymas rozkoszy, gdy doszedł jeszcze raz; tym razem pociągnął ją za sobą.

Oderwał spojrzenie i westchnął ciężko. Gdyby tylko Tally dała się tak kontrolować.

Rozdział drugi

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział trzeci

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział czwarty

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział piąty

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział szósty

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział siódmy

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział ósmy

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział dziewiąty

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział dziesiąty

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział jedenasty

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział dwunasty

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział trzynasty

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział czternasty

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział piętnasty

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział szesnasty

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział siedemnasty

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział osiemnasty

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Epilog

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Spis treści

Karta tytułowa

Prolog

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Epilog

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: WICKED INTENT

Copyright © Lora Leigh, 2004

Copyright © for the Polish translation by Magdalena Stefanowska

Tłumaczenie: Magdalena Stefanowska

Redakcja: Natalia Michalczyk (eKorekta24.pl)

Projekt okładki: Agnieszka Gietko

Wydawnictwo

MSPUB Magdalena Stefanowska
ul. Gościnna 8
05-805 Kanie

Kanie 2015

Wydanie I

ISBN _978-83-942625-4-9

Plik opracował i przygotował Woblink

www.woblink.com