Przełożyła
Elżbieta Gałązka-Salamon

Spis treści

Karta redakcyjna

1. Pan 600

Chuck Palahniuk - biogram

Tytuł oryginału: SNUFF

Redaktor: MACIEJ FLIGER

Projekt okładki: PAWEŁ JOŃCA

Copyright © 2008 Chuck Palahniuk
All rights reserved
Copyright © 2013 for the Polish edition by Purpura Izabela Sojka

Wydanie I

ISBN 978-83-60979-32-7

Wydawnictwo Niebieska Studnia
www.niebieskastudnia.pl

Konwersja: eLitera s.c.

1

PAN 600

Jeden gostek przez całe popołudnie sterczał przy bufecie, w samych bokserkach, zlizując czerwony pył z chrupków o smaku barbecue. Obok niego inny facio dorwał się do cebulowego dipu i wybierał go z naczynia ziemniaczanym chipsem. Jednym rozmiękłym chipsem, miarka za miarką. Bo każdy facet znajdzie milion sposobów na obsikanie czegoś, co w jego mniemaniu mu się należy.

Catering ogranicza się tu do dwóch składanych stolików, zastawionych rozciętymi u góry torbami chrupków kukurydzianych i puszkami gazowanych napojów. Kręcący się po sali faceci są kolejno wzywani do odwalenia swojej porcji roboty – koordynatorka wyczytuje kolejny numer i kolejny uczestnik spędu drepcze po schodach w górę, by zaliczyć ujęcie ze spustem. Lezie tam z palcami piekącymi od soli czosnkowej i lepiącymi się od lukru batoników klonowych, przeżuwając wielką kulę z popcornu w karmelu.

Część tych gostków to amatorzy, aktorzy jednego ujęcia, którzy zjawili się dziś na planie tylko po to, by mieć się potem czym przechwalać. My, weterani pornobiznesu, przybyliśmy tu, by wzbogacić swoje portfolio i przy okazji wyświadczyć Cassie przysługę. Pomóc jej zaliczyć kolejnego kutasa dzielącego ją od rekordu świata. Wziąć udział w historycznym wydarzeniu.

Na zaimprowizowanym bufecie obok plastikowych mis z kondomami stoją kolejne plastikowe misy z miniaturowymi preclami. Z batonikami w wersji mini. Z prażonymi w miodzie fistaszkami. Po ziemi walają się foliowe opakowania po gumkach i czekoladkach ze śladami po otwierających je zębach. Dłonie, które gmerają w miskach z cukiereczkami m&m, sięgają po chwili do rozporków i pod gumę bokserek, by wymasować na wpół uniesione członki. Palce w kolorach cukierków. Pikantne erekcje o smaku chipsów kukurydzianych.

Oddechy o zapachu fistaszków. Oddechy o zapachu piwa korzennego. Oddechy przesycone wonią chipsów ziemniaczanych o smaku barbecue. I wszystko to buchnie potem Cassie w twarz.

Nerwusy drapiące się po rękach, aż skóra nabiega krwistą czerwienią. Licealne prawiczki marzące o utracie dziewictwa przed kamerami. Jak ten dzieciak z numerem 72, który czeka cierpliwie, by w jednym podejściu zaliczyć rozprawiczenie i udział w bezprecedensowym w dziejach świata wydarzeniu.

Chuderlawi gostkowie paradują w T-shirtach wyprodukowanych wieki temu z okazji premiery Seksu z wielkim miastem, pamiętających czasy jeszcze sprzed narodzin najmłodszych uczestników spędu. W koszulkach z nadrukiem fanklubu Cassie, pochodzących z epoki jej sukcesu w Śliskich stukaniach trzeciego stopnia. W T-shirtach pamiętających czasy sprzed narodzin pana numer 72, straszących wytartymi prześwitami na długo przed jego przyjściem na świat.

Wyszczekani gostkowie nawijają przez komórki, omawiając opcje giełdowe i sytuację na parkiecie, międląc i szczypiąc jednocześnie swoje napletki. Wszyscy zgromadzeni mają na bicepsie specjalne oznakowanie: numer od jednego do sześciuset nagryzmolony przez koordynatorkę czarnym markerem. Parada fryzur wymagających mnóstwa cierpliwości i żelu. Oczojebna opalenizna i opary wody kolońskiej.

Całe pomieszczenie zastawiono składanymi metalowymi krzesłami. Dla podtrzymania nastroju wszędzie zalegają świerszczyki o mocno pozawijanych rogach.

Koordynatorką jest dziś laska o imieniu Sheila, biegająca z listą uczestników przypiętą do clipboardu. Właśnie wywołała panów z numerami 16, 31 i 211, a teraz prosi ich, by udali się za nią po schodach na plan zdjęciowy.

Gostkowie w tenisówkach. W mokasynach. W slipach bikini. W dziurkowanych półbutach i granatowych skarpetkach sięgających aż do łydki, podtrzymywanych staroświeckimi podwiązkami. A gdzieniegdzie plażowe japonki oklejone drobinkami piasku, chrzęszczące przy każdym kroku.

I powtarzany do znudzenia stary kawał: Żeby nakłonić laskę do zagrania w świńskim filmie, wystarczy jej zaoferować milion dolarów. Żeby nakłonić do tego samego faceta, wystarczy mu to zaproponować... To nawet nie jest kawał. A już na pewno nie taki do śmiechu.

W przeciwieństwie do nas, starych branżowych wyjadaczy, większość z tych szaraczków przybyła tu po przeczytaniu ogłoszenia zamieszczonego gdzieś na ostatnich kartkach miesięcznika „Adult Video News”. Ukazało się tam zawiadomienie o otwartym castingu. A na przesłuchaniu wystarczyła gotowość do wzwodu i papierek z przychodni analitycznej, na którym nie ma plusików. No i rzecz jasna, jakiekolwiek pedofilskie smaczki są tutaj zakazane. Na castingu trzeba było udowodnić, że ma się skończone osiemnaście lat.

I teraz możemy podziwiać stojących karnie w kolejce gogusiów o wydepilowanych klatach i kroczach obok drużyny softballowej dotkniętej zespołem Downa. Na apel odpowiedzieli Azjaci, czarni i Latynosi. A nawet jeden gostek na wózku. Coś z każdego segmentu rynku.

Ten szczeniak, dzieciak z numerem 72, trzyma bukiet białych róż, które zaczynają już więdnąć i gubią lekko sflaczałe, brązowiejące płatki. Dzieciak wyciąga rękę, patrząc na pobazgrany niebieskim długopisem grzbiet dłoni i mówi: „Niczego od ciebie nie chcę, ale zawsze cię kochałem”.

Inni gostkowie łażą, ściskając owinięte w papier i oklejone kokardkami pudełeczka, na tyle małe, by mieściły się w dłoni i pozostawały niewidoczne między ściskającymi je palcami.

Stare wygi odziane w satynowe szlafroki z jedwabnym sznurem w pasie, niczym zawodowi pięściarze, czekają spokojnie na wyczytanie swojego numeru. Profesjonalni drwale. Połowa z nich chodziła kiedyś z Cassie, część proponowała jej nawet małżeństwo i dożywotni status Luntów, Desi i Lucy rozrywki dla dorosłych.

Nie było na tym spędzie ani jednego uczestnika, który by nie kochał Cassie Wright i który by nie chciał jej pomóc przejść do historii.

Osobną grupę stanowili ci, którym nie udało się dotąd wsunąć fujary w żadne zagłębienie nie będące wnętrzem własnej dłoni. Ale na pewno zawsze robili sobie dobrze, oglądając filmy z udziałem Cassie. Swoiście pojmowana wierność. Niemal więzy małżeńskie. Dla tych gostków, miętoszących nerwowo swoje małe skarby, nastał pierwszy dzień miesiąca miodowego. Oto czekała ich wytęskniona chwila skonsumowania związku.

Dzisiaj. W dniu jej ostatniego występu. Przy okazji czegoś będącego całkowitym przeciwieństwem dziewiczego rejsu. Bo ci, którzy wejdą po schodach po tym, jak pierwsza pięćdziesiątka zrobi swoje, zobaczą zamiast Cassie Wright lej po bombie nasmarowany wazeliną. Zobaczą istotę z krwi i ciała, sprawiającą wrażenie, że coś w niej eksplodowało.

Gdyby ktoś nas teraz zobaczył, do głowy by mu nie przyszło, że stoimy u progu historycznego wydarzenia. Że szykujemy się do pobicia rekordu, który usunie w cień wszystkie dotychczasowe próby i osiągnięcia.

W tłumie znów się pojawia koordynatorka o imieniu Sheila i woła: „Panowie!”. Przesuwa opadające okulary ku nasadzie nosa i mówi: „Kiedy wyczytam wasze numery, macie być w pełnej gotowości do występu przed kamerami”.

Ma na myśli pełną erekcję. Gotowość do nasunięcia kondoma.

Gdybyście kazali mi do czegoś porównać towarzyszące mi w tym dniu uczucie, powiedziałbym, że jest to coś jak podcieranie się od tyłu do przodu. Siedzisz na klopie, zamyślasz się i smarujesz gównem skórę dyndającej nad wodą moszny. A potem im bardziej starasz się ją wytrzeć, tym bardziej naciągasz skórę i cuchnący maziaj rośnie. Cienka warstwa gówna pokrywa włosy i wewnętrzną stronę ud. Takie właśnie człowiek ma w tym dniu odczucia. Taki jest smak ukrywania prawdy.

Sześciuset facetów. Jedna królowa porno. Światowy rekord wszech czasów. Pozostanie po nim zapis wideo, który będzie odtąd marzeniem każdego wytrawnego amatora erotyki.

Żaden z nas nie przyszedł tu z zamiarem wystąpienia w filmie z gatunku snuff.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Chuck Palahniuk

ur. 21 lutego 1962 r. w Pasco w stanie Waszyngton, jeden z najpopularniejszych współczesnych pisarzy amerykańskich, autor minimalistycznych powieści, pełnych gorzkiego cynizmu i czarnego humoru.

Studiował dziennikarstwo w Portland i w tym mieście pogranicza dorastał do roli pisarza, zbierając doświadczenia i obserwacje.

W Polsce dotychczas ukazały się następujące książki:

• Rozbitek

• Fight Club

• Udław się

• Dziennik

• Uchodźcy i wygnańcy

• Opętani

• Niewidzialne potwory

• Pigmej

• Powiedz wszystko

• Potępieni

• Rant

• Kołysanka

• Snuff