Marek Susdorf

DZIENNIK ZNALEZIONY W BŁĘKICIE

Wydawnictwo Nowy Świat

Część druga „Trzech śmiertelnych historii”

© Copyright by Marek Susdorf, 2014

© Copyright by Wydawnictwo Nowy Świat, 2014

Projekt okładki – Karol Formela

ISBN (druk) 978-83-7386-543-3

ISBN (ebook) 978-83-7386-838-0

Wydanie I

Warszawa 2014

Wydawnictwo Nowy Świat

ul. Kopernika 30, 00-336 Warszawa

tel. 22 826 25 43, faks 22 826 25 47

www.nowy-swiat.pl

ojcu tej przypowieści – jej matka

Czy pamiętasz, Stariji, ten kwietniowy, kwietniowy dzień? Dzień, w którym…

…przyszedłeś. Sobie zszedłeś z niebieskiego obłoku. Ubrany w suknię lekką, co zaczątkiem dla świata było wiosny. Wszedłeś przez ziemskie wrota, które same przed Tobą z pokorą się otwarły. Wszedłeś, a jasność Twoja, i jasność Twojego Słońca, Twojego Księżyca i Gwiazd Twoich jasność, Jasność Twoja!, oblała ponure ziemskie pomieszczenie, którego kłamstwa obijały się o siebie z równie pustym dźwiękiem, co wybijane przez czas godziny kwietniowe. Wszystko pojaśniało i wszystko rozkwitło!, gdy kroczyłeś po parujących jeszcze, rozdeptanych zwłokach Matki, a Życie Twe kryształowe tchnęło byt w obumarłe mury Ziemi. W ziemskie mury, które schną, marnieją, kruszą się, za dniem kwietniowym dzień kwietniowy, w kwietniową wieczność ciągną swą skazaną na Śmierć hańbiącą korę istnienia…

I wszystko zmieniło się, i wszystko zbłękitniało. I zstąpił na Ziemię chór nieziemski aniołów niewidzialnych, których piór i włosów złotych potem szukali ci durni, ci w życie wierzący, ci marni życia poszukiwacze. I byty zstąpiły, i kwiaty, i wonie, i mirry, i złota. Pojaśniały życiem odbicia luster Śmiertelnic, boś zstąpił, boś był. Szaleństwo ekstazy, świętości bliskość święta, chleb łamaliśmy Pokoju Wiecznego! Lecz zburzyły go one, Śmiertelnice: córki Matczyne naiwne, węże piekielne, Obłudy Monstrancje, puste blaszane monstrancje obłudy, co za dnia blask dzienny odbijają, nocą zaś Księżycowi lśnienie tnące kradną. A gdy blasku, gdy światła braknie, wykrzesać nie potrafią Ognia Prawdziwego. Podpełzły do Ciebie, córy naiwne, z lustrami w swych oczach, lepkie i wilgotne, a pieśń litanii zamarła na mych ustach. Bo ja wiedziałem, dar to czy przekleństwo? Ja wiedzę posiadłem... A inni pieśń litanii wciąż nieśli na drewnianych swoich wargach, gdy aniołów zastępy niewidzialne grały im na harfach; głosy ich, łatwowierne, melodię nuciły z gwiezdnych paciorków modlitwy. Różańce rzucane i mszały palone…

A one podpełzły, podpełzły – węże! Stanąłeś w poświacie oczy raniącej, gdy lizały, lizały twe łydki, lizały, przez Matkę osierocone śmiertelnie, córy naiwne Śmiertelne. Ich odór odbijał się o stóp Twych rubiny, łuski ich ciała bezcześciły Twą skórę. A tyś nie zrobił nic. Koronę cierniową odłożyłeś z wdziękiem. Ludzki dar przyjąłeś z człowieka godnością, lecz z twarzą bosko, tak bosko pergaminową…

Pragnąłem rzucić! Rzucić, rzucić, rzucić siebie w otchłań piekła czarną! Lub rozpłynąć się w wiecznym Nieba chłodzie. Ale – boże! – zostać tam nie chciałem! O, gdybym mógł co wtedy uczynić! Nie stać z martwą litanią na ustach! Lecz cielec spalony i krzyż już odstawiony. Kielich na wieczność, na wieczność przechylony.

…Tęcza czekała w kryształowym milczeniu. I kiedy wszedłeś na nią, by na powrót wniebowstąpić, kwiliła jak dziecko, świętością Twoją onieśmielona. Znikła zaraz, gdy Nieba progi przekroczyłeś. Zgasła poświata. Mury się zrosły, ożyły marną swą śmiercią życia marnego. Aniołów orszak zniknął, niewidzialny. Szukali potem piór i włosów złotych ci marni życia poszukiwacze, durni, w rękach dzierżąc marne murów wnętrzności. Ogień się zapalił odbiciem w Obłudy Monstrancjach. Zimno boskości się po ciemnym rozlało świecie. Bo gdy zszedłeś z Nieba, Ziemia zniebiała, po tym, gdy zniknąłeś, niebieska pozostała…

Na kolubrynowe, wilgotne śmiercią truchło Matki ze łzami się rzuciłem. Ciała, ciała, ciała! Mięsa wtedy zapragnąłem!

Ale słyszę za sobą, tam, skąd wicher dmucha, grzechot kości i chichot od ucha do ucha. T. S. ELIOT

Kiedy piszę, piszę ciałem. HELEN CIXOUS

Z

atem oczywistą rzeczą jest to, że wszystko, co zostało tu napisane, jest całkowitą nieprawdą. Oprócz tego, że owszem, Stariji nie żyje: to absolutnie bezsprzeczne i powszechnie wiadome. Ponieważ pięć lat temu ogromny kawałek lazurytu utknął w moim gardle. Choć obły w kształcie i o gładkiej fakturze, wydaje się zupełnie niemożliwy do przełknięcia. Tak właśnie jest, słowo daję, a w następstwie się opamiętuję i ciało daję. Ponieważ kiedy piszę, chcę pisać ciałem. Natomiast wy uczycie mnie, więc uczę się, budzić się. Włączacie świadomość i rozbłyskuje kwantyfikujące światło, separujące i nazywające, powołujące do nierzeczywistego życia. Piszę ciałem, a pisze dusza. Chcę ciała, ciała, ciała, a dostaję duszę, duszę, duszę, w której duszę, duszę, duszę się. Chcę czułości, ciepłej, a dostaję ziejących chłodem, oschłością i obcością bogów, zaszytych w lodowych niebieskich krainach, zimnych, twardych i skandalicznie białych jak zaschnięta guma do żucia, wciśnięta pod blat stołu i tam skazana na samotność. A ci bogowie są w niebach, natomiast ja bogów potrzebuję tutaj, blisko. Tak bardzo, bardzo blisko.

Gdyż jedziemy właśnie podmiejską kolejką, my w osobach dwóch: ja, Mladi, i on, Stariji. Uśmiecham się do ludzi wokół, jakbym chciał odwrócić ich uwagę, skupioną na nim. A on, owszem, bez świadomości leży obok mnie, z zamkniętymi oczyma, raz po raz ciskany o ściany wagonu przez nagłe zmiany przyspieszenia SKM-kowej maszynerii. Ślina spływa z jego porośniętych niezdrowym snem warg, więc gdy ludzie nie patrzą, wycieram ją palcem wskazującym, który w następstwie wciskam sobie do ust, smakując nieśmiało ambrozję. Co się jednak tyczy zaschniętej krwi z rany na jego głowie (szczecina krótkich jego włosów pozlepiana jest rubinem posoki), to zakrywam ją czapką. To oczywiste: powinniśmy razem sprawiać wrażenie, że on po prostu śpi, ot, kolejny kloszard, ot, miejski powsinoga, wraca zupełnie za darmo i zupełnie nielegalnie do nie swojego domu. Żadnych zastrzeżeń, żadnych podejrzeń. Gdy wyciskamy nasze ciała z pociągu, opieram do cna nieprzytomnego Starijego na własnych ramionach, na barkach niczym krzyż, który ciąży i wciska mnie w piaszczyste podłoże drogi z dworca do domu. Kwiecień rozpościera przed nami swoje wątpliwie, fałszywe wdzięki. Jest noc, zatem nikt nas nie widzi. Ciągnę Starijego za sobą, a jego stopy, obute w znoszone adidasy, znaczą szlak w ziemi, zupełnie jakbyśmy zostawiali za sobą wskazówki dla niewidzialnych demonów, podążających za uśpionym Chrystusem, za nim. Kluczę pośród domów i krzaków, ciernistych krzewów, z których w wolnym czasie, po obiedzie, można wić kolczaste korony. Jestem ostrożny, ponieważ w dzisiejszych czasach ludzie wyczuleni są na punkcie porywaczy; chronią mianowicie integralność osobistą własną, sąsiadów, a nawet, powiedziałbym, wrogów. Mijam płaczące w domach niewiasty, zniewolone we własnych łóżkach obok głazowatych mężów. Pomaga mi moja frustracja – niematerialny Szymon z Cyreny. Ocieram własną twarz higieniczną chusteczką, na której w następstwie pozostaje tylko, wyłącznie, ludzki pot, żadnej twarzy, żadnej boskiej krwi. Upadam trzy razy, bezwolne ciało Starijego i ciężka, nabita ćwiekami gwiazd noc przytracza mnie do piachu. W końcu docieramy do domu. Przewalamy się po podłodze. I wciskamy razem przez wąskie piwniczne drzwi.

Kto: on, co robi: ma, jakie: przymknięte, jakie: podpuchnięte, co: oczy. Oddycha ciężko, jakby przepuszczał każde tchnienie przez zaciśnięte wewnątrz klatki piersiowej imadło. Ja natomiast jestem mokry od potu oraz omdlewam z wyczerpania. Każdy jeden z na wskroś ludzkich moich mięśni, napięty pod ciężarem Starijego niczym zniewolona sprężyna, pulsuje jednostajnie, rozprężając ból. Odczuwam zmęczenie i przeciążenie. Mój organizm domaga się wolności od tego świętego ciężaru. Trzymam go wciąż opartego o moje ramiona, a to ciało przygważdża mnie do siebie. Słaniam się z przesilenia. Stariji jest większy ode mnie, wyższy. Szerszy w ramionach, choć przepisowo całkiem szczupły. Przerasta mnie

a) fizycznie,

b) psychicznie,

c) duchowo,

d) mentalnie.

Gargantuiczna, płynna boskość, wciśnięta w worek z ludzkiej skóry. Stariji – zdjęty z krzyża mesjasz. Zimno bije od spoconych wilgocią ścian piwnicy. Wzdrygam się. Większy jednak chłód ciągnie od jego ciała, choć przecież czuję pod Starijowym swetrem miarową, spokojną pulsację człowieczego oddechu.

Ponieważ nie możesz ciągle myśleć o jednym, tak powiedzieli, bo kiedy ty myślisz o jednym, to się wyłączasz i odwracasz od nas i od życia. Poczytaj książkę, idź do kina, zjedz coś, porób coś, zrób porządki, a może siku, zacznij żyć, wystartuj z oddychaniem, wdech-wydech, zacznij myśleć, zacznij działać, rusz z kopyta i podbijaj świat, zupełnie ot tak, wstrzyknij sobie w te zjełczałe żyły chęć do życia i zbaw ludzi, pójdź do kościoła, pójdź na terapię, zrób zakupy, zrób kolację, podlej kwiaty, pomęcz Dżordża, wy-, wy-, wy-, wygadaj się, po-, po-, po-, pomódl się, podobaj się, podlecz się, pobierz się, pokoloruj się, pomaluj się na jakieś żywsze barwy niż te twoje, zamaluj ten twój kolor niebieski i zastąp go czymś bardziej ludzkim, poruchaj, pohulaj, pozmywaj, pocałuj, pobiegaj, poćwicz, popodróżuj, podokazuj, poćwierkaj, pociupciaj, po-, po-, po-, poczytaj książkę!

Ale ja nie chcę książek – dusz, książek – dusz, książek – dusz, do cholery! Chcę książek – ciała, powieści – ciała, chcę poezji – ciała, chcę ciała, ja chcę ciała, ciała, ciała, do cholery! (W czego konsekwencji ja, homo Dei, konstatuję, że narodziny boga nie mogły być niczym innym jak zmierzchem ludzi).

Zatem wreszcie zrzucam Starijego ze swoich ramion. Choć wcale przy tym nie zmartwychwstaję! W kroku ma plamę moczu, w którego żółci toną promile alkoholu. Pieczołowicie układam bezwiedne Starijowe ciało na podłodze. Ciało połyskliwe, jakby było oczyszczonym z wszelkich brudów kawałkiem kryształu. Wielkim kawałem kryształu o humanoidalnym kształcie. I co ja mam z nim teraz zrobić? Ja, pracownik miejskiego urzędu, absolwent dwóch kierunków studiów stopnia magisterskiego, wszystkie dyplomy z wyróżnieniem, biegły znawca trzech języków i świetny gracz w bingo, z nieprzytomnym człowiekokształtnym pięknem w piwnicy? Co ja mam z nim zrobić? Spoglądam na niego. Na jego powieki, czoło, szyję. Wzgórek jabłka Adama, wyglądający, jakby Stariji połknął w okresie dojrzewania kawałek platyny, która w następstwie wbiła mu się w przełyk. Więc co ja mam z nim zrobić, kiedy wokół nas, w wilgoci i ciemności piwnicy, niczym natrętne muchy, wirują kłamstwa. Kłamstwa, kłamstwa, kłamstwa kwietniowe. Natomiast w moim sercu rozkrzewia się smutkogenna miłość o modrym kolorze, we mnie zagnieżdżona. Głęboko, głęboko, głęboko zakorzeniona. Myślę bardzo nielogicznie, a myślane przeze mnie myśli rozplątują w mojej głowie swoje długie, rachityczne nogi i nie jestem w stanie nic racjonalnie postanowić. Są jak druty, kolczaste, przędzenie z nich refleksji przypomina wicie koncentracyjnych płotów. W tym samym momencie Starijowe ciało wciąż bezsprzecznie leży na podłodze. Uśpione, samotnie pozostawione po tamtej stronie świadomości. Jasna sprawa, jego umysł jest teraz za granicą. A jego policzek, pokryty jednodniowym zarostem, ciasno przylega do zimna kamiennej podłogi. Jakby chciał te kamienie ocieplić, tchnąć w nie życie. Stariji życiodajny. Bo przecież sam tak mroźny, chłodniejszy od całego tego panoszącego się wokół braku ciepła. Buchający z siebie parą mrozu. Tak lodowaty i przelewający się przez moje spragnione czucia dłonie jak płynny azot. W tak zimny sposób boski. Zimny tak jak bóg.

Z niemałym trudem usadawiam to ciało na solidnym, ciężkim, drewnianym krześle w piwnicy. Ponad sto dziewięćdziesiąt centymetrów i niemal osiemdziesiąt pięć kilogramów piękna. Które omdlewa, przepływa mi przez ramiona jak ciekłe złoto. Któż by pomyślał, że ktoś o tak niespodziewanej, zaskakującej, deklasującej pozostałe wzorce proporcji może pojawić się na tym zarzyganym świecie. To jest dar, powiedziała kiedyś o Starijim Nina. Dar od boga.

Co robię: chwytam, jakie: leżące, w czym: w rogu, czego: piwnicy, co: węże, czego: przedłużacza, jakiego: kilkunastometrowego, jakiego: otłuszczonego, czym: smarem. Zawijam w nie Starijego. Otaczam ciasno to ciało grubą gumą kabla. Podłączam je do krzesła i skutecznie unieruchamiam. Zawijam pęta o oparcie i siedzenie, przytraczam Starijego do mojej piwnicy jak męczący, ale konieczny balast. Siedzi teraz sztywno niczym na krześle inkwizytorskim, jak na torturach, pewny i stabilny, gdyż w objęciach nieustępliwej gumy kabla. Tylko ta ciężka, bezwładna jego głowa, zwisająca w prawą stronę, wygląda jak trzaśnięta u podstawy gałąź ogromnego drzewa.

Bo oto jest nie kto inny jak Stariji, proszę państwa! Trudno uwierzyć, lecz właśnie tutaj, w tej, a nie innej, piwnicy tego, a nie innego, mojego rodzinnego domu! Tu oto wasz męski bóg leżał przed chwilą na podłodze jak porzucone w rynsztoku ścierwo psa. Oto jest Stariji, dwudziestoośmioletni wzorzec perfekcji, który teraz natomiast siedzi na groteskowym swoim tronie – piwnicznym krześle. Stariji, wykradzione przeze mnie z waszych ulic wasze Piękno. Piękno skonfiskowane. Piękno uprowadzone. Które teraz bezprawnie przetrzymuję pijane w mojej piwnicy, związane ciasno gumowymi kablami, niczym groźne i w swej groźności budzące respekt zniewolone dzikie zwierzę. Oto jest Stariji, sprzed ilu: sprzed pięciu, czego: lat nie kto inny jak mój kochanek, co połamał na pół andrutowe moje serce, następnie je podeptał swymi gwoździami przebitymi stopami (taki to zdradliwy kochanek!), na którym dopiero teraz zrządzenie boskie umożliwia mi popełnienie zemsty. Ostatecznie tam, gdzie nastąpiła miłosna zbrodnia w postaci porzucenia, musi pojawić się miłosna kara! Prędzej czy później. Lecz pięć lat – czy to prędzej, czy później? Pięć lat – ach, jakiż to szmat czasu dla męki, mianowicie męki, która dawno już przybrała kształt bladobłękitnej smutkofilii, napędzanej ropą przygnębienia nabitego rozżaleniem.

A jeszcze trzy godziny temu hulaliśmy razem ze Starijim po mieście, pijąc za pięcioletnie rozstanie, pięcioletnie się-nie-widzenie, za rzeczy, które nigdy się nie wydarzyły, i za obietnice, połamane jak niechciany mebel, stłuczone jak tafla weneckiego zwierciadła, za którą nic się nigdy nie kryło. Stariji zatem przyszedł na nasze dzisiejsze spotkanie mocno spóźniony. Oraz mocno już wstawiony. Poszliśmy coś zjeść, ja z ustami przyssanymi do gwintu butelki z rozwodnioną wódką niczym glonojad do ściany akwariowego więzienia. Przez cały wieczór nieprzerwanie czułem Starijowy zapach, jednocześnie nie czując żadnego zapachu. Po kilku godzinach wspólnego picia wysokoprocentowych alkoholi różnej maści posadził mnie na rower. Sam pijany, chwycił za kierownicę i, zataczając się, prowadził to dwukołowe monstrum ze mną na grzbiecie, dziwiąc się przy tym: «Jak ty w ogóle jedziesz? Zupełnie jak dziecko!». Zamknąłem oczy i pozwoliłem się prowadzić w nieznane dzielnice miasta. W nieznane.