BARBARA LEWANDOWSKI

MARIOLA SKROBAńSKA

KIEDY TO WRESZCIE NASTąPI

Wydawnictwo Nowy Świat

© Copyright by Barbara Lewandowski & Mariola Skrobańska, 2014

© Copyright by Wydawnictwo Nowy Świat, 2014

Projekt okładki:

Nowy Świat

ISBN 978-83-7386-538-9

Ebook ISBN 978-83-7386-830-4

Wydanie I Warszawa 2014

Wydawnictwo Nowy Świat

ul. Kopernika 30, 00-336 Warszawa

tel. 22 826 25 43, faks 22 826 25 47

Siedział opatulony w niepewność jak w ciepły szal. W chłodny dzień ogień zawsze wydaje się słabszy niż muzyka w tle. Wyciszył odgłosy spadających po kamiennych schodach garnków głaskając szklankę jakby uprawiał miłość z Brandy. Nie lubił alkoholu. Delektował się nim rzadko i tylko w chwilach, które uważał za wyjątkowe.

Jakaś samotna kobieta przy stoliku w kącie, pieściła zły humor, może złamane serce, czy pokaleczone nowymi butami stopy. Czekała. Tak jak on. Popatrzył na zegarek i uśmiechnął się do minuty, która dzieliła go od niewiadomej. Pomyślał o kilku mało odkrywczych faktach i o jednym bardziej istotnym, którego uświadomienie zaskoczyło go samego.

Nigdy nie był poetą, a to, co pisał było czynnością fizjologiczną. Wydalanie, czy wydzielanie poranionych myśli, które okoliczności przywiały sztormem było procesem samoobronnym, automatycznym. Uświadomił sobie też rozmiar przepaści między tym, który pisze wiersze, a tym, który je czyta. Zdecydowanie stwierdził, że nie należy do tych pierwszych. Lubił poezję i będzie ją lubił, ale tylko jako odbiorca. Nieważne – pomyślał – teraz liczyło się tylko jedno, za chwilę zacznie się przełomowy moment w jego życiu.

ELWIRA

Kiedyś chciałam mieć uśmiech z dziurką w policzku. Taki jak Iwona. Była najlepszą i najlepiej ubraną uczennicą w klasie. Kiedy się uśmiechała, nie było możliwości, żeby jej nie lubić. Jej uśmiech był wyjątkowy, był czymś, co automatycznie przyciągało uwagę innych. Był jak wystający tyłek albo afrykańskie włosy. Tak to wtedy odbierałam. W wieku dojrzewania moje metafory sprowadzały się do takich trywialności, a świat ograniczał się do samej siebie, ściskał jak ruchome ściany pokoju, a ja próbowałam odnaleźć zakamuflowane drzwi. Kokieteria niezadowolenia i czekanie na czyjeś wpatrzone oczy. Podziwiałam Iwonę bardziej niż inni i nie było we mnie zazdrości o to, że chłopcy lgnęli do niej jak muszki do seledynowego, a dla dziewczyn jej towarzystwo było wyróżnieniem. Chciałam być taka jak ona, a raczej chciałam mieć tę samą zdolność niezamierzonego prowokowania oczekiwanych efektów. Często myślałam o tym, żeby być zauważoną jednocześnie chowając się przed światłem.

Niektórzy rodzą się po to, by nieświadomie, jakby od niechcenia być wzorem, a inni by uzupełniać i ubarwiać tych pierwszych, konsekwentnie, nieintencjonalnie umniejszając siebie. Tak jakby przyszli na świat tylko po to, by być pożywką, czymś takim jak drzewo dla huby. Ale istnieją jeszcze tacy, którym okoliczności umożliwiają zmiany, a może pchają ku nim. Nieświadomi własnego potencjału żyją życiem innych. Wychodzą na spacery z psami, wrzucają pranie do pralki, udają, że im się chce biegać czy ścierać kurze i cały czas pożądają życia innych. Nie zdają sobie sprawy, że gdyby byli w nim umiejscowieni, nigdy nie powielą upragnionego życia, a to z jednej tylko przyczyny, z braku jednego komponentu, a mianowicie mieszanki genetycznej wzoru. Nigdy nie staną się prototypem z taką samą pojemnością zadowolenia. No, ale życie mówi co innego, a teoria biegnie niewidzialnym torem, jak prąd w przewodach wysokiego napięcia. Można go lekceważyć albo udawać, że go nie ma, ale on przez to nie pozbywa się mocy.

W życiu niektórych przychodzi taki moment, taka dziwna sekunda, może jej setna część, kiedy coś lub ktoś otwiera drzwi i wsysa taką sierotę w nowy kanał, nowy szlak. Szczęściarz– mówią wtedy.

Pieprzyć Iwonę. Skończyła jakąś nic nieznaczącą filologię i mieszka w dwupokojowej klatce z leniwym mężem i mało ambitnymi córkami. A ja? Ja byłam w grupie tych, którym okoliczności i zbieżność zdarzeń i czasu pozwoliły odkryć i w końcu polubić siebie. Pomogły wyminąć się z przeznaczeniem. Ono nigdy nie walczy z tymi, którzy przestają w nie wierzyć i, gdy wyzwane, ustępuje miejsca.

Później jeszcze spotykałam wiele Iwon, ale wtedy już wiedziałam jak odwrócić role, jak wykorzystać je dla siebie.

STEFAN

Pragnąłem już wrócić do domu. Na dworze panowała niewyobrażalna spiekota. Powietrze zamarło, nie poruszała się najmniejsza gałązka, co tam gałązka, najcieńsze ździebełko trawy stało w pozycji na baczność. Siedziałem w mojej zaledwie dwuletniej audicy, w której dokładnie w dniu, gdy temperatura przekroczyła granice przyzwoitości, wysiadła klimatyzacja. Okna pootwierałem na przestrzał, licząc na to, że gdy ruszę, pęd powietrza, chociaż trochę mnie ochłodzi. Niestety, trafiłem na czerwoną falę. Po każdych przejechanych mniej więcej dwustu metrach moje auto stawało przed czerwonym światłem. A ja czułem jak pot spływa mi po plecach. „Może odwołać dzisiejsze spotkanie?” – Pomyślałem. Mógłbym pojechać prosto do siebie, zrzucić ten cholerny garnitur, koszulę, skarpetki, niewygodne buty, całe to przebranie bankowca, które miało świadczyć o szacunku do klienta, a tak naprawdę, w miarę wzrostu świadomości społeczeństwa, stawało się przedmiotem kpin. „Białe kołnierzyki” – tak nas pogardliwie nazywano. Wziąłbym zimny prysznic, wskoczyłbym w wygodne, mocno rozciągnięte szorty i walnął się pod rozpędzonymi skrzydłami wiatraka. Do tego zimne piwko…

Sięgnąłem po komórkę, akurat znowu stanąłem na czerwonym, by wystukać numer klienta. W tej samej chwili znieruchomiałem. Pomyślałem, że od gorąca mam jakieś zwidy. Przez jezdnię, tuż przed maską mojego samochodu, przechodziła dziewczyna. Zjawiskowa! Długie, umięśnione nogi, wydawały się pędzić ku nieskończoności. Zgrabny tyłeczek opinały kuse spodenki, a robiły to w tak przemyślny sposób, że automatycznie uruchomiła mi się wyobraźnia i w jednej sekundzie tuż przed moim nosem miałem dwa krągłe, aksamitne pośladki. Zjawisko miało talię osy, biust w rozmiarze chyba 4D i przepiękne, lśniące blond włosy, opadające spokojnie na ramiona. Przeszła na drugą stronę z gracją kołysząc biodrami, a ja odprowadzałem ją wzrokiem. Gapiłem się na nią jak sztubak, który jeszcze nigdy nie miał kobiety. Nie wiem czy sprawił to upał, czy abstynencja, czy jedno i drugie, w każdym razie poczułem znajome pulsowanie w ciele i twardnienie mojego Antosia.

– Facet! Jedziesz pan?! – Jakiś gościu wsadził swoją ociekającą potem twarz do mojego samochodu. Dopiero teraz zorientowałem się, że tamuję ruch, usłyszałem włączone klaksony stojących za mną aut. Od strony pasażera podszedł do mnie inny kierowca.

– Wszystko w porządku? Dobrze się pan czuje? – Zapytał zatroskany.

– Tak, tak, wszystko dobrze – odpowiedziałem zażenowany – już jadę, przepraszam.

Nacisnąłem jednocześnie pedał gazu i rozrabiającego w spodniach Tośka. „Mario, wybacz!” – Poprosiłem i ruszyłem przed siebie.

ELWIRA

Zawsze podobałam się mężczyznom. Nadal się im podobam. Wszystkim. No, prawie wszystkim. W każdym wieku.

Smarkaczom – tym imponuje uroda i autorytet trzydziestokilkuletniej kobiety.

Tym w średnim wieku – ich pewnie przyciąga moja dziewczęca twarz, która wygląda na bezradną komplementując w ten sposób ich męskie doświadczenie i moc. Wydaje się im, że są przy mnie młodsi. Starszym panom – przy mnie czują się mocni, daję im pewność siebie i patrząc tylko żywią się pewnie moją młodością. Podnieca ich perspektywa siły, jaką może dać młoda kobieta. Mogłabym być ich cialisem. Nie jako cel, a jako ich sposób.

Gdybym chciała, gdybym miała choć odrobinę odwagi i wiary, że gdzieś tam jest lepszy świat, w którym jest miejsce dla uzależnionej od drugiego człowieka kobiety, gdzie nie trzeba na siłę wierzyć, że takie jest życie, może zrobiłabym krok do przodu.

Ale nie chcę. Nie teraz. Zawsze byłam podświadomie sterowana moimi upodobaniami w kierunku silnych. Nie silnych-silnych, osiłków z masą wykarmionych ćwiczeniami lub sterydami mięśni. Chodzi o siłę psychiczną. To pierwsza rzecz, na którą mogę się złapać. Pozytywne. Nie zawsze. Silny psychicznie facet jest zwykle mniej wrażliwy. Mnie rozczula rozjechane na drodze zwierzę, a on komentuje to „pechem”, naciska gaz i mówi, że zjadłby coś. Płaczę, gdy dowiem się o czyjejś przedwczesnej śmierci, a on mówi, że zmarł, bo sam sobie na tę śmierć zapracował. Druga przynęta, którą połykam, to słowa. Umiejętność przekazywania męskiej wartości sztuką odpowiedniej konwersacji. Prezentacja pozytywnego charakterologicznego pakunku, tworzenie aury, która jest dopieszczeniem ogólnego image napierającego męskością na moją otwartą już wtedy kobiecość. On może być brzydki, zewnętrznie nieciekawy, może nawet być bez zęba, ale gdy otworzy usta, powinien wylatywać z nich flirt w najwyższym erotycznym wydaniu. Skąpo, a dobitnie. Nie lubię nadmiaru. On musi być na mnie napalony w intelektualny sposób. Tak było z moim mężem. Od pierwszego spotkania wiedziałam, że mam to, czego szukam. Mój mocny psychicznie erudyta jest zdobywcą z dużym poczuciem humoru i nie mniejszymi wymaganiami. Dbam więc o siebie. Kupuję seksowne stringi, szlafroczki, biustonosze w dziwkarskich albo pastelowych kolorach, zależnie od nastroju. Pogłębiam swoją wiedzę, żebym mogła dorównać mu w kilkuzdaniowych dyskusjach. Jestem mu Matką Teresą albo Córą Koryntu, pielęgniarką lub bezradną sierotką. Jestem elastyczna. Jak gumka do włosów, która owinie się na każdej grubości męskiego nadgarstka.

STEFAN

Wreszcie dojechałem do domu. Domu? Moje aktualne miejsce zamieszkania to raczej wygodnie urządzone miejsce, służące głównie do spania. Dwa pokoje, kuchnia, łazienka, taras na nowym, strzeżonym osiedlu. W jednym pokoju pracuję, w drugim śpię. Chociaż bywa i tak, że pracuję w łóżku, a zasypiam w kuchni. Pełna wolność i dowolność. Mieszkanie wyposażyłem w niezbędne sprzęty i meble. Szafa na ubrania, kanapa, ława, komoda z kilkoma fotografiami, których nie byłem w stanie się pozbyć, dwa fotele, biurko, łóżko, telewizor, pralka, lodówka, kuchenka, barek i olbrzymie lustro. To wszystko. Żadnego stołu (jem na mieście), żadnych krzeseł (nie podejmuję gości), żadnych meblościanek (nie mam na nich, czego ustawiać), żadnych kwiatków (uschłyby z tęsknoty za mną i za wodą). Nie mam też dywanów, bibelotów, lamp, lampeczek. To wszystko nie jest mi potrzebne do szczęścia, są to rzeczy, bez których można żyć. Chyba stałem się minimalistą.

Wziąłem lodowaty prysznic. Musiałem ochłodzić i ciało, i zmysły. Zjadłem połowę arbuza, wyjąłem z lodówki piwo. Dwie butelki. Mieszanka wybuchowa dla pęcherza. Nastawiłem Bacha, jakoś miałem chęć właśnie na Bacha, i położyłem się wygodnie, by oddać ciało uczcie duchowej. Mój wzrok zatrzymał się na stojącym na szafie, zakurzonym ceramicznym łabędziu. Jedynej pamiątce z „tamtego” życia. Kupiony wraz ze swoją parką lata świetlne temu, gdy byłem jeszcze w innym wcieleniu, patrzył teraz na mnie z niemym wyrzutem. Kiedyś w przypływie szału i rozpaczy wymordowałem wszystkich jego pobratymców. Łabędź został sam. Zupełnie tak jak ja.

Te łabędzie to był pomysł Marii. Byliśmy wtedy w Gdańsku. Zwiedzając miasto zawędrowaliśmy na pchli targ. Dostrzegła je od razu.

– Stefan, muszę je mieć – aż zapiszczała z przejęcia – spójrz, jakie są piękne. Dzisiaj weźmiemy tylko te dwa – bo tylko dwa pan ma? – Zwróciła się do sprzedawcy – a w przyszłości będziemy uzupełniali naszą kolekcję. – Te słowa ponownie były skierowane do mnie. – Zobaczysz, stworzymy całą wielką łabędzią rodzinę, taką jak nasza. Będzie mama, tata, czworo dzieci, babcie, dziadkowie…

Śmiejąc się patrzyłem jak chowa swoje skarby, będące jakby nie było prototypem rodziny, którą mieliśmy stworzyć, do torby.

Teraz, leżąc samotnie, znowu zobaczyłem jej twarz. Po chwili jej miejsce zastąpiła twarz przechodzącej przez jezdnię dziewczyny. Tego wieczoru nie potrzebowałem pornosa.