Marta Tomaszewska

Wyprawa Tapatików

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

ROZDZIAŁ I DECYZJA

Pod wieczór, dokładnie o tej porze, gdy obydwa Księżyce znajdują się naprzeciw siebie, a wierzchołek Góry Arunczumalaj wystrzela spomiędzy nich niby wieża potężnego zamczyska, odbyła się ostatnia, decydująca narada rodzinna. Tym razem nie brakowało nikogo. Przybyli nawet Gurulowie, którzy na ogół niechętnie opuszczają swoje kratery na Zwietrzałych Pagórkach i nie raczyli zaszczycić swą obecnością żadnej z poprzednich narad. Przyszli, długo wycierali nogi o wycieraczkę, choć wcale nie było błota, i nie przywitawszy się z nikim usiedli rządkiem pod ścianą, pogrążeni w wyniosłym milczeniu.

– Zobacz, co oni mają na nogach! – powiedziała zdumiona Tapati, która widziała ich po raz pierwszy w życiu. – Czy myślisz, że to w ogóle są buty?

Nie otrzymała odpowiedzi, ale z przejęcia wcale tego nie zauważyła.

Więc to są Gurulowie – myślała, podniecona, i ani rusz w tej chwili nie mogła sobie przypomnieć, czy wyobrażała ich sobie tak czy siak (a bardzo lubiła wyobrażać sobie różne rzeczy), z pewnością jednak nigdy nie przyszło jej do głowy, żeby ktokolwiek mógł nosić coś takiego na nogach! Nie sandały o plecionej lub plastikowej (zależnie od pory roku) podeszwie, jak wszyscy, tylko zupełnie niesłychane śliwkowego koloru trzewiki tak błyszczące i wypolerowane, że światła licznych żarówek odbijały się w nich niby gwiazdy w wodzie.

Przyglądała się swym dostojnym kuzynom wprost nieprzyzwoicie. Wszyscy inni zwróciliby jej uwagę, że jest źle wychowana, albo kazaliby się jej wynosić.

Gurulowie natomiast nawet nie drgnęli. Jakby jej nie widzieli, ani nikogo zresztą. A przecież Tatuś już zaczął mówić!

– Szanowni i mili goście – powiedział. – Zebraliśmy się tu, aby podjąć ostateczną decyzję w sprawie projektu wyprawy na planetę Ziemia, która jak wynika z najnowszych badań naukowych, jest być może kolebką naszego rodu…

Usłyszawszy ten głos, Tapati mimo woli podniosła ręce do uszu. Nie oznaczało to braku szacunku dla Tatusia. Po prostu nie znosiła tego, jak go określał Tapatik, zebraniowego głosu, który bardzo różnił się od zwykłego domowego głosu Tatusia. A właśnie: gdzie podział się Tapatik? Naturalnie, jak zwykle, znikł. Pięciu minut nie potrafi usiedzieć na jednym miejscu.

Zsunęła się z krzesła i ostrożnie wymknęła się na dwór. Robot kuchenny XL rozstawiał talerze na wielkim ogrodowym stole, oświetlonym dwiema kolorowymi lampami.

– Wyszłaś z takiej ważnej narady? – spytał.

– Ważne rzeczy mówi się dopiero na końcu. Na początku powtarza się to, co już wszyscy wiedzą – podzieliła się Tapati swym zdobytym podczas poprzednich narad doświadczeniem. – Nie widziałeś Tapatika?

– Nie – odparł robot kuchenny XL i zdmuchnął kurz z talerzyka. – Zawsze mnóstwo roboty z tą świąteczną zastawą. Wszystko jest okropnie zakurzone.

– Przecież Ciocia Babila miała przysłać swego YPSL-a, żeby ci pomógł – przypomniała sobie Tapati.

– Nie chcę widzieć na oczy tego flejtucha! – oburzył się robot kuchenny XL. – Wolę urobić się na śmierć, niż mieć coś takiego do pomocy!

Tak mocno dmuchnął na kolejny talerzyk, że o mało go nie stłukł.

Tapati stała przez chwilę niezdecydowana. Właściwie mogłaby pomóc trochę XL-owi. Ale nigdy przecież nie była o tej porze sama poza domem! Trzeba wykorzystać taką okazję, tym bardziej że Mama lada moment oprzytomnieje i zobaczy, że w sali narad nie ma jej ani Tapatika.

– Jestem zupełnie nieprzytomna z tego wszystkiego – mówiła Mama tuż przed rozpoczęciem narady. – Naprawdę nieprzytomna.

I na pewno tak było, skoro nie zauważyła zniknięcia swoich najmłodszych! Ale lada moment może zauważyć… Tapati przestała się wahać. Na wszelki wypadek, aby się upewnić, czy nikt jej nie widzi, zerknęła w stronę domu, a potem szybko pobiegła ścieżką przez Pinglowe Zarośla 1, prosto ku skale, z której był najlepszy widok na tajemniczą Górę Arunczumalaj.

Przeprawa przez Pinglowe Zarośla, jak przeprawa przez każde zarośla, zwłaszcza wieczorem nie należała do przyjemności. W świetle księżyców grube, kostropate gałęzie zdawały się rozkręcać powoli jak zbudzone z południowej drzemki żmije.

Jeżeli będę na nie patrzeć, nigdy nie przejdę – pomyślała Tapati. – Muszę patrzeć tylko pod nogi. (Nie była strachliwa, ale miała zbyt wiele wyobraźni, co, zdaniem Babci, odziedziczyła po Dziadku). Tapatik z pewnością nie wziąłby pinglowych gałęzi za zwinięte w kłębuszek i teraz rozkręcające się złowrogie żmije! A przecież są bliźniakami.

Przyśpieszyła kroku i zaczęła sobie przypominać wierszyki, które ułożyła na różne niebezpieczne okazje. Było ich wiele, ale żaden nie pasował. Za to, pochłonięta przypominaniem, ani się spostrzegła, kiedy przebyła ścieżkę.

Ścieżka kończyła się w bardzo dobrym miejscu, tuż przy żelaznej drabince, która ułatwiała wspinaczkę na skałę, stromą i gładką. Na piątym szczeblu od dołu siedział Bimbel i jak zwykle przyglądał się czemuś przez swoją ogromną lunetę. Patrzył w górę, więc nie zauważył wychodzącej z pinglowego gąszczu Tapati.

No tak, można było się tego spodziewać – pomyślała, rozżalona. – Ten wstrętny podglądacz tutaj! Właśnie dziś, kiedy ja chcę wejść sama na skałę.

Spotkanie z Bimblem byłoby każdego dnia i o każdej godzinie nieprzyjemne, ale spotkanie go w momencie, kiedy komuś przydarzyła się taka niezwykła historia, jak samotna wieczorna wyprawa poza dom – to doprawdy katastrofa. Prawie katastrofa – poprawiła się w myślach Tapati. Nie pozwoli, aby Bimbel zepsuł jej nastrój! Tylko nie wdawać się z nim w dyskusję – przykazała sobie surowo i zdecydowanie postawiła nogę na pierwszym szczeblu drabinki. Bimbel odjął lunetę od oczu.

– Proszę, proszę – powiedział udając ogromne zdumienie. – Kogo ja widzę! Słodka Tapati, grzeczna Tapati sama o tej porze!

– Chcę przejść – powiedziała krótko Tapati. To żądanie okropnie Bimbla rozśmieszyło.

– Ha! ha! ha! Słodka Tapati chce przejść – wołał wymachując lunetą. – Chce przejść? A tu maleńka przeszkoda! Całkiem maleńka przeszkoda, ha! ha! ha!

Ten śmiech był tak nieprzyjemny, że Tapati zapomniała o swoich mądrych postanowieniach. A poza tym bardzo się śpieszyła.

– Złaź, Bimbel, bo powiem Cioci Babili, że tu jesteś.

Ta, istotnie niezbyt mądrze wybrana, pogróżka jeszcze bardziej rozśmieszyła Bimbla.

– Ona powie mojej Mamie, że ja tu jestem! Och, och! Ona powie, słodka Tapati, grzeczna Tapati, której nie wolno wychodzić z domu po zachodzie słońca! To ja mogę coś powiedzieć twojej Mamie. Mnie wszystko wolno, bo jestem jedynak – dorzucił dumnie.

Nie wiadomo, jak by się ta słowna utarczka skończyła, gdyby nie to, że na zboczach parowu, poza Pinglowymi Zaroślami coś zaszeleściło, zachrobotało i pisnęło w dodatku. Bimbel natychmiast zapomniał o Tapati. Zeskoczył z drabinki i, trzymając przed sobą lunetę jak tarczę, pomknął tam, skąd dobiegały owe podejrzane odgłosy.

Tapati wzruszyła ramionami i – bez większego zapału – rozpoczęła wspinaczkę po żelaznych szczeblach. Nagle wydało jej się, że jest bardzo daleko od domu. Poczuła się tak, jakby była zupełnie sama na świecie: bez Mamy, Tatusia, Babci, Dziadka, brata. A przecież… co się właściwie stało? Dom wcale nie był daleko i byli w nim wszyscy, których kochała.

Czy każdy czuje się tak obco, gdy spotka kogoś obcego? – dumała, rozgoryczona. – Czy tylko ja taka jestem? Bimbel jest moim ciotecznym bratem, a jednak jest obcy. Ja tak czuję. Kim jestem ja bez Mamy, Tatusia, bez wszystkich?

Niepewna siebie, spłoszona, wydana na łup niepokojącym pytaniom – czy jest tą Tapati, którą zna Mama, Dziadek i wszyscy, czy też jakąś inną Tapati, której nikt nie zna, nawet ona sama – wspinała się po drabince (bo w każdym razie nie przyszło jej do głowy, aby zawrócić) coraz wyżej i wyżej. Ale gdy wreszcie znalazła się na szczycie skały, od razu przestała zadawać sobie trudne i dziwne pytania, przestała się zastanawiać nad czymkolwiek.

Stała i stała. Stała bez ruchu i patrzyła.

Równina Wiatru Długich Noży lśniła i migotała, jakby biegały po niej tysiące niewidzialnych małych istotek, a każda trzymała w ręku świeczkę o chybotliwym, wysokim płomyku. Te płomyki daleko na krańcach rosły, ogromniały, zalewając niebieskawym światłem łagodne, faliste wzgórza. A poza nimi widniała samotna, tajemnicza Góra Arunczumalaj. Obydwa Księżyce w otoczce turkusowych, pierzastych chmur wyglądały niby oczy olbrzymiej sowy znieruchomiałej z rozpostartymi skrzydłami ponad trójkątnym, dzikim i groźnym szczytem. Wiatr przelatywał po czerwonym zboczu, miotąc srebrny pył, znacząc na jego powierzchni srebrny wąsaty ślad: taki ślad żłobi w morzu szybka motorowa łódź, o czym Tapati jednak nie wiedziała, nie była bowiem nigdy nad morzem 2.

Stała i patrzyła, i czuła, że dzieje się z nią coś niezwykłego, że rośnie, ogromnieje jak te płomyki pełgające po równinie, że staje się światłem niebieskim zalewającym wzgórza i wznosi się jeszcze wyżej, coraz wyżej, że jest Górą Arunczumalaj, że jest wszystkim – całym tym pięknym światem.

– Tapa-ti-ti! – rozległ się nagle bardzo blisko bojowy okrzyk Tapatika. A w sekundę potem i on sam wyszedł zza porośniętego żółtawym mchem głazu.

Był taki rozczochrany i brudny, że Tapati natychmiast ocknęła się ze swego oczarowania, „wróciła” – była znowu Tapati, jego siostrą bliźniaczką.

– Tapatik! Co ty wypra…

– Wciągnąłem w zasadzkę Bimbla – przerwał jej w pół słowa (zawsze tak robił, bo zawsze bardzo się śpieszył). – Wciągnąłem w zasadzkę tego nadętego jedynaka! – powtórzył triumfalnie.

– A, to ty tak hałasowałeś w parowie!

– Ja! – odparł dumnie Tapatik. – Słyszałaś, jak piszczałem? Bimbel myślał, że to stary pancernik Huks. A już dawno próbuje wypenetrować, gdzie Huks chowa swoje zapasy. Więc ja go zwabiłem do parowu. A wiesz gdzie? Prosto w tę dziurę, którą Dziadek wykopał w zeszłym roku, kiedy wykoncypował sobie, że w tym właśnie miejscu był niegdyś pałac legendarnego króla Ukr!

– I co, wpadł?

Tapati zadała to pytanie już bez zainteresowania. Wiatr bowiem wiejący na Górze Arunczumalaj zmienił kierunek. Miótł teraz srebrny pył prosto na równinę. Srebrny pył zapalał się od pełgających po niej płomyków, układał się w długie, zielone, ostro zakończone słupy. Nie, nie słupy. Ostrza!

Równina Wiatru Długich Noży – pomyślała Tapati, przejęta. – Więc dlatego tak się nazywa!

– Lepiej! – ciągnął z uciechą Tapatik. – Do dziury wpadła jego luneta. Siedzi tam teraz i czyści ją. Tapa-ti-ti!

– Tapatik! Popatrz. No, popatrz. Jak pięknie. Widzisz te długie noże tańczące po równinie? Widzisz górę?

Tapatik zerknął jednym okiem.