© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2016

© Copyright by Julia Gulcz, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Projekt okładki: Izabela Surdykowska-Jurek

Korekta: Klaudia Dróżdż, Anna Kurzyca

Skład: Wojciech Ławski

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana

w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-7856-998-5

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Zainspirowane prawdziwą historią…

(Inspired by a true story…)

– lecz, drogi czytelniku, nie denerwuj się,

życie zazwyczaj bywa dużo barwniejsze

niż fikcja.

Książkę tę dedykuję synom,

wspierającym mnie nieustannie

przez cały okres jej powstawania.

Julia Gulcz

Spis treści

OD AUTORKI

MAŁGORZATA

„Małgorzata” to barwna powieść o kobiecie pragnącej wolności w pełnym tego słowa znaczeniu. Dążenie do szczęścia, kompromisy, podążanie za ideałami czy popełnianie błędów – z tych elementów składa się życie większości z nas.

Jednakże Małgośka jest wyjątkowa. Dlaczego? Ponieważ autentycznie żyje i rozwija się. Wszystko, co zamierza, robi całym jestestwem. Jeśli kocha, to do końca, nie wahając się nawet przed tym, co w konwencjonalnym świecie uznano by za perwersję. Zazwyczaj nie zważa na opinię otoczenia czy potępienie środowiska, kroczy własną ścieżką, próbując złapać farta za nogi i odnaleźć sens oraz swą drogę. Marzenie to, najistotniejsze dla każdego człowieka, doprowadza ją czasami na skraj przepaści, lecz dzięki wytrwałości i uporowi spełnia się.

Bohaterka to nieco zdziwaczała ekstrawertyczka i prawdopodobnie to powoduje, że każdy dzień, mimo rozpaczliwych prób bycia poukładaną, jest pełen niespodzianek i przygód.

Oświadczam, że wszelkie podobieństwo charakterów i wydarzeń zawartych na tych stronicach do jakichkolwiek osób jest zupełnie przypadkowe ;-). Uprzejmie proszę zatem moich eksmężów i kochanków oraz poniektórych przyjaciół o zaniechanie prób zamordowania mnie w ciemnej uliczce…

Autorka

Kobieta wstała, wzięła laptop i poszła do sali, gdzie miał się odbyć webinar.

Filozof podszedł do jej biurka, wykorzystując okazję. Szybko odstawił drobne przedmioty i klawiaturę na przylegający blat. Spryskał sprejem do czyszczenia powierzchnię i zaczął zbierać płyn z kurzem ściereczką, gdy zobaczył stojący za monitorem pomarańczowy kubek.

Ujął go za uszko i przestawił. Kawa wewnątrz zachlupotała niebezpiecznie. Naczynie wypełniał do połowy płyn. Kiedy postawił na biurku obok, jeszcze raz zachlupotał i oczom filozofa ukazał się ludzki palec tkwiący w kawie. Trwało to tylko moment, lecz wystarczająco długi, aby zobaczył paznokieć, opuszek i pomarszczoną skórę na pierwszym stawie.

Przerwała. Coś bliżej nieokreślonego dotarło do jej uszu.

Wydało się jej, że usłyszała jakiś trzask czy też dźwięk dochodzący z zewnątrz. Włączyła monitor kamery. Przed drzwiami wyjściowymi stał mężczyzna, niezbyt wysoki, o krępej budowie ciała, w czapce na głowie. Z wyraźnym zainteresowaniem oglądał drzwi i futrynę. Spojrzał wyżej, prosto w oko kamery.

Nic z tego, cwaniaczku, nie zobaczysz jej – pomyślała.

Włączyła funkcję kopiowania do pliku i zaczęła sprawdzać obrazy z następnych kamer wokół domu.

Tuż przy ścianie jej pokoju, obok tylnych drzwi, stał kolejny, ubrany dokładnie tak samo jak ten od frontu – w dżinsy i luźny ciemny sweter.

To włamywacze, chcą napaść na dom – uzmysłowiła sobie. Wykręciła numer policji, jednocześnie przeglądając obrazy z trzech pozostałych kamer.

Przy drzwiach prowadzących do śmietników manipulował trzeci włamywacz. Przełączyła wszystkie kamery na nagrywanie i włączyła internet. Potem na YouTube uruchomiła opcję puszczania filmów na żywo.

– Posterunek policji, słucham. ‒ Nareszcie dyżurny policjant odezwał się z drugiej strony linii.

Rozmawiając, wyciągnęła pistolet ze schowka i załadowała. Potem drugi i zrobiła to samo.

Od posterunku do domu droga ma długość około dziesięciu mil. Dyżur zazwyczaj pełni dwóch policjantów. Następny posterunek dzieli odległość około czternastu–piętnastu mil. Nie są w stanie dojechać wcześniej niż za dwadzieścia minut, droga jest kręta. Z pierwszego, być może za piętnaście ‒ analizowała sytuację.

Kevin sam w domu – uśmiechnęła się do siebie. Wiedziała jednak, że sytuację trudno by nazwać zabawną. Trzech do jednego, dzisiejszej nocy została sama w domu. Musieli wiedzieć, że syn rano wyjechał. Zaczęła się przyglądać twarzom włamywaczy, ale nie kojarzyła żadnej z nich. Zresztą zrobiło się zbyt ciemno.

Spojrzała na kamerę obejmującą podjazd i kawałek drogi. Wydało jej się, że zza drzew wystaje fragment zaparkowanego vana, lecz nie miała stuprocentowej pewności. Jeśli tak, to prawdopodobnie kolejny napastnik siedział za kierownicą.

Wyłączyła dzwonki w komórce.

Wyszła cicho z gabinetu i na czworakach, tak aby żaden cień nie padł na przeszklone drzwi usytuowane na przestrzał domu, przemknęła do kuchni po gaśnicę.

Cholera, zapomniałam o okularach, bez nich spudłuję – uzmysłowiła sobie.

Przeszła, a raczej przepełzła z powrotem do gabinetu, okulary leżały na miejscu.

Zerknęła ponownie w monitory w momencie, gdy jeden z napastników bezszelestnie otwierał drzwi od strony plaży. Znajdował się tuż przy niej, z drugiej strony ściany. Założyła okulary i wyciągnęła pistolet. Stanęła za drzwiami i wymierzyła na domniemaną wysokość piersi włamywacza. Pistolet nie posiadał prawdziwych naboi, tylko środki usypiające. Myśl, że może zabić kogoś, nawet potencjalnego mordercę, wydawała jej się zawsze nie do przyjęcia.

Drzwi otworzyły się powoli. Do gabinetu wszedł mężczyzna, a gdy znalazł się w świetle kwadratu okna, strzeliła. Obrócił się gwałtownie, wyszarpnął broń, lecz nie zdążył jej użyć, tylko jak w tańcu osunął się na ziemię.

Omiotła ponownie spojrzeniem monitor, próbując zlokalizować pozostałych, lecz nie dostrzegła żadnego. Nagle pojawili się obydwaj przy uchylonych drzwiach. Stanęli nieruchomo na zewnątrz.

Wyciągnęła z szuflady kajdanki. Działała jak na zwolnionym filmie, nie chcąc robić hałasu. Najpierw wsunęła pistolet mężczyzny pod biurko, potem zatrzasnęła kajdanki na przegubach rąk i kostkach nóg. Miała około pół godziny, zanim się obudzi.

Dwaj pozostali nadal kwitli na dworze i czekali. Jeden pochylił się w stronę drugiego, coś bezgłośnie powiedział i znów zastygli w bezruchu.

Policja już powinna przyjechać – uświadomiła sobie.

Przesunęła delikatnie laptop w swoją stronę i zaczęła pisać, wiedząc, że słowa te ukażą się na ekranie YouTube: Pomocy, napadnięto mój dom! i tu podała adres. SOS! Jestem sama! Pomóżcie! Potem weszła na Facebook i z YouTube’a przesłała obraz na swoje konto. Spojrzała w monitor. Mężczyźni nadal czekali, nie wyczuwając, że zaledwie dwa metry od nich obserwuje ich ona. Nie panikowała, ale wiedziała, że teoretycznie nie ma z nimi szans. Stara baba z astygmatyzmem i dwóch facetów z bronią. Jeśli miał pierwszy, dwóch pozostałych też ma. Po policji nadal ani śladu.

Kolejny raz popatrzała na podgląd z kamery. Ciemny van podjeżdżał na podjazd przed domem. Wysiadł z niego czwarty mężczyzna.

Zaraz dostanę oczopląsu – westchnęła w duchu, przeskakując z obrazu frontu na tylne drzwi.

Dostrzegła, że ci dwaj nadal stali. Rozległ się dzwonek u drzwi frontowych. Cisza, potem drugi dłuższy.

Chcą mnie sprowokować, abym zeszła otworzyć, a oni w tym czasie wejdą do domu od tyłu – pomyślała. Albo ten, którego uśpiłam, miał mnie obezwładnić i ich wpuścić.

Nie wiedziała, co zrobić, czekała biernie na kolejny ruch włamywaczy. Paraliżowała ją obawa, że jeśli wejdą do wewnątrz, zobaczą przez uchylone drzwi światło monitora i prawdopodobnie kolegę leżącego na ziemi, dokładnie na samym środku gabinetu.

Po raz trzeci zabrzmiał głos dzwonka, tym razem długo i niecierpliwie. Obserwowała w milczeniu kamery. Mężczyzna zaczął walić pięścią w drzwi. Dwaj z drugiej strony wyraźnie nasłuchiwali. Znieruchomiała, patrząc w ekran monitoringu jak sroka w gnat.

Ciekawe, kto pierwszy zacznie coś robić – przebiegła jej myśl. Czuła, że za chwilę akcja ruszy do przodu, i zdawała sobie sprawę, że mogą to być ostatnie minuty jej życia.

Nagle olśniło ją, że przecież trzeba włączyć alarm. Wyje przecież jak opętany. Może też zapalić światła przed domem, podjazdem i lampy oświetlające wejścia. Może to ich wystraszy. Wszystko lepsze niż konfrontacja twarzą w twarz, nawet jeśli policja nigdy ich nigdy nie złapie. Ostatecznie ona jest najważniejsza!

Jednym zdecydowanym ruchem nacisnęła guzik alarmu. Wycie poderwało facetów, aż podskoczyli. Cała trójka. Potem włączyła światła na zewnątrz domu. Po kolei naciskała włączniki. Drzwi frontowe, podjazd, drzwi kuchenne i tylne. Następnie wysmyknęła się bezszelestnie do holu i zatrzasnęła drzwi wyjściowe, zamykając je błyskawicznie na zasuwy. Wiedziała, że jej nie zobaczyli. Przeraźliwy jęk syreny alarmowej i ostre światła ogłupiły i zajęły ich całkowicie. Zyskała chwilę na zastanowienie się, co robić dalej.

Spojrzała w kamery w momencie, kiedy napastnicy wskakiwali w biegu do ruszającego vana. Nie spostrzegła, czy wszyscy, ale nie miała czasu dłużej się przyglądać, więzień zaczynał się ruszać przez sen. Sprawdziła, czy ma dobrze zatrzaśnięte kajdanki i dodatkowo przypięła go do fotela. Pobiegła znowu do pralni za kuchnią i wyciągnęła sznur od bielizny z szuflady.

Dobrze, że nie wyrzuciłam – pomyślała.

Wpadła z powrotem do gabinetu i porządnie skrępowała leżącego na podłodze półprzytomnego, pojękującego mężczyznę. Teraz nie musiała się obawiać niczego z jego strony. Facet otworzył oczy próbując się poruszyć. Zaklął.

– Dobry wieczór – przywitała go.

Stanęła tak, aby widział wycelowany pistolet.

– Może się przedstawisz?

Otworzył szeroko oczy i usta. Tego nie przewidział w swych planach. Nic nie odpowiedział, tylko próbował się uwolnić, szarpiąc się raz po raz.

– Nie wysilaj się – poradziła. – Nawet jeśli jakimś cudem uda ci się wyplątać ze sznurów, jesteś skuty kajdankami.

Kolejne przekleństwo.

– Fuj, jak ty się odzywasz w obecności damy! Chcesz mieć zakneblowane usta? – zapytała.

Monitor kamery wisiał na ścianie za nim, nie mógł go widzieć. Mówiła do niego, jednocześnie obiegając wzrokiem ekran. Alarm cały czas wył jak opętany. To rozpraszało nieco i doprowadzało nerwy do granicy wytrzymałości.

Jeśli policja natychmiast nie przyjedzie i nie zrobi z tym porządku, oszaleję – pomyślała, i w tym momencie przyszła jej do głowy szokująca myśl: – A może oni są policjantami?!

Więzień leżał spokojnie na podłodze. Trzymając nieustannie pistolet skierowany w jego stronę, znalazła w sieci stronę z posterunkami policji i zaczęła szukać zakładki z pracownikami.

– Jest – szepnęła, z zadowoleniem klikając.

Przyglądała się po kolei twarzom, lecz bez rezultatu. Nie skończyła jeszcze, gdy zauważyła, że na podjazd wjeżdża na sygnale policyjne auto. Wyłączyła laptop i wybrała numer 999.

Dzwoniła na policję dokładnie godzinę temu. Coś nie grało. Wyjaśniła to dyżurnemu.

– Mamy zgłoszenie z posterunku, że wyjechali do pani ponad pięćdziesiąt minut temu – stwierdził. – Proszę nikomu nie otwierać i nie rozłączać się.

Po chwili dodał:

– Wyruszył już oddział specjalny. Jeśli jest pani w stanie, proszę dokładnie opisać uwięzionego człowieka i pozostałych.

Dała mu link do swojego bloga na YouTubie. Usłyszała zdziwiony okrzyk kilku osób. Uruchomiła ponownie laptop i przekierowała kamerkę na więźnia. Po drugiej stronie panowała cisza. Facet na podłodze też milczał jak zaklęty, wybałuszając oczy. Patrzała raz na niego, raz na kamery. Nic się nie działo.

– Wyłączam alarm, bo oszaleję – oświadczyła głośno do słuchawki. Ruszyła ze swojego kąta do wyłącznika przy biurku. W tym momencie więzień rzucił się na nią z całym impetem, na jaki się mógł zdobyć, ale strzał był szybszy. Dostał w ramię, lecz zdążył ją powalić na ziemię ciężarem swojego ciała, nim usnął ponownie. Wygramoliła się spod niego i wyciągnęła pistolet spod biurka, uświadamiając sobie, że mógł go dostrzec, leżąc na podłodze.

– Halo, halo!!! – usłyszała wołanie z telefonu.

– Wszystko w porządku – uspokoiła. – Spróbuję przeciągnąć go do pralni i zamknąć.

Ciężki jak wór cementu ledwo dał się wlec po podłodze. Na dodatek bolało ją stłuczone od upadku biodro, ale zapierając się o różne meble, futryny, drzwi, ściany i o co się jeszcze dało, powoli dopięła swego. Zamknęła drzwi od pralni i zaczęła się rozglądać za czymś, co posłużyłoby za blokadę, gdy usłyszała głos lądującego helikoptera, przedzierający się przez niewyłączony alarm. Wróciła do gabinetu i spojrzała w monitory. Wszystko przed domem fruwało. Zanim helikopter zupełnie osiadł na ziemi, pojawiły się ciemne sylwetki wyskakujących ludzi i otoczyły dom. Odetchnęła z ulgą i pobiegła otworzyć drzwi.

***

– Mamo, dlaczego do nas nie zadzwoniłaś? – pytał z żalem w głosie jej syn Julian. – Dopiero jak wszedłem na Facebook i przeczytałem zdanie na twojej tablicy: Wszystko już w porządku, dotarło do mnie, że coś się stało! A to nagranie na YouTube to po prostu szok!

– A wiesz, jaką ma oglądalność?

– Mogłabyś się nie wygłupiać?

– Dlaczego?

– Bo się martwię o ciebie!

– To znaczy, że kochasz. Ja ciebie też.

– Opowiesz, co się stało?

Zdała szczegółową relację, starając się nie pominąć niczego. Na zakończenie dodała:

– Do dzisiaj nie mogłam pojąć, dlaczego policja nie przyjechała na czas!

– Teraz już wiesz?

– Tak, kochanie. Policjanci, na twoją zresztą prośbę, tego wieczora mieli przejeżdżać koło domu, ale przed zjazdem na naszą drogę zobaczyli coś, co wydało im się podejrzane. Jakiś duży obcy van parkował pod drzewami zaraz przed skrzyżowaniem. Nie wiedzieli, że to włamywacze się przebierali. Na wszelki wypadek zatrzymali radiowóz i to w momencie, gdy tamci już zmienili wierzchnie ciuchy i jeden szedł z fałszywą tablicą rejestracyjną w ręku. Kiedy policjant podszedł bliżej, widział tylko tylną stronę samochodu. Podczas rozmowy włamywacz powiedział, że rejestracja się oberwała z przodu i musi ją umocować na nowo. Policjant na to, że może umieścić ją za przednią szybą, a przyczepić z powrotem jutro, jak będzie jasno. Spojrzał na numery i zorientował się, że facet kłamie. Zdziwiło go też, że ten drugi, który wszedł do vana, gdy podjeżdżali, miał identyczne ciuchy. Udawał jednak, że połknął bajeczkę i pożegnał się, życząc spokojnego wieczoru. Chciał odejść, ale zarobił w czachę i stracił przytomność. Jego kolegę spotkało to samo. Napastnicy zabrali wóz, a policjantów wciągnęli w krzaki, związali i zakneblowali. Przyjechali pod dom…

– Zaraz, zaraz, o nic nie prosiłem policji!

– Pamiętasz nasz ostatni posiłek w pubie?

– ???

– Przy końcu obiadu usiadłeś przy barze i piłeś kawę, podczas gdy ja poszłam do toalety. Rozmawiałeś o tym, że się martwisz zostawić mnie zupełnie samą o tej porze roku. Znajomy odrzekł, żebyś się nie denerwował, tutaj nigdy nic się nie dzieje, a jak będzie wieczorem przejeżdżał niedaleko, to zerknie, czy wszystko jest w porządku.

– Nie wiedziałem, że Jacob jest gliną!

– Bo nigdy nie widziałeś go w mundurze. On w tym momencie nie skojarzył, że tego nie wiesz, i automatycznie powiedział to, co każdy policjant na jego miejscu.

– No dobrze, opowiadaj dalej.

– To, co wiem, możesz zobaczyć na YouTube.

– No niezupełnie, oglądałem. Co się stało z tym gościem, który wszedł do domu?

– Uśpiłam go.

– Jak?

– Strzeliłam do niego.

– Zabiłaś go?

– Nie, skądże znowu! Ja i zabijanie! Strzeliłam do niego środkiem nasennym. Spał przez ponad pół godziny. Potem zaczął być niegrzeczny, strzeliłam do niego drugi raz i znowu usnął.

– Co robił?

– Nic, o czym myślisz. To akurat mogłoby być zabawne w moim wieku, hi, hi.

– Jak zawsze masz swoiste poczucie humoru.

– No pewnie, taka gratka nie trafia się co dzień.

– Mamo, proszę cię, wróć do tematu…

– No dobrze. Jak facet wlazł do domu, najpierw wszedł w pierwsze drzwi na prawo, do gabinetu. Miałam sporo szczęścia, coś mi nie grało i dosłownie moment wcześniej włączyłam ekran monitora kamer, zyskałam czas, żeby zorientować się w sytuacji i wziąć pistolet.

– Nie wiedziałem, że go masz!

– Dwa. Nigdy wcześniej ich nie używałam, nawet nie wiedziałam, czy będą działać. Leżały w szufladzie od wieków.

– Co byś zrobiła, gdyby nie zadziałały?

– Obawiam się, że nic. Stałam za drzwiami, kiedy wszedł, zupełnie jak w filmie, w kompletnych ciemnościach i jak tylko dojrzałam zarys jego sylwetki w poświacie od okna, strzeliłam.

– I co?

– Wyszarpnął swojego gun’a i to wszystko, co zdążył zrobić, usnął jak dziecko – odpowiedziała zadowolona.

– Tak od razu? Na filmach przyrodniczych, jak usypiają zwierzęta, to one jeszcze trochę biegają, nim padną nieprzytomne.

– Ale mój środek nasenny jest piorunujący w działaniu i trafiłam akurat w takie miejsce, że szybko odpłynął.

– Mógł ci zrobić krzywdę, gdybyś spudłowała!

– Ale wycelowałam perfekcyjnie. Założyłam okulary, specjalnie po nie wracałam z gaśnicą.

– Jaką gaśnicą?

– Tą z kuchni. Chciałam mieć przy sobie jakieś dodatkowe zabezpieczenie, na wszelki wypadek. W filmach często używają gaśnic. Bałam się o to samo, co się stanie, jeśli pistolety nie zadziałają. Poszłam po nią, kiedy sobie uświadomiłam, że zapomniałam okularów. Przeczołgałam się z kuchni do gabinetu, wlokąc pistolety i gaśnicę ze sobą.

– Dlaczego się czołgałaś?

– Profilaktycznie. Żeby nic nie zobaczyli w szybach drzwi.

Zabrzmiało to komicznie, do obojga dotarło, jak absurdalna stała się rozmowa. Zachichotali.

– Dlaczego się chcieli włamać?

– Dokładnie z tych samych powodów, co zazwyczaj. Chcieli nas okraść.

– Aleś ty zabawna.

– Przypuszczali, że w domu na końcu takiego zadupia, gdzie nie ma nawet sklepu, tylko jeden pub, musi mieszkać ktoś bogaty. W dodatku nasz jest zbudowany nad samiutkim brzegiem morza, szum fal świetnie zagłusza ewentualne hałasy. A poza tym usłyszeli, że zostałam sama. Jeden z nich pił piwo przy barze w pubie, jak się żegnaliśmy.

– Uff, musiałaś nieźle podżyć! Wiesz, że to puścili w wiadomościach wieczornych?

– Też mi atrakcja! Nie prosiłam o to! – żachnęła się. – A zamieścili jakąś migawkę ze mną? – zapytała jednak po króciutkiej pauzie. – Wiesz, coś w stylu: „A teraz szokująca wiadomość dnia: znana pisarka…” i tak dalej.

– Coś w tym rodzaju. – Roześmiał się. – Tylko zamiast „znana pisarka” komentator powiedział: „autorka znanych powieści”.

Sprawił jej przyjemność tym komplementem, choć doskonale wiedziała, iż na dziewięćdziesiąt dziewięć procent blefuje.

– Jak się czujesz?

– Dobrze, trochę mi nabałaganili wokoło. I za nic nie pozwalają jeszcze sprzątnąć!

– Mamo!

– To prawda. Powiedzieli, że dzisiaj skończą. Dobrze, że otworzyłam drzwi, pewnie by wybili szyby!

– Jesteś okropna!

– Wiem, ale wprawienie nowych zajęłoby trochę czasu, ostatecznie mieszkam prawie na końcu świata. A tak naprawdę, cieszę się, że bałaganią i helikopter zdmuchnął kosze z kwiatami i donice z podjazdu. Zupełnie nie miałam pojęcia, co zrobić z tym uśpionym złodziejem. Pewnie po jakimś czasie by się uwolnił z pralni.

– Zamknęłaś go w pralni?

– Najpierw zakułam w kajdanki. W te, którymi się bawiłeś.

– Jeszcze je miałaś?

– Chciałam kiedyś wyrzucić, ale zobaczyłam, że są całkiem mocne, więc schowałam razem z pistoletami do szuflady.

– Przecież te kajdanki długo by nie wytrzymały.

– Przykułam go jeszcze trzecią parą prawdziwych, do fotela. I związałam sznurem do bielizny. I wiesz co? Te prawdziwe puściły! Dlatego musiałam go uśpić drugi raz.

– Opowiedz – zażądał kategorycznie syn.

– Był skuty i obwiązany sznurem jak baleron, ale udało mu się wstać i rzucić na mnie, jak podchodziłam do biurka, żeby wyłączyć wyjący alarm. Więcej już nic nie zdążył zrobić, bo strzeliłam po raz drugi. Trafiłam w ramię, nie w korpus. Pewnie to sprawiło, że zdążył skoczyć i wywalić mnie na ziemię, przykrywając swoim cielskiem.

– I co zrobiłaś?

– Nic szczególnego, nie bądź monotematyczny. – Uśmiechnęła się. – Zepchnęłam go na bok i jakoś się wygramoliłam. Tylko alarm nadal wył, ale przystojniacy w czarnych kominiarkach moment później wpadli do środka domu.

– Cieszę się, że jesteś cała i zdrowa – powiedział ciepłym głosem Julian.

– Ja też, wyobraź sobie. Ale masz matkę, co?

– Nie boisz się być sama?

– Coś ty! Po pierwsze, nie jestem jeszcze sama, po drugie, prawdopodobieństwo kolejnych włamywaczy równa się zeru. To pierwsi złodzieje w historii osady i pewnie ostatni!

– Na pewno się nie boisz? Żadnego stresu po tym wszystkim?

– Trochę emocji miałam, nie powiem. Najgorzej umęczyłam się z dziadem, którego musiałam targać jak worek ziemniaków, ale już po wszystkim. To zdarzenie potwierdziło, że dom jest dobrze monitorowany, a alarm działa bezbłędnie, do tej pory dźwięczy mi w mózgu! Poza tym twoja nauka techniki komputerowej nie poszła w las! To dzięki tobie umiałam puścić wszystko z kamer na YouTube!

– Potrzebujesz trochę odpoczynku, mamo.

– Wiem, kochanie, zaraz idę wziąć kąpiel i obejrzę jakiś film. Komedię, obyczajowy albo romantyczny. Lub jak zwykle któryś z odcinków „Przystanku Alaska”. Dziś już nie wracam do pisania.

– Lepiej, abym przyjechał.

– Po co? Mówisz bez sensu. Masz pracę.

– Jesteś pewna?

– Oczywiście. Kocham cię.

Odłożyła słuchawkę.

To niezły materiał na książkę – przemknęła jej myśl. Ciekawe, kim są ci włamywacze.

Przeszła do biblioteki i wyjrzała przez okno. Policjanci wciąż pracowali. Pomyślała, że najłatwiej uzyskać nieco informacji u źródeł. Zaprosi ich na małe co nieco. W promieniu wielu mil nie ma żadnych sklepów, na pewno są głodni i chce im się pić. Przy stole zazwyczaj ludzie rozmawiają, a jak zjedzą coś dobrego, są skłonni do ujawnienia rzeczy, których by w życiu nie powiedzieli, gdyby ich zapytać w innych okolicznościach. Wyszła na zewnątrz i zagadnęła do kierującego akcją.

– Jesteście, panowie, zmęczeni, prawda?

Spojrzał z ukosa, nie wiedząc, o co chodzi.

– Pomyślałam, że jeśli się dacie zaprosić, to w ciągu trzydziestu, maksymalnie czterdziestu minut zrobię coś do jedzenia i picia.

Popatrzał na nią powtórnie, kompletnie zaskoczony.

– Rozumiem, że zazwyczaj tam, gdzie pracujecie, są trupy, krew i zgliszcza albo coś w podobie, ale tym razem niedoszła ofiara ma się świetnie, dlaczego nie zrobić małej przerwy?

Oficer wybuchnął śmiechem zupełnie rozbrojony.

– Jeśli to pani nie sprawi kłopotu, tu nie ma ani jednego sklepu w pobliżu.

– Absolutnie żadnego, miło mi was gościć. Mam na imię Małgorzata – przedstawiła się, podając rękę.

– Anthony.

– Jak przygotuję posiłek, zawołam panów.

Weszła do domu i gorączkowo zastanawiała się, co może ugotować. Otworzyła drzwi spiżarki i rozejrzała się wokół. Uśmiech zagościł na jej twarzy. Warto czasami kupować na zapas.

Pół godziny później risotto z grzybami i zielonym groszkiem parowało gorące w wokach. Usiedli w jadalni i po przełamaniu pierwszych lodów luźna rozmowa toczyła się gładko, niestety w wypadku pracowników policji ciągnięcie za język to nie taka prosta sprawa.

No nie bądź taki, muszę mieć trochę faktów, na których zbuduję kanwę książki – prosiła w duchu.

– Nie mam zielonego pojęcia, jak tak szybko zrobiłaś prawdziwie włoskie danie – powiedział Anthony, racząc się ciasteczkami na deser. – Naprawdę wyśmienite. Moja żona zamawia przez telefon pizzę albo chińszczyznę, gdy czasami wpadamy.

– Tutaj to niemożliwe. – Roześmiała się. – Jak żyjesz na odludziu, trzeba mieć zapasy. W lasach pełno grzybów, a zamrażarka to jeden z najlepszych wynalazków.

Policjanci wrócili do pracy. Sprawdzali dokładnie centymetr po centymetrze teren wokół domu. Sam budynek przetrząsnęli już wcześniej. Nagle Małgorzacie coś się przypomniało.

– Chyba nie dałam wam pistoletu, który miał włamywacz – powiedziała. – Sprawdzę.

– A coś z nim zrobiła?

– Najpierw wsunęłam pod biurko, ale po tym jak facet się rzucił, załapałam, że mógł go zobaczyć, leżąc na ziemi, moje węzły i kajdanki nie były najmocniejsze. Położyłam go chyba do szuflady…

Poszli razem do gabinetu i zajrzeli do szuflady. Leżał, tak jak go zostawiła.

– Nie grzebaliśmy w twoich rzeczach, sprawdziliśmy jedynie, czy kogoś tu jeszcze nie ma – usprawiedliwiał się Anthony. – To policyjny – dodał.

Jego kolega wziął delikatnie metalowy przedmiot i wsunął do plastykowej torby.

– Może któregoś z tych policjantów, których związali – powiedziała.

– Najprawdopodobniej.

– Kim oni są?

– Nie gniewaj się, tajemnica śledztwa. – Uśmiechnął się przepraszająco. – Obiecuję, że jak tylko to będzie możliwe, osobiście do ciebie zadzwonię.

– No myślę!

***

Dwa miesiące później…

Powoli strząsała z siebie resztki snu wraz z powracającą świadomością rzeczywistości. Nie otwierając oczu, przeciągnęła się i leżała jeszcze chwilę, aż w pełni odzyskała jasność myśli po niespokojnej nocy. Dzisiaj John wychodził z zakładu psychiatrycznego po dwudziestu latach leczenia i ona, właśnie ona (dlaczego znowu ładowała się w tą kupę???) jechała go odebrać. Otworzyła wreszcie oczy i spojrzała na budzik. Miała masę czasu, wystarczająco, aby doprowadzić się do stanu używalności i po kilku godzinach jazdy, zwarta i gotowa, przywitać go w pokoju wizyt.

Przeciągnęła się raz jeszcze i wyskoczyła z łóżka. Na zewnątrz panowała ciemność, lecz do zakładu prowadziło bite cztery godziny szybkiej jazdy, głównie autostradami. Przeszła do kuchni i pijąc swoją poranną filiżankę ciepłej wody, zaparzała ulubioną kawę z dodatkiem kakao i cynamonu. Będzie jej potrzeba dużo dobrego humoru i pozytywnego nastawienia.

Nie próbowała kolejny raz analizować podjętej decyzji. Uznała, że powinna to zrobić również i dla siebie samej. Jechała, aby pomóc swojemu niedoszłemu psychopatycznemu mordercy wrócić do normalnego życia. Nie powiadomiła Juliana, domyślała się jego zdania na ten temat. Usłyszała dźwięk helikoptera gdzieś w oddali i przenikliwy, jękliwy głos policyjnego wozu. Nie zdarzało się to zbyt często w tej części kraju, lecz dwadzieścia lat temu, wieczorem, słyszeli dokładnie to samo wpatrzeni w pobladłą twarz Johna, który nie zdążył nawet dokończyć przed aresztowaniem ostatniego zdania.

Wzięła prysznic, gorący i zimny na przemian, aby wypędzić resztki snu i popijając kolejną kawę, szykowała kanapki na drogę. Gdzieś w głębi duszy cały czas odczuwała tłumiony niepokój, nie wiedząc, jak się to wszystko potoczy.

Może gdzieś wstąpimy po drodze, ale nie mam zielonego pojęcia, czy tyle lat zamknięcia go lekko nie ogłupiły – myślała. Doskonale pamiętała własne samopoczucie po szesnastu miesiącach pobytu w klasztorze, a przecież klasztor a zakład psychiatryczny to mimo wszystko nie to samo. Roześmiała się na samą myśl porównania, lecz w tym przypuszczeniu mogło tkwić ziarno prawdy.

I do tego szesnaście miesięcy a dwadzieścia lat to też różnica. Ciekawe, czy tam też jest tak cicho, że słyszy się własną duszę? – zastanowiła się. Zapytam go, no może nie od razu…

Cztery kanapki dla mnie, cztery dla Johna, to sprawiedliwie? – rzuciła w przestrzeń retoryczne pytanie.

Spoglądając na jednakowe kwadraty, przecięła je po przekątnej, owinęła w folię i wpakowała w różne torby. Dla siebie przygotowała chleb z masą różnych liści, oliwkami i serem feta, którego John nie lubił. Dla niego zapiekła dojrzały cheddar na chrupkim spodzie i dodała sałatę. Wstawiła czajnik pełen wody i wyciągnęła termosy. Przygotowała kawę i herbatę. Osobno spakowała kubki, cukier, mleko i łyżeczki. Po chwili namysłu dodała butelkę mineralnej i batonika. Tak przygotowany prowiant umieściła w koszu piknikowym i wraz z kocem zaniosła do bagażnika.

Niebo zaczynało szarzeć na wschodzie. Oceanu prawie nie słyszała, zapowiadał się piękny dzień. Jechała szybko pustymi jeszcze drogami. Zatrzymała się raz, aby upić z termosu trochę gorącej czarnej kawy. Autostradą jechało się płynnie, lecz prędkość i monotonia działały usypiająco. Zajechała przed zakład za pięć dziewiąta. O dziewiątej umówiła się z lekarzem prowadzącym.

Spojrzała z zadowoleniem na zegarek i podała swoje nazwisko w recepcji dokładnie w tym samym momencie, kiedy na końcu korytarza pojawił się lekarz. Lekko przysadzisty mężczyzna około pięćdziesiątki o szpakowatych, zaczesanych do tyłu włosach, sprawiał wrażenie godnego zaufania.

Nie w moim typie – pomyślała z rozbawieniem, przypomniawszy sobie nagle o swoim własnym wieku. Ciągle zapominała o tym drobnym fakcie.

Przywitali się i przeszli do gabinetu.

Przez dłuższą chwilę siedział w milczeniu, po czym zerwał się niespodziewanie.

– Proszę wybaczyć – wymamrotał z zakłopotaniem. – Dotychczas znaliśmy się tylko z rozmów telefonicznych…

– …i zaszokował pana mój widok, doktorze – dopowiedziała. – Mówiłam panu, że jestem starsza od Johna prawie o dwadzieścia lat.

– Spodziewałem się nobliwej, trzęsącej się staruszki, a tu przyjeżdża seksowna kobieta w średnim wieku. Teraz go w pełni rozumiem.

Spojrzała pytająco.

– Pani sobie zdaje sprawę, że on w dalszym ciągu panią kocha?

– Tak – odpowiedziała po prostu.

– I mimo to chce pani z nim mieszkać pod jednym dachem?

– Panie doktorze, nie bądźmy dziećmi. – Wzruszyła niecierpliwie ramionami. – Przecież on był moim kochankiem, oboje jesteśmy świadomi, na co się decydujemy!

Zapadła chwila ciszy, przerwała ją pierwsza:

– Proszę o pana opinię na temat jego choroby oraz uwagi co do dalszej rekonwalescencji.

Wyciągnął grubą tekturową teczkę i przez kolejną godzinę ze skupieniem objaśniał, strona po stronie, jej zawartość.

– Odważna z pani kobieta, zważywszy, że nigdy psychiatria nie leżała w pani kręgu zainteresowań – podsumował.

– Nie, to nie tak – odpowiedziała. – Ten człowiek chorował i wyzdrowiał. Przez ostatnie pół roku przeczytałam wszystko, co napisano o jego przypadłości, i jestem pewna o słuszności decyzji. Poza tym, gdzie on ma wrócić?

– Fakt – przytaknął. – Pozostał mu tylko dom opieki i wegetacja z innymi ludźmi w podobnej sytuacji lub schorowanymi dziadkami i zapachem moczu…

– Trudno zrozumieć, ale to moja powinność – powiedziała cicho.

Zbyt długo stanowił część mojego życia – dodała w myślach.

Oboje wstali, lekarz wyciągnął dłoń na pożegnanie.

– Proszę dzwonić o każdej porze dnia i nocy w razie jakichkolwiek problemów – dodał.

– Dziękuję, mam nadzieję, że nie będę musiała – odpowiedziała.

Zamknęła za sobą drzwi i znalazła się z powrotem w holu. Dostrzegła szczupłą sylwetkę Johna, rysującą się na tle okna, z walizką w ręku. Dokładnie taką jak ta skórzana od niego, leżąca pod sofą w jej gabinecie. Przechowywała w niej wszystkie wydruki swoich utworów oraz rękopisy z pierwszych lat twórczości.

Podeszła cicho i położyła dłoń na jego ramieniu.

– Witaj.

Obrócił się, postawił walizkę na podłodze i objął ramionami w powitalnym geście. Wyczuła promieniujące zmieszanie, lęk przed nieznanym i jednocześnie radość. Dominował jednak niemalże dotykalny niepokój.

– Nie bój się. – Zajrzała mu w oczy, uśmiechając się. – I jak znajdujesz swoją babcię? Powiedziałeś kiedyś, że twoja miłość przetrwa tak samo mocna, nawet jak skończę dziewięćdziesiąt lat.

– A nie masz?

Oboje się roześmiali i napięcie prysło. Podpisali w recepcji konieczne dokumenty i wyszli w oślepiający blask słonecznego dnia.

Pomysł z piknikowym koszem okazał się genialny, John, wyraźnie ogłuszony rzeczywistością poza murami szpitalnymi, sprawiał wrażenie zaszczutego psa. Podjechali na stację benzynową, aby zatankować, wtulił głowę w ramiona, próbując stać się jak najmniej widoczny. Na twarzy malował się strach pomieszany z zagubieniem.

– Spokojnie – odezwała się przyciszonym głosem. – Nikt tutaj nie wie, kim jesteś ani skąd wyszedłeś.

– Aż tak po mnie widać?– zapytał, prostując się natychmiast.

– Nie, za dobrze cię znam – skłamała, obracając się do niego. – Zapłacę kartą przy pompie i urządzimy piknik w jakimś sympatycznym miejscu bez ludzi. Na pewno umierasz z głodu. Założę się, że nic dzisiaj nie jadłeś.

– Nie – przyznał.

Jechali znowu monotonnym asfaltem, a jej przypomniał się czas, gdy próbowali wrócić do siebie i pojechali na zakupy do Londynu.

***

Prowadził auto powoli, najwolniej jak tylko się dało na autostradzie. Przekręciła się na fotelu, tak aby móc patrzeć na niego, gdy mówił i niemalże czytała wypowiadane słowa z ruchu warg.

– Myślę o tobie cały czas, bezustannie, dzień w dzień. – Zwrócił na moment twarz w jej stronę.

Zamilkł.

– Nie raz na jakiś czas, od przypadku do przypadku – odezwał się po chwili. – Czuję bolesną tęsknotę do twojej fizycznej obecności, do spędzania czasu razem. Pamiętam, wracam ciągle wspomnieniem do każdej wspólnej minuty i nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak trudne do wytrzymania jest to nieustanne pytanie: dlaczego ja? Z jakiego powodu muszę przebywać osamotniony w pustym domu, gdzie każdy kąt, przedmiot, cień i szmer przypomina ciebie? Z jakiej przyczyny nie mogę mieć swojej dziewczyny przy sobie, nie spędzamy dni i nocy razem, nie jeździmy na wycieczki, nie chodzimy ulicami miasta trzymając się za ręce? Po co, zawsze i wszędzie muszę podążać sam? Czemu nie możemy wieczorami leżeć w łóżku, przytuleni do siebie, oglądać byle co, współ-czuć swoim ciepłem i żyć szczęśliwymi?

Dotarli wreszcie do Londynu i poszli do kafejki, gdzie starał się pić kawę równie powoli, aby przedłużyć czas spędzony razem. I przypomniała sobie wyraz jego twarzy, gdy mówił o tej ciągłej tęsknocie i samotności. Rzucał wtedy w przestrzeń retoryczne pytanie, dlaczego, po co i z jakiego powodu jego dni są tak przeraźliwie puste, kiedy on nieustannie jest z nią myślami. To wyznanie wstrząsnęło nią, zdała sobie nareszcie sprawę z poplątania jego miłości i jak bezgranicznie nim owładnęła. Siedzieli przy maleńkim stoliku w rogu kawiarni, rozmawiając przytłumionymi głosami, aby nikt poza nimi nie rozumiał sensu wypowiadanych słów. Patrzał jej prosto w oczy, a ona jemu i przez moment łudziła się, że wszystko wróciło i jest tak samo pięknie i romantycznie, jak sobie kiedyś wymarzyła. Delikatnie zbierała śmietankę ze swojego macchiato i wkładała wypełnioną łyżeczkę do jego ust. Wiedziała, że uwielbia ten gest, dostrzegała szczęście malujące się w jego źrenicach, kiedy smakował rozpływającą się piankę. Później spacerowali, trzymając się za ręce, i zupełnie nie czuła skrępowania wynikającego z różnicy wieku, nikt na nich nie zwracał uwagi. To był Londyn i wszystko tutaj mogło się zdarzyć. Wrócili późnym wieczorem i wzięli wspólną kąpiel. Szorstką gąbką masował jej plecy i ramiona, wziął na ręce i przeniósł do łóżka. Kochali się zapamiętale całą noc, nie mając poczucia czasu i przestrzeni. Bo też i nic dla nich nie istniało, świat się zamknął w obszarze ich jestestwa i nie pragnęli ani nie potrzebowali niczego ponadto. Usnęli nad ranem i spali bez końca…

***

Wstrząsnęła leciutko głową, zrzucając wspomnienie w przeszłość. Wówczas wydawało się za późno na budowanie czegokolwiek razem i za nic nie chciała dopuścić do świadomości jego uzależnienia od niej i jej od niego, kolejny raz broniła się przed przerastającym ją uczuciem.

Zatrzymała auto na parkingu piknikowym, który wyszukała wczoraj w Googlach, studiując drogę. Bez żadnych atrakcji, nie licząc gęstego lasu, drewnianego stołu i ław po dwóch stronach. Dzięki temu mogli spokojnie rozmawiać, patrząc na siebie podczas jedzenia tego, co przygotowała.

– Nie boisz się mnie? – zapytał niespodziewanie.

– Nie.

– Dlaczego?

– Jesteś już zdrowy. Poza tym lekarz cię nauczył, jak rozpoznawać symptomy ewentualnego nawrotu choroby. Jeśli zauważysz coś niepokojącego, pojedziemy do szpitala i przejdziesz ponowne krótkie leczenie. To wszystko, nie panikuj – odpowiedziała.

Zdawała sobie sprawę, że w razie jakiegokolwiek nawrotu, nigdy więcej nie wyjdzie z zakładu. Rozpoznawanie objawów też nie dawało stuprocentowej pewności, lecz o tym wiedział tylko lekarz i ona.

Spoglądał w zamyśleniu, przeżuwając ostatnie kęsy. Sięgnęła do koszyka po owoce i czekoladę. Pamiętała, że kiedyś lubił słodkości po posiłku. Dolała kawy do kubków i podała Johnowi mleko. Sama wolała czarną, mimo że wcale nie była już senna. Jego obecność wystarczająco podnosiła adrenalinę.

– Zastanawiałem się, jaka będziesz, czy mocno się zmieniłaś, jesteś chuda, czy gruba…

– …czy skóra mi nie obwisa z policzków i ile mam podbródków – dodała lekko.

Zmieszał się, lecz nim zdążył cokolwiek odpowiedzieć, kontynuowała:

– Jestem stara i uwielbiam swoją starość. Absolutnie nie przeszkadzają mi moje zmarszczki. Też byłam ciekawa ciebie. Pomyślałam jednak, że nasz wygląd nie jest aż tak istotny. Kiedyś świetnie się nam spędzało razem czas, więc czemu znowu nie zacząć? Przecież oboje zadecydowaliśmy, że spróbujemy i żadne z nas nie mówiło o seksie, pamiętasz? Rozmawialiśmy o ewentualnym wspólnym zamieszkaniu pod jednym dachem.

– Już raz to zrobiliśmy i nie wypaliło – powiedział lekko zaskoczony bezpośredniością odniesienia do seksualności.

– Hej, John! Co z tobą? – zawołała. – To ja się wstydziłam mówić o łóżku, nie ty!

– Fakt – wyraźnie się odprężył. – Opowiesz mi, co się zdarzyło przez ten czas?

– Oczywiście. A jak tobie upłynęły te lata?

– Nie ma o czym mówić, dwadzieścia w jednym miejscu – skrzywił się.

– Tylko raz się przeprowadziłam.

Znowu się uśmiechnął.

– Jak zwykle jesteś nie do podrobienia. – Pokręcił głową. – Szalona jak zawsze.

– Oczywiście, a ty? ‒ wypaliła bezmyślnie.

– Mam nadzieję, że już nie.

– To będziesz mnie równoważył. – Wstała. – Chodź, zamierzam dojechać do domu przed zmierzchem.

Nie włączała radia w samochodzie, nie wiedząc, czy muzyka nie będzie mu przeszkadzała. Nie miała zielonego pojęcia, jak upływały jego dni tam, za murami zakładu zamkniętego i dotarło do niej, że popełniła błąd, nie zapytawszy się lekarza. Na dobrą sprawę nie wiedziała, co robił, myślał czy czuł podczas ostatnich dwudziestu lat. Jechali w milczeniu, ona uważając na drogę, on rozglądając się z wyraźnym zaciekawieniem wokoło.

– Jesteśmy w Walii – zauważył w pewnym momencie.

– Zgadza się – przytaknęła.

– Widziałem twój dom na zdjęciu w gazetach – dodał po chwili. – W związku z napadem.

– Pytanie tylko, kto kogo napadł – mruknęła. – Wyszłam z tego cało, a napastnicy nie.

– Nie przypuszczali, że trafią na tak sprytną ofiarę.

– Ofiarę? Czy ja wyglądam na ofiarę?

– Źle się wyraziłem, potencjalną!

– Trochę kosztowało nerwów – przyznała – ale będziemy mieszkać razem, już nie muszę niczego się obawiać.

– A mnie? – zapytał z napięciem.

– Wyluzuj, mówiłam ci! Chciałeś mnie zabić, bo odeszłam od ciebie i nie zamierzałam wrócić, a ty sobie nie umiałeś z tym poradzić. Teraz, odkąd zaczynamy mieszkać wspólnie, powód, ukatrupienia automatycznie znika. Chyba że się zaczniemy kłócić i mnie znienawidzisz. Lecz wtedy ty z kolei możesz po prostu odejść.

Patrzał z niedowierzaniem.

– Naprawdę mnie kochasz. I to jest najlepsze, co w życiu może spotkać mężczyznę – powiedział miękko.

– I kobietę – dodała z uśmiechem, nie wiedząc, czy to nie sentyment do starych czasów. – Nareszcie pod jednym dachem na co dzień. Bez żadnych innych okoliczności, kompletnie rozwalających nasz związek. A jak się wyśpimy, to mamy mnóstwo rzeczy do opowiadania i uzgodnienia – dodała, podjeżdżając pod bramę. Czekali chwilę, aż się otworzy i krętą drogą dotarli przed frontowe drzwi. John spoglądał w milczeniu to na budynek, to na nią. Zaparkowała z fantazją.

– Witaj w domu – powiedziała, mrużąc oczy. Przybliżyła twarz do jego i pocałowała delikatnie, na zakończenie drażniąc leciutko koniuszkiem języka skórę ust.

***

Ze snu wyrwał ją dźwięk telefonu. Odebrała półprzytomna, zwyczajowo nie spojrzawszy nawet, kto dzwoni.

– Cześć, mamusiu – zabrzmiał głos Juliana.

– Dzień dobry, syneczku – wymamrotała.

– Sorka, że cię obudziłem, jeszcze spałaś? Wiesz, która jest godzina?

– Nie, wczoraj poszłam późno spać.

– Dzwonię tylko sondażowo, sprawdzić, czy wszystko w porządku.

– Tak, kochanie, w najlepszym. Jak mi dasz jeszcze pospać, to później oddzwonię.

– W porzo, nie oddzwaniaj, chyba że chcesz pogadać – odpowiedział.

– Teraz chcę spać – jęknęła. – Dobranoc.

– Dobrydzień, kocham cię.

Wyłączyła się, lecz sen odpłynął. Dobudzała się z wolna, przypominając sobie wczorajszy dzień. W sypialni po drugiej stronie korytarza spał John. Zeszła cicho do kuchni i zrobiła kawę. Czekając, aż się zaparzy, wypiła dwie filiżanki gorącej wody, czując ciepło płynu spływające przełykiem do żołądka. Usłyszała lub raczej wyczuła jego bose stopy na drewnianych schodach, nim pojawił się przed nią.

– Jak pierwsza noc? – zapytała.

– Pokój z widokiem na klify. – Uśmiechnął się. – Dzień dobry, poproszę o herbatę.

– Od dawna nie śpisz?

– Od mniej więcej godziny.

Zaparzyła ciemnobursztynowy napar, jednocześnie tłumacząc, co gdzie jest, by pozbył się skrępowania, nie zamierzała mu niańczyć. Nie miała ochoty na śniadanie, ale przygotowała na szybko małe co nieco, również i dla siebie, widząc jego ponowne skonsternowanie i niepewność. Siedzieli prawie w milczeniu.

– Dlaczego nie jesz? – zapytał w pewnym momencie, patrząc, jak skubie swój tost.

– Nie chciałam, abyś czuł się niezręcznie, jedząc sam, ale znasz mnie przecież, nigdy nie jestem głodna o tej porze – zaczęła. – Wydaje mi się, że musimy spokojnie omówić, jak wyobrażamy sobie życie tutaj i czego oczekujemy ale przede wszystkim opowiedz rutynę szpitalnego dnia. Na początek zachowamy z niej ile się da, żebyś nie odczuwał dezorientacji.

– Nic takiego się nie dzieje– zaprotestował.

Spojrzała z niedowierzaniem.

– Po dwudziestu latach pobytu za murami szpitala? Nie chce mi się wierzyć! Przebywałam w klasztorze tylko szesnaście miesięcy i czułam się fatalnie, jak wróciłam do zwykłego życia. Myślałam, że oszaleję. Wszystko mnie denerwowało, nie mogłam spać. To wprawdzie nie trwało długo, ale pierwsze tygodnie były beznadziejne.

– Małgorzato, moje życie nie różniło się tak bardzo od codzienności na zewnątrz. Żyłaś w kompletnej ciszy, zachowując milczenie. Nie oglądałaś telewizji, nie rozmawiałaś, nie czytałaś gazet czy książek, nie serfowałaś po necie… Ja to wszystko robiłem. Również pracowałem. Nie mogłem tylko wyjść poza mury, pójść do restauracji czy pojechać do miasta, lecz miałem przyjaciół, dzień praktycznie wypełniony po brzegi – wyjaśniał. – Problemem dla mnie było uporanie się z samym sobą – dodał ciszej po chwili milczenia – ale tym zajmowali się mój psychiatra i psychoterapeuta.

Uśmiechnęła się, choć uśmiech ten nie należał do łatwych, bo od razu przypomniała jej się Lidia, a raczej jej szczątki, i powróciła szokująca świadomość, że mieszkała w domu z trupem w ogrodzie.

To nie zwłoki leżały w ogrodzie, tylko praktycznie same kości, no może z jakimiś resztkami – zganiła się w myślach.

Odegnała szybko z pamięci nieprzyjemne wspomnienie.

– Domyślam się – potwierdziła – lecz z pewnością zaczęło ci być łatwiej ze świadomością, że to choroba, więc nie całkiem ty.

– Nie wiem. – Spojrzał na nią. – Choroba to część mojej jaźni.

– Bzdura, to twój wróg, niszczyła ciebie, nie personalizuj stanu zdrowia! – odpowiedziała i energicznie zabrała się za sprzątanie ze stołu. Wsunęła brudne naczynia do zmywarki.

– Chodźmy na spacer – zaproponowała.

Spojrzał spłoszony.

– Obawiasz się otwartej przestrzeni – stwierdziła. – Nie miałeś jej zbyt wiele ostatnio. Chodź, pomożesz mi wybrać trochę kamieni.

Cały podjazd przed domem wyłożyła ich warstwą, przynoszoną przez nią pracowicie z plaży. Miała totalnego świra na punkcie ich zbierania, za nic nie chciała po prostu jechać do sklepu i kupić kilka worków gotowych do użycia. Te z plaży wyglądały zdecydowanie lepiej, kiedy każdy kamyk przeszedł przez jej ręce. Wszystkie w jednakowej tonacji, niebieskawo-szaro-białej, co w połączeniu z okalającą roślinnością i kolorem domu tworzyło niepowtarzalny obrazek.

Ruszył z ociąganiem, lecz Małgorzata nie zamierzała ustąpić. Spacery morskim brzegiem stanowiły część codzienności, z której nie chciała rezygnować. Do tego szum morza działał uspokajająco, miała nadzieję, że podziała pozytywnie i na Johna. Po godzinie marszu wyraźnie zmiękł i wyluzował się. Usiedli na skałach, a wiatr wył niemiłosiernie w różnych tonacjach.

– Czuję się zupełnie wytrącony z równowagi – poskarżył się.

– I zagubiony, bez żadnego stałego punktu odniesienia – dodała.

– Coś w tym rodzaju – potwierdził.

– To właśnie to, o czym mówiłam, wyrwanie z rutyny, zachwianie pewności siebie, bo wszystko zostało wywrócone do góry nogami. Stąd prośba, żebyś opisał zwykły szpitalny dzień – powiedziała. – Dobrze jest na początek zachować szkielet i na tej bazie budować nową rzeczywistość bardziej bezboleśnie. Dojrzałeś do tego?

– Aha.

Przypominał zachowaniem jej własną bezradność po opuszczeniu klasztoru i to uczucie przesłoniło na chwilę tkwiący cały czas w podświadomości niepokój.

– No to zaczynaj. Od samego rana. Opisz dokładnie, co robiłeś każdego dnia. Minuta po minucie.