© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2016

© Copyright by Jacek Raputa, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Projekt okładki: Izabela Surdykowska-Jurek

Skład: Wojciech Ławski

Korekta: Klaudia Dróżdż, Maciej Szłapka

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad

Kontakt z autorem

jacekraputa@interia.pl

Książka wydana

w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-7856-985-5

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Mojej Bogusi

SPIS TREŚCI

PRZYCZYNA

Jesteśmy kroplami deszczu

To chcę zapamiętać

Zobaczyłem muzykę

Przyczyna

Nieraz

Niepewność

Jeśli się zbliżam

Więdną niestety

Upłynie rok

Myślisz, że lepiej

Smakuję

Nie rozgonię chmur

Jeśli

Zanim się pojawiłem

Szaleją myśli

W ramionach twoich drzew

KAŻDY DZIEŃ

Okopane bezpieczne ciała

Może spowolnię prędkość światła

Twój wzrok

Nitka pajęczyny

Lubię deszcz

Cisza

Wyszedłem z domu

To miasto

Tajemnica

Stare mury

Nauka

Anioły

Robaki

Nic się nie zmieni

Z samego dna

Stać na wzgórzu

Podróż

Widziałeś

Możesz

Nie otwieraj mi oczu

Księżyc

Teraźniejszość

W mysiej dziurze

Przychodzi taki moment

Nieuchronnie i swobodnie

Umieranie

Młode lata

Każdy dzień

Z apetytem

Prawda

PIOSENKI

Smutek

W płomieniach

Jeśli nie zdążymy

Ekspres

Myślałem

Obok mnie

Wiesz

Jeszcze tylko

Odpowiedź

Wsłuchany w ciszę

Skaza

Wróg

Bliskość chmur

Niby

Papierowe serce

Jeśli tylko

Cicho niczym mysz

Nastroje

Szczęśliwy

Za mało

SPOKÓJ

Minął rok

Czy muszę?

Czyjaś ręka

Rozstępują się góry przed nami

Musisz być

Okiennymi żaluzjami

Chłód kamieni

Niewinna myśl

Szumią trawy

Spokój

Zimowe gałęzie

Kredyt

Anonimowy

Ostatni taniec

Kocham cię

Tak mało

CZARY

Ta szczodrość dnia

Szukaj

Sprowokować życie

Gdybym mógł

Domy bez okien

Czary

Chciałbym odejść

Noc

Brama

Niedzielny poranek

Mały

Jeszcze nie umarłem

Jesień

Gdyby nie Ty

Czekam

Chciałeś

Wybór

W zamierzchłych czasach

Nie mówisz nic

Jak zwykle

Fale

Kawałek

Ziemia przywarła

Moja słabość

W drodze

Pociąg ze zgodą

Wielkie serce

Nie chcę

Kryjówka

Skrzydła

Wiesz, o czym śnią

Tęsknię

Pokochać

Zatrzymaj

Z tobą

Nawet

To

Rozciągam przestrzeń

Dojrzewający kataklizm

Ulotna chwila olśnienia

Uciekasz

Tyle

Świat

Szczęście

Skarb

Skamieniałości

Płomień

Nie zrozumiem

Nie uronię ani kropli

Nie poznaję

Może

Jakby

Idzie zima

Czasem

Budzik

Artysta spełnień

Ptaki

Gasnę

Twoje głowy

Wulgarni

Światło

Warto zaryzykować

Tuż przed katastrofą

Najwyższy czas

We mnie

Dusza nieśmiertelna

PRZYCZYNA

JESTEŚMY KROPLAMI DESZCZU

Jesteśmy kroplami deszczu,

które pewnego dnia

złączą się w jednym oceanie.

Niemymi kamieniami,

które kiedyś były litą skałą.

Księgami z zapisaną fabułą

na pożółkłych kartkach doświadczeń.

Igrającym z lwem jagnięciem.

Czy czymś jeszcze więcej?

TO CHCĘ ZAPAMIĘTAĆ

To chcę zapamiętać,

o tym chcę zapomnieć.

Są chwile szalone i te nieprzytomne,

są dni wypełnione aż do życia granic,

i są puste, nieważne, bo oddane za nic.

Nie żałuję szczęścia, które gdzieś się skryło,

że nie przyszło teraz, że nigdy go nie było.

Nie żałuję rozstań, pożegnań na zawsze,

teraz po tych latach już inaczej patrzę.

Nie tęsknię, bo idę, wkoło się rozglądam,

gdy zechcę, to stanę albo co sił pognam.

Nie pragnę, bo piję, źródło bije we mnie.

Świat już dał mi wszystko, co mi w nim potrzebne.

ZOBACZYŁEM MUZYKĘ

Zobaczyłem muzykę,

chociaż istnieje w dźwiękach,

ujrzałem ją, kiedy tańczyłaś.

Poczułem spokój

w rytmie twojego oddechu

nocą, kiedy spałaś obok mnie.

Zrozumiałem,

obserwując zimowe drzewa

zza szyby naszego maleńkiego pokoju.

PRZYCZYNA

Ukryta w kawałku i w całości,

obecna w każdej części,

najmniejszej drobince w nicości.

Schowana pod drzewem,

gdzieś między piekłem a niebem.

Podzielona po równo,

gdzie łatwo żyć i gdzie trudno.

Pod kamieniem na polnej drodze,

tam gdzie nie ma nikogo,

tam gdzie tylko ja czasami chodzę.

W środku w ziarenku piasku,

w smutnych oczach,

wieczorem i o brzasku.

Po deszczu w kałuży,

w sam raz nie krócej i nie dłużej.

Tam gdzie się coś kończy

i gdzie się zaczyna.

Wszędzie we wszystkim,

zawsze jest przyczyna.

NIERAZ

Nieraz widziałem budzące się słońca,

ponad dachami galerię świtu.

Jest w twoich oczach droga bez końca,

codzienna podróż z blaskiem zachwytu.

Nieraz uderza we mnie jak ostrze

muzyka, która pali na nowo popioły.

Są w twoich szeptach akordy najprostsze,

które szorstkim chwilom nadają połysk.

Nieraz porwało mnie piękno gór, dolin,

a rzeka obmyła zmęczone czoło.

Masz w swoich rękach nieba do woli,

które mnie otacza spokojem wkoło.

NIEPEWNOŚĆ

Nie wiem, ile przyjdzie mi czekać,

chociaż biegnę naprzeciw.

Nie wiem, czy ta droga daleka,

czy upadnie serce czy wzleci.

Dźwięki fletu skąd nie wiem dochodzą,

jak kropelki cudów o świcie.

W mojej piersi ostrza się rodzą,

tylko nie wiem, jak mam je wykrzyczeć.

Nie wiem, z jaką pogodą na jutro

przyjdzie mi się pogodzić lub zmierzyć.

Co zabrane, a co będzie dane,

nie wiem, co bym mógł jeszcze przeżyć.

Może dobrze jest zawsze nie wiedzieć,

może słusznie nie pytać już o nic.

Coś mnie przecież gdzieś kiedyś dowiezie,

niepewności nie chcę roztrwonić.

JEŚLI SIĘ ZBLIŻAM

Jeśli się zbliżam,

to wiedz, że po cichu,

jakbym był tylko motylem.

Przemknę, przefrunę,

powietrze zamiotę,

musnę cię skrzydłem na chwilę.

A jeśli odchodzę,

to bez pożegnania,

bez śladów, co depczą po piętach.

Uciekam przed sobą

bez opamiętania,

gubię na życia zakrętach.

Nie ma ciężaru, który z ziemią mnie trzyma,

nie ma podstępów, rwących mnie na strony.

Nie ma posłusznych myślom wyroków,

jest tylko czas ten nieujarzmiony.

Jeśli już wiem,

to zapominam,

jakbym się rodził od nowa.

Co dotknę raz,

sto razy poczuję,

uwolnię w przestrzeń i nic nie zachowam.

WIĘDNĄ NIESTETY

Więdną niestety stare kwiaty,

nie będą już nigdy pachnieć wiosną.

Czas ich przeminął, jak nam przed laty,

na miejscu starych, nowe wyrosną.

Zapłacę każdą cenę,

oddam naprawdę wiele.

Jeśli potrzeba, to się zmienię,

będę mych wrogów przyjacielem.

Klnę się, że rzucę dzisiaj wszystko,

przecież nie trzeba mi było tego kiedyś.

Zamienię pustkę w dziewiczą czystość,

by poczuć choć trochę, to co wtedy.

Więdną z kwiatami nasze dłonie,

po opadłych płatkach czas żwawo kroczy.

Ciężary, smutki w przyszłość mam ponieść,

lecz wolą patrzeć w przeszłości oczy.

Droga mi we mgle utonęła,

ślady powrotów dawno starte.

Zatęsknić tylko czasem mogę

do chwil, które są wieków warte.

UPŁYNIE ROK

Upłynie rok i przyjdzie zima,

skurczą się ciała i zbledną drzewa.

No, jeszcze trochę, jeszcze wytrzymasz,

tak już niewiele, niedużo trzeba.

Już za wzgórzami chowa się miasto,

wnet za zakrętem schowa się młodość.

Każdy udaje się w podróż własną,

by z czasem zostawić wszystko za sobą.

Ludzie jak liście kiedyś spadają,

suchością barw krzyczą żałośnie.

Co jeszcze zostało, co przed sobą mają,

co lepsze było ‒ cierpliwość czy pośpiech?

MYŚLISZ, ŻE LEPIEJ

Myślisz, że lepiej czekać,

lepiej po prostu być i tkwić.

Myślisz, że lepiej nie wyciągać rąk,

że pragnąć to jednak błąd.

Myślisz, że lepiej gdzieś przemykać,

między ludźmi po prostu znikać.

Myślisz, że lepiej być nikim

niż kolejnym produktem z fabryki.

Myślisz, że trzeba być cieniem,

dla innych tylko złudzeniem.

Schować głowę w kołnierzu,

by nie dotykać i nie czuć.

A jeśli się mylisz,

jeśli nie wolno tracić żadnej chwili.

I jeśli czekasz, lecz na próżno

karmisz się lata prawdą złudną.

SMAKUJĘ

Smakuję popołudniowe słońce

i spowalniam falujące gałęzie drzew.

Szum wiatru koi wspomnienia,

zmysłami głaszczę niezakłócony niczym pejzaż.

Kiedy cichnie zgiełk dnia,

gwiazdy wychodzą z ukrycia.

A ja wyłapuję każdą sekundę,

powiekami zagarniam ostatnie obrazy.

NIE ROZGONIĘ CHMUR

Nie rozgonię chmur, które płaczą,

choćbym był sprawcą burz i kamieni.

W świecie łzy i tak mało już znaczą,

mogę tylko je w usta zamienić.

Nie mam snów, w których mógłbym się stracić,

ani nieba skrawka w kieszeni.

Płatka śniegu nie schowam też w garści,

jego piękno muszę teraz docenić.

Nie naprawię serc połamanych

ani blizn, które się szeregiem ścielą.

Mogę tylko w smutkach wezbranych

tonąć razem z płonną nadzieją.

JEŚLI

Jeśli się wahać, to odrobinę,

z sennej pościeli wskoczyć wprost na księżyc.

Odwlekać jak się da ostatnią godzinę,

dla niektórych rzeczy warto czas wytężyć.

Jeśli się godzić, to zawsze ze sobą,

to co za daleko, dziś nie musi przyjść.

Ludzi tylko więzi dzień ze swoją dobą,

w kropli łza ważniejsza niż w ulewie myśl.

A jeśli już odejść, to wszystko zostawić,

bagaż dawnych zdarzeń ukryć tam, gdzie jest.

Swoją naiwnością świat do łez rozbawić,

codziennie od nowa niech w żyłach płynie krew.

ZANIM SIĘ POJAWIŁEM

W ferworze moich ze sobą zmagań

kolejne twarze zrywam z bólem.

Obnażam istotę swą do naga

i jakbym skorupę zrzucał, zmieniam skórę.

Tyle się obcych ciał dostało

w wnętrzności duszy pod osłonę.

Klarowność źródła zmąciła całą

choroba pragnień niespełnionych.

Nie jestem jak te stada ptaków,

które wiedzą zawsze, gdzie i kiedy lecieć.

Może kiedyś odpowiedź znałem,

zanim się pojawiłem na świecie.