© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2016

© Copyright by Sławomir Michorzewski, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Projekt okładki: Mikołaj Wnęk

Korekta i redakcja: Katarzyna Szach

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

ISBN: 978-83-7856-976-3

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

SPIS TREŚCI

CZĘŚĆ PIERWSZA

CZĘŚĆ DRUGA

CZĘŚĆ TRZECIA

CZĘŚĆ PIERWSZA

17.12.2012, poniedziałek

ROZDZIAŁ 1

Marian Sopel wstał od paździerzowego biurka ze zniszczonym blatem i spojrzał na wiszący na odrapanej ścianie biura zegar z pożółkłą od słońca papierową tarczą. Dochodziła trzynasta. Chciał jeszcze zdążyć do urzędu, czas więc było kończyć pracę. Zamknął czerwony segregator i odłożył go na stertę pozostałych segregatorów leżących na biurku. Zebrał resztę dokumentów z biurka, wyrównał ich brzegi dłonią, a następnie włożył do eleganckiej, skórzanej teczki sygnowanej logo Gucci i znacząco spojrzał na kolegę.

– Pakuj się, czas na nas. Idę się załatwić, pięć minut i jedziemy do urzędu.

Wziął z biurka gruby skoroszyt, złapał za wygiętą przez jakiegoś dowcipnisia aluminiową klamkę i wyszedł na obskurny, wymalowany grafitową farbą olejną korytarz. Szedł ostrożnie przy świetle ledwo „żydzących” żarówek „dwudziestek piątek”, wdychając z obrzydzeniem przesiąknięte towotem i smarami powietrze. Z każdym krokiem zbliżającym go do końca korytarza nasilał się hałas pracujących za ścianami maszyn ślusarskich. Kiedy dotarł do końca korytarza, nie zatrzymując się, niejako z rozpędu walnął z całej siły ramieniem w drzwi przyozdobione tabliczką wykonaną z lakierowanej sklejki z napisem „SEKRETARIAT, PREZES ZARZĄDU”. Zacinający się zatrzask klamki ustąpił z trzaskiem i Marian Sopel wszedł, a właściwie wpadł do środka, potykając się przy tym o zbyt wysoki jak na biurowe standardy próg. Szpiczastymi czubkami drogich butów Bugatti, kupionych na przedświątecznej wyprzedaży, zahaczył o wyświechtany dywanik i omal nie roztrzaskał sobie głowy o biurko sekretarki.

– Ojejejejjjj! – krzyknęła siedząca za biurkiem starsza brunetka i wzdrygając się ze strachu, chlusnęła kożuchem grubo zmielonych fusów parzonej kawy na leżący na biurku brukowiec.

Marian Sopel przebiegł koło niej pochylony do przodu, próbując rozpaczliwie odzyskać równowagę. Najpierw kopnął w grzejnik olejowy, a później uderzył w znajdujące się po przeciwnej stronie pomieszczenia wiekowe drzwi wiodące do gabinetu prezesa. Szczęśliwym zrządzeniem losu, były obite grubym skajem, pod którym znajdowała się gąbka.

– Krysiu! Ależ Krysiu! Jak mogłaś do tego dopuścić?! – W gabinecie rozległ się głos prezesa Kiepury, który zaniepokojony hałasem stanął w progu swojego gabinetu i pomagał pozbierać się leżącemu mężczyźnie. – Mocno pan wyrżnął?

– Pan inspektor tak nagle wpadł, że nie zdążyłam mu powiedzieć o kaloryferze. Całe szczęście, że wyłączyłam, bo by się jeszcze poparzył.

– Kaloryfer na szlaku komunikacyjnym! Kaloryfer?! To była napaść na funkcjonariusza urzędu skarbowego na służbie! – warknął Sopel, niegrzecznie odtrącając pomocną rękę prezesa. – Nie boję się powiedzieć, że zamach! Natychmiast po powrocie do urzędu poinformuję o tym przełożonych. Poza tym nie jestem inspektorem, tylko komisarzem, starszym komisarzem skarbowym! – dodał, rozcierając bolące kolano i piszczel.

– Przepraszam, panie starszy komisarzu. Proszę, bardzo proszę, niech pan nie stawia sprawy na ostrzu noża. Bardzo pana proszę. Zapraszam, zapraszam do mnie do gabinetu na koniaczek. – Prezes wziął pod mankiet komisarza Sopla i ciągnął go na siłę do swojego obitego lakierowaną sklejką pokoju.

Marian Sopel podniósł z podłogi skoroszyt, który wypadł mu podczas nieoczekiwanego lotu przez sekretariat, i utykając, wszedł do gabinetu. Położył dokumenty na prezesowym biurku i klapnął całym ciężarem ciała na zdezelowany zielony fotel. Wyciągnął przed siebie nogę, podwinął nogawkę. Piszczel zdobiło sporej wielkości otarcie naskórka, spod którego w ekspresowym tempie zaczął przebijać nadal rosnący siniak.

– Proszę, pan sobie golnie, to zaraz ból minie. – Prezes nalał pół porcji starki do wymęczonego kieliszka, który nosił ślady niegdysiejszych złoceń, po czym odwrócił się do starszego komisarza skarbowego Sopla i podał mu trunek.

Komisarz wziął nerwowo kieliszek do ręki. Zakręcił nim, skierował go pod światło przebijające się z trudem przez smugi i mazy niemytej od lat szyby. Zakręcił kieliszkiem ponownie i polał ranę. Resztę trunku wychylił jednym haustem.

– Jeszcze jednego, panie komisarzu? – zapytał drżącym głosem prezes Kiepura, pochylając się w służalczym geście nad pustym kieliszkiem.

– Jednego, jeszcze jednego. Ale nie więcej, bo prowadzę. – Sopel podstawił kieliszek, który momentalnie napełnił się po brzegi złotą cieczą.

– Przepraszam za śmiałość, ale to już siódmy dzień kontroli… Jak pan komisarz, jeżeli wolno zapytać, znajduje nasze dokumenty za zeszły rok? – zapytał prezes, siadając za biurkiem.

– Fatalnie. Ja ich wcale nie znajduję. Dawno nie widziałem takiego niechlujstwa w przechowywaniu dokumentów. Poza tym źle pan zinterpretował możliwość odpisu kilkunastu rzeczy od kosztów. Po ludzku rzecz ujmując, teraz panu te rzeczy wyksięgujemy i zapłaci pan podatek razem z odsetkami. Pomyślę jeszcze o karze finansowej dla pana. Z podatkiem VAT wcale nie wygląda lepiej, z tym że to już będzie podchodziło pod kodeks karny skarbowy… – Komisarz przełknął starkę. – Możliwe, że kwota wyliczona do zapłaty skarbowi państwa będzie tak duża, że straci pan wszystko. Wszystko, co posiada.

– Hmm, ehmm – chrząknął zmieszany prezes. – Co mogę zrobić? Jak naprawić swoje błędy?

– Dwadzieścia tysięcy. Na jutro. Jeżeli jutro ich nie dostanę, zaczynam sporządzać protokół według tego, co tu, w tym burdelu, znalazłem.

– Skąd ja na jutro wezmę dwadzieścia tysięcy złotych? – Prezes pocierał swoje rzadkie włosy tak intensywnie, że można było odnieść wrażenie, że za moment roznieci w nich ogień.

– Dwadzieścia tysięcy euro. Na jutro, na koniec pracy. Albo będzie pan cieniutko śpiewał, panie Kiepura. – Starszy komisarz skarbowy wstał z fotela. Wyprostował swoje smukłe, wypielęgnowane ciało i przeczesał opadające na czoło czarne włosy. – Do jutra, panie Kiepura. Niech pan rozważy poważnie moją propozycję. Może to teraz się panu nie podoba, ale pan mi uwierzy, że ja chcę panu pomóc. Jeszcze mi pan podziękuje.

– Eee… – Prezes Kiepura patrzył zdziwionymi oczami na kontrolera.

– A! I jeszcze jedno… Ja już tu kiedyś byłem. Parę lat temu, też tuż przed świętami Bożego Narodzenia. To po mojej kontroli zakład ślusarski, który się tu mieścił, został zlicytowany razem z budynkiem.

– Yyyy… hm…

– To panu jednak nie grozi, bo pan tylko dzierżawi obiekt. – Sopel uśmiechnął się cynicznie. – Ale całą resztę mogę panu zabrać. Tak, jak mówiłem, pan mi jeszcze za tę propozycję podziękuje. – Wziął z biurka skoroszyt, obrócił się na pięcie i lekko utykając, wyszedł z gabinetu i skierował się wprost do drzwi, przez które kilkanaście minut wcześniej wpadł niefortunnie do środka.

ROZDZIAŁ 2

18.12.2012, wtorek

– Dobrze zrobiłeś? Będzie działało? – spytał Gołąb i schował do kieszeni zestaw nowiutkich wytrychów do zamków Gerda.

– Co ma nie działać? Co ma nie działać? – Włochata ręka zniknęła w szparze pomiędzy drzwiami a futryną. Stare, ledwo trzymające się kupy drzwi zamknęły się.

Gołąb postawił kołnierz jeansowej kurtki, założył na głowę kaptur od bawełnianej bluzy i wyszedł na ulicę. Mimo że świeciło słońce, dawało się odczuć chłód grudniowego poranka. Większość ludzi spieszących się tego ranka do pracy, ubrana w grube kurtki czy płaszcze, będzie wracała do domów zapocona i roznegliżowana, zostawiając po sobie w autobusach drażniącą woń potu. Choć trzeba obiektywnie stwierdzić, że zimą do smrodu potu, jaki możemy zastać w środkach komunikacji masowej, dochodzi jeszcze odorek czosnku i niezapomniana woń cebuli.

Tymczasem wszyscy pracujący w popłochu opuszczali swoje klatki w blokach, pchając przed sobą kłęby wydychanej pary. Ale nie tak na łeb na szyję. Roztropnie stawiali nogi na śliskich, połamanych chodnikowych płytach, zamaskowanych pod świeżym śniegiem dziurach w asfalcie. Przez lata nauczyli się mapy dziur i chodnikowych zasadzek na pamięć. Gołąb przeszedł wąskim przesmykiem między blokami i wyszedł na ulicę Władysława IV. Wsiadł do kremowej furgonetki Renault i ruszył, klucząc pomiędzy blokami w okolicy ulicy Starowiejskiej. Jechał powoli, uważnie się rozglądając w poszukiwaniu nie rzucającego się w oczy miejsca do parkowania. W końcu uznał, że miejsce pod ścianą starych garaży jest odpowiednie. Zatrzymał samochód i spojrzał na zegarek. Godzina była idealna.

Niezbędne narzędzia upchnął w wewnętrznej kieszeni kurtki i pociągnął za ułamaną klamkę. Drzwi samochodu zaskrzypiały, przypominając mu, że nie wyłączył świateł. Ponieważ auto było tak stare, że praktycznie nie miało wewnątrz żadnej elektroniki, Grzegorz wpadł na pomysł, żeby nie smarować drzwi. Umówił się sam ze sobą, że skrzypienie będzie mu zawsze przypominało o tym, żeby wyłączył światła. Uśmiechnął się, przekręcił się na fotelu i ostrożnie zsunął się z siedzenia na śnieg. Blok przy ulicy Zgoda, obok którego miał zaparkowany samochód, obszedł szerokim łukiem. Skręcił za róg, po czym stanął naprzeciwko starego przedwojennego budynku, ni to kamienicy, ni to bloku, takiego, jakich pełno było w tej okolicy Gdyni. Jak zwykle pracę rozpoczynał od obserwacji okien na ostatnim piętrze. Wybrał te znajdujące się w pierwszej klatce z lewej strony.

Z jednej i z drugiej strony budynku okna mieszkań były pozamykane. Podszedł do domofonu i brutalnie kilkanaście razy pod rząd nacisnął przycisk do mieszkania numer jedenaście, a później do mieszkania numer dwanaście. Operację tę powtórzył dwukrotnie, w odstępach pięciominutowych, na wypadek gdyby się okazało, że domownik był pod prysznicem czy po prostu w piwnicy. Nie ma nic gorszego dla złodzieja niż zostać przyłapanym przez właściciela mieszkania, kiedy jest się w środku i do tego na czwartym piętrze. Prowokuje to groźne sytuacje, które z włamania mogą przerodzić się w krwawą jatkę. Gołąb, włamując się, nigdy nie chciał nikogo skrzywdzić. Nóż i gaz nosił raczej dla fasonu niż z konieczności.

Ponieważ w obu mieszkaniach nikt nie podszedł do domofonu, sprawnym ruchem wytrycha otworzył drzwi od klatki schodowej, rozejrzał się jeszcze raz dla pewności, po czym wszedł do środka. Najciszej i najszybciej jak potrafił szedł po schodach, pokonując po dwa stopnie za jednym razem. Na półpiętrze pomiędzy pierwszym a drugim piętrem minął malutką staruszkę, która z ledwością podnosiła nogi obute w ciężkie śniegowce na wysokość stopnia. Schował głowę w kołnierz, nie spojrzał nawet na nią.

„Kurwa, może ta babcia mieszka na ostatnim… Będę musiał poczekać, aż wejdzie do swojego mieszkania. W sumie to idzie tak wolno, że zdążyłbym obrobić jej chatę, zanim dojdzie” – pomyślał.

– Młooody paaanie! – głos babci zaskrzeczał, przeszywając plecy Gołębia niemiłym uczuciem dreszczy.

Zatrzymał się, jednak nie odwrócił głowy.

– Tak, babciu?

– Paan mi pomoże wejść do mieszkania? Winda nie działa.

– Wejść do mieszkania to z pewnością babci pomogę. A gdzie babcia mieszka?

– Naaa trzeecim pod dzieeesiątką. Leeedwie idę. Winda nie działa.

„Szlag by to… Przecież starowince nie odmówię. To będzie podejrzane” – pomyślał i cofnął się pół piętra. Bez słowa wziął od kobiety siatkę z zakupami do lewej ręki, po czym złapał babcię od tyłu pod pachy i ruszył żwawo, niosąc ją przed sobą jak paczkę. Postawił grzecznie staruszkę pod drzwiami numer 10 i podał jej siatkę.

– Babcia sama taką ciężką siatkę dźwiga? Co babcia tu ma? Granaty?

– Piwooo dla wnuuuczka. Baardzo pan miły.

Kobieta nacisnęła klamkę i otworzyła drzwi, odsłaniając wnętrze nieprawdopodobnie nowocześnie i gustownie urządzonego mieszkania.

– Yyy… – Gołąb zwiesił szczękę. – Ale hawira! – mruknął pod nosem. Przeszło mu przez myśl, żeby zakneblować babcię i splądrować mieszkanie, jednak wizja ewentualnego wyroku za napad i świadomość zbyt dużej możliwości wpadki spowodowały, że szybko odrzucił ten pomysł. – To babcia nie zamyka drzwi na klucz?

– Niee, wnusio nie każe. Mówiii, że jak złodziej zechce, to i tak otworzy. A nas nikt przy zdrowych zmysłach i tak nie okradnie. Panie, no bo jakie skarby mogą kryć się w przedwojennym bloku?

Gołąb uśmiechnął się zmieszany i wyszedł, zamykając za sobą drzwi. Na wszelki wypadek wytarł chusteczką odciski palców z klamki, a następnie rozejrzał się po klatce i poszedł do góry. Panowała absolutna cisza. Założył gumowe rękawiczki, zakleił plastrem judasza od mieszkania numer dwanaście znajdującego się naprzeciwko i nacisnął kilkukrotnie dzwonek do mieszkania numer jedenaście. Przyłożył ucho do drzwi. Z mieszkania nie dochodziły żadne dźwięki. Lewą ręką nacisnął na klamkę, a prawą wyjął z kieszeni komplet wytrychów. Dwa całkiem poważne, samozatrzaskowe zamki zostały otwarte w niecałą minutę. Gołąb bezszelestnie wślizgnął się do środka. Kiedy zamykał drzwi, odnotował w myślach, że jest to jego siedemdziesiąte siódme włamanie w ciągu trzech lat. Tyle siedzi w tym interesie. Wystarczająco długo, żeby widzieć rzeczy, które dla innych były niezauważalne.

Drzwi, które sforsował, były antywłamaniowe i bez mała dźwiękoszczelne, a mieszkanie, do którego wszedł, z pewnością było wynajmowane. Stare meble, stara kuchnia, prawie żadnych rzeczy osobistych. Kiedy uchylił drzwi od łazienki, zrozumiał, że tak naprawdę nikt tu nie mieszka. Dwie szczoteczki do zębów, jedna różowa, jedna niebieska. Dwa dezodoranty, dwa flakony perfum postawione na starej pralce. Mydło w płynie, jeden ręcznik. Gołąb nawet nie wszedł do środka, przeszedł od razu do kuchni. Tam, na kredensie pamiętającym lata osiemdziesiąte, czekały gotowe do użycia ekspres do kawy i emaliowany, biały czajnik w maki. Pod ścianą stała ogromna zamrażarka, obok lodówka – też stara. Odruchowo otworzył drzwiczki jednej z szafek. Stało tam kilka pustych słoików, między którymi biegał jakiś speszony karaluch. Nic, na czym można by zawiesić oko, a tym bardziej co można by ukraść.

„Studenckie mieszkanie, cholera by to wzięła. Gówno znajdę, gówno zarobię”. – pomyślał i skierował się do jedynego pokoju w mieszkaniu. Był bardzo obszerny, na środku stało łóżko przykryte ogromną, zwisającą prawie do podłogi narzutą. Wielkie, metalowe, czarne łóżko, koło niego statyw do kamery cyfrowej. Gołąb uśmiechnął się i podszedł do starej meblościanki typu „Kopernik”. Dotarło do niego, że nie jest to jednak mieszkanie studenckie, a garsoniera. Jedno z tych grzesznych mieszkań, które wynajmują panowie, żeby móc się spotykać z paniami. Kochankami, cichodajkami czy po prostu kurwami. W takim mieszkaniu przeważnie nie ma niczego wartościowego. Czasem można w szafkach, szufladach znaleźć wibratory, viagrę czy alkohol. To wszystko. Gołąb westchnął i rutynowo otworzył jedną z siedmiu szafek meblościanki. Była pusta. W następnej nic, w kolejnej nowa pościel, dwa ręczniki. Zniechęcony sięgnął do znajdujących się na dole dwóch obszernych szuflad. W górnej znalazł trzy listki z dwoma tabletkami viagry każdy, tubkę maści na powiększenie penisa, dezodorant na opóźnienie wytrysku i przedłużenie erekcji, cztery pary kajdanek, dwie rolki taśmy pakowej, penisa z pasem strap on, nową dmuchaną lalę w kartonie i kilkanaście różnych gadżetów erotycznych. Trzasnął ze złością szufladą. Otworzył kolejną i nic, w kolejnej nie było zupełnie nic! Zrezygnowany poszedł do przedpokoju, otworzył szafę, ostatnie miejsce, oprócz zamrażarki, gdzie jeszcze nie zaglądał. Była w niej torba na laptopa i mała, cyfrowa kamera.

– No wreszcie! – wyszeptał.

„Marna zapłata, jak za sforsowanie pancernych drzwi, ale przynajmniej wiem, że nie stresowałem się na darmo” – przebiegło mu przez myśl, kiedy zaglądał do torby. Laptop, srebrny HP z naklejką „Stop wariatom drogowym”, nie był najnowszy, ale za to w idealnym stanie. Wizualnie prawie nówka, można powiedzieć. Delikatnie dorzucił do torby kamerę, zapiął zamek i podszedł do drzwi. Nie miał już ochoty na penetrowanie pustych szaf. Chciał jak najszybciej znaleźć się w mieszkaniu sąsiada. Przyłożył ucho do drzwi i nasłuchiwał przez kilkanaście sekund. Na korytarzu panowała cisza. Odblokował zamki i wyszedł na zewnątrz, przyciągając do siebie masywne drzwi. Rozległo się charakterystyczne „klik”, zapadki zatrzasnęły się. Najwyższy czas odreagować, włamać się do kolejnego mieszkania.

Gołąb z nadzieją na duży zysk podszedł do drzwi numer dwanaście, obejrzał je i nacisnął przycisk dzwonka. „Ćwir, ćwir, hau, hau, kwi, kwi” – dzwonek rozdarł się tak głośno, że Gołąb aż podskoczył.

„Kurwa mać! Jakim trzeba być debilem, pojebem, żeby założyć sobie taki wieśniacki dzwonek do drzwi własnego domu! Nie mam dziś złodziejskiego farta, taki dzwonek nie wróży niczego dobrego wewnątrz. Jak znam życie, to mieszkanie jakiegoś targowiskowego głupka, a w środku jest syf, kiła i mogiła”. Gołąb postawił torbę z laptopem między nogami i zaczął rozbrajać zamki. Po niecałej minucie był już w środku. Na wszelki wypadek zamknął drzwi na zamek, choć w mieszkaniach z elektronicznymi domofonami czuł się w miarę bezpiecznie. Właściciel, wracając do domu, wystukałby na klawiaturze kod, co spowodowałoby charakterystyczne piknięcie na urządzeniu w mieszkaniu. To wystarczyłoby, żeby ostrzec złodzieja.

Mieszkanie, do którego wszedł teraz Gołąb, przywitało go charakterystycznym zapachem naftaliny pomieszanym z wonią niedawno pieczonego ciasta.

– Mmmm… – Rabuś wciągnął nosem zapach i uśmiechnął się. Już wiedział, że się pomylił. To nie było mieszkanie targowiskowego głupka, lokal z pewnością należał do pedanta. Trzy pary prawie identycznych butów do garnituru ustawione równo w ażurowej szafce w przedpokoju. Obok tylko parasol w specjalnym uchwycie. Żadnych innych niepotrzebnych rzeczy, wszystko, co zbędne i nieużywane, umieszczone w szafach. Jedyne odstępstwo to leżąca na szafce lepka rolka do usuwania włosów i nitek z odzieży. Gołąb, rozglądając się, przeszedł przez przedpokój. Mieszkanie składało się z trzech pokoi, kuchni i łazienki. Urządzone było staromodnie, w zasadzie eklektycznie. Bez składu i ładu. Trochę nowych mebli, trochę starych.

Otworzył pierwszą z brzegu szafę. Było w niej kilka sukienek, dwie garsonki, a na dole stały ustawione w rządku szpilki.

„Ale baba ma kopyto” – pomyślał, biorąc jedną z nich do ręki. – „Czterdziesty czwarty!”.

Otworzył kolejną szafę. Wisiało w niej kilkanaście kompletów bielizny, gorset, halki i kilka body. Wyjął jedno z nich i przyłożył do siebie. Uśmiechnął się, body było tak długie, smukłe, że wyglądał, jakby przyłożył płaszczyk. Odwiesił bieliznę na miejsce i rozbawiony wszedł do salonu, rozglądając się w poszukiwaniu interesujących go fantów. Gołąb z okradanych mieszkań zawsze zabierał tylko biżuterię i gotówkę, a czasem drobną elektronikę. Nic ponadto. Podszedł do komody, na której stało zdjęcie starszej kobiety obejmującej mężczyznę i lakowa szkatułka na biżuterię. Otworzył ją i przelotnie spojrzał na zdjęcie. Jego twarz wyciągnęła się nienaturalnie, a usta wykrzywiły się w grymasie niesmaku. Oniemiały wziął zdjęcie do ręki.

– To skurwysyn! Więc tu mieszkasz, mendo! – powiedział na głos, prawie krzycząc.

ROZDZIAŁ 3

Starszy komisarz skarbowy Marian Sopel oraz jego nowy podwładny inspektor skarbowy Maciej Powalisz wyszli na zewnątrz budynku urzędu skarbowego. Sopel, skarbowy Pierce Brosnan, o trendy fryzurze z opadającymi na czoło włosami, jak zwykle ubrany był w elegancki garnitur i wypastowane, modne lakierki. Całości dopełniały błękitna koszula z zawiązanym na węzeł Manhattan granatowym krawatem i płaszcz przewieszony przez rękę. Jego podwładny, Maciej Powalisz, był jego przeciwieństwem. Młodszy o kilkanaście lat, bardzo wysoki, zgarbiony, ubrany w szary, tani garnitur kupiony „okazyjnie”, bez przymiarki, na Allegro, rozchodzone buty i koszulę z przeceny, znalezioną w tesco w koszu z napisem „Wszystko po 12,99”. Krawat na gumie, który miał na szyi, został mu w spadku po ojcu wojskowym. Ponieważ ojciec, podoficer 21. Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej, był jeszcze chudszy niż on, krawat cały czas wpijał mu się w szyję.

– Widzisz, Macieju, my, skarbowcy, musimy być bardzo czujni w czasie wykonywania obowiązków służbowych. I nie mam na myśli tego, z czego jesteśmy na bieżąco szkoleni przez urząd. Rozumiesz?

– Nie, panie komisarzu Sopel. Nie rozumiem – powiedział Powalisz, odciągając krawat od szyi tak, że wyglądało, jakby mówił do ukrytego w węźle mikrofonu.

– Jako że jesteś na początku swojej kariery w administracji, udzielę ci kilku cennych wskazówek, które mogą być kluczowe dla twojej przyszłości. Wsiadaj, wsiadaj, podjedziemy jeszcze do mnie do domu, zapomniałem skoroszytu – powiedział, otwierając drzwi od nowego vw polo. Widzisz, ja dla przykładu uważam, że nie ma uczciwych podatników. Wszyscy Polacy to bydlaki. U każdego można znaleźć coś, o co można się zaczepić, i później go zdeptać, spetować. Ja każdego dnia, kiedy wychodzę z domu do pracy, tak naprawdę wychodzę wymierzyć komuś sprawiedliwość. Zniszczyć jego życie, odebrać pieniądze i dać temu krajowi to, co mu należne. Kraj potrzebuje nowych dróg, mostów, komisariatów, urzędów, sprzętu inwigilacyjnego i tak dalej. Prawie w każdym wojewódzkim mieście jest komplet służb i urzędów. Mam na myśli takie jak Policja, CBŚ, ABW, CBA, Służba Celna, Urząd Skarbowy, Urząd Kontroli Skarbowej, ITD, NIK, PiP, Urząd Kontroli Legalności Zatrudnienia i kilka innych mniejszych służb stworzonych przez naszych mocodawców z myślą o inwigilacji, śledzeniu, kontroli, permanentnej kontroli obywateli. Urzędy te zajmują setki budynków, zatrudniają setki tysięcy ludzi i co? I co? Rozumiesz, co?

– Nie, panie komisarzu Sopel. Nie rozumiem.

– I nic! Gangrena nadal toczy ten kraj. Szara strefa nie płaci, nie płaci nic! Żadnych podatków, niczego nie płacą. Kradną pieniądze przeznaczone na nasze wypłaty, premie, trzynastki i wczasy pod gruszą, wyjazdy służbowe i szkolenia. Od kiedy sobie to uświadomiłem, wszystko, co robię, robię po to, żeby wyrwać jak najwięcej przedsiębiorcom, biznesmenom, kioskarzom, kwiaciarzom, taksówkarzom czy innej hołocie i przekazać te wyrwane, wyszarpane pieniądze do naszej ukochanej państwowej kasy. Naszej świętej kasy, która nas, pracowników budżetówki, karmi, tak hojnie karmi. Pamiętaj, że są dwie strony barykady, między którymi zawsze toczy się wojna. Z jednej strony przestępcy i sektor prywatny, czyli też przestępcy, a z drugiej strony my, bohaterscy pracownicy państwowych urzędów kontroli. W każdej prowadzonej sprawie jako kontroler musisz być bezwzględny. Pracownik działu kontroli urzędu skarbowego to nie zawód, to charakter, to służba. Mamy misję, nie możemy się poddać.

– Tak, panie komisarzu Sopel, nie poddam się. A… a jeżeli się pomylę… i przeze mnie, przez mój błąd zbankrutuje jakaś firma? Niewinny człowiek straci majątek swojego życia?

– Nie martw się. Wszyscy się mylą. Sędziowie i lekarze również. Mówi się nawet, że każdy lekarz ma swój cmentarzyk. Dla nas pomyłka powinna być tylko motywacją do jeszcze dokładniejszej kontroli podatnika. Jeżeli się mylimy, to znaczy, że w jego dokumentacji było coś niejasne. Zaszuszwolone! W każdym razie nawet jeżeli popełnimy pomyłkę, to i tak nic nam nie grozi. Znam przynajmniej setkę urzędników skarbowych na terenie kraju, przez których przedsiębiorcy stracili wszystko czy nawet popełnili samobójstwo, a jednak wszyscy nadal pracują w urzędach. Nawet jeśli po latach spotkasz czy staniesz twarzą twarz z takim pokrzywdzonym gościem, to zawsze możesz powiedzieć: „Panie Kluska, ja i tak wiem swoje”. To taki nasz skarbowy slogan: „Ja i tak wiem swoje”. Rozumiesz?

– Kluska?

– To nasz skarbowy greps. Na wszystkich pokrzywdzonych wołamy w urzędach „Kluska”. Tak się przyjęło. „Masochista” to podatnik składający skargę. Wszystko to nasze powiedzonka. He, he, he. Tak, tak... – Sopel zacisnął usta i wykonał nerwowy ruch kierownicą. Samochód gwałtownie skręcił w wąską osiedlową uliczkę i z hałasem potoczył się po dziurawych betonowych kaflach, rozbryzgując śnieżną breję.

– Panie komisarzu Sopel. Zwrot „Ja i tak wiem swoje” zapamiętam na całe życie. Zapewniam pana.

– To dobrze. Trzymaj się mnie, a szybko zrobisz karierę w urzędzie. Wszyscy, którzy chodzili ze mną na kontrolę, awansowali. Gwidon Rybak został nawet naczelnikiem w Suwałkach! Teraz to on dopiero sieć zarzuci i połowi! Nikomu nie przepuści!

– Tak, panie Sopel, tak! – Powalisz trzepał głową, sypiąc łupieżem po desce rozdzielczej volkswagena. – Tak, tak, będę się pana trzymał i brał z pana przykład.

– To dobrze, bardzo dobrze. Poczekaj teraz dwie minutki, zaraz wracam.

– To pan tutaj mieszka? – zapytał zaskoczony Maciej Powalisz.

– Tak, w tej klatce. Jestem na dorobku, rozwiodłem się dwa lata temu. KURRRWA, SUKA PIERDOLONA, KURWAAAA! – wydarł się charczącym, nienaturalnym głosem w niekontrolowanym odruchu, rzucając się jednocześnie po aucie, jakby miał pląsawicę Huntingtona. – Mieszkanie mam w spadku po nieboszczce mamie, tak się szczęśliwie złożyło, że zmarła rok temu. Może nie jest tu supernowocześnie, ale zawsze samo centrum od zaplecza, jak to się mówi. Wszędzie blisko, do urzędu również – zakończył jakby nigdy nic.

Marian Sopel zatrzymał samochód pod starym blokiem, tuż obok wielkiego bałwana i śmietnika, szybkim ruchem otworzył drzwi, a następnie sprężystym krokiem poszedł w kierunku swojej klatki. Na domofonie można było wystukać kod i wejść do bloku bez używania klucza, jednak Sopel twierdził, że dzieje się to zbyt wolno. Zawsze, kiedy zbliżał się do drzwi, miał przygotowany klucz. Uważał, że człowiek traci zbyt wiele czasu na niepotrzebne czynności, a otwieranie kluczem to znacznie szybsza metoda. Drzwi do klatki ustąpiły i Sopel pobiegł schodami do góry. Kiedy stanął przed drzwiami do mieszkania, starał się na siłę opanować oddech. Jednak zadyszka spowodowała, że nie mógł trafić kluczem do zamka.

ROZDZIAŁ 4

Gołąb usłyszał niepokojący dźwięk. Zamarł w bezruchu, wytężając słuch. Ktoś, zapewne właściciel mieszkania, włożył klucz do zamka. Na szczęście klucz trafił do tego otwartego, więc zanim otwierający zorientuje się, co zaszło, minie kilka sekund. Gołąb odstawił zdjęcie i w pierwszym odruchu paniki chciał się schować w szafie. Zrobił krok, przez nieuwagę prawie przewrócił się, potknąwszy się o torbę z laptopem, którą miał postawioną między nogami. Czas na myślenie się skończył. Podszedł do okna balkonowego i otworzył je na szerokość. Torbę z laptopem wcisnął głęboko za narożną kanapę stojącą pod ścianą naprzeciwko telewizora i wyszedł na balkon. W tym momencie usłyszał, jak otwierają się drzwi wejściowe. Na szczęście balkony mieszkań sąsiadowały ze sobą. Gołąb bez trudu przeskoczył na sąsiedni, należący do mieszkania numer jedenaście. Wyjął z kieszeni płaskie, metalowe widełki, wsunął je pod futrynę drzwi balkonowych i wykonał dwa ruchy. Drzwi ustąpiły, Gołąb błyskawicznie wślizgnął się do pokoju. Szybko zamknął za sobą balkon i zaczął głęboko oddychać.

– Raz...dwa… trzy… – liczył na głos, żeby się uspokoić. Kiedy po minucie puls wrócił do normy, podszedł do drzwi i uchylił je. Upewnił się, że na klatce nikogo nie ma i wyszedł na zewnątrz. Chciał jak najszybciej znaleźć się w samochodzie i odjechać.

– Dzień dobry, sąsiedzie!

Z otwartych drzwi sąsiedniego mieszkania zmierzał w jego kierunku wysoki mężczyzna w garniturze. Gołąb zamarł. W takiej sytuacji znalazł się pierwszy raz w życiu. W odruchu paniki chciał wrócić do środka, do garsoniery, z której wyszedł. Położył rękę na drzwiach, pchnął, ale drzwi ułamek sekundy wcześniej zatrzasnęły się. Wtedy też zorientował się, że na dłoniach cały czas ma śnieżnobiałe, gumowe rękawiczki. Schował szybko ręce do kieszeni i stał sparaliżowany twarzą zwróconą do drzwi.

– No dzień dobry! Wreszcie pana spotykam! – powiedział mężczyzna, wyciągając rękę na powitanie.

Gołąb odwrócił głowę przez ramię. Ucieczki nie było, jednak musiał się jakoś zamaskować, ukryć. Wysunął więc dolną szczękę najmocniej jak pozwalały mu na to zawiasy żuchwy, wykrzywił twarz, zmrużył oczy i odwrócił się.

– Dzień dobry – odpowiedział niewyraźnie i spojrzał z głupawym wyrazem twarzy na „sąsiada”, który cały czas trzymał wyciągniętą przed siebie rękę. – Nie dam panu „cześć”. Mam grzybicę, maścią ręce posmarowałem. W gumie muszę teraz nosić. – Wyciągnął ręce z kieszeni i podstawił je pod nos mężczyźnie. – He he he. W gumie to wolę nosić coś innego, ale co robić, co robić!? He he he.

– Hm… no tak. To przykre. – Sąsiad cofnął się, odwracając głowę z obrzydzeniem. – Sopel moje nazwisko. Pan wynajmuje mieszkanie od pani Maliniak?

– Tak, a bo co? Jan Zwyczaj – zaimprowizował Gołąb, podając wymyślone na poczekaniu nazwisko.

– Podobno wynajmuje pan od pół roku, a ja nigdy pana tu nie widziałem. Nie mieszka pan tu? Zaraz, zaraz… Czy my się żeśmy już gdzieś nie spotkali?

– Mieszkam, ale rzadko w domu bywam i nie sądzę, żebyśmy się skądyś znali.

– A te hałasy wczoraj?! Policję prawie chciałem wzywać, nawet przez moment wydawało mi się, że ktoś krzyczał „Ratunku!”.

– Jak pan słusznie zauważył, wydawało się panu. I lepiej niech się pan swoim życiem zajmie, a nie podsłuchuje sąsiadów. Ja panu w szafach nie grzebię. Hm… no właśnie… – Gołąb, udając oburzonego, wzruszył ramionami, dał krok do przodu, jednocześnie usztywniając nogę w kolanie tak, aby wyglądało, jakby kulał.

– Co za chamstwo. Ja się jeszcze panem zainteresuję! – szczeknął starszy komisarz skarbowy, układając już w głowie błyskawiczny plan zemsty.

– To się pan interesuj. Jeszcze się panu kiedyś los odpłaci! – powiedział Gołąb, schodząc z zawrotną prędkością, jak na kogoś, kto miał sztywną nogę.

– Panu już się tym sztywnym kulasem odpłacił! I bardzo dobrze! – krzyknął za nim Sopel, wychylając się przez poręcz. – Jeszcze pewnie państwo ci rentę płaci, gnoju – mamrotał do siebie nerwowo, przekręcając klucz w zamku.

Tymczasem Gołąb naciągnął kaptur i wyszedł z klatki. Jego kolano natychmiast odzyskało giętkość i lekkim truchtem pobiegł wzdłuż bloku w kierunku zaparkowanej na szczycie budynku furgonetki. W momencie kiedy zniknął za rogiem, z klatki wyszedł Marian Sopel. Rozejrzał się, przeszedł parę kroków dzielących go od samochodu, a zanim wsiadł do niego, kopnął ze złości śnieżnego bałwana w dupę. Skoroszyt rzucił na tylne siedzenie, złapał dwoma rękoma kierownicę po czym wziął głęboki oddech.

– Ale się zdenerwowałem! Co za czasy, co za ludzie się do porządnego bloku wprowadzają! Hołota! Pieprzony Zwyczaj.

– Tak, tak, teraz to taki… bez mała zwyczaj. Hołota się wszędzie panoszy – przytakiwał słodkim głosem inspektor skarbowy Powalisz.

– Nie mówię, że to zwyczaj, tylko mówię o tym gościu, który przede mną wychodził z klatki.

– O tym biegaczu?

– Nie, o tym kulawym.

– Z klatki wybiegł tylko gość w kapturze. Jogging robił.

– Hm, dziwne… Widocznie ten mój sąsiad poszedł do piwnicy. Nazywa się Zwyczaj, Jan Zwyczaj. Cham i prostak. Już ja mu zrobię kontrolę! Co za dzień! – Sopel odpalił silnik i ruszył. – Niech to cholera, nie wiem, co mi było rano. Chyba źle spałem, nie dość, że zamknąłem drzwi tylko na jeden zamek, nie wziąłem skoroszytu, to jeszcze okazało się, że nie zamknąłem balkonu. Minus trzy na dworze, a ja balkon uchylony zostawiłem. Normalnie otwarty! Nigdy mi się takie rzeczy nie zdarzają, jak długo żyję… No i teraz ten palant z grzybicą na rękach.

ROZDZIAŁ 5

– Grzybica, kurwa, grzybica! Już ja ci zafunduję siedem plag egipskich! – wściekał się Gołąb.

Ściągnął z dłoni gumowe rękawiczki i cisnął nimi w śnieg. Otworzył drzwi auta, rozsiadł się na popękanym, skajowym siedzeniu kremowej półciężarówki i spoglądał w obydwa lusterka naraz. Koniecznie chciał zobaczyć, jakim samochodem jeździ starszy komisarz skarbowy. Dopiero kiedy zobaczył żółte polo, za kierownicą którego siedział Sopel, wycofał samochód i pojechał w kierunku domu. Całą drogę prowadził jak lunatyk, bezwiednie do wyznaczonego celu. W jego umyśle kołatały się strzępy starych wspomnień. Z reguły przykrych. Na niczym nie mógł się skupić dłużej niż kilka sekund. Przez moment wydawało mu się nawet, że czuje ucisk w klatce piersiowej, jakby miał dostać zawału. Kiedy zjechał z asfaltowej drogi na polną wiodącą do jego domu, a właściwie starej, rozpadającej się chałupy pamiętającej XIX wiek, jego apatia, zdezorientowanie zamieniło się w szał. Na ostatnich stu metrach, kiedy jechało się ostro pod górkę, a zza niej zaczynał wyłaniać się stary pokryty potrzaskaną dachówką dach, gwałtownie przyspieszył. Na podwórko wpadł, kładąc auto w ostrym drifcie na lewą stronę tak mocno, że ziemia i kamienie wygrzebane przez opony spod śniegu poleciały na okna domu.

– Grzesiu! Oszalałeś?! Kamieniami dzieci pozabijasz! Obudzisz! – Z drewnianej szopy wyszła ładna, drobna brunetka z delikatnie kręconymi włosami opadającymi na ramiona. Przystanęła zdziwiona. Wiaderko, które miała w ręku, postawiła przed sobą, rękę oparła na biodrze i z dezaprobatą pokręciła głową. Gołąb wystrzelił zza kierownicy i podszedł do żony, kilka razy przewracając oczami. – Co ty wyprawiasz z oczami?! Pierdziele leżakują, a ty sobie rajd częstochowski urządzasz na podwórku!

W tym momencie Gołąb położył jej palec na ustach, wziął wiaderko z ziemniakami, usiadł na pieńku, nie zważając na zalegający na nim śnieg, i głęboko westchnął.

– Nie uwierzysz, u kogo dzisiaj byłem!

– Ale w sensie kogo dzisiaj odwiedziłeś ze znajomych czy komu się… komu się włamałeś? – Głos jej się załamał. – Włamałeś się?! Znowu wjebałeś się komuś na chatę?! – wrzasnęła, wykrzywiła usta w podkówkę, po czym zapanowała chwila niezręcznej ciszy. – Grzesiu! Obiecałeś, że koniec z włamaniami! Mamy piątkę dzieci! Chcesz mnie samą z tym wszystkim zostawić i iść do więzienia?! Uuuuu… ja wiem, ty tego chcesz! Uuuu – rozpłakała się kobieta.

– Ależ Marysiu! Marysiu! Obiecałem, no może i obiecałem, ale jak mam was wszystkich utrzymać?! Przecież tu i dwie pensje nie wystarczą! Muszę jakoś dorobić… Zresztą dziś był dzień wyjątkowy.

– No ciekawa jestem… wyjątkowy… – Kobieta usiadła na drugim pieńku, odwróciła obrażona głowę od męża i patrzyła ze łzami w oczach na obitą brunatnymi deskami ścianę wiekowej szopy.

– Byłem dziś u człowieka, przez którego straciliśmy wszystko. U człowieka, który nasz piękny dom zamienił na tę ruderę i spowodował, że do końca życia będziemy musieli ukrywać się przed poborcami i komornikami! – Gołąb pod koniec zdania zaczął krzyczeć tak głośno, że przez moment wydawało się, że uniósł się nad pieniek, na którym siedział.

– Byłeś u tego sssskurwysyna Sopla?! – zazgrzytała zębami kobieta, buchając jednocześnie parą z nosa.

– Byłem.

– Jesteś pewien? Skąd wiesz, że to jego mieszkanie?

– Bo przyszedł, jak w nim byłem, prawie mnie nakrył na „gorącym”.

– Ale cię nie nakrył?

– Nie – potrząsnął głową Gołąb.

– Szkoda, że mu nic nie ukradłeś. Miałby za swoje – fuknęła.

– Mhm…

– A może byś do niego wrócił? Wziąłbyś nożyce, jakiś majcher, pociął mu wszystko, zdemolował mieszkanie, zniszczył lodówkę, pralkę, pamiątki rodzinne, może ma jakąś kolekcję, coś, co kocha…? – Łzy zniknęły z oczu Marysi, powieki zsunęły się, a usta zacisnęły. Miła przed chwilą twarz kobiety przybrała sadystyczny wygląd.

– No co ty?

– Żal ci człowieka, przez którego nasze dzieci nie mają co jeść i tak naprawdę gdzie mieszkać?!

– No nie.

– To co? Co masz taką minę, jakby ci prąd wyłączyli?

– Jakoś tak… zdenerwowanie minęło, przykre wspomnienia wróciły.

– Nie mazgaj się! Piątkę dzieci umiałeś zrobić z jednego wytrysku, włamać się umiesz, to i zemścić się będziesz potrafił… O nie, nie! To nie może być byle zemsta! Musimy tego Sopla wykończyć! Wykończyć! Rozumiesz?

– Wykończyć? Chcesz, żebym go zabił?!

– Nie w tym sensie. Śmierć to byłby akt łaski! Ta kanalia musi stracić wszystko, wszystko, co ma. Dosłownie wszystko. A przede wszystkim pracę! Wymyśl coś, no! Pomóż mi coś wymyśleć! – Marysia zaczęła szarpać męża za rękę.

Gołąb wzruszył ramionami, odchylił się do tyłu.

– To proste. Podrzucę mu parę gramów narkotyków i zadzwonię na policję. Z pracy zwolnią go na pewno.

– Może nawet trafi do więzienia! A poza tym wejdźmy do domu, bo zapalenia płuc mi jeszcze dostaniesz i skończysz jak Bogumił Niechcic.

– Ha ha ha ha ha! – Grzegorz klasnął w dłonie. – Jak uciekałem, zostawiłem u niego za kanapą laptopa, takiego srebrnego HP, którego ukradłem z mieszkania obok. Wątpię co prawda, żeby sąsiad chciał zgłosić kradzież, bo jego mieszkanie to zwyczajna garsoniera, ale jak się policji powie, doniesie, że u Sopla oprócz narkotyków za kanapą leży skradziony laptop z mieszkania obok, to sami do sąsiada zapukają.

ROZDZIAŁ 6

Samochód z kontrolerami przemierzał szybko ulice Gdyni. Marian Sopel czuł się winny nieplanowanej wizyty w domu, która zabrała mu cenne trzydzieści minut z dnia pracy. Teraz ostro wciskał pedał gazu, próbując nadrobić stracony czas. W końcu udało mu się przebić przez ostatni korek i wjechał na ulicę Janka Wiśniewskiego. Po przejechaniu pięciuset metrów zobaczył z daleka charakterystyczne błyski niebieskich, policyjnych „kogutów”. Podjechał bliżej. W poprzek ulicy stały dwa radiowozy, a policjant ubrany w odblaskową kamizelkę już z daleka dawał im znak świecącym na czerwono lizakiem, że mają skręcić w lewo. Sopel, jako że też był na służbie i nic go nie mogło odwieść od dojechania na miejsce kontroli, podjechał do policjanta i spuścił szybę.

– Dzień dobry, panie władzo. Jestem starszym komisarzem skarbowym, jedziemy, o tam, jakieś pięćset metrów dalej do firmy ślusarskiej. Przepuści nas pan?

– Przykro mi. Musicie panowie objechać ten odcinek.

– A co tak w ogóle się stało? – zapytał, wyciągając długą szyję Powalisz.

– No co, panie… strzelanina, zwyczajna bandycka strzelanina. Przed chwilą dwóch pogotowie zabrało.

– Strzelanina? Tydzień przed Bożym Narodzeniem?!

– Phi! Też coś wielkiego. – Policjant z drogówki wzruszył ramionami. – Normalka – dodał i położył ostentacyjnie rękę na kaburze pistoletu, wypychając przy tym biodra do przodu.

Sopel pokiwał ze zrozumieniem głową, kiwnął ręką na pożegnanie, po czym wjechał we wskazaną przez policjanta ulicę.

– Dzielni ludzie, bohaterscy. Strzelanina pod nosem, a on tylko ramionami wzruszył – stwierdził.

– Tak, zwłaszcza ci z drogówki są dzielni. Przecież jak się strzelali, to go tu nie było – powiedział z uśmiechem Powalisz.

– A skąd ta pewność? – oburzył się Sopel. – Inspektorze, nie życzę sobie żadnych żartów z naszych kolegów policjantów w mojej obecności. Są po tej samej stronie barykady co my, wobec czego należy im się sojuszniczy szacunek. Oni też pozyskują pieniądze dla budżetu.

– Hm – przełknął ślinę Powalisz. – Ale ja chciałem powiedzieć, że mój…

– Proszę nie zmieniać tematu. Szacunek. Rozumie pan?

– Tak, rozumiem. Przepraszam, ale mój kolega…

– Nieważne. Proszę nie mieszać do tego znajomych, nie wracajmy więcej do pańskiego głupiego komentarza, zresztą jesteśmy już na miejscu.

Samochód wtoczył się na podwórko, skrzypiąc kołami po nieodgarniętym śniegu. Zanim zatrzymał się, minął rudą choinkę przyozdobioną kilkoma bombkami oraz czymś białym, co przypominało bardziej watę szklaną niż imitację śniegu. Sopel wysiadł z auta pierwszy, spojrzał z pogardą na niski parterowy budynek przyozdobiony kilkoma niewybrednymi graffiti o różnym ciężarze gatunkowym. Najdelikatniejsze z nich głosiło: „Zamiast ćpać wpieprzaj nać”. Przy dwuskrzydłowych stalowych drzwiach widniała przykręcona krzywo zardzewiałymi śrubami tablica z pleksi, na której widniał napis. „P.U.H. RUCHA – usługi ślusarskie”. Pierwotnie zakład nazywał się „FUCHA”, ale zaciek z rdzy spływającej ze śruby z litery „F” zrobił „R” i tak zakład zmienił nazwę na mniej cenzuralną. Sopel przez moment mocował się z klamką, po chwili drzwi ustąpiły i charcząc, przejechały dolną krawędzią po betonowej wylewce. Za drzwiami przywitał ich przykry widok ciemnego korytarza i monotonny dźwięk pracy maszyn ślusarskich. Wyraźnie było słychać za ścianami części warsztatowej, jak maszyny skrawają, toczą i szlifują metal, wydając przy tym świszczące, świdrujące dźwięki. W nozdrza wbił im się od razu intensywny zapach smarów, tak intensywny, że przenikał przez rzeczy, osiadał na włosach, twarzy.

– Co za obleśne miejsce. Zawsze, jak stąd wracam, muszę wietrzyć i mocno perfumować rzeczy. – Sopel otworzył drzwi od pokoju, który pan Kiepura udostępnił im do przeprowadzenia kontroli. Mężczyźni równocześnie położyli teczki na blatach biurek i wyjęli z nich dokumenty. – Kolego Powalisz, idź no do sekretariatu, z łaski swojej, poproś tę babujagę, żeby zrobiła nam po herbacie, i zabieramy się do roboty.

Inspektor skarbowy Powalisz otworzył drzwi i skierował się prosto do sekretariatu. Złapał za klamkę, naparł na drzwi. Zepsuta zapadka puściła, wydając z siebie suchy trzask. Powalisz ostrożnie, jakby spodziewał się zasadzki, wszedł do środka, nikogo tam jednak nie było. Rozejrzał się po wnętrzu, lecz jego wzrok nie natrafił na czajnik. Otworzył pierwszą szafkę z brzegu, ale oprócz słoika z zepsutą gorczycą niczego w niej nie znalazł. Ponieważ drzwi do gabinetu prezesa były otwarte, zajrzał tam, uprzednio dwa razy chrząkając.

„Pewnie Sopel będzie zły, że nawet herbaty nie umiem załatwić, ale co tam, służba nie drużba, muszę robić swoje. Muszę iść na produkcję” – pomyślał, wychodząc z powrotem na korytarz. Podszedł do dwuskrzydłowych drzwi oddzielających część socjalną budynku od produkcyjnej. Drzwi były pomalowane na stalowy kolor, a szyby w drzwiach zaklejone nieprzepuszczającą światła czarną folią. Powalisz przyłożył twarz do szyby, nacisnął klamkę i powoli wsadził głowę do środka. Natychmiast owiało go ciepłe, wilgotne powietrze i oślepił rażący, ekstremalnie jasny promień światła. Przez moment poczuł się, jakby patrzył w boskie, ciepłe światło na końcu tunelu, którego tak bardzo wszyscy oczekują po śmierci. Przysłonił dłonią oczy, walczył z intensywną poświatą, patrzył pomiędzy palcami na wnętrze pomieszczenia produkcyjnego, a jego szczęka bezwiednie opadała niżej i niżej.

Tymczasem Marian Sopel rozłożył na swoim biurku dwa czerwone segregatory pełne faktur oraz innych dokumentów księgowych i zagłębił się w lekturze. Przed oczami przesuwały mu się cyferki, dokument po dokumencie zanurzał się w tej materii, tracąc całkowicie poczucie czasu. Dopiero piskliwy dźwięk przypomnienia w telefonie spowodował, że komisarz odskoczył od biurka i złapał się za serce.

– O mamusiu! Prawie mi serce stanęło! E, co ja gadam…? – Sopel poprawił się na krześle, wyłączając pikający telefon. – Przecież ja nie mam serca, tylko pompę przetaczającą płyn ustrojowy. Taa… no właśnie!

Komisarz sięgnął do kieszeni marynarki i wyjął z niej lek na serce. Wyjął jedną, włożył do ust … „Powalisz! Gdzie jest Powalisz i herbata?!” – gniew zakotłował się w głowie Sopla. Przełknięcie pigułki wspomógł gwałtownym odchyleniem głowy, następnie wziął z biurka skoroszyt, poprawił marynarkę i wściekły, nerwowym krokiem poszedł w kierunku sekretariatu. Z całej siły naparł na klamkę, drzwi ustąpiły, odsłaniając panią sekretarkę, która nauczona doświadczeniem dnia poprzedniego rzuciła się własnym ciałem na grzejnik.

– Dzień dobry! Szukam inspektora Powalisza, poszedł jakiś czas temu po herbatę i nie wrócił.

– Tak, no właśnie zdziwiłam się, że nikt nie przyszedł po wrzątek. – Sekretarka wskazała dwie szklanki z nasypaną herbatą w granulkach. – Nie było panów tak długo, że pomyślałam, że herbata już nieaktualna… No i tak stoją.

– O! Oooo! Jak miło pana komisarza widzieć! – W otwartych drzwiach od gabinetu stanął prezes Kiepura. – Zapraszam pana do mnie na koniaczek. Będzie nam się lepiej rozmawiało.

– Szukam inspektora Powalisza, do pana chciałem przyjść nieco później, panie Kiepura.

– Nie róbmy scen, kolega pewnie poszedł do ubikacji, a my po co mamy czekać z rozmową? Zapraszam! – Prezes gestem ręki zapraszał Sopla do siebie.

– Prawie dwie godziny w ubikacji?!

– Może gdzieś wyszedł na moment… Zapraszam, zapraszam… – Kiepura złapał inspektora pod mankiet i wprowadził do środka.

– I jak, przemyślał pan moją propozycję? – Komisarz usiadł na fotelu, na biurku położył skoroszyt, a nogi nonszalancko wyciągnął przed siebie.

– Tak, przemyślałem. Bardzo proszę – powiedział prezes, podając inspektorowi nalany po brzegi kieliszek starki.

– I…?

– Nie mam pieniędzy, ale mam dla pana propozycję. Jak to się mówi, nie do odrzucenia.

– Nie ma pan pieniędzy, panie Kiepura, to znaczy, że ma pan kłopoty. Nie taka była umowa. Skończę pana. Nie chcę teraz wysłuchiwać, że pieniądze będą za tydzień czy za miesiąc. Przypominam, miałem je dostać teraz, dzisiaj, zanim zakończę kontrolę.

– Tak, to prawda. Ale ponieważ nie mam ich, proponuję panu udziały, ciche udziały, w mojej firmie. Będzie pan moim wspólnikiem.

Sopel poprawił się w fotelu, łyknął pół kieliszka alkoholu.

– Nie sądzi pan chyba, że chciałbym uczestniczyć w czymś, co ledwo wiąże koniec z końcem. Być wspólnikiem w firmie brudnej, śmierdzącej olejem i smarami?! Pan mnie obraża, panie Kiepura. No chyba… no chyba że nie wykazujecie wszystkich dochodów.

– A jak pan myśli? – Kiepura dopełnił komisarzowi kieliszek.

– Hm… – W oczach Sopla, przygaszonych do tej pory, zaświeciła iskierka. – No ile pan powie?

– Do podziału co miesiąc byłoby jakieś sześćdziesiąt tysięcy złotych. Co miesiąc.

Teraz w oczach komisarza Sopla płonęło ognisko. Wziął kieliszek, przyłożył do ust, przechylił denkiem do góry.

– Na tej gównianej produkcji metalowych krzaków i choinek zarabia pan tyle kasy?! – krzyknął, po chwili jednak dodał całkiem już spokojnym głosem: – Co jeszcze w zamian oprócz „niezauważenia” braków w księgowości?

– Opieka skarbowa. Chcę mieć spokój, no może czasem poproszę pana jeszcze o jakieś informacje na temat niektórych firm z Trójmiasta. No a jak będę miał ów spokój, to i jeszcze dla pańskiej żony na waciki co miesiąc dołożę.

– KURRRWA, SUKA PIERDOLONA, KURWAAAA! – zawył komisarz, wyginając się nienaturalnie na bok, a później prawie się wyprostował, kurcząc ręce do siebie.

Przez dłuższą chwilę w gabinecie panowała niezręczna cisza. Prezes Kiepura patrzył wielkimi oczyma na rozmówcę, a że nie wiedział, jak rozładować sytuację, szybkim ruchem pochwycił butelkę ze stołu i zaczął napełniać starką pusty kieliszek rozmówcy.

– Przepraszam pana. Nie chciałem pana urazić w sprawie pańskiej żony. Rozumiem, że… żona…

– KURRRWA, SUKA PIERDOLONA, KURWAAAA! – powtórzył Sopel, z tym że tym razem skurcze wyrzuciły jego ciało w drugą stronę. Zrobił to tak gwałtownie, że prezes wystraszył się i rozlał złotą ciecz na biurko.

– Pan się z nią nie lubi, jak widzę.

Komisarz przez parę sekund siedział ze wzrokiem wbitym w podłogę. Po czym uniósł głowę, spojrzał na Kiepurę i głęboko westchnął:

– Proszę więcej przy mnie nie wypowiadać tego słowa. Mam taki odruch niekontrolowany. Nie panuję nad tym.

– A więc wypijmy. Rozumiem, że mogę pana traktować jak swojego partnera w biznesie, wspólnika?

– Co miesiąc sześćdziesiąt tysięcy? Na pół?

– Co miesiąc. No to na zdrowie, panie wspólniku.

– Na zdrowie, panie wspólniku.

– No właśnie, proszę mi nie „panować”. Mówmy sobie po imieniu, Gienek jestem. – Kiepura wyciągnął rękę.

– Marian.

Obaj panowie wstali zza biurka, przełożyli ręce jedna przez drugą, wypili do dna i ucałowali się, śliniąc sobie nawzajem policzki.

– Mmmm… ? Piękny zapach perfum. – Prezes głęboko wciągnął powietrze.

– To Cacharel. – Sopel usiadł na fotelu, sięgnął z biurka gruby skoroszyt, położył na kolanach i otworzył. Zrobił to w taki sposób, żeby prezes Kiepura nie widział, co znajduje się w środku.

ROZDZIAŁ 7

Zwykle spokojne (żeby nie powiedzieć: nudne) wnętrze Muzeum Narodowego w Gdańsku tętniło życiem. Drewniane skrzynie na podłodze kryjące nowe eksponaty oraz podjeżdżające co chwilę samochody z wartościowym ładunkiem świadczyły, że muzeum przygotowuje się do zmiany wystawy. Na antresoli, za którą znajdowały się biura muzeum, stał i rozmawiał przez telefon, potrząsając nerwowo głową, zastępca dyrektora muzeum Albert Gruca.

– Halo, Gruca przy telefonie. Witam panią.

– Panie Albercie, czy mój mąż przyszedł dziś do pracy? O Matko Boska! – usłyszał znajomy głos żony swojego szefa.

– Nie, pani Balbino, nie przyszedł. Dzwonię do niego co piętnaście minut, począwszy od wczoraj.

– Co ja mam robić, pan mi powie! Tak jak wyszedł w niedzielę wyrzucić śmieci, tak do dziś go nie ma. O Matko Boska! Jestem zrozpaczona...

– Proszę mi wierzyć, że ja również. Dziś jest wtorek, od piątku rusza wystawa. Chyba najważniejsza w historii muzeum, a szefa nie ma drugi dzień. Zostałem sam ze wszystkim!

– O Matko Boska, Karpiowi coś się musiało stać. O Matko Boska! – Pani Balbina rozpłakała się.

– Ostrożnie z tymi wazami! – zastępca dyrektora krzyknął w stronę pewnego młodzieńca, pracownika muzeum ubranego w granatowy kombinezon, który niezdarnie niósł starą wazę. – Pani idzie na policję i zgłosi zaginięcie. Nie ma wyjścia.

– O Matko Boska… Wyszedł tylko wyrzucić śmieci… z wiaderkiem. Dzwoniłam do wszystkich szpitali kilka razy, nie przyjęli Karpia.

– Mówię serio, pani idzie na policję. Muszę kończyć, bo mi drugi telefon wibruje w nogawce, a widzę, że jeszcze choinkę przywieźli. Wszystko naraz… – zakończył Gruca.

ROZDZIAŁ 8

Marian Sopel uśmiechnął się do prezesa Kiepury. Następnie spojrzał do skoroszytu. Wewnątrz, na samym środku, w wyciętym w kartkach prostokącie osadzony był cyfrowy dyktafon. Komisarz skarbowy nacisnął przycisk odtwarzania. „No ile pan powie? Do podziału co miesiąc byłoby jakieś sześćdziesiąt tysięcy złotych. Co miesiąc” – rozległ się czyściutki fragment dialogu pomiędzy dwoma mężczyznami.

– Co to? – Twarz Kiepury stężała.

– To zapis naszej dzisiejszej rozmowy, mam jeszcze nagrane wszystkie poprzednie, od pierwszego dnia, kiedy tu wszedłem. Kiepura, jesteś skończony. Oprócz błędów w księgowości odpowiesz za przekupstwo, próbę przekupstwa urzędnika skarbowego. – Sopel wyjął ze skoroszytu dyktafon i pomachał nim przed oczami zaskoczonego prezesa firmy ślusarskiej.

– Marian, no co ty? Czemu mi to robisz?

– Jak to: czemu? Bo jesteś nieuczciwy. Nawet nie zdajesz sobie sprawy, nie wiesz, ilu ludzi liczy, że zapłacisz uczciwie podatki i składki na ZUS!

– Eeee? A niby kto…?

– Ponad cztery miliony pracowników budżetówki, siedem milionów emerytów oraz dwa miliony bezrobotnych.

– Marian, ty żartujesz. Prawda? – Kiepura włożył palce obu rąk między rzadkie włosy na głowie.

– No! To czas na mnie! – Komisarz wstał energicznie z fotela, dyktafon włożył do wewnętrznej kieszeni marynarki i podniósł kieliszek, tak jak się zwykło podnosić szkło do toastu. – Na zdrowie! Teraz będzie ci potrzebne duuużo zdrowia, żeby przetrwać to, co cię czeka.

– Chyba, kurwa, tobie. Żona ciebie, Marianie, nie kocha? Twoja żona? Żona? – Wyraz twarzy prezesa Kiepury zmienił się jak u doktora Jekylla.

– KURRRWA, SUKA PIERDOLONA, KURWAAAA! AAAAA! – Sopel wygiął się w paragraf, jego dłoń zacisnęła się na kieliszku, miażdżąc go.

Gienek Kiepura włożył rękę do szafki w biurku i złapał za rękojeść małej pałki baseballowej. Ukrył ją za plecami i zaczął powoli wstawać zza biurka.

– Odpowieszszsz mi za to. To chwyt poniżej pasa! – wrzasnął inspektor.

– Żona, żoneczka, kochasz żonę? – Kiepura podszedł do komisarza i stanął naprzeciwko niego. Rękę z pałką opuścił wzdłuż spodni.

– KURRRWA, SUKA PIERDOLONA, KURWAAAA!

Tym razem to nogi Sopla dostały przykurczów. Padł na kolana, przez moment szukał oparcia, po czym złapał prezesa za biodra, jednocześnie bezwiednie przyciskając głowę do jego krocza.

Obite skajem drzwi gabinetu prezesa z hukiem wpadły do środka. Siła uderzenia była tak duża, że wyrwany fragment futryny zbił wiszącą na środku sufitu jarzeniówkę. Obaj mężczyźni ciężko wystraszeni spojrzeli w stronę wejścia.

ROZDZIAŁ 9

Elegancko ubrana kobieta koło sześćdziesiątki zapinała karakułowe futro jedną ręką, drugą przytrzymując się otwartych drzwi taksówki. Pofarbowane na blond włosy wystawały jej spod czarnej futrzanej czapki, na której mieniły się tysiącem refleksów kryształki lodu powstałych z roztopionych płatków śniegu.

– Tylko niech pan tu na mnie poczeka – powiedziała do taksówkarza, a następnie wyjęła z kieszeni dużą, haftowaną chusteczkę, wytarła nos i zapłakane, opuchnięte oczy. Spojrzała na budynek komendy miejskiej policji w Gdyni, złożyła ręce jak do modlitwy i ostrożnie stąpając, weszła do środka.

– Taaak? – zapytał od niechcenia pyzaty policjant zza grubej szyby z nawierconymi otworami.

– Ja, ja chciałam zgłosić zaginięcie – powiedziała trzęsącym się głosem żona dyrektora Muzeum Narodowego, a jako że szyba tłumiła głos, przyłożyła ucho do szyby.

– Kogo zaginięcie? Syna? Ojca?

– Karpia…

– Pani piła?

– Alkohol? Nie, nie piłam. Ja tak źle wyglądam z rozpaczy! – zaszlochała.

– Przyszła pani tydzień przed świętami zgłosić zaginięcie karpia? A skąd pani zaginął, z wanny?

– Z domu. To mój mąż. Wyszedł w niedzielę i nie wrócił.

– Karp wyszedł? Karp był pani mężem? Wzięła pani ślub z karpiem?

W tym momencie zza szafy po prawej stronie pomieszczenia wychylił się niewidoczny dotąd inny policjant. W jednej ręce trzymał kanapkę, a w drugiej plastikową miseczkę z czerwoną breją. Wziął gryza, po czym spojrzał najpierw na kolegę policjanta, a później na kobietę, domniemaną żonę karpia.

– Pani zaprzestanie poszukiwań, właśnie go zjadłem. To karp po grecku. – Puścił oko do kolegi i rozbawiony schował się z powrotem za szafę.

– Panowie ze mnie nie żartują! O Matko Boska! Informuję z całą powagę, że mój mąż Karp Ptyś zaginął.

– To pani nadała karpiowi imię? Ptyś? – Rozbawiony policjant ledwo tłumił śmiech.

– Ptyś to nazwisko Karpia. Karp to imię. Jego zastępca kazał mi zgłosić zaginięcie.

– Ha ha ha ha ha haaaaa – Policjanci nie wytrzymali. Ten zza szafy parsknął tak mocno, że część karpia po grecku wypadła mu z ust, zdobiąc podłogę czerwonymi kropkami.

– Zastępca, pani powiada. Czyli ma pani już drugiego karpia?

– Ha ha ha ha… zaaaastępcaaa – rżał policjant zza szafy, aż nogi majtały mu w powietrzu.

– To o co ten raban. Jak pani zastępca nie odpowiada, to pani idzie do rybnego i sobie wybierze innego… karpia.

– Przepraszam, ja z ważną sprawą. Jagłar mi zginął. – Do okienka podeszła, rozpychając się łokciami, mocno wymalowana kobieta o ciosanych, żeby nie powiedzieć: prostackich, rysach, ubrana w srebrne futro.

– Aha ha ha ha haaaa! – Policjanci wykręcali się ze śmiechu we wszystkie strony, a łzy i gile z nosa ciekły obydwu po twarzach.

– Pani zginął jaaaguar, a tej pani karp, ha ha ha ha ha – podsumował jeden z nich.

– To mamy dziś pogotowie Animal Planet. Ha ha ha ha haaa… – dodał drugi.

– Co w tym śmiesznego? Chyba jagłar jest ważniejszy od jakiejś tam ryby?!

– Ja sobie wypraszam! To nie „jakaś tam ryba”, to Karp, mój mąż!

– Pani do psychiatryka jedzie, lekarzowi swojemu o tym powie, a nie policjantom głowę zawraca. Wariatka jakaś…

– Wy nie rozumiecie? Ja to muszę zgłosić! Natychmiast! Mój mąż ma na imię Karp! To staropolskie imię. Wyszedł z wiaderkiem na śmieci i nie wrócił… W niedzielę wyszedł…– Dyrektorowa rozryczała się.

Śmiech policjantów powoli słabł. Jednak dyżurny nadal ledwo był w stanie prowadzić konwersację. Dusząc się i chrząkając na przemian, wziął długopis i pochylił się nad otwartym dziennikiem zgłoszeń.

– Pani z jaguarem poczeka minutkę, a pani poda mi nazwisko i imię.

– Ptyś Balbina

– Aha ha ha ha ha haaaaaaaaaaaaa! – Obaj policjanci teraz już tak się śmiali, że pospadali z krzeseł. Śmiała się również kobieta w futrze. Pani Balbina załamała ręce i usiadła całkiem rozbita na krześle.

– Uuuu… to ponad moje siły. Uuuu… muszę chwilkę ochłonąć. – Policjant rozcierał zapłakane oczy. – Przepraszam, ale pani chwilę poczeka, a pani od jaguara podejdzie. Numer rejestracyjny pani poda.

Kobieta wyjęła z torebki plik dokumentów i rozłożyła kartki na blacie przed szybą.

– XV44E

– To nie jest polska rejestracja. Angielska? – spytał dyżurny.

– Panie, nie wiem. Taki tatuaż miał w uchu. To legalnie kupione zwierzę, zarejestrowane. Tu są wszystkie dokumenty.

– To, kurwa, zwierzę, nie samochód? – Śmiech zniknął z twarzy policjanta.

– Przecież mówię „jagłar”, a nie „jaguar” – wycedziła kobieta.

Krata wiodąca do wnętrza komendy otworzyła się. Stał w niej policjant, który przed chwilą śmiał się z pana Karpia zza szafy.

– Pani wejdzie – powiedział do Balbiny Ptyś. – Ja przyjmę zgłoszenie. Co za dzień.

ROZDZIAŁ 10

Zniszczoną futrynę w gabinecie prezesa Kiepury spowił kłąb białego pyłu. Marian Sopel jak sparaliżowany nie mógł podnieść się z kolan. Ze strachu jeszcze mocniej złapał za biodra prezesa i docisnął twarz w okolice jego brzucha. Po trzech, może czterech sekundach, kiedy pył opadł, do gabinetu wszedł wielki jak Golem, napakowany człowiek w puchowej kurtce. Stanął na wywarzonych przed chwilą drzwiach i w pobłażliwym milczeniu przyglądał się komisarzowi wtulonemu w krocze Gienka Kiepury. Zza jego pleców wyłonił się mężczyzna ubrany w lotniczy kożuszek.

– Wybacz, Śpiewak, że przeszkadzam w tak wzniosłym momencie. Nie – powiedział w stronę prezesa, wchodząc do gabinetu. – Przejeżdżałem obok i postanowiłem cię o czymś poinformować. Nie.

Dopiero teraz Sopel zdał sobie sprawę z dwuznaczności swojej pozycji. Zerwał się na równe nogi, odpychając nieco prezesa. Kiedy wstawał, do gabinetu wpadła, a właściwie została wrzucona, pani sekretarka Krystyna. Ot, tak jak manekin, nieprzytomna rąbnęła o podłogę, zaległa na niej z rozrzuconymi na boki nogami i rękoma. Za nią wkroczył do pomieszczenia mężczyzna o wyglądzie pnia. Był niski i tak szeroki, że wszedł bokiem. Ubrany był w jeansy i grubą bluzę z kapturem, której zamek wydawał się napięty do granic możliwości. Jego dwie małpio długie ręce były tak umięśnione, że zdawały się rozsadzać rękawy.

– Przeszukaj ich! – Mężczyzna w kożuszku skinął na ogromnego Gumbasa, który pojawił się na końcu.

Człowiek przewodzący dwóm osiłkom miał nie więcej niż trzydzieści lat i sto osiemdziesiąt centymetrów wzrostu. Szatyn z krótko obciętymi włosami, normalnej postury, o posępnych rysach twarzy i małych, złowrogich oczach. Sopel i Kiepura z zaciśniętymi ustami patrzyli na zbliżającego się do nich olbrzyma.

– Ja protestuję! Jestem…

CHLAST!!! Potężny policzek brutalnie, aczkolwiek jednoznacznie przerwał wypowiedź starszego komisarza skarbowego Mariana Sopla. Jego głowa niczym gruszka bokserska poleciała w lewo, za nią podążyło ciało, nogi oderwały się od podłogi. Urzędnik, przelatując nad biurkiem, skierował się najpierw w fotel prezesa, by ułamek sekundy później razem z fotelem uderzyć w ścianę i spaść z hukiem na podłogę. Gumbas, szeroko stąpając, podszedł do Kiepury, obrócił go wokół własnej osi, oklepał kieszenie i zakamarki ciała, niczego nie znajdując. Pchnął go na fotel, następnie podszedł do próbującego wstać z podłogi komisarza. Podniósł go jedną ręką, obszukał i wyjął mu z kieszeni marynarki dyktafon. Położył go na blacie, a Sopla wcisnął w fotel znajdujący się za biurkiem.

– Waruj! – powiedział i usiadł na parapecie.

– Mogę zaczynać. Nie – mężczyzna w lotniczym kożuszku zaczął mówić bardzo powoli, widać było, że sili się na mądrą wypowiedź. – Muszę ci coś powiedzieć. Nie. – Spojrzał na Kiepurę.

– Taaak? – wyszeptał ten przerażony.

– Salceson nie żyje. Nie. Kośmider nie żyje. Nie. He he he. Twoi szefowie jechali rano tu niedaleko. Nie. Chyba do ciebie. Nie. Pech chciał, że padli wprost na lecące w ich kierunku kule. Zmarli w szpitalu… obaj. Rozumiemy się. Nie?

Kiepura głośno przełknął ślinę. Patrzył przerażonymi oczami na mężczyznę i poruszał ustami, jednak nie wydobywał się z nich żaden dźwięk.

– Ja sobie wypraszam takie traktowanie, kim panowie są?! – zaczął krzyczeć Sopel. – Jeżeli z policji, to złożę skargę u samego komendanta wojewódzkiego! Żądam wyjaśnień! Co tu się dzieje?!

– Ty, Śpiewak! Kto to jest? Co to za cymbał w garniturze? – Mężczyzna w kożuszku zwrócił się do Kiepury.

– To? To jest Marian, mój wspólnik Marian.

– Nie jestem żadnym wspólnikiem tego pana. Jestem komisarzem skarbowym! Słyszał pan?! Żądam wyjaśnień!

– Guma, jebnij panu.

– Nie, nie, nie będzie to konieczne, już siedzę cicho – wyrwało się szczerze Soplowi.

– On mówi, że jest komisarzem skarbowym. Nie. I na takiego wygląda. Ty mówisz, że jest twoim wspólnikiem. Nie. Kto kłamie?

– On! – krzyknęli równocześnie Sopel i Kiepura.

– Ja nie kłamię, on jest komisarzem skarbowym i moim wspólnikiem – dodał prezes.

– Ja tu jestem na kontroli! – krzyczał inspektor. – A ten człowiek namawiał mnie do popełnienia przestępstwa. Chciał mnie przekupić. Może wreszcie się pan przedstawi?!

– Ja? Przedstawi? Ja jestem szefem. Nie. Jajco, Jajco to ja, mówi ci to coś?

Sopel poczuł, że kurczy się w fotelu jak suszona śliwka. Zrozumiał, że to, że jest komisarzem skarbowym, niekoniecznie musi działać na jego korzyść. Pseudonim Jajco znał z gazet, które urząd skarbowy kupował, i z telewizji lokalnej. Z orszaku myśli, które przemykały przez jego głowę, wyłowił kilka faktów. Jajco był domniemanym przywódcą zbrojnej grupy przestępczej. Wymuszenia, dziwki, haracze, narkotyki, kradzieże, napady, porwania to ta przyjemniejsza część zakresu działalności z jego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Oprócz tego podejrzewano go o zlecenie kilkunastu zabójstw i kilka zrealizowanych osobiście. Naprawdę nazywał się Wojciech Jąder.

Sopel przypomniał sobie o policyjnej blokadzie drogi, na jaką natknął się rano, i skojarzył to z dwoma zastrzelonymi, o których mówił Jajco. „Salceson nie żyje. Nie. Kośmider nie żyje. Nie. He he he… Salceson nie żyje. Nie. Kośmider nie żyje. Nie. He he he… Salceson nie żyje. Nie. Kośmider nie żyje. Nie. He he he…” powtarzał w myślach jak modlitwę i z każdym wersem wciskał się odruchowo głębiej w fotel. Salceson był bowiem przywódcą konkurencyjnego gangu. Jednak w przeciwieństwie do Jajco Salceson był tym „dobrym” gangsterem. Miłośnik reggae, sponsor festiwali w Gdyni. Nawet w gazetach pisali, że dom dziecka wybudował… „Ciekawe z czego???” – na ułamek sekundy odezwała się prawdziwa natura Sopla, jednak szybko została stłumiona przez inne pojawiające się w głowie myśli. Czego taki bandzior jak Jajco szuka w śmierdzącej smarami spelunie, w której wytwarza się metalowe choinki? Czego chce od Kiepury?...

– Ej! Ty łachu z urzędu skarbowego! Mówię do ciebie! Nie. – Z zamyślenia wyrwał go głos Jajco.

– Taaak?

– Pytam po raz ostatni. Nie. Jesteś wspólnikiem Śpiewaka czy tylko pracujesz w urzędzie skarbowym i zasrywasz rodakom życie?

– Yyyy… Jesteśmy wspólnikami. Produkujemy drzewka… takie...

– Masz mnie za idiotę? Wiem, co robicie. Nie. Cwanie to sobie wasz nieżyjący szef Salceson ustawił. Teraz się nie dziwię, że nie musiał się kryć z bogactwem, jak był obstawiony przez komisarza skarbowego. Nie? Trzeba się uczyć od innych. Zrobię tak samo. Nie. Ale jeszcze obetnę koszty. Co nie? Ty, Śpiewak, i twoja durna żona nie będziecie tu już potrzebni. Do prowadzenia firmy wystarczy jedna osoba. Kukuła, zwiąż ich i wrzuć do bagażnika. Podrzucimy ich po drodze do lasu. Nie.

Przerażony Kiepura nawet nie próbował się bronić. Człowiek pniak podszedł do niego i walnął mu w łeb „kokosa”. Prezes osunął się ogłuszony w fotelu. Minutę później on i żona zostali wywleczeni z pokoju i zaniesieni przez bandytów do bagażnika. W gabinecie byłego prezesa Kiepury Sopel został sam na sam z Jajco.

– Rozumiesz, że teraz ten zakład jest mój? Nie. Będziesz pracował dla mnie – powiedział gangster, wycierając nos chusteczką.

– Tak.

– To dobrze. Nie. I znasz się na tym? Znasz się na produkcji?

– Znam. Bardzo dobrze się znam, panie Jajco – skłamał Sopel, ratując swoją fałszywą urzędniczą dupę.

„Nakłamię, zgodzę się na wszystko, czego ten półmózg chce, a jak tylko uda mi się stąd wyjść, pojadę na policję. Opowiem im o wszystkim, na pewno dadzą mi ochronę” – z entuzjazmem powitał nową myśl.

– To chodźmy obejrzeć produkcję. No, prowadź.

Sopel blady jak wapno wstał niezgrabnie z fotela, przeszedł jak zahipnotyzowany przez część biurową, po czym wyszedł na korytarz, gdzie zza ściany słychać było pracujące maszyny ślusarskie. Podszedł na miękkich nogach do dwuskrzydłowych drzwi oklejonych czarną folią, spojrzał na Jajco i położył dłoń na klamce.

ROZDZIAŁ 11

– Przychodzi zajączek do nowo otwartego sklepu misia i mówi: „Misiu, poproszę pół kilo soli”. „Wiesz, zajączku, nie mam jeszcze wagi, nasypię ci na oko”, odpowiada miś. „Do dupy se nasyp, debilu!”. He he he! Dobre, co? –Mleko wyjął z naczynia żaroodpornego kilkanaście małych woreczków z amfetaminą, odliczył dziesięć sztuk i podał je Gołębiowi.

– Czemu masz magazyn w tych szkłach? Przecież to niewygodne – zapytał Gołąb.

– Niewygodne, niewygodne, ale bezpieczne. Obcych do domu nie wpuszczam. Drzwi zrobione na zamówienie, więc gdyby do mnie pały chciały wejść znienacka, to musiałyby je wysadzić. Nie zrobią tego, bo naprzeciw moich mieszka zastępca komendanta wojewódzkiego. Będą więc pukać. A ja mam w pogotowiu butelkę z kwasem solnym. Zalewam magazyn, otwieram drzwi i mówię: „Słucham? Panowie tak licznie w jakiej sprawie?”. He he he. A to znasz? Przychodzi dresiarz do baru i mówi: „Poproszę frytki”. „Przykro mi, ale nie mamy ziemniaków”. „To zjem z chlebem”.

– He he he. – Gołąb zaśmiał się sztucznie. – Podlicz mnie za to wszystko i spadam.

– Co tam liczyć!? Dziesięć gramów, dwanaście tabletek, daj cztery stówki. Nie będę na tobie zarabiał.

Mleko zwrot „Nie będę na tobie zarabiał” przystosował do swoich dilerskich potrzeb i częstował nim każdego, kto u niego kupował dragi. Wszyscy kupujący udawali, że nie wiedzą, że Mleko zarabia na nich krocie, i grzecznie słuchali jego starych wyświechtanych kawałów, zaśmiewając się przy tym do łez. Wszystko dlatego, że Mleko zawsze miał towar, sprzedawał siedem dni w tygodniu, dwadzieścia cztery godziny na dobę, a na życzenie z dostawą do klienta. Sto procent profesjonalizmu, żadnej wpadki przez kilkanaście lat. Bardziej złośliwi twierdzili, że jest konfidentem i tylko dlatego diluje narkotykami dłużej niż niejeden diler samochodami. Jednak żaden jego klient nie został zakapowany, nie miał niespodziewanej rewizji, nie poszedł do więzienia, więc Mleko cieszył się szacunkiem, którego nie mogły podważyć żadne ploty.

Gołąb wyjął z kieszeni zmięte banknoty, wręczył cztery z nich dilerowi, a narkotyki włożył do wewnętrznej kieszeni w kurtce. Następnie wstał, uścisnął dłoń Mleka, podszedł do drzwi. Mleko w tym czasie spojrzał na monitor komputera, na którego podzielonym na dwie części ekranie wyświetlany był obraz z dwóch ukrytych kamer. Jedna znajdowała się na piętrze i pokazywała obraz znad drzwi dilera, a druga przed budynkiem, skąd filmowała sytuację sprzed klatki schodowej. Obie wyposażone były w szerokokątne obiektywy. Kiedy Mleko upewnił się, że w zasięgu kamer nie ma nikogo podejrzanego, nacisnął przycisk na ścianie. Przy drzwiach rozległo się charakterystyczne brzęczenie i zamek otworzył się. Gołąb wyszedł z mieszkania i wesoło pogwizdując, zbiegł po schodach.

ROZDZIAŁ 12

– No otwieraj, dalej. Na co czekasz! – zniecierpliwiony Jajco warknął na komisarza skarbowego.

Sopel zacisnął dłoń na klamce, przełknął ślinę, szarpnął. Za chwilę ponowił próbę, ciągnąc z całej siły za klamkę, jednak drzwi nie ustępowały. Na czole komisarza pojawiły się pierwsze krople potu. Jajco spojrzał na niego z pogardą, odsunął go od drzwi, nacisnął klamkę i popchnął lekko drzwi.

– Od siebie, a nie na siebie. To ja mam wiedzieć, jak się drzwi otwierają?! No właź do środka. Nie.

– Yyy, tak, oczywiście. – Sopel popchnął drzwi i zrobił dwa kroki.

W pomieszczeniu produkcyjnym natychmiast oślepiło go mocne jasne światło, a całe ciało otoczyło ciepłe, prawie gorące powietrze. Zarówno komisarz, jak i Jajco oślepieni zmrużyli oczy i zasłonili je dłońmi. Po kilkunastu sekundach wzrok zaczął się przyzwyczajać do światła, weszli więc do pomieszczenia głębiej. Sopel, który odwrócił się przez lewe ramię, patrzył teraz oniemiały na duży głośnik, z którego wydobywał się dźwięk pracującej maszyny tokarskiej. Zaskoczony przesunął wzrok wzdłuż ściany i odkrył, że głośniki są cztery. Wszystkie podłączone do wzmacniacza i odtwarzaczy CD. Każdy głośnik serwował melodię innej maszyny.

Tuż obok Sopla, dosłownie na wyciągnięcie ręki, na stoliku turystycznym stała kuchenka elektryczna. Patrzył oniemiałymi oczami na gotujące się na niej w garnkach smary. Obok nich ustawiona była dmuchawa, która dyskretnie wydmuchiwała ich opary na korytarz dziurą w murze zamaskowaną plastikową kratką. Oto skąd pochodził tak intensywny zapach, który było czuć w całym obiekcie. Komisarz przełknął głośno ślinę i odwrócił głowę ku światłu.

– No, pięknie to wygląda. Nie. Ile macie krzaków? – usłyszał jak zza grobu głos Jajco.

Sopel, wpatrzony w plantację marihuany, mierzył wzrokiem rozciągający się przed nim las ziela. Mimo że nigdy nie widział z bliska nawet przysłowiowego grama, nie miał wątpliwości, gdzie się znajduje i czym naprawdę zajmował się prezes Kiepura.

– E!!! No kurwa ile?!

– Pięćset – odparł komisarz głosem, który wydobył się z wyschniętego jak Sahara gardła. Liczba, jaką podał, wydała mu się najbardziej prawdopodobna.

– No, no, robi wrażenie. Linia, widzę, nowoczesna. Nie. Wydajna. Kiedy zbiory?

– Za tydzień. Tak, tak. Za tydzień, w Wigilię.

– I dobrze, że w Wigilię! – Jajco klepnął mocno komisarza w plecy – Bardzo dobrze. Bóg się rodzi, moc truchleje. Pilnuj uprawy, żeby nie wyschła, bo jak choćby jeden listek spadnie niepotrzebnie na podłogę, to zginiesz. Nie. – Mocne uderzenie w lewy policzek zachwiało Soplem. – A to, żebyś nie zapomniał, kto jest teraz twoim szefem. Nie. I jeszcze jedno. Jak przyjadę tu następnym razem, to w gabinecie ma stać choinka. Nie. Ale nie sztuczna, naturalna ma być. Od siebie możesz mi kupić na gwiazdkę jakiś zegarek. Nie musi być ładny, tylko drogi i firmowy. Nie. – Jajco uśmiechnął się złowieszczo i wyszedł.

Sopel zaczął trzeć dłonią piekący policzek, oparł się plecami o drzwi, osunął na podłogę i rozpłakał się. „Zegarek, kurwa… Chyba z kukułką… Buuuu…. I co teraz? Co ja mam zrobić?... Buuuu… W co ja się wpakowałem?! Muszę zawiadomić policję, a tak w ogóle, to, kurwa, gdzie jest inspektor Powalisz? Na trzeźwo tego nie ogarnę, no muszę, po prostu muszę się napić czegoś mocniejszego” – stwierdził w myślach.

Wstał ciężko z podłogi i wycierając dłonią nos, ruszył do gabinetu prezesa. Chwiejnym krokiem podszedł do biurka, zajrzał do szafki bez drzwiczek i wyjął z niej butelkę z resztką starki. Odkręcił nakrętkę, wypił ostatnie trzy łyki, spuścił głowę, spoglądając przy okazji na zegarek. Dochodziła piętnasta. Zwykle o tej godzinie kończył pracę i co sił gnał do domu. W skarbówce nie ma nadgodzin, omdleń z przepracowania czy niezaplanowanych wydarzeń. Sopel całe zło, które czynił, robił zawsze w godzinach pracy. Teraz poprawił koszulę, umieszczając ją ponownie w spodniach, obciągnął marynarkę, skierował się do obskurnego pomieszczenia, w którym przeprowadzał kontrolę. Ubrał się w płaszcz, wziął w teczkę i wyszedł na zewnątrz. Trzasnął drzwiami, rozejrzał się najpierw w prawo, później lewo, a następnie skierował się do swojego samochodu. Kiedy usiadł za kierownicą, niespodziewanie zadzwonił jego telefon.

– Halo, Sopel mówi…

– Pierwszy raz słyszę, żeby sopel mówił. He he he!

– Kto mówi?

– Jajco mówi, twój szef. Nie.

– Tak…

– Tylko drzwi zamknij, zanim odjedziesz.

– Skąd pan wie…

– Ja wszystko wiem. Nie. Zamknij je, bo jak coś się stanie z towarem, to będziesz miał długą i bolesną drogę na tamten świat – rzucił Jajco i rozłączył się.

Sopel ciężko przełknął ślinę. Po raz kolejny tego dnia jego lico przybrało blady kolor, a po karku mimo zimna panującego w samochodzie spłynęły krople potu. Zacisnął rękę na gałce do zmiany biegów, napiął całe ciało. W pewnym momencie zaczął z całej siły nią szarpać, tak jakby chciał wyrwać ją z podłogi – Kurwa, kurwa mać! – krzyknął.

Szybko wyszedł z samochodu i wbiegł z powrotem do budynku.

„Musi mnie obserwować! No dobrze, dobrze, poszukam mu tych kluczy, zamknę drzwi i pojadę do domu. Usiądę, zrobię sobie drinka, uspokoję się… Później zastanowię się, co robić dalej. No właśnie… co dalej?!” – pomyślał i zaczął przetrząsać szuflady biurka prezesa Kiepury w poszukiwaniu kluczy.