EWELINA

DYDA

ZŁA WALUTA

Copyright © Ewelina Dyda, MMXVII

Wydanie I

Warszawa MMXVII

Spis treści

- Prolog

- Rozdział 1

- Rozdział 2

- Rozdział 3

- Rozdział 4

- Rozdział 5

- Rozdział 6

- Rozdział 7

- Rozdział 8

- Rozdział 9

- Rozdział 10

- Rozdział 11

- Rozdział 12

- Rozdział 13

- Rozdział 14

- Rozdział 15

- Rozdział 16

- Rozdział 17

- Epilog I

- Epilog II

- Od Autorki

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Prolog

Piątek, 26 czerwca 2015, godzina 20.30

Jedenastoletni biszkoptowy labrador stawiał łapę za łapą, sunąc powoli za szpakowatym mężczyzną w granatowej wiatrówce. Z wiekiem przechodziła mu ochota na dłuższe spacery. Wolał sen i krótkie wyjścia na trawnik przed blokiem. Tymczasem zbliżał się do ulicy Zwierzynieckiej, gdzie na przejściu dla pieszych zmuszony był przyspieszyć. Mężczyzna pociągnął za smycz, odwrócił głowę i rzekł:

– No ruszaj się, Brunuś. Na pasach trzeba szybciej.

Pies podniósł łeb. Stali przy rondzie, z którego zjeżdżał właśnie czarny ford focus. Mężczyzna spojrzał w lewo. Droga była pusta. Na horyzoncie majaczył las zwany Zwierzyńcem, będący pozostałością Puszczy Sandomierskiej, w którym kończyła się ulica Zwierzyniecka. Jedno auto skręcało w kierunku marketu budowlanego. Weszli na pasy i przeszli na drugą stronę ulicy.

Mimo końca czerwca dzień był chłodny i zapowiadało się na deszcz. Ciemne chmury zawisły nad lasem, osiedlem i trzema wieżowcami, dominującymi na tle okolicznej zabudowy. Zapadał zmrok, lada chwila miały się zapalić uliczne latarnie. Ludzie pochowali się w mieszkaniach. Tylko nieliczni robili ostatnie zakupy i wyprowadzali psy na wieczorny spacer. Jednym z nich był sześćdziesięciotrzyletni Stanisław Opiołek, dla którego wieczorny spacer był także okazją do wypicia kilku piw bez natrętnego trajkotania żony o skutkach alkoholizmu. Przecież nie był alkoholikiem. Wypijał tylko kilka browarów dziennie, a piwo to nie alkohol. Poza tym nie zaniedbywał codziennych obowiązków, a był już na emeryturze. Po latach pracy każdy ma prawo wypić kilka piw dziennie. Nie rozumiał narzekań żony.

Pod delikatesami kilku młodych chłopaków ubranych w szare dresy rozmawiało głośno, trzymając w dłoniach puszki z piwem. Oni także nic sobie nie robili z zapadającego zmroku i kiepskiej pogody. Przywitali się z Opiołkiem, nie przerywając rozmowy.

– Czekaj, Brunuś – powiedział Stanisław, kiedy przywiązywał psa do barierki. Wszedł po schodach i zniknął za drzwiami delikatesów „Sezam”.

Bruno położył się, układając łeb na przednich łapach. Spoglądał smętnie na grupkę przed sklepem. Marzył o szybkim powrocie do domu, gdzie czekał na niego wygodny fotel.

W sklepie Opiołek wziął koszyk i ruszył w kierunku lodówek z piwem. Kiedy otwierał jedną z nich, dwie sklepowe w białych fartuchach na stoisku mięsnym wymieniały uwagi na temat swoich dzieci. Mężczyzna wziął czteropak tatry mocnej, włożył do koszyka. Zawahał się przez chwilę, po czym w koszyku wylądowała jeszcze jedna puszka.

Przy kasie znudzona kasjerka naliczyła należność i spakowała piwo do foliowej siatki. Opiołek podziękował i wyszedł ze sklepu.

Bruno zaskomlał radośnie, kiedy ujrzał wracającego pana. Podniósł się i delikatnie zamerdał ogonem. Ucieszyła go perspektywa szybkiego powrotu do domu. Grupa chłopaków zniknęła, a z sinego nieba spadały już pojedyncze krople deszczu. Tymczasem Opiołek chwycił smycz i zamiast skierować się do domu, pociągnął Bruna w przeciwną stronę. Minęli rondo, po prawej stronie mieli jaskinię solną, w której Opiołek nigdy nie był, bo uważał to za fanaberię. Kiedy doszli do niewysokiego muru z szarej cegły, okalającego budynek starej piekarni, mężczyzna zatrzymał się i rozejrzał po okolicy. Ulica wciąż była pusta, ale wolał upewnić się, czy w pobliżu nie ma nikogo znajomego. Odpiął smycz Bruna i przeszedłszy kilka kroków, zatrzymał się przy krańcu muru. Labrador, nic sobie nie robiąc z nagle podarowanej mu przez Opiołka wolności, sunął dalej za swoim panem i zległ przy jego nogach.

Drobne krople spadały coraz intensywniej, uderzając o maski aut na pobliskim parkingu przy sklepie meblowym. Ale Stanisławowi Opiołkowi deszcz nie przeszkadzał. Głowę skrył pod kapturem wiatrówki i włożył dłoń do siatki z piwem. Wymacał chłodną puszkę, wyciągnął ją szybko, otworzył i sporymi haustami pochłaniał jej zawartość. Nie miał czasu ani ochoty na delektowanie się każdym łykiem złocistego napoju. Piwo pił jak wodę. Gdy skończył, zgniótł puszkę, wyrzucił ją za mur i sięgnął po kolejną.

Wilgoć zaczęła wypełniać powietrze, krople deszczu spływały po granatowej wiatrówce i biszkoptowej sierści. Nagle ciszę przerwał syk otwieranej puszki i krzyk przerażenia dobiegający zza pleców Opiołka. Potem był tylko głuchy huk, jakby coś z wielkim impetem uderzyło o asfalt. Mężczyzna odwrócił się. Z jednej dłoni wypadła mu puszka piwa, z drugiej wysunęła się siatka z pozostałymi browarami. Również ona uderzyła o chodnik.

Z miejsca, gdzie kończył się mur, wił się chodnik, ułożony pewnie jeszcze w latach dziewięćdziesiątych, kiedy wybudowano te jedenastopiętrowe wieżowce z wielkiej płyty. Nie troszcząc się o swoje niedawne zakupy, Opiołek biegł w kierunku placu przed pierwszym wieżowcem. Na jednym z miejsc parkingowych, wyłożonym czerwoną kostką, na której wymalowano kopertę i symbol wózka inwalidzkiego, leżała kobieta. Długie blond włosy rozsypały się wokół jej głowy, ciało w koronkowej bieliźnie zastygło w nienaturalnej pozie.

Opiołek błądził dłonią po kieszeni wiatrówki. Próbował sobie przypomnieć, czy tym razem wziął ze sobą telefon. Zwykle kiedy wychodził na spacer z Brunem, zostawiał go na nocnym stoliku, by żona nie próbowała go nękać. W końcu wymacał i spróbował wybrać numer alarmowy. Szybka chwila namysłu: dziewięć dziewięć siedem czy sto dwanaście. Jego drżące palce wybrały drugą opcję.

– Halo! Wypadek, morderstwo, samobójstwo, Zwierzyniecka… – Zawiesił drżący głos i spojrzał na numer wieżowca. – Zwierzyniecka dwadzieścia…

Roztrzęsiony Opiołek nie mógł sklecić pełnego zdania. Bruno legł u jego stóp i smutno patrzył na wypływającą spod głowy kobiety strugę krwi mieszającą się z deszczem.

Rozdział 1

Ponad miesiąc później
Poniedziałek, 10 sierpnia 2015

Wyszedłem z baru mlecznego „Smak”, wziąłem na wynos pierogi ruskie i z mięsem. Ruskie dla mnie, mięsne dla Danuty. Czułem ich ciepło, co nie było wygodne, zważywszy na fakt, iż wokół panował ponadtrzydziestostopniowy upał. Koszulka lepiła mi się do pleców, miałem wrażenie, że pod pachami pojawiły się dwie ogromne plamy. Pot miałem także na rękach, przez co sokół maltański, tatuaż, który zrobiłem sobie w zeszłym roku na wewnętrznej stronie lewego przedramienia, również wyglądał na spoconego. W przeciwieństwie do dwóch kobiet stojących nieopodal apteki z najtańszymi lekami w mieście. Były uśmiechnięte i wyglądały świeżo. Stały przy stojaku z ulotkami. Kątem oka przeczytałem tytuł jednej z nich: „Czy chciałbyś poznać prawdę?”. Hasło w sam raz dla mnie. Mógłbym zawiesić je na drzwiach mojego biura, w końcu tym się zajmuję. Ludzie przychodzą do mnie, bo chcą poznać prawdę. Ostatecznie uznałem jednak, że tabliczka „Jakub Rau. Prywatny detektyw” w zupełności wystarczy. Obok świadków Jehowy ustawiło się dwóch młodych nacjonalistów. Przed sobą mieli niewielki stolik, na którym rozłożyli ulotki, koszulki oraz inne gadżety. Również kątem oka zauważyłem, że ulotki dotyczą antyuchodźczej manifestacji, która za kilka dni miała się odbyć w mieście. Nie zazdrościłem sekciarkom i nacjonalistom. Ani misji, ani stania w upale.

Przy okrągłej fontannie na placu Antoniego Surowieckiego wytchnienia szukały dwie młode matki z pociechami. Chłopak, na oko trzyletni, stał na ceglanym murku i próbował zmoczyć stopę, co wywołało ostrą reprymendę jego rodzicielki. Tymczasem dziewczynka, na oko pięcioletnia, wskoczyła do fontanny i klaskała w dłonie. Po minie jej matki wywnioskowałem, że radość dziecka nie potrwa długo. Sam z chęcią ochłodziłbym się w tej fontannie.

Skręciłem w Sokolą. Kilka kroków i byłem przy wejściu do domu, w którym wynajmowałem pokój. Wyróżniał się na tle pozostałej zabudowy niebieskim szyldem, na którym czytelnie napisano „Zakład Fryzjerski”. Żadne tam „atelier” czy „studio”. Danuta miała swoją renomę i nie musiała podążać za najnowszymi trendami w nazewnictwie. Właściwie nie musiała nawet podążać za najnowszymi trendami w strzyżeniu i stylizacji włosów. Od lat przychodziły do niej te same klientki, by zrobić sobie trwałą i podciąć końcówki. Bardziej wymagający klienci korzystali z usług salonów przy placu Bartosza Głowackiego, przez wszystkich nazywanego placem Czerwonym, z racji koloru kostki, którą był wybrukowany.

Pokonawszy pięć schodków, prawie wdepnąłem w Chandlera. „Wdepnąłem” to dobre określenie, bo Chandler, czarny kot Danuty, który imię zawdzięczał nazwisku ulubionego autora mojej współlokatorki, wyciągnął się jak długi na progu i wyglądał jak kałuża atramentu. Nie poruszył się, otworzył tylko oczy i wbił we mnie leniwe spojrzenie, po czym zamknął oczy, sapnął i na powrót pogrążył się w drzemce. Ostrożnie go ominąłem.

W holu poczułem charakterystyczny zapach, chyba płynu do trwałej ondulacji. Mieszkałem u Danuty już ponad rok, jednak do tej pory nie zdołałem się połapać w jej fryzjerskich specyfikach. Usłyszałem odgłos suszarki do włosów, która po chwili się wyłączyła. Odezwała się Danuta:

– Tak że ten – konkludowała z charakterystycznym dla siebie wtrąceniem – ja lubię taką pogodę, bo nad jezioro można wyskoczyć. A w zimie? W zimie to nic się w naszym mieście nie dzieje.

– Ale tu u pani fajnie. Klimatyzacja, to i można wytrzymać. U mnie w mieszkaniu to upał jak na polu. Ja tam bym chciała, aby już przyszło jakieś ochłodzenie – zamarzyła klientka, której Danuta właśnie skończyła suszyć włosy. Teraz zapewne czas na tapirowanie. Tę śmieszną czynność, która wyglądała jak stroszenie piór przed walką kogutów, akurat bez trudu potrafiłem nazwać, bo Danuta wykonywała ją nadzwyczaj często.

– A tu ma pani rację… – Nie dokończyła, bo właśnie zwróciła głowę w kierunku wejścia, gdzie stałem, i wykrzyknęła: – O, Kuba! Ale mnie przestraszyłeś. – To było dość zaskakujące, bo zazwyczaj na mój widok ludzie reagują w zupełnie inny sposób. Zwykle kojarzę im się z akwizytorem, któremu z chęcią zamyka się drzwi przed nosem. Raczej nikt się mnie nie boi. No cóż, lubię być schludnie ubrany, a okulary w czarnych oprawkach z pewnością dodają mi akwizytorskiego szyku.

– O, pan Kuba! – jak echo powtórzyła klientka, odwracając głowę. Rozpoznałem w niej stałą bywalczynię salonu Danuty, Teresę Hamak, właścicielkę najbardziej leniwego jamnika, jakiego kiedykolwiek widziałem. Noszącego w dodatku imię Alfred po jej zmarłym mężu. – Dawno pana nie widziałam. Jak tam się panu pracuje?

Czy dawno? Z tym bym polemizował, bo Teresa bywa u Danuty przynajmniej raz w miesiącu. I zawsze interesuje się sprawami, które prowadzę. Czasem zdradzam jej drobne szczegóły, żeby miała o czym opowiadać koleżankom po niedzielnej mszy. Przy jednej sprawie okazała się nawet pomocna, bo człowiek, którego poszukiwałem, mieszkał w jej okolicy. Opowiedziała mi o nim niemal wszystko. Tak więc nigdy nie lekceważę starszych, samotnych kobiet. Są lepsze niż monitoring.

– Nie narzekam, pani Tereso. – Tym razem jednak nie zamierzałem jej czegokolwiek zdradzać, choć zauważyłem, że ciekawość ją wprost zżera.

– A daj panu detektywowi spokój, kochana. Przecież nie będzie ci opowiadał, co teraz robi. Zaraz pół miasta by wiedziało – odezwała się druga klientka Danuty, której wcześniej nie zauważyłem, bo siedziała w kącie przy stoliku z kolorową prasą. Kiedy skończyła mówić, podniosła głowę i mrugnęła do mnie porozumiewawczo. We włosach miała wałki, mimo to poznałem Katarzynę Chomkiewicz, kolejną stałą klientkę Danuty. Odmrugnąłem, gdyż wiedziałem, jaka będzie za chwilę reakcja Teresy.

– No wiesz? Ja to umiem dochować sekretu. Nie to co… – Teresa nie dokończyła, bo w tym samym momencie za moimi plecami rozległo się gromkie „dzień dobry!”. Odwróciłem się i ujrzałem znajomą twarz listonosza. Krystian, pocztowiec, który często do nas przychodził, był trzydziestoparolatkiem, lecz ze względu na tuszę poruszał się trochę jak wieloryb w płytkim akwenie i na oko można mu było dać o wiele więcej. Kosmyki krótkich blond włosów były mokre od potu, który spływał mu także po skroni. Zaczynanie z nim rozmowy o dzisiejszej pogodzie byłoby złośliwością.

Danuta i jej klientki od razu przeniosły uwagę na Krystiana i zaczęły wypytywać, co ma dziś dla każdej z nich. Zrobiło się gwarno, a po chwili do tego sztucznego tłumu dołączył także Chandler, któremu najwidoczniej znudziło się dalsze udawanie kałuży atramentu. Obwąchał pakunki w moich dłoniach, większą uwagę przykładając do tego, w którym znajdowały się pierogi z mięsem, i poszedł dalej. Zwinnie wskoczył na fotel przy myjce i zlizał kilka kropel wody, które skapywały z kranu, po czym odchylił łeb w moim kierunku i miauknął. Od razu podszedłem więc do myjki i odkręciłem mały strumień zimnej wody, którą Chandler zaczął łapczywie pić. Nigdy nie korzystał w tym celu z miski. Zawsze potrzebował człowieka, który odkręci mu kran, i zazwyczaj tym człowiekiem byłem ja. Muszę przyznać, że nieźle mnie wyszkolił. Czasem wstawałem do niego nawet w nocy.

Korzystając z tego, że Danuta na chwilę oderwała się od rozmowy z listonoszem i zawiesiła wzrok na Chandlerze, a potem na mnie, podniosłem pakunek z jej pierogami i pokazałem głową, że idę do kuchni. Machnęła ręką, dając tym samym znać, że nie ma na razie czasu jeść. Będąc więc w kuchni, schowałem pierogi z mięsem do lodówki. Swoje zaś nałożyłem na talerz i zacząłem pożywiać się z umiarkowanym apetytem. Właściwie nie byłem głodny, a upał dodatkowo nie sprzyjał pochłanianiu wielkich ilości jedzenia. Zawsze jednak starałem się jeść w miarę regularnie. Z różnym skutkiem.

W „Smaku” zawsze były najlepsze pierogi. Pamiętam je jeszcze z dzieciństwa, kiedy ojciec zabierał mnie tam na obiady. Z niecierpliwością czekałem na godzinę piętnastą. Stary wracał wtedy z roboty w kopalni, kąpał się i szliśmy na obiad. Psuć zaczęło się dopiero w latach dziewięćdziesiątych, kiedy zaczęła się likwidacja kopalni. Ojciec przeszedł na wcześniejszą emeryturę, zaczął pić i wspólne obiady stały się rzadsze. Ale to nie na temat. W każdym razie kiedy myślę o smakach z dzieciństwa, zawsze przywołuję pierogi ze „Smaka”.

Przekrajałem kolejnego pieroga, gdy do kuchni powolnym krokiem wszedł Chandler. Otarł się o moje łydki i wskoczył na krzesło obok. Cała ta mityczna kocia niezależność momentalnie znikła, a w jej miejsce pojawiła się uległość i błagające spojrzenie. Każdego można kupić. Trzeba tylko znać odpowiednią walutę. W wypadku zwierząt jest to najczęściej jedzenie. Chandler nie był tu wyjątkiem.

– To nie twoje smaki, Chandler. – Chciałem przywrócić mu godność i uświadomić, że pierogi z serem nie są warte zachodu. Nie odpuszczał, więc ukroiłem kawałek i dałem mu do powąchania. Zbliżył nos, wciągnął powietrze i szybko się odsunął, oblizując się, jakby chciał zetrzeć z pyszczka cały zapach, który faktycznie nie należał do jego ulubionych. Zeskoczył z krzesła i podreptał do miski z suchą karmą. Rozległo się chrupanie.

Nigdy nie przepadałem za zwierzętami. Właściwie nie lubię ich do tego stopnia, że nie mam nawet ochoty ich jeść. Ale Chandlera polubiłem. Co oczywiście nie oznacza, że go kiedyś zjem, choć taki wniosek można by wysunąć, kierując się zaprezentowaną logiką.

Nasze początki nie były jednak łatwe. Kiedy ponad rok temu zamieszkałem u Danuty, Chandler rezydował tam już od siedmiu lat. Byłem więc intruzem. Początkowo nasza wzajemna niechęć objawiała się schodzeniem sobie z drogi. Choć to raczej ja musiałem ustępować, gdyż okazywało się, że większość miejsc w domu należy już do Chandlera. I tak, kiedy siadałem w salonie w rogu kanapy, po chwili zjawiał się on, siadał obok i wpatrywał się we mnie z wyrzutem, aż się nie przesunąłem. Wówczas przechodził mi po udach i mościł się wygodnie w rogu kanapy, dając do zrozumienia, że należy on wyłącznie do niego.

Potem nasza relacja weszła w fazę wzajemnych złośliwości. W miejscach należących do Chandlera niby przypadkiem zostawiałem jakąś gazetę, książkę lub poduszkę. Snuł się wówczas bez humoru po mieszkaniu i miałem wrażenie, że patrząc na mnie spode łba, szykuje jakąś słodką zemstę. Danuta na nasze zmagania patrzyła pobłażliwie, uważając, że to niewinne zabawy. Tymczasem między nami trwała prawdziwa wojna o terytorium. Chandler bronił swojej własności, ja natomiast chciałem w końcu poczuć się jak u siebie. Jeśli miałem ochotę umościć się w rogu kanapy, to chciałem po prostu to zrobić, a nie zastanawiać się, czy przypadkiem kot również nie nabrał ochoty właśnie na to.

No i nie pomyliłem się. Chandler zgotował mi w końcu zemstę. Spiesząc się pewnego dnia do biura, założyłem buty i poczułem, że w środku jednego z nich coś jest. Wyciągnąłem stopę, a na skarpetce ujrzałem wczorajszy, nie do końca przetrawiony, obiad Chandlera. Wpadłem w furię i w pierwszym odruchu miałem ochotę udusić kanalię. Wziąłem jednak kilka głębszych oddechów i pomyślałem, że muszę zmienić strategię. Inaczej na rzyganiu do buta się nie skończy.

Postanowiłem zawrzeć rozejm. Zmieniłem skarpety, wyczyściłem but, a gdy wychodząc, natknąłem się na Chandlera, postanowiłem go pogłaskać na znak, że nie żywię urazy. Lecz kiedy tylko wyciągnąłem rękę, kocur zjeżył się i zdzielił mnie łapą. Ręka mnie zapiekła i ujrzałem ślad zadrapania, który szybko nabiegł krwią. Kot czmychnął, a ja nie miałem innego wyjścia, jak zacząć obmyślać inną strategię.

Tym razem postanowiłem Chandlera przekupić. Żadne tam wyciąganie ręki na zgodę, które mogło zakończyć się kolejnymi zadrapaniami. Poszedłem do sklepu zoologicznego i zakupiłem niemal wszystkie polecone przez sprzedawcę kocie przysmaki. Nie wszystko mu smakowało i na początku nieufnie podchodził do przynęt, które mu podrzucałem. Powoli jednak jego nastawienie zaczęło się zmieniać. To oczywiście nie był jeszcze początek przyjaźni międzygatunkowej, ale przestaliśmy wchodzić sobie w drogę. Z czasem Chandler zaczął nawet odstępować mi swoje miejsce na kanapie w salonie. Bywały i dni, kiedy zajmowaliśmy je razem. Ja siedziałem, a na kolanach mościł mi się Chandler. Tak jak mówiłem: każdego można kupić. Poza tym przygoda ze zwierzakiem nauczyła mnie jednej rzeczy: idąc na udry, do niczego nie dojdziesz. Życie trzeba brać sposobem. Od tamtej pory staram się kierować tą dewizą.

Kiedy pewnego wieczora siedzieliśmy z Danutą na tarasie i rozmawialiśmy o życiu przed wspólnym mieszkaniem, opowiedziała mi także historię Chandlera.

– Tak że ten – zakończyła opowieść o zmarłym mężu, dzieciach, z których jedno wyjechało do Szczecina, a drugie wyemigrowało do Anglii, i przeszła do opowieści o tym, jak to czarny kocur pojawił się na Sokolej.

– To były pierwsze tygodnie po śmierci Marka. Najtrudniejszy okres w moim życiu, Kuba. Wiesz, co wtedy czuje człowiek?

Wzruszyłem ramionami, udając, że nie wiem, choć wiedziałem bardzo dobrze.

– Świat rozsypuje się na miliony kawałeczków. Ale ty nie masz siły nawet ich pozbierać, a co dopiero poskładać z powrotem do kupy – kontynuowała, a w jej oczach pojawiły się łzy. – Nie masz siły zupełnie na nic. Nie możesz normalnie funkcjonować. Zwykłe czynności są jak bieg z przeszkodami. Marzysz o tym, by skończył się dzień, ale kiedy przychodzi noc, robi się jeszcze gorzej. Próbujesz spać, ale w oczach masz albo łzy, albo patrzysz tępo w sufit, bo sen nie chce przyjść. Po śmierci Marka przeżyłam głęboką depresję, Kuba. Wiesz, co byłam tylko w stanie robić?

Ponownie wzruszyłem ramionami, chociaż spodziewałem się, jaka będzie odpowiedź.

– Chodziłam na cmentarz. A właściwie biegałam. Kilka razy dziennie wybiegałam z domu, czasem nawet nie zamykając drzwi, i biegłam na cmentarz przy Wisłostradzie. Tam płakałam, dopóki starczało mi łez. – Wzrok Danuty stał się nieobecny. Patrzyła w rozgwieżdżone niebo, jakby w nim szukała pocieszenia. Po jej twarzy spłynęła łza, żłobiąc bruzdę na policzku pokrytym nienagannym makijażem. – Ale przychodzi taki moment, że ze wszystkim musisz się pogodzić. Zaakceptować. To wcale nie jest łatwe i nie dzieje się od razu. To powolny proces, ale kiedy w końcu wszystko zaakceptujesz, możesz iść dalej. Pęka blokada i wracasz do życia, a nawet zaczynasz się nim cieszyć. – Oczy Danuty przestały się szklić, a ślad po łzie na policzku znikł.

Milczałem, czekając, co powie.

– Ale kiedy pojawił się Chandler, byłam jeszcze w głębokiej depresji. Jak co dzień pobiegłam na cmentarz. Trochę się modliłam, ale więcej płakałam. Nagle usłyszałam kwilenie dochodzące zza nagrobka Marka. W pierwszej chwili pomyślałam, że zaczynam wariować i słyszę jakieś głosy. Uspokoiłam się i zajrzałam za tablicę, a tam siedziała mała, czarna i żałosna kulka. Sprawiała wrażenie tak samo nieszczęśliwej jak ja. Pomyślałam, że to znak. Zabrano mi Marka, ale na pocieszenie dano mi tego czarnego kociaka, który mógł mieć wtedy kilka tygodni. Wzięłam go do domu, no i jak widzisz, nieźle się tu urządził. – Danuta roześmiała się. Smutek zupełnie zniknął z jej twarzy.

– Coś w tym jest. Albo zupełnie nic. Ludzie przecież umierają, a bezdomne zwierzęta szukają domów. Czysty przypadek – skonkludowałem.

– Oj, Kuba, Kuba. Jak ty mało wiesz o życiu – śmiała się Danuta, a ręką zmierzwiła mi włosy. Zupełnie jak matka. I tak ją traktowałem. Ja też byłem dla niej trochę jak syn.

No dobra, może z tą matczyno-synowską relacją trochę przesadziłem. Danuta była jednak atrakcyjną kobietą. Musiałbym być ślepy, żeby tego nie zauważyć.

Chandler właśnie kończył chrupać swoje kocie przysmaki. Ja tymczasem zjadłem ostatniego pieroga i odstawiłem talerz do zlewu.

Pogoda nie odpuszczała cały dzień. Wciąż było gorąco i parno. Klimatyzacja była zainstalowana tylko w salonie Danuty. Tu, w kuchni, oraz w przylegającej do niej poczekalni panował tropikalny upał. Nawet nie chciałem myśleć, co dzieje się na pierwszym piętrze, gdzie znajdował się mój pokój, sypialnia Danuty, salon oraz łazienka. Nie pomagało zamykanie okien na dzień i otwieranie ich dopiero wieczorem. Nocą bowiem temperatura spadała tylko nieznacznie. Sierpień tego roku był wyjątkowo uciążliwy. No chyba że ktoś lubi tropiki. Ja nigdy nie lubiłem. Ale to nie na temat. Musiałem jeszcze dziś popracować, więc przed udaniem się do biura postanowiłem wziąć szybki prysznic.

Wyszedłem z kuchni. Rozmowy w salonie Danuty ucichły, słychać było tylko odgłos pracującej suszarki, której szum przecinał ciężkie powietrze niczym tępa piła drewno. Ruszyłem w kierunku starych drewnianych schodów prowadzących na pierwsze piętro. Stękały pod każdym moim krokiem, jakby upał również im dawał się we znaki. Między nogami przemknął mi Chandler. Wbiegł do salonu, po czym czmychnął na balkon. Danuta także zrezygnowała z zamykania okien w ciągu dnia, w takie upały to naprawdę nic nie daje. Firanka przy drzwiach balkonowych zafalowała za Chandlerem. Niestety nie był to orzeźwiający podmuch wiatru, co najwyżej ruch gorącego powietrza, które wdarło się do środka.

Usiadłem jeszcze na chwilę na kanapie. Na szklanej ławie leżało kilka aktualnych gazet. Kolorowe czasopisma oraz „Tygodnik Nadwiślański” i „Kronika Dnia”. Przekartkowałem tygodnik i rzuciłem okiem na zapowiedzi lokalnych imprez. Bajkowy plener, Wakacje w Harasiukach, Zabawa w Opatowie. Dzieje się, pomyślałem z ironią i rzuciłem gazetę z powrotem na stolik. „Kronika Dnia” pisała natomiast o upale, pogoda zawsze jest niezawodnym tematem, i o tłumach nad Jeziorem Tarnobrzeskim. W ten weekend padł rekord. Padłem również ja, lecz nie nad jeziorem, ale w Green Pubie, irlandzkiej knajpie na placu Czerwonym, gdzie zaciągnął mnie kumpel mojego starego. Ale to nie na temat. Podniosłem się z kanapy, wziąłem ze swojego pokoju czyste ubranie i poczłapałem pod prysznic. Gdy tylko puściłem wodę i po raz pierwszy tego dnia poczułem orzeźwiający chłód, przez szum płynącego strumienia usłyszałem miauczenie Chandlera. Zakręciłem wodę, strzepnąłem krople z włosów i wyszedłem z kabiny.

– Jak mogłem o tobie zapomnieć? – rzuciłem, otwierając drzwi do łazienki.

Chandler wbiegł do środka i zajął miejsce na sedesie, a ja wróciłem pod prysznic. Nasza relacja była już tak bliska, że kiedy brałem prysznic, Chandler musiał mi towarzyszyć. Nigdy nie rozumiałem jego kociej fascynacji gołym facetem za przezroczystymi drzwiami kabiny prysznicowej, wykonującym te wszystkie śmieszne ruchy, których na pewno nie zobaczymy w reklamie żelu pod prysznic. Ale dlaczego kot nie miałby mieć jakichś swoich małych zboczeń, skoro przecież wszyscy jakieś mamy. W każdym razie wolałem zboczonego Chandlera od Chandlera złośliwego.

Ponownie odkręciłem wodę. Sięgnąłem po pierwszą z brzegu butelkę, która wydawała mi się żelem pod prysznic. Nalałem odrobinę na dłoń, po czym rozsmarowałem na klatce piersiowej. Pienił się gorzej niż zazwyczaj, więc stwierdziłem, że znowu pomyliłem żel z szamponem. Czy te butelki nie mogą się jakoś od siebie różnić, westchnąłem. Który facet czyta etykiety na butelkach kosmetyków? Na pewno nie ja. Spłukałem szampon i sięgnąłem po właściwe opakowanie. Następnym razem powiem Danucie, żeby kupiła mi szampon i żel w jednym.

Wyszedłem z kabiny i pod czujnym spojrzeniem kocich oczu wytarłem najpierw swoje klejnoty, a potem resztę. Założyłem ubranie, które po kilku minutach znów zaczęło się lepić do ciała. Kąpiel w taką pogodę to syzyfowa praca, ledwo zmyjesz pot, a zaraz zalewa cię kolejna fala.

Zbiegłem po schodach, które jak zwykle pode mną zastękały. W salonie Danuty znowu było głośno. Nie zaglądając do środka, wyszedłem na ulicę i skierowałem kroki w kierunku biura.

Przy poczcie na ulicy Słowackiego hałasowali robotnicy w pomarańczowych uniformach. Kolejni ludzie, którym dziś nie zazdrościłem. Wokół unosił się nie tylko żar gorącego lata, ale także pył z remontowanej ulicy. Przy Słowackiego zawsze był problem z parkowaniem aut. Poczta Polska, dom kultury z kinem, dwa biura podróży, redakcja „Kroniki Dnia”, urząd miasta… Nie ma co zagłębiać się w szczegóły. Tarnobrzeg jaki jest, każdy widzi. W każdym razie nagromadzenie owych placówek, które najwyraźniej przyciągały tłumy mieszkańców, sprawiało, że zaparkowanie auta graniczyło z niemożliwością. Zmotoryzowanym tarnobrzeżanom nie chciało się ruszyć dupy. Woleli ją wozić. Co było oznaką lenistwa, a to grzech. Nie żebym był wierzącym. W dodatku takim, który widzi źdźbło w oku innych, a w swoim nie dostrzega belki. Po prostu uważam, że większość z nich drogę do pracy mogła pokonać pieszo. I to w ciągu zaledwie kilkunastu minut, to naprawdę nie jest metropolia. Przy okazji mielibyśmy zdrowsze powietrze.

Praca robotników w pomarańczowych uniformach polegała na zwężeniu ulicy Słowackiego i wygospodarowaniu większej liczby miejsc parkingowych. Pracowali już od kilku tygodni i nie zanosiło się, że szybko skończą.

Przeszedłem na drugą stronę ulicy, gdzie znajdował się budynek domu kultury z dobudowanym w drugiej połowie ubiegłego wieku obiektem z salą widowiskową, od niedawna noszącym oficjalną nazwę: „Kino Wisła”. Była to dobudowa w stylu iście komunistycznym. Szare ściany budynku kontrastowały ze starą częścią domu kultury, która odcinała się żółtym kolorem oraz zupełnie innym stylem architektonicznym z początku ubiegłego wieku. Zanim wyjechałem z Tarnobrzega, zupełnie nie interesowałem się tym budynkiem, ale kiedy tu wróciłem i zacząłem na nowo odkrywać moje rodzinne miasto, od razu rzucił mi się w oczy synkretyczny charakter naszego domu kultury. Zawsze uważałem, że miasto jest jak organizm. Żyje, zmienia się, w miejsce starych i niszczejących komórek powstają nowe. Tarnobrzeski Dom Kultury był tego przejawem. Choć być może bardziej podpadał pod teorię o symbiozie. Tu stare z nowym koegzystowało na tych samych warunkach. Inna rzecz to dynamika owych zmian. W Tarnobrzegu wszystko przebiegało wolniej, senniej, mniej dostrzegalnie, więc dom kultury również musiał być tego przykładem. Niedawno w internecie znalazłem informację, że starsza część domu kultury to dawne Kasyno Mieszczańskie. Życie więc kwitło tu od zawsze.

– Kuba! – Głos wybił mnie z rytmu rozmyślań. Spojrzałem przed siebie. Stał tam komisarz Orłowski, kumpel mojego starego. Podobieństwo do Jerzego Stuhra sprawiało, że wszyscy mówili na niego „Jurek”. Mało kto pamiętał, że ten niemłody już policjant ma na imię Walery. Jesienią i zimą ulubionym strojem Jurka był czarny płaszcz i takiż kapelusz, co sprawiało, że zawsze kojarzył mi się z detektywem z czarnego kryminału. Dziś miał na sobie jasny T-shirt, szorty i – tak, tak – białe skarpety i sandały. – Do roboty? – zapytał, kiedy podaliśmy sobie dłonie.

– Rób to, co kochasz, a nigdy nie będziesz musiał pracować – odpowiedziałem sentencjonalnie.

– Cha, cha! – Rubaszny śmiech Jurka rozdarł ciężkie wakacyjne powietrze. – Kiedyś myślałem podobnie. Kochałem łowić ryby. Ostatecznie zostałem policjantem. Mało wiesz o życiu, Kuba. – Skąd oni z Danutą biorą te teksty? Prawdopodobnie fakt, że oboje znali mnie od dzieciaka, sprawiał, że wciąż patrzyli na mnie jak na jakiegoś gówniarza, chociaż zbliżały się moje trzydzieste drugie urodziny. Taka miła cecha małych miasteczek. Prawie wszyscy się tu znają. Ktoś jest czyimś ojcem, synem, kuzynem, kumplem z dzieciństwa. Na każdego znajdzie się jakiś znajomy. Czasem to zaleta, a czasem nie. Zwłaszcza kiedy prowadzisz jakąś sprawę i próbujesz się czegoś dowiedzieć. Zmowa milczenia wielu sznuruje wówczas usta.

– A ty, jak na kogoś, kto częściej ogląda martwe kobiety niż żywe, wyjątkowo dużo zdajesz się wiedzieć o życiu. – Z Jurkiem już dawno przeszliśmy na ty. Pracował w wydziale kryminalnym i już niejedno w życiu widział. Poza tym bywał pomocny w niektórych moich śledztwach. Czasami nawet naginał procedury, ale któż tego nie robi? Poza tym, nie ukrywajmy, Jurek był małomiasteczkowym gliną, który najbardziej cenił święty spokój. Jeśli mógł się posłużyć mną w trakcie prowadzenia śledztwa, robił to. Nawet kosztem przekroczenia niektórych zasad.

– Śmierć to też część życia, zapamiętaj to sobie, Kuba. Poza tym nie lekceważ kobiet, nawet martwych. One potrafią wiele powiedzieć, nawet po śmierci.

– Nie lekceważę. Chociaż wolę, kiedy mówią do mnie żywe. Ale co kto lubi.

Jurek znowu się roześmiał.

– Pracujesz teraz nad czymś ciekawym? – zmienił temat.

– Być może. – Czasem i ja nie chciałem zbyt dużo zdradzać, nie tylko klientkom Danuty.

Pożegnaliśmy się i każdy z nas poszedł w swoją stronę.

Kiedy przechodziłem obok budynku PZU, rzuciłem okiem na drugą stronę. Kolorowe przedszkole wyraźnie odcinało się od reszty zabudowań. Jak by powiedział Lew Archer, pochłaniało niemal wszystkie siły żywotne szarych budynków znajdujących się obok. I bardzo dobrze. Dzieciństwo powinno być kolorowe i beztroskie. Dorosłe życie przynosi wystarczająco dużo ciemnych barw, które bardziej pasują do budynku zakładu pogrzebowego niż do przedszkola. Ktoś tu wykazał się dobrym pomysłem.

Zaraz za PZU, na Sokolej 13, znajdowało się moje biuro. Mieściło się w starym kinie „Wisła”, zbudowanym w tym samym stylu, co Kasyno Mieszczańskie, będące obecnie częścią domu kultury. Podobieństwo nie było przypadkowe, oba budynki wybudowano w tych samych latach. Stare kino pierwotnie było siedzibą Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Kinem stało się dopiero po wojnie i działało do końca lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Potem długie lata budynek stał pusty. Nieremontowany, był prawie jak strach na polu, do którego zlatują się wrony. Kilka lat temu ktoś go kupił, wyremontował i zrobił z niego obiekt usługowy z lokalami do wynajęcia. Moje biuro mieściło się tam od ponad roku. Właściciel oferował stosunkowo niski czynsz, nawet jak na tarnobrzeskie warunki, co było dla mnie ważne, ponieważ wówczas dopiero zaczynałem i liczyłem się z każdym wydatkiem. Właściwie wciąż się liczę. Otwarcie biura detektywistycznego było dla mnie zagraniem va banque.

Przekroczyłem trzydziestkę, rozwiodłem się z żoną, z którą próbowaliśmy wić małżeńskie gniazdko w Lublinie, i wróciłem do Tarnobrzega. Tak naprawdę nie byłem do końca pewny decyzji, ale po rozwodzie musiałem coś zmienić w swoim życiu. Nie mogłem zostać w Lublinie. Za dużo wspomnień, a w ostatnich latach także zbyt dużo złych emocji. Licencję wyrobiłem sobie jeszcze w Lublinie, ale chyba nigdy poważnie nie przypuszczałem, że będę zajmował się pracą detektywistyczną. Był to czas, kiedy po skończonej polonistyce próbowałem odnaleźć się w życiu zawodowym. Zajmowałem się różnymi rzeczami, na przykład pracą w sklepie budowlanym, na magazynie. Chwytałem się różnych robót. Ponad rok temu zmarł mój ojciec i zostawił mi w Tarnobrzegu mieszkanie. Sprzedałem je, zainwestowałem w biuro, a sam wynająłem pokój u Danuty. Kiedy bardziej rozkręcę interes, może kupię coś własnego. Na kredyt, bo inaczej w tym kraju się nie da. Na razie jednak dobrze mi u niej.

Budynek, w którym mieściło się moje biuro, był podzielony na dwie części, do których prowadziły oddzielne wejścia. Jedna część była parterowa, druga dwukondygnacyjna. Ja miałem siedzibę w części parterowej, gdzie mieściła się także zajmująca dwa pomieszczenia szkoła języków obcych. Jedno przeznaczone było na salę wykładową, drugie na sekretariat, który od mojego biura oddzielony był toaletą. Dwa lokale natomiast od dawna stały puste. Taka specyfika miasta. Więcej tu lokali do wynajęcia niż osób chętnych je wynająć.

W części z piętrem na parterze mieściła się hurtownia fryzjerska, stały dostawca Danuty, a na piętrze biuro podróży „Fatamorgana”. Swoją drogą w dobie bankructw tego typu placówek była to chyba dość ryzykowna nazwa. Ja przynajmniej miałbym pewne obiekcje, żeby skorzystać z usług takiego biura. Ale skoro funkcjonowało, najwyraźniej znajdowali się ryzykanci, którym nie przeszkadzała nazewnicza nonszalancja właścicieli biura.

Wszedłem do budynku. Dotarłem do moich drzwi i przekręciłem klucz. W środku było nieco chłodniej. Mimo to od razu uchyliłem okno. Lubię pracować, kiedy słyszę głosy ulicy. Sokola nie należy do najruchliwszych ulic Tarnobrzega, ale przez uchylone okno co jakiś czas wpadały odgłosy przejeżdżających aut i przechodzących ludzi. Siedziałem w fotelu, plecami do okna. Przede mną stało biurko, na którym znajdował się laptop. Po drugiej stronie biurka były dwa krzesła dla klientów. Po lewej stronie miałem sofę, na wypadek gdybym musiał spędzić noc w biurze, co jednak nie zdarzało się często. Mieszkałem przecież niedaleko. Po prawej znajdował się regał z książkami. Sama klasyka: Chandler, Macdonald, Hammett. Ulubieni autorzy. Mamy więc z Danutą podobne upodobania. Za regałem ustawiłem stolik z kawą, herbatą i czajnikiem elektrycznym. Tyle. Uznałem, że więcej nie potrzebuję, zwłaszcza że wszelkie dane przechowywałem w laptopie, którego właśnie uruchamiałem. Na początek zalogowałem się na fejsie, praca przecież nie ucieknie.

Skutkiem sierpniowego słońca była najwyraźniej nie tylko brunatna opalenizna, ale też brunatne myśli. W rozgrzanych głowach puściły wszystkie hamulce. A wszystko za sprawą fali uchodźców z Syrii. Przewijałem aktualności i miałem wrażenie, że na ekranie wartkim strumieniem płynie najgorszy rynsztok, który ujście powinien mieć raczej w szambie, a nie na portalu społecznościowym. Tak jakby zwyczajni ludzie nagle wylali z siebie głęboko tłumioną życiową frustrację, niezadowolenie i najzwyklejszą ksenofobię, w wielu przypadkach ocierającą się o jawny rasizm. Ja pierdolę, co im odbiło. Szczerze mówiąc, sam nie wiedziałem, co o tym wszystkim myśleć, ale daleki byłem od języka, który przypominał mi najmroczniejsze czasy w historii ludzkości. Wylogowałem się, splotłem dłonie za głową i odchyliłem w fotelu, biorąc głęboki wdech, a potem wydech.

Następnie zacząłem porządkować pliki z niedawno zamkniętej sprawy. Jakiś czas temu zgłosiła się do mnie Natalia Podsiadło, moja nauczycielka z podstawówki. Tu naprawdę prawie wszyscy się znają. Niezmiernie się ucieszyła, że postanowiłem wrócić do Tarnobrzega, z którego z reguły wszyscy wyjeżdżają. Tak się ucieszyła, że wyszedłem na ludzi, że nie omieszkała, jak za dawnych lat, zmierzwić mi czupryny. Ja natomiast prawie wyszedłem z roli detektywa, stając się znowu uczniakiem. Życie w Lublinie miało przynajmniej tę zaletę, że dla większości spotykanych ludzi byłem zupełnie anonimowy. Za sympatycznym uśmiechem kryła się autentyczna sympatia, a nie na przykład wspomnienie o tym, jak to za dzieciaka zlałem się w gacie albo w czasach licealnych porzygałem się pierwszy raz po alkoholu. Ale to nie na temat. Natalia przyszła do mnie z delikatną sprawą, z którą nie chciała iść na policję, bo sprawca był jeszcze nieletni, no i po co mu mieszać niepotrzebnie w życiorysie, uzasadniała. Wystarczy, jak uda się go sprowadzić na właściwą drogę. Potrzebowała tylko dowodów, by przedstawić je rodzicom smarkacza, którzy już powinni się nim odpowiednio zająć. Dzieciak miał nietypowe hobby, które moim zdaniem kwalifikowało go na przyszłego psychopatę i mordercę. Dręczył domowe zwierzęta, którym na koniec zdzierał skórę. Miły dzieciak, prawda? Zebranie dowodów okazało się banalnie proste. Jedyną trudnością było nakłonienie rodziców, aby pokazali mi komputer chłopaka, od czego postanowiłem rozpocząć śledztwo. Sami nigdy nie zaglądali do komputera syna, dając mu dużo swobody i prywatności. Tym bardziej nie byli skorzy do pokazywania go obcej osobie. Zamachałem im przed oczami legitymacją, powiedziałem, że chodzi mi o sprawdzenie tylko konkretnych rzeczy, i w końcu ustąpili. Choć niechętnie. Na komputerze smarkacza znajdowały się pliki ze zdjęciami „zbrodni”, których dokonywał. Jego starzy, para szanowanych dentystów, nie mogli w to uwierzyć. Kiedy wszystko wyszło na jaw, zaczęli się nim bardziej zajmować. Teraz podobno jest nawet ministrantem i co niedzielę służy do mszy u dominikanów. Doigrał się.

– Agnieszka Segdalska – głośno wymówiłem nazwę kolejnego pliku.

Typowa sprawa, z jaką zwykle mam do czynienia, czyli zdrada małżeńska. Kobieta przyszła do mnie miesiąc temu, bo podejrzewała, że mąż ją zdradza. Nie myliła się. Mam już wszystkie dowody, łącznie ze zdjęciami, i mógłbym już tę sprawę zakończyć. Babka jednak jest dziana i sowicie mnie wynagrodzi. Przeciągnę ją więc jeszcze przez tydzień. W końcu za każdy dodatkowy dzień zamierza mi zapłacić. Czasami i ja muszę kombinować. Tarnobrzeg to nie Nowy Jork, Warszawa, a nawet nie Sandomierz ojca Mateusza, a ja muszę płacić rachunki. Wyjdzie nam to na dobre. Kobieta nie zbiednieje, a ja będę miał kasę na czynsz u Danuty. Poza tym biznes is biznes. Robota jak każda inna. Nie jestem obciążony żadną misją ani traumatycznym wydarzeniem z dzieciństwa, które zdecydowało o mojej drodze życiowej. Taki po prostu ze mnie młody przedsiębiorczy.

Utworzyłem nowy folder, ale zanim wpisałem jego nazwę i kliknąłem enter, zawahałem się. Jeszcze nie byłem pewien, czy zajmę się tą sprawą. Z jednej strony, jeśli chcę wychodzić finansowo na swoje, powinienem brać wszystko, z czym do mnie przychodzą. Ale ta sprawa wymagała głębszego zastanowienia, bo z pozoru wszystko wydawało się przesądzone. A ja nie lubię tracić czasu. Pozorna strata czasu nazywała się Olga Lewicka-Haddad i miała najlepsze pośladki, jakie ostatnimi czasy miałem okazję podziwiać.

Przyszła dziś rano. Ubrana w czarną sukienkę, miała rozpuszczone i odgarnięte do tyłu długie ciemne włosy. Monica Bellucci, pomyślałem i poprawiłem okulary. Ona, jakby rzeczywiście grała w jakimś filmie, usiadła na krześle i wyciągnęła papierosa, który w kilka sekund dodatkowo podkreślił zmysłowość jej nadzwyczaj pełnych ust. Prawie sięgnąłem do szuflady biurka w poszukiwaniu jakiejkolwiek paczki zapałek lub zapalniczki, których oczywiście nie miałem, i wyobraziłem sobie, że podaję jej ogień, jak w starym filmie Malena. Ale zamiast tego bez sensu powiedziałem:

– Tu nie wolno palić.

– Nie widziałam zakazu.

– No to właśnie pani zakazuję.

Wzruszyła ramionami. Schowała papierosa do paczki, która następnie zniknęła w jej torebce. W tym czasie przyjrzałem się jej piersiom. Były drobne. Cóż, pewnie nie można mieć wszystkiego.

– Czym mogę pani służyć? – zapytałem, kiedy już załatwiliśmy sprawę palenia.

– Czy moglibyśmy mówić sobie na ty? To chyba nie czarny kryminał, gdzie bohaterowie przechodzą na ty dopiero po pierwszym pocałunku. – Wstała, podeszła do regału z książkami i palcem przejechała po grzbietach książek. Ja spojrzenie zawiesiłem na jej pośladkach. Było to nie mniej ekscytujące niż dotykanie starych wydań klasyków. O ile oczywiście ktoś to lubi. Klasyków i kobiece pośladki.

Zapadło między nami milczenie. Napięcie rosło. Czasem spotykam kobiety, na widok których od razu mam ochotę ściągnąć z nich ubranie. Olga zdecydowanie do nich należała. Postanowiłem zagrać va banque.

– Aluzja wydaje się oczywista. Bardzo chętnie przejdę do konkretów – odpowiedziałem. Po chwili wyciągnąłem dłoń i przedstawiłem się: – Kuba.

Podeszła, uścisnęła wyciągniętą dłoń i powiedziała:

– Olga. Ktoś bardziej przeczulony mógłby dać ci w mordę za te, hm… – zawiesiła głos, a w kącikach jej ust pojawił się ledwie dostrzegalny uśmiech – konkrety – zaakcentowała ostatnie słowo.

– I taka bywa gra wstępna.

– Zdaje się, że dużo wiesz na ten temat.

– Więcej jeśli chodzi o dostawanie w mordę niż o grę wstępną. Ale jeśli dobrze zrozumiałem, ty nie jesteś przeczulona.

– To sokół maltański? – zmieniła temat, spoglądając na moje przedramię.

– Lubimy te same filmy – wysunąłem szybki wniosek.

– Lubię detektywów. – Teraz nie miałem złudzeń, że też na mnie leci. Fanka Sama Spade’a. Mogłem go dla niej zagrać. Oczami wyobraźni zobaczyłem Olgę w stroju pokojówki, który zmysłowo dla mnie zdejmuje.

– I dlatego tu przyszłaś? – Postanowiłem skończyć tę grę i przejść dalej.

– Jasne, że nie. Chodzi o mojego syna, Igora Haddada. Pewnie słyszałeś.

Oczywiście, że słyszałem. Pod koniec czerwca zrzucił swoją dziewczynę z balkonu. Znaleziony na miejscu zbrodni. Mętne tłumaczenie. Żadnego alibi. Sąsiadka słyszała, jak przed tragedią kłócił się ze swoją dziewczyną. Sprawa była jasna. Chłopak siedzi w areszcie. Czeka na proces.

– On tego nie zrobił – zapewniła Olga. Ja jednak zastanawiałem się, ile w takim razie może mieć lat. Igor miał dziewiętnaście. Jeśli urodziła go w wieku dwudziestu, to teraz niechybnie zbliżała się do czterdziestki. Wyglądała na znacznie młodszą.

– Czego ode mnie oczekujesz? – Spróbowałem się skupić na tym, co mówi.

– Chciałabym, żebyś znalazł dowody na to, że Igor tego nie zrobił. On nie może pójść do więzienia.

– To nie jest prosta sprawa – zacząłem. – Muszę się nad tym zastanowić. Zostaw mi numer telefonu, po południu oddzwonię.

Wyciągnęła z torebki mały notesik i czerwonym długopisem zapisała numer swojej komórki. Wziąłem kartkę do ręki, po czym pożegnaliśmy się.

Folder nazwałem „Olga-pośladki” i mocno wcisnąłem enter, mając nadzieję, że w niedalekiej przyszłości z podobnym impetem złożę dłonie na pośladkach Olgi-Bellucci. Nawet jeśli sprawa Igora okaże się stratą czasu, to być może będzie przyjemnie.

Redaktor prowadzący: Filip Modrzejewski

Redakcja: Ewa Nosarzewska

Korekta: Justyna Pogorzelska, Małgorzata Denys

Projekt okładki: Izabella Marcinowska

Fotografia na I stronie okładki: © Igor Sinkov / Shutterstock.com

Skład i łamanie: Typo – Marek Ugorowski

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-391 Warszawa, al. 3 Maja 12

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-4326-8

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.