Korekta

Hanna Lachowska

Renata Kuk

Zdjęcie na okładce

© fotogestoeber/Fotolia

Tytuł oryginału

Wait

Copyright © 2016 A.L. Jackson Books Inc.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2017 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6193-5

Warszawa 2017. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Prolog

Cztery lata wcześniej

Cii… – szepnął w moje włosy i przyciągnął mnie bliżej. Strach po koszmarnym śnie zniknął. Zlana potem, zachłysnęłam się szlochem, który próbowałam tłumić.

Płakałam cicho i w ukryciu.

On jednak usłyszał.

Jednym ramieniem otoczył moje plecy, drugie podniósł, żeby zawiesić nad naszymi głowami małą obręcz.

Mój wzrok przystosował się do ciemności i rozpoznałam koło obciągnięte brązowym zamszem, obwieszone paciorkami i kolorowymi piórkami, środek utkany był w zawiłą sieć.

Wpatrywałam się w nie, jak się kołysze, oczarowana tym ruchem, spokojem jego głosu, który mruczał tuż przy moim uchu.

– Cii… – powtórzył, obsypując moje czoło drobnymi pocałunkami. – Widzisz. Nie musisz się bać. To… to przechwyci twoje sny. One nie mają nad tobą władzy. Nie mogą cię skrzywdzić.

W sercu poczułam ból, wczepiłam palce w jego koszulę i mocno zacisnęłam.

Całą władzę miało to, co zakopałam głęboko w sobie. Ale kiedy byłam z nim, w jakiś sposób traciło to swoją moc.

Potarł nosem miejsce za moim uchem, szepcząc cicho.

– Możesz mi zaufać, Edie. Zaufaj mi. Cokolwiek to jest, zrozumiem. Zrozumiem. – Jego głos stał się jeszcze cichszy. – Porozmawiaj ze mną.

Zaufać.

I tak zrobiłam.

Zaufałam temu poranionemu chłopakowi.

Wyjawiłam mu szeptem swoją tajemnicę.

Podarowałam mu ją.

Żeby ją zachował.

Chronił.

Do dnia, w którym zmiażdżył ją w swoich dłoniach.

Rozdział 1

Austin

Żółtawe blade światło wsączało się do środka z góry. Mrużąc oczy, walczyłem z atakiem paniki zmuszającej moje serce do dwukrotnie szybszego bicia i czytałem słowa starszego brata nagryzmolone w liście.

Trzy lata, Austin. Minęły trzy lata. Oddałem ci swoje życie, a potem dałem ci przestrzeń, o którą prosiłeś. Teraz cię potrzebuję. Musisz wrócić.

To nie tak, że nie znałem go na pamięć. Ten pognieciony list czytałem chyba tysiąc razy. Po prostu nie wiedziałem, czy mam siłę, żeby coś z nim zrobić.

– Gotowy?

Zaskoczony głosem, który przypłynął zza moich pleców, wciągnąłem ostro powietrze, zanim się ogarnąłem, szybko złożyłem list i wepchnąłem do tylnej kieszeni.

– Tak – odpowiedziałem. Kiedy się odwróciłem, zobaczyłem Damiana. Stał w drzwiach przebieralni, która tak naprawdę była ulepszonym magazynkiem.

Ale hej, jak brzmi to stare powiedzenie o żebraku, który nie powinien wybrzydzać?

Jego uśmiech był promienny.

– To dobrze. Bo tam dzisiaj jest totalny dom wariatów.

Ogarnął mnie niepokój.

Dom wariatów.

Wydawało się to szaleństwem, że część mnie zawsze tego pragnęła. Ta część, która chciała stać na tej samej scenie co mój brat, Sebastian, i jego kapela Sunder. Która chciała być częścią tamtego życia. Ożywiać hard rock dla fanów, dawać ujście ich emocjom, dawać im głos.

Ale wiedziałem, że tak naprawdę nigdy nie będę pasował do tego świata ani nie będę potrafił odgrywać tego rodzaju roli.

To był czysty idiotyzm… głupota, ten pomysł, że mógłbym stać się częścią czegoś tak wielkiego. Czegoś tak ważnego.

Bóg wie, że nawet w przybliżeniu nie byłem tego godzien.

A jednak nie potrafiłem pozbyć się tej potrzeby, która ugniatała mi żołądek, błagając o ekstremalny haj. Haj, którego nigdy nie miałem dosyć.

Był lepszy od każdego narkotyku i nałogu.

Wrodzone pragnienie grania i ta gorączka, jaka mnie ogarniała, gdy ulegałem impulsowi.

Tak więc zadomowiłem się w tych małych lokalach, gdzie było bezpiecznie i daleko od blasku jupiterów i sławy świata mojego brata.

Ale im dłużej tu grałem, z każdym tygodniem widownia zdawała się powiększać.

– Chłopie… nie rób takiej przerażonej miny. Tłumy to dobry znak. Chyba rozumiesz, że właśnie o to chodzi w tym całym koncertowaniu, no nie?

Dupek miał czelność podnieść palce i przy słowie „koncertowanie” wykonać znak cudzysłowu.

Sapnąłem z rozdrażnieniem.

Uśmiechnął się jeszcze promienniej, chwytając się zarazem rękoma zewnętrznych brzegów framugi, pozwalając, by ta go podtrzymywała, gdy odchylił się w tył na piętach, tak luzacko jak tylko można.

– Cory kończy ostatni kawałek i potem wchodzisz ty.

Tak naprawdę granie w Latarni nie było aż taką złą fuchą. Wyciągałem z tego tyle, że dawało się przeżyć i nie musiałem dłużej przyjmować kasy od brata.

Przestałem pozwalać mu się sobą opiekować z chwilą, gdy trzy lata temu opuściłem jego dom.

Ale ważniejszy od tego był ten dreszcz, jaki towarzyszył wychodzeniu na tę małą scenę. Wolność, jaką znajdowałem w śpiewaniu.

I gdybym miał być szczery… Może… może częściowo nazwa baru przypominała mi ją. Latarnia rzucająca światło na mętne niebezpieczne wody. Nawołująca zagubionych w sztormie.

– W porządku. Daj mi tylko zebrać graty.

Poszedłem po starą akustyczną gitarę i wyjąłem ją ostrożnie z futerału wyłożonego bordowym filcem. Gdy dotknąłem chropowatego wytartego drewna, poczułem ulgę.

Tę gitarę dostałem na piętnaste urodziny od Sebastiana, lub Baza, jak go wszyscy nazywali. Powiedział mi, że muzykę mam we krwi. Że ona w jakiś sposób nas ze sobą łączy. I nieważne, jak daleko bym od tego uciekał, wiedziałem, że miał rację.

Że on i ja byliśmy w jakiś sposób związani.

Tak samo jak związany byłem z morzem.

Damian podniósł brodę.

– Piszesz się na sobotę?

W odpowiedzi skrzywiłem się.

– No weź, chłopie. Nie bądź pieprzonym nudziarzem. Mógłbyś wybrać się ze mną przynajmniej ten jeden raz. Wiem, że to nie Hawaje, ale fale tutaj są zabójcze. Woda jest zimna jak diabli, to prawda, ale da się znieść.

Z ust wymknął mi się ponury cichy śmiech.

– Dlaczego sądzisz, że cokolwiek się zmieniło? Mówiłem ci wcześniej, nie jestem zainteresowany.

Pokręcił głową.

– Właśnie tego nie rozumiem. Zjeździłeś całe wybrzeże, trzymałeś się go przez cały pieprzony czas, bo nie chciałeś pojechać nigdzie indziej, ale założę się, że nie zamoczyłeś w wodzie nawet palca u nogi. Nawet raz. Boisz się czy co? – Zadał to pytanie z cwanym uśmieszkiem i kpiąco, jakby to mogło zmusić mnie do zmiany zdania.

Strach.

To słowo nawet w przybliżeniu nie opisywało tego, jak działała na mnie myśl o wejściu do morza, tej dezorientującej męki, która ciągnęła mnie do wody i od niej odpychała.

Wzruszyłem ramionami, jakby to nie miało znaczenia, chociaż miało większe niż cokolwiek. Jakby Damian nie rozdrapał właśnie rany tak głębokiej, że nie miała się nigdy szans zabliźnić.

– Po prostu nie jestem zainteresowany.

Starałem się mówić tak oględnie, jak tylko się da, nie dopuszczając do żadnych bliższych zwierzeń z Damianem Rodriguezem. Nie dlatego, że mu nie ufałem. Dlatego, że na świecie nie było ani jednej osoby, która mogłaby naprawdę zrozumieć. Ani jednej, która pojęłaby, dlaczego musiałem stać na brzegu, przykuty do morza jak więzień.

Tak samo jak nie wolno mi było do niego wejść, jak wyrzutkowi.

Jedyna osoba, która potrafiła to zrozumieć, odeszła.

Zaczęło się we mnie budzić poczucie winy, niczym najczarniejszy sztorm. Wysłany, żeby połykać i pochłaniać.

Zaciskając zęby, zdusiłem to uczucie.

Od wyjazdu z Los Angeles stałem się w tym całkiem niezły.

W ugniataniu, dławieniu na siłę.

I udawaniu, że nie spalają mnie wspomnienia tego, co zrobiłem. Tego, co zniszczyłem. Wspomnienia każdego pieprzonego błędu, jaki od tamtej pory popełniłem.

Bóg wiedział, że było ich zbyt wiele, żeby dało się je policzyć.

Można by pomyśleć, że czegoś mnie to nauczyło. Że wiedziałem już, co robić, żeby nie niszczyć wszystkich dobrych rzeczy, jakie otrzymywałem od życia.

Ta wydrążona dziura próżni w mojej klatce piersiowej zapulsowała kurewsko boleśnie.

Ciekawe, ile dziur można sobie narobić w duszy, jak bardzo poharatać serce, żeby w końcu nie zostało już nic, co trzymałoby to wszystko w kupie.

Damian jęknął, ale bez cienia frustracji. Stęknięcie przepełniała raczej cała masa beztroskiego luzu.

Nawet odrobiny przejęcia się.

Gdybym nie lubił tego gościa tak bardzo, zwyczajnie bym się w tym momencie wkurzył.

– Słowo daję, chłopie, dobrze się składa, że ta twoja pieprzona melancholia tak ci pasuje, bo inaczej powiedziałbym, że jesteś beznadziejny. Tam do diabła, założę się, że to tylko gra. Wszędzie, gdzie się pokazujemy, dziewczyny obsiadają cię jak muchy. Doprowadziłeś do perfekcji odgrywanie wysokiego, mrocznego i tajemniczego. Chyba zacznę prosić cię o porady.

Zerknąłem na niego z wymuszonym, złośliwym uśmieszkiem.

– Hej, nic na to nie poradzę, że panie mnie kochają.

– To totalnie niesprawiedliwe. Siedzisz i nic nie mówisz, a one krążą wokół ciebie, jakbyś był cholernym słońcem albo innym gównem. A ja, żeby któraś na mnie spojrzała, muszę wyłazić ze skóry.

Powstrzymałem drwiące prychnięcie.

Nie słońcem, tylko raczej czarną dziurą.

Ale nieważne.

To, że jestem samotnikiem, nie znaczy jeszcze, że od czasu do czasu nie lubię mieć towarzystwa.

W życiu pozbyłem się wielu nałogów. Z tego akurat nie zamierzałem rezygnować.

Bo przekonałem się o tym boleśnie na własnej skórze – na dłuższą metę przywiązanie się do kogoś kończy się tym, że dostajesz po dupie.

Albo po prostu sam wszystko niszczysz.

Miażdżysz te przebłyski radości, bo nie można ci zaufać, że zadbasz o związek.

Że zadbasz o nią.

Bo jesteś nieudacznikiem i wszystkie twoje dobre intencje zamieniają się w gówno.

Dlatego tylko prześlizgujesz się przez życie, udając, że nie cierpisz i nie tęsknisz, i marzysz o tym, żeby wrócić i zacząć wszystko od początku. Żeby zrobić to jak należy. Chociaż przez cały czas wiesz, że prawdopodobnie i tak wszystko znowu byś schrzanił.

Damian zastukał knykciami w ścianę na zewnątrz.

– Zrób mi tę uprzejmość i przynajmniej zastanów się nad sobotą, okej? Zamienisz się w wampira albo w coś równie strasznego, jeśli każdego wieczoru będziesz gnił w tej norze.

Cofnął się na korytarz i zaczął odchodzić, ale po chwili wrócił i znowu wetknął głowę do pokoju.

– Och, ziom, o mało nie zapomniałem ci powiedzieć. W tym lokalu u mojego kuzyna w San Francisco totalnie cię chcą. Możesz przyjechać i zagrać tam w przyszłym miesiącu. Czternastego sierpnia. To całkiem odlotowe miejsce. I dobrze płacą. Wchodzisz w to?

Zrobiłem, co w mojej mocy, żeby się nie skulić w reakcji na to pytanie. Zrobiłem, co mogłem, żeby zignorować uczucie, że list, który miałem wetknięty do tylnej kieszeni, nagle zaczął ważyć tonę.

Trzy lata.

Trzy lata, odkąd ostatni raz widziałem twarz Baza. Trzy lata, odkąd widziałem ziomków z kapeli.

Tak wiele się zmieniło w ich życiu od czasu mojej wyprowadzki.

I Boże, ja też chciałem się zmienić, ale byłem prawie taki sam. To znaczy, przecież właśnie o to chodziło w tym całym wyjeździe.

O odnalezienie siebie.

O stanie się kimś lepszym.

Kimś silniejszym.

Ale choć zewnętrze się zmieniło, to w wielu momentach zupełnie nie czułem, że jestem inny niż ten ośmioletni chłopiec skulony w kryjówce na plaży.

To był dzień, w którym rozdarłem sobie duszę na pół.

Ten sam, w którym Sebastian po raz pierwszy skłamał ze względu na mnie.

Dzień, w którym zaczął się mną opiekować, bo wiedział, że w żaden inny sposób nie dam sobie rady.

Nie sądziłem, by ktokolwiek mógł zrozumieć, jak bardzo pragnąłem być dla niego w ten sposób, w jaki mnie potrzebował.

Po prostu nie wiedziałem, czy mam cokolwiek do dania, co ostatecznie nie kosztowałoby zbyt wiele nas obu.

– Nie wiem – odpowiedziałem.

Damian potrząsnął głową.

– Oni muszą wiedzieć, stary. Nie mogę ci trzymać miejsca przez wieczność.

– Coś mogłoby mi wypaść.

– Coś mogłoby ci wypaść? – Powtórzył moje słowa przeciągając je, pytająco, potem spoważniał i zniżył głos. – Wiesz, że nie możesz tego robić bez końca?

– Robić czego?

– Uciekać.

Skrzywiłem się.

– Ja nie uciekam.

– Jesteś o tym przekonany?

– A co z tobą? – odgryzłem się. – To ty spakowałeś się w minutę i wyjechałeś z kompletnie nieznajomym. Skąd mogłeś wiedzieć, że nie jestem jakimś mordercą z toporem?

Odkąd trzy lata temu wyjechałem z LA, przez cały czas jeździłem w górę i w dół wybrzeża Pacyfiku. Kiedy sondowałem północne wybrzeże stanu Waszyngton, kilka razy zagrałem w małym klubie w mieście, z którego pochodził Damian. Zakolegowaliśmy się i kiedy przyszedł moment, że spakowałem swoje graty, żeby pojechać na południe, on też się spakował i oznajmił, że jedzie ze mną.

Wyszczerzył się.

– Eee tam… ponurak z ciebie, to prawda, ale zabójcę bym rozpoznał, gdybym go zobaczył. – Uniósł brwi i pomachał palcami przed twarzą. – Mam superzmysł.

Ale w tym cała rzecz. Tak naprawdę mnie nie znał. Zupełnie mnie nie znał.

– Poza tym – ciągnął. – Może i się z tobą zabrałem, ale to wcale nie znaczy, że nie wiem, dokąd zmierzam.

– No niby dokąd?

Rozpostarł ręce.

– Gdzieś, gdzie jest zajebiście. Tam, gdzie nie będę musiał gnić w małym miasteczku na zadupiu. Będę wiedział, że to jest to, kiedy tylko tam dotrę.

Gdyby tylko to było takie proste.

Od ścian echem odbił się odgłos braw. Damian kiwnął brodą.

– Zbieraj tam tyłek, zanim Craig zacznie się zastanawiać, czy jego gwiazda znowu nie zaginęła. Och, i koniecznie musisz wykopać tę bluzę z kapturem, ziom. Dziewczyny chcą widzieć, co jest pod nią.

Powstrzymałem się i nie wywróciłem oczami, ale bluzę zdjąłem, chociaż walczyłem z uczuciem niepokoju, że to robię. Ukrywanie się za bluzą było, cholera, po prostu o wiele łatwiejsze.

– Taa, taa, idę już, idę.

Zarzuciłem pasek gitary na ramię i ruszyłem za Damianem ciemnym korytarzem. Tak bardzo podobnym do tych, w których mnóstwo czasu spędzałem jako dzieciak, w których żyłem na obrzeżach kapeli brata, zagubiony w muzyce, wibracjach i wyuzdaniu rządzącym tamtym światem.

Te katastrofy, które wywoływaliśmy.

Nieustające problemy, w jakie się pakowaliśmy.

Teraz rodzaj muzyki, który grałem i miejsca, w których występowałem, to był zupełnie inny świat. Nie do końca go czułem, ale mimo wszystko byłem do niego przykuty.

Przyciągany i odpychany.

Powinienem był przewidzieć, że nie zajdę daleko.

Na sali panował półmrok. Ekskluzywny bar w Santa Cruz w Kalifornii wypełniały okrągłe stoliki ustawione na otwartej przestrzeni przed sceną zajmującą prawą stronę lokalu. Na obrzeżach stały oddzielne boksy i po lewej długi drewniany bar. Cała tylna ściana była ze szkła, za zsuniętymi na boki składanymi panelami rozciągało się patio, z którego za dnia widać było morze.

Teraz, gdy rządy przejęła noc, świeciły się tam zawieszone na ożebrowaniu kratowego zadaszenia sznury lampek.

Szum rozmów przycichł, gdy wszedłem na scenę i usiadłem na niewysokim taborecie. Ułożyłem sobie gitarę na kolanach i przyciągnąłem bliżej statyw z mikrofonem.

Od rozpierającej mnie energii serce waliło mi jak oszalałe. Przelała się przeze mnie miażdżąca fala strachu, żalu i czegoś w rodzaju bolesnej radości.

Od tego chaosu w moim wnętrzu zakręciło mi się w głowie.

Bo tak naprawdę nie byłem tam dla nikogo z tych ludzi tłoczących się przed sceną.

Byłem tam, bo po prostu, tak jak każdego wieczoru, ku temu miejscu wyciągała ręce ta poszarpana część we mnie. Szukająca tego, co straciłem. Tej części mnie, której nie mogłem odzyskać.

Mimo to wiedziałem, że całą resztę życia spędzę w pogoni za nią.

Mój słuch nastawił się na dopływający z oddali odgłos rozbijających się o brzeg fal.

Pozwalając powiekom opaść, zagrałem cichy, miękki akord i przycisnąłem wargi do mikrofonu. Wraz z oddechem wypłynęły spomiędzy nich słowa, mój głos wypełnił najdalsze zakamarki pogrążonego w ciszy klubu.

I sączył się dalej w ciemność.

Kiedy śpiewałem… zawsze czułem się tak straszliwie samotny.

Tak jak na to zasługiwałem.

Ponieważ ten cowieczorny hołd był niczym innym jak pokutą.

Popieprzoną zapłatą.

Odkupieniem, którego nigdy nie zdołam wypełnić.

Jednak tego wieczoru, chociaż zwykle czułem się, jakby mój duch był oddzielony, jakby unosił się gdzieś daleko… dziś czułem, że jestem tutaj, na miejscu.

Skrępowany kajdanami wyciszonego obłędu.

Przywiązany do tętniącego wściekłością spokoju.

Po skórze chodziły mi dreszcze, gardło miałem zaciśnięte, gdy fala za falą uderzała we mnie powaga, z której nie mogłem się otrząsnąć. To było coś głębokiego i zniewalającego, coś nieosiągalnego.

Z trudem przedzierałem się przez słowa piosenki. Te tak dogłębnie osobiste, choć niewiele znaczące dla kogoś z boku.

Przypuszczam, że zwykle znajdowałem w tym pocieszenie.

Że byłem tylko kimś obcym, przyjezdnym, który śpiewał swoją niewartą zapamiętania pieśń. Tę, której on sam nigdy nie zapomni.

Nie mógłby nigdy zapomnieć.

Ale dzisiaj czułem się nagi.

Odsłonięty i rozłożony na części.

Podświadomość dobijała się do świadomości. Zaczęła gęstnieć, nabrzmiewać. Jakby napędzała mnie jakaś podskórna energia, łomocząca w uszach, dudniąca w sercu.

Nie potrafiłem z tym dłużej walczyć, otworzyłem więc oczy, starając się zarazem śpiewać dalej – jego piosenkę.

I nie miało znaczenia, że wpatrywałem się w mrok, w przyćmione światła, w twarze tonące w cieniach, w ciała osnute tajemnicą.

To było niezaprzeczalne.

Przerażenie i ból, patrzące na mnie z miejsca, w którym podniosła się na chwiejne nogi przy jednym z wysokich okrągłych stolików.

Ręce zaciskała na brzuchu.

Jakby chciała się osłonić przed moim atakiem.

Przed moją obecnością.

I to było jak tortura i jak przeznaczenie.

Gardło ostatecznie całkowicie mi się zatrzasnęło, piosenka dobiegła do poszarpanego końca.

Wypuściła znękany oddech, który ja, przysięgam, wciągnąłem w siebie.

Te jasnoniebieskie oczy błyszczały w świetle.

Edie.

Rozdział 2

Edie

Czy wiesz, co się czuje, gdy się stoi nad otchłanią życia?

Chwieje na krawędzi „tu i teraz”?

Instynkt podpowiada, że od upadku dzieli cię tylko jeden niepewny krok.

Od stoczenia w dół, dół, dół.

Od czołowego zderzenia z przeszłością.

Chociaż zrobiłeś wszystko, co mogłeś, żeby pozostała za tobą.

Tak bardzo uważałeś, żeby nie chodzić tymi samymi drogami. Drogami zaśmieconymi błędami, rozpaczą, nieznośnym bólem.

Ale one znowu się przed tobą pojawiały.

Znowu cię otaczały.

Stawiając twarzą w twarz z przeszłością, o której za wszelką cenę chciałeś zapomnieć.

Stawiając przed wszystkim, czego kiedykolwiek pragnąłeś i przed tą jedną rzeczą, której nigdy nie będziesz mógł mieć.

Zalana falą słabości, chwiejąc się na tej poszarpanej skalistej krawędzi, czułam, że nogi uginają się pode mną.

Że świat usuwa mi się spod stóp.

Żeby się nie przewrócić, chwyciłam się oparcia krzesła.

Żeby się go przytrzymać, abym nie upadła tak nagle i tak twardo, jak już raz mi się to zdarzyło.

Tyle że teraz wiedziałam, jak bardzo to będzie bolało, gdy uderzę w dno.

Dźwięki jego gitary płynęły przez duszne powietrze.

Ale to jego głos… ten niezapomniany, obmywał mnie dokładnie tak samo jak kiedyś.

Pocieszał, napawał radością i bolesną nadzieją.

Ale zarazem brzmiał tak inaczej.

Głębiej.

Mroczniej.

Ostrzej.

Głos, który mnie paraliżował. Jakby ktoś włączył pauzę, jakbym utknęła w czasie i przestrzeni, które zastygły w bezruchu.

Przestrzeni, która mieściła w sobie tylko jego i mnie, i tę zapierającą dech w piersiach piosenkę, którą śpiewał.

– Edie. – To Jed próbował przedrzeć się przez trans, przez jego głos, jego piosenkę, przez łoskot serca i krwi w moich uszach. Wychylił się ze stołka, na którym siedział, starając się ustawić na linii mojego wzroku. – Edie, powiedz, co się dzieje. Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha. Źle się poczułaś?

Prawie się roześmiałam.

Bo Jed miał rację.

Stałam u stóp zjawy.

Ten chłopak, otoczony aureolą światła, cały błyszczał; jego melodyjne słowa otulały mnie kosmkami tęsknej otuchy.

W ten sam sposób jak zawsze.

Kojąco. A ja wpadałam w jego sidła.

Nie widziałam go od tamtej nocy, gdy ten poraniony chłopak zmiażdżył kruchą cząstkę mnie, którą mu podarowałam.

Tylko że Austin Stone nie był już chłopcem.

Pożądanie, którego nie miałam prawa odczuwać, zapłonęło jaskrawym płomieniem w moim podbrzuszu i zatętniło w żyłach.

Jak wrzenie grzechu.

Zakazanego i niemądrego.

Jako nastolatek Austin był wysoki i patykowaty.

Jakby mu się spieszyło, żeby dorosnąć.

I o Boże, to było wręcz okrutne, jak on dorósł. Jakby ktoś zesłał go na ziemię tylko po to, by mnie dręczył, bym przez niego podważała swoje decyzje.

Chudy chłopak, który już wtedy nade mną górował, musiał urosnąć jeszcze z jakieś pięć centymetrów. Jego jasnobrązowe włosy wciąż były krótkie po bokach i z tyłu, dłuższe na górze. Tak jak kiedyś sugerowały, że sfrustrowane palce szarpały i pociągały za nie przez większą część dnia.

Ale to sposób, w jaki wypełniły się jego ramiona, teraz ukryte pod obcisłym T-shirtem, krzyczał, że jest już w pełni mężczyzną.

Sposób, w jaki jego szeroka klatka piersiowa prężyła się przy każdym oddechu.

Pociągający grymas pełnych warg i ostra linia szczęki.

Sposób, w jaki te duże silne dłonie obejmowały gitarę.

Nie wspominając zawiłego tatuażu, który teraz pokrywał odsłoniętą skórę ramion.

Ten jego wygląd, bijąca od niego siła, uderzyły we mnie niczym mroczny cyklon.

Groźny. Złowieszczy. Niebezpieczny.

Sala znowu zawirowała. Albo może to mnie zakręciło się w głowie.

Minęły cztery lata.

Cztery lata cierpienia, ukrywania się, żalu.

A tu nagle przede mną siedział jedyny chłopak, którego kiedykolwiek kochałam, zaledwie kilka kroków ode mnie.

– Edie… do cholery… przerażasz mnie. Powiedz, do diabła, co się dzieje.

Jed nagle znalazł się przy mnie, gotowy przepędzić wszelkie zagrożenia. Zaopiekować się mną, tak jak to zrobił, gdy przyczołgałam się do tego miasta.

Ale to nie miało znaczenia.

Jedyną rzeczą, którą widziałam, był on.

Wiedziałam to już w chwili, gdy mnie poczuł. Było tak, jakbym siłą otworzyła mu oczy samą swoją obecnością. Te ziemiste, poetyckie oczy, które nie umiały się zdecydować, czy chcą być zielone, czy szare.

Na ułamek sekundy rozszerzyły się szokiem, zanim chwila minęła i przyszło uświadomienie.

Nawet z daleka i w ciemności ta burzliwa szarość krzyczała o tysiącu tajemnicach, skrywała tony żalu.

Poczułam ucisk w piersi. Wywołany pożądaniem, nienawiścią, przerażeniem.

Jak to możliwe, że wciąż sprawiał, że czułam się w ten sposób?

Chwyciłam się za brzuch i dałam chwiejny krok do tyłu.

Żeby się odsunąć od krawędzi.

Akurat gdy jego piosenka dobiegła do poszarpanego końca.

– Edie. – Usłyszałam, jak moje imię wymyka się jak oddech spomiędzy warg Austina, niesione echem mikrofonu rozbrzmiewającym z głośników.

Przez bar przetoczył się szmer zdezorientowanych głosów, kiedy jego taboret zaskrzypiał, gdy go odepchnął, żeby się podnieść.

To był sygnał dla mnie.

Musiałam stamtąd wyjść.

Ochronić się w jedyny sposób, jaki znałam.

Odwróciłam się i uciekłam.

Bo uciekanie to było to, co robiłam najlepiej.

Przepchnęłam się przez grupę ludzi tłoczących się przy wysokich okrągłych stolikach u stóp sceny i uciekłam przez składaną ścianę okien w noc.

Zimne powietrze uderzyło mnie w twarz, gdy wybiegłam na drewniane deski. Łapiąc oddech, sapałam głośno i zarazem starałam się ignorować spojrzenia tych, którzy próbowali napawać się ciszą, relaksując się przy odosobnionych stolikach ustawionych na zewnątrz.

Sznury kulistych lampek były rozwieszone pod kratowym zadaszeniem patia wychodzącym na skłębione morze.

Morze.

Bolesne współczucie, jakie żywiłam dla tego chłopca, uderzyło mnie mocno, równie mocno co zrozumienie.

Te stare, stare rany, które związywały mu język, ale które wciąż były tak rażąco oczywiste.

Boże, jak ja pragnęłam je wymazać. Wypełnić tę wydrążoną w nim, ziejącą pustką dziurę, stać się jego balsamem w ten sam sposób, w jaki on pragnął uleczyć mnie.

Ale to było, zanim wykonał pełny zwrot i całe moje cierpienie rzucił mi w twarz.

Nade mną sznury światełek migotały i tańczyły, jakby stanowiły jedność z iskrzącymi się na niebie gwiazdami.

Pod nimi czułam się taka mała.

Odsłonięta.

– Edie.

Desperacja w jego głosie przeszyła mnie niczym ognista strzała. Sapnęłam i zaczęłam się przedzierać szybciej. Obeszłam bok tarasu i wyszłam na chodnik prowadzący do parkingu na froncie.

Dokąd szłam?

Naprawdę nie wiedziałam.

Jak najdalej stamtąd.

Właśnie tak.

Po prostu chciałam uciec.

– Zaczekaj.

Pełne udręki zawołanie trafiło mnie w plecy.

Zaczekaj.

Och, Boże.

Przełknęłam ślinę, próbując walczyć z wilgocią zbierającą mi się w oczach. Z bezradnością, która mną zawładnęła, gdy podjęłam próbę tej niemożliwej do zrealizowania ucieczki.

Powinnam była wiedzieć. Powinnam była wiedzieć, że kiedyś to wszystko znowu mnie dopadnie.

– Edie… proszę… po prostu… zaczekaj.

Chwyciłam się poręczy, jakby mogła mi pomóc iść dalej. Ale nogi odmówiły posłuszeństwa. Zwolniłam. Stałam, nie patrząc na niego, i wyprężyłam się, gdy poczułam za sobą jego spalającą obecność.

– Proszę. – Tym razem to był szept. Błaganie.

Szczere.

Odwróciłam się wolno.

Przyciągana.

Zawsze był moją słabością.

Austin stał na końcu chodnika, tam, gdzie nie sięgało już światło, jego postać była niewyraźna w mroku.

Wydawał się jeszcze większy, niż gdy go widziałam na scenie.

Taki obcy.

Taki znajomy.

Serce zacisnęło mi się bólem. Bo patrzyłam na chłopaka, który był moim najlepszym przyjacielem. Jedyną osobą, która, jak sądziłam, rozumie mnie w pełni. Jedyną, która nie będzie osądzała ani nie sprawi, że będzie bolało bardziej, niż już bolało.

Był moim bezpieczeństwem.

Moim rajem.

Zanim z powrotem wciągnął mnie do piekła.

– Dlaczego tu jesteś? – Głos mi się łamał. – Jak… jak mnie znalazłeś?

Dostrzegłam przeczący ruch głowy, dał jeden krok w przód, wyszedł z cienia w blask pojedynczej lampki zamontowanej wysoko na zewnętrznej ścianie dla oświetlenia drogi.

Jej światło zalało go jak blask jupiterów.

Ten chłopak był taki piękny.

Ale to był niebezpieczny rodzaj piękna – kłąb tajemnicy i bólu, ostre linie i naprężone mięśnie.

Ten widok prawie zwalił mnie z nóg.

Opuszczone po bokach dłonie zacisnął w pięści. Nasiąknięte napięciem pytanie z trudem przecisnęło mu się przez wargi.

– Wierzysz w przeznaczenie, Edie?

Stare cierpienie, które tak długo w sobie tłamsiłam, eksplodowało. Wytrysnęło w formie maniakalnego okrzyku. Przepełnionego zdumieniem. Ociekającego niedowierzaniem.

– Po tym wszystkim, co się stało… o to właśnie chcesz mnie zapytać?

– Edie… ja…

– Czy ty masz pojęcia, jak bardzo mnie zraniłeś? – przerwałam mu i sama też zaciskając pięści, dałam ku niemu krok. – Jaką krzywdę mi wyrządziłeś? Bezmyślne słowa, Austin. Pieprzone bezmyślne słowa, rzucone bez pomyślenia o reperkusjach, bez zastanowienia, jak na mnie wpłyną. Jak zmienią moje życie. Obiecałeś. – Moje brwi ściągnęły się w wyrazie oskarżenia. – A teraz masz czelność stać tam i pytać, czy wierzę w przeznaczenie?

Ciężko przełknęłam ślinę, potrząsnęłam głową.

– Niech cię piekło pochłonie, Austinie Stonie.

Kiedy miałam czternaście lat, przysięgłam sobie, że już nigdy więcej nie zrzeknę się kontroli. Nigdy nie postawię się w sytuacji, w której będę bezbronna. Bezsilna. Nigdy więcej nie pozwolę sobie nie mieć wyboru.

I Austin Stone tak mnie urobił, że w końcu odpuściłam to wszystko dla niego.

Zaufałam mu.

Roześmiał się, ale w tym śmiechu nie było radości.

– No proszę, Edie. Tylko na tyle cię stać? Musisz się bardziej postarać. Zważywszy, że wiesz, że cały czas jestem w piekle, ty i ja, oboje wiemy, że zasługuję na coś o wiele gorszego. I tak… te słowa były bezmyślne, ale dobrze wiesz, że nie powiedziałem ich, bo mi nie zależało. Nie mogłaś oczekiwać, że będę tam po prostu stał. Nie z nim. Nie, gdy mówił takie rzeczy. Nie mogłem. – Ostatnie słowo padło z łamiącą się emfazą.

Czułam się tak, jakby każda komórka mojego ciała była miażdżona. Ściskana tak mocno, że nie istniała inna możliwość, tylko że wszystko we mnie imploduje.

– I dlatego, że puściły ci nerwy, ja straciłam wszystko. Ciebie. Dom. Przyszłość.

Jego duże dłonie znowu się zacisnęły.

– Wiem… Spieprzyłem sprawę, Edie. Ostrzegałem cię, że tak będzie. Że to zrobię.

Ale o czym nie omieszkał wspomnieć, to że obiecał, że ze mną niczego nie spieprzy.

Nie potrafiłam powiedzieć, czy mi ulżyło, czy się przeraziłam, gdy nagle zza rogu wyłonił się Jed. Blaire, jego siostra, szła tuż za nim.

Znając ją, wiedziałam, że będzie próbowała go powstrzymać, żeby dać mi chwilę, której wyraźnie potrzebowałam.

– Edie – sapnął Jed z ulgą, gdy mnie zobaczył. Zatrzymał się gwałtownie kilka kroków za Austinem.

Jakby wkroczył w obszar naładowany kłującą energią i wybiło go to z rytmu.

Impas.

Wojna.

Wiedziałam, że do tego dojdzie.

– Co tu się, do cholery, dzieje? – spytał. W jego głosie pobrzmiewały groźne nuty. Spojrzał wściekle na tył głowy Austina, potem jego zaniepokojone spojrzenie przeskoczyło do mnie, twardniejąc, gdy z powrotem przeniósł je na Austina.

Blaire pociągnęła brata za rękę.

– Jed… mówiłam ci, żebyś dał jej chwilę. Czasami trzeba pozwolić ludziom, żeby sami poukładali sobie swoje sprawy.

Jed tylko warknął i strząsnął jej dłoń.

Nie zamierzał się wycofać.

Austin przekręcił głowę, żeby spojrzeć za siebie. Kiedy to uczynił, jego twarz przesunęła się w bok – te wszystkie twarde, piękne linie odsłonięte w profilu. Skrzywił się w szyderczym gorzkim uśmiechu.

– Nie denerwuj się tak, stary. Nie dzieje się nic złego. Po prostu witam się ze starą znajomą. Prawda, Edie?

Między nimi zakotłował się kłąb agresji.

Pulsującej, wściekłej.

Jed był krzepkim, umięśnionym facetem. Gęsta broda pokrywała większą część twarzy, kasztanowe włosy były krótkie po bokach i dłuższe na górze.

Gdybym kiedykolwiek wcześniej wyobrażała sobie, że mieliby ze sobą walczyć, wszystkie pieniądze postawiłabym na Jeda.

Teraz nie byłam taka pewna.

Jed podniósł brodę, jakby na moment ustępował. Odwrócił się do mnie, ton jego głosu złagodniał.

– Wszystko w porządku, Edie?

Kiwnęłam głową.

– Taa, w porządku.

Kłamstwo. Kłamstwo. Kłamstwo.

Byłam wstrząśnięta do samej głębi.

– Chcę tylko wrócić do domu. – Wypłynęło to ze mnie na zdesperowanym wydechu.

Chciałam stamtąd uciec.

Chciałam się ukryć.

Bo nie wiedziałam, jak mam sobie z tym poradzić.

Te wszystkie wspomnienia. Ból, jaki mi sprawił. Nadzieja, którą zmiażdżył.

Miłość, która nigdy nie przygasła.

To wszystko teraz wpatrywało się we mnie z głębin tych wzburzonych oczu, które zawsze widziały zbyt wiele.

Jed przepchnął się obok Austina i ruszył ku mnie.

– W porządku, zabieramy cię stąd.

Mijając Austina, Blaire rzuciła w jego stronę zaciekawione spojrzenie. Potem jej uwaga spoczęła na mnie; przez jej twarz przesuwało się tysiące przepełnionych niepokojem pytań.

Pytań, na które nie wiedziałam, czy mam siłę odpowiedzieć.

Jed otoczył mnie ramieniem i odwrócił, wyrywając spod zaklęcia Austina, potem przyciągnął do swojego boku.

Żeby mnie ochronić i osłonić.

Zaczął mnie wyprowadzać po deskach, w kierunku jego samochodu stojącego na parkingu na froncie.

Z każdym krokiem, który stawialiśmy, czułam gorąco spojrzenia Austina. Tę parzącą intensywność, przed którą nie byłam pewna, czy kiedykolwiek ucieknę.

Przepełnioną bólem i nienawiścią.

Nie potrafiłam tylko ustalić, w co ta nienawiść była wycelowana.

W niego, we mnie, w resztę świata, który groził, że zadusi nas na śmierć.

Świata, z którym mieliśmy mierzyć się razem.

W chwili gdy skręcaliśmy za róg, zatrzymałam się, bo nie mogłam się powstrzymać. Odwróciłam się, żeby spojrzeć na mężczyznę, który stał tam wpatrzony we mnie.

Emocje pochwyciły w ucisk jego twarz tak samo mocno, jak mocno zaciskał pięści.

Twardy i cierpiący.

Jakbym to ja byłam tą, która zadawała mu ból.

Zdławiłam żal, który poderwał się we mnie jak cyklon. Który wirował i wirował, rozbudzając starą miłość tęskniącą za tym, aby ten ciepły, wyrozumiały chłopak wziął mnie w objęcia i zaśpiewał do ucha.

Niebezpieczne.

Poszukałam w sobie tego miejsca, kryjówki, która chroniła moje serce. Tej cienkiej osłony, którą na sobie nosiłam i która ledwie utrzymywała mnie w całości. Zmusiłam się do wypowiedzenia słów, o których wiedziałam, że go przepędzą, chociaż były czystym kłamstwem.

– I tak dla twojej wiadomości, Austin… nie, zdecydowanie nie wierzę w przeznaczenie.

Rozdział 3

Austin

Sukinsyn.

Moje pięści okładały worek. Cios za ciosem. Pot nabłyszczył mi skórę, serce łomotało.

Po drugiej stronie Damian trzymał worek i popychał go do mnie.

Wbiłem się w niego z całą siłą. Waliłem i waliłem. Jakbym chciał wyrzucić z siebie całą frustrację, cały chaos skręcający mi bebechy.

– Prr, stary, nie wiem, co się z tobą dzieje, ale tak dla twojej wiadomości… za chwilę skopiesz mi tyłek, a to totalnie nawet w przybliżeniu nie jest celem tego treningu. To sport niekontaktowy, co oznacza, że powinienem tu po mojej stronie mieć cieplutką bezpieczną miejscówkę. Gdybym nie wiedział, że jest inaczej, pomyślałabym, że jesteś na mnie wkurzony. Ale zważywszy na to, że mnie uwielbiasz, obaj wiemy, że nie o to chodzi.

W odpowiedzi tylko warknąłem.

Łup. Łup. Łup.

Moje oklejone taśmą pięści grzmociły winyl.

No więc tak…

Może rzeczywiście przez ten cały przeklęty czas wyobrażałem sobie, że to jest ta wielka i zarośnięta gęba tamtego sukinsyna.

Podajcie mnie do sądu.

Walnąłem mocniej.

Damian odepchnął worek. Silnie.

– Kończysz powoli?

Przywaliłem w worek ostatni raz i cofnąłem się, dysząc jak pies. Szarpnąłem za taśmę na nadgarstkach.

– Dobra, koniec.

Zacząłem krążyć po garażu przerobionym na prowizoryczną siłownię, zasysając głęboko powietrze w ściśnięte płuca.

Damian przeszedł na środek, na twarzy miał ten uśmieszek, który zdradzał, że wie zbyt wiele.

– Zaryzykuję i zgadnę, że ten twój nastrój nadętej cipki, który hodujesz od dwóch dni, ma coś wspólnego z tą laską z Latarni. Z tą, przez którą rozwaliłeś wtorkowy koncert. I tak przy okazji, Craig nie jest zachwycony. Masz u niego wyrok w zawieszeniu. Powiedział, że jeszcze raz dasz dupy, to wylecisz.

Jakby mi na tym zależało.

Skrzywiłem się w odpowiedzi.

– Wygląda, że dawanie dupy to moja mocna strona.

– Jak wolisz, ziom. Jak chcesz, możesz się nawet tak tłumaczyć. No wiesz, że nie potrafisz nad sobą zapanować. Albo coś w tym stylu.

– No taa, jasne.

Potrząsnął głową.

– Boże, czasami naprawdę potrafisz być strasznym dupkiem, wiesz? Tylko że chyba zdajesz sobie sprawę, że wyżywanie się na mnie niczego nie zmieni?

Spuściłem głowę i oparłem ręce na biodrach, próbując zdusić jakieś kretyńskie emocje, które próbowały na siłę wyrwać się na wolność.

Bo Damian miał rację.

Nic z tego wszystkiego nie miało związku z nim.

Sam wszystko zjebałem.

Jego głos stał się cichszy, ostrożniejszy.

– To co, powiesz mi wreszcie, kim ona jest?

Przełknąłem ślinę, żeby pozbyć się grudy, która pojawiła się nagle w moim gardle. I rosła. Rozpychała się. Zastanawiałem się, ile czasu minie, zanim eksploduje.

– Starą znajomą.

Nazywanie jej tak? To było jak kolejna przeklęta zdrada.

Bo ona była wszystkim.

Tylko że zdradzanie? Ono wychodziło mi najlepiej.

– Znajomą? – W głosie Damiana słychać było wszelkie możliwe odcienie niedowierzania. – Jak dla mnie, wyglądało to na coś zupełnie innego. – Rzucił to jak oskarżenie, jego słowa były jak strzałki przyszpilające mnie do ściany.

Odwróciłem się do niego gwałtownie. I w geście bezsilności rozłożyłem ręce.

– Dobra. Chcesz wiedzieć, kim jest? To ktoś ważny. Ktoś, kogo zraniłem. Dwa dni temu widziałem ją po raz pierwszy od wielu lat.

Nie widziałem Edie od czasu, gdy spakowała swoje rzeczy i uciekła. To było tego wieczoru, gdy tajemnicę, którą mi powierzyła jak podarunek, wyrzuciłem, jakby to była wczorajsza gazeta.

Miałem jej strzec.

Miałem strzec Edie.

A jedyne, co mi się udało, to ją zawieść. Ujawniłem coś, o czym on miał się nigdy nie dowiedzieć.

Cała wina leżała po mojej stronie.

Byłem tego świadom. Bo dałem się ponieść pieprzonym emocjom.

I nie istniały żadne słowa, którymi mógłbym uciszyć jej panikę, którymi mógłbym przekonać ją, żeby została.

„Nie mogę uwierzyć, że mi to zrobiłeś. Po wszystkim, z czego ci się zwierzyłam. Po prostu… nie wtrącaj się więcej. Nie wtrącaj się do mojego życia i do moich spraw, bo nie mogę ci ufać. Nie pogarszaj tego bardziej, niż już ci się udało to zrobić”.

Z tym właśnie mnie zostawiła, ze słowami wypowiedzianymi w szlochu, przerażenie w jej oczach błyszczało poprzez łzy lejące się po twarzy.

Potem zniknęła, odchodząc w ciemność. Dni zmieniały się w tygodnie, tygodnie w miesiące.

To lata, które minęły, przekonały mnie, że straciłem ją na zawsze. Byłem tak cholernie nieostrożny. Postąpiłem tak bezmyślnie z czymś tak kruchym. Sądząc głupio, że jeśli to upuszczę, nie zbije się.

Jej pożegnalne słowa kłębiły się we mnie.

Nie wtrącaj się.

Ogarnął mnie nagły niepokój. Zemdliło mnie.

Może powinienem tego żałować. Żałować, że zignorowałem jej ostatnią prośbę. Że wetknąłem nos w jej sprawy bardziej, niż kiedykolwiek chciałbym się do tego przed nią przyznać.

Ale nie mogłem.

Nie potrafiłem wzbudzić w sobie cienia skruchy za to, że zmusiłem tego sukinsyna, żeby zapłacił.

Oczywiście ona nie miała pojęcia, że to byłem ja.

Że to ja za to odpowiadałem.

To by ją zraniło jeszcze bardziej. Ta dziewczyna była zbyt uczciwa i zbyt dobra, żeby zrozumieć, że czasami właściwą rzeczą, jaką należy zrobić, jest ta, którą ludzie uznaliby za złą.

Znacie tę starą zasadę.

Oko za oko, ząb za ząb.

Jedyne, czego żałowałem, to że nie zabrałem mu więcej.

Bóg wie, że o mało jej nie zniszczył.

Damian, zmieszany, nie wiedząc, czy powinien drążyć temat, przestąpił z nogi na nogę. Jakby chciał dotrzeć do sedna, nie mówiąc o tym na głos. Jakby się bał, że mnie wkurzy.

Bystry gość.

Bo prawda wyglądała tak, że byłem o krok od wpadnięcia w szał.

– Jest bardzo ładna.

W mojej piersi zadudnił obłąkańczy śmiech.

Ładna.

Nie, to zupełnie nie tak.

Jest, kurwa, prześliczna.

Ta dziewczyna była jak stworzona pode mnie. Była repliką każdej mojej fantazji.

Ale to jej wnętrze zwalało mnie z nóg.

Bezinteresowne, dobre.

Ta dziewczyna była jedyną osobą, która rzucała światło na tyle silne, żeby wyciągnąć mnie z mroków. Tą, która posiadała moc wyrwania mnie z ciemnych wód, w których tonąłem, na granicy poddania się.

Dokładnie tam, gdzie było moje miejsce.

Ale ta dziewczyna… ona wlała we mnie oddech.

Dzięki niej mogłem choć na chwilę oderwać się od swojego bólu.

Przeciągnąłem drżącą dłonią przez włosy. Kurwa, już na samo wspomnienie o niej, stojącej tam w Latarni, prawie mi stawał, i to powinno być wystarczającym ostrzeżeniem.

Znowu to robiłem. Marzyłem o przedarciu się przez te wszystkie bariery, których nie wolno mi było przekraczać.

Świerzbiło mnie, żeby jej posmakować. Dotknąć. Posiąść.

Aż mnie skręcało, gdy myślałem o tym, jak wyglądała, kiedy ją zobaczyłem we wtorek.

O tym, jaki wciąż miała na mnie wpływ.

Kutas mi stwardniał, podczas gdy te wszystkie skamieniałe, najeżone, pokiereszowane miejsca we mnie chciały zmięknąć.

Roztopić się pod tą słodyczą i niewinnością.

Mrowiły mnie palce, gdy sobie wyobrażałem, że mógłbym zanurzyć je w te fale, teraz dłuższe niż wcześniej, w tę gęstwinę pięknych włosów, tak jasnych, że były prawie białe.

Do ust napłynęła mi ślina na myśl, że mógłbym jeszcze raz skosztować tych miękkich warg, zawsze uwodzicielsko nadąsanych.

Pewnie nie powinienem być zaskoczony, kiedy ten dupek doskoczył do niej jak jakiś rycerski wyzwoliciel. Roszcząc sobie do niej prawo. Biorąc to, co należało do mnie.

Ale to ja byłem dupkiem. Aż takim, że pozwoliłem jej odejść.

Z początku poczułem zazdrość. Ale nie chciałem, żeby to się więcej powtórzyło.

Co nie znaczy, że patrzenie, jak ją tuli pocieszająco, nie bolało.

Czy miał ją w ten sposób, w jaki ja ją miałem?

Pozwoliła mu na to?

Czy wiedział?

Zastanawianie się nad tym budziło niepokój, palce świerzbiły chęcią wyrwania sobie wszystkich włosów, mój masochistyczny umysł przylgnął do wyobrażenia innego mężczyzny dotykającego Edie.

Boże, jaki ze mnie był samolubny fiut.

Ale byłem taki przez całe pieprzone życie.

Brałem coś dobrego i niszczyłem to.

Cholera.

Nie chciałem taki być.

Nie chciałem dłużej być nieudacznikiem, sprawcą nieszczęść, niszczycielem czyjegoś życia.

Tylko że naprawienie tych wszystkich krzywd, które wyrządziłem, wydawało się niemożliwe.

Już zawsze miałem żałować, że zrujnowałem życie Edie i zniszczyłem ostatnie dobro w swoim.

– No co ty, chłopie, po prostu idź do niej… i z nią pogadaj. – Damian wzruszył ramionami, jakby rozwiązanie było proste i oczywiste.

Sapnąłem z rozdrażnieniem.

– Mam z nią pogadać? Przecież jasno dała do zrozumienia, że nie chce mnie widzieć, a co dopiero rozmawiać. Poza tym nie znam numeru jej telefonu, nie mogę do niej zadzwonić.

Damian podrapał się za uchem palcem wskazującym i wbił oczy w podłogę. Tak jak zawsze, gdy czuł się winny. W końcu spojrzał na mnie.

– Wiesz, że Deak ją zna, prawda?

Zamarłem. Twarz skurczyła mi się grymasem wściekłości, gdy ta myśl wsiąkła.

– Co to znaczy, że ją zna?

Deak był właścicielem domu, w którym mieszkaliśmy. Trzy miesiące temu Damian i ja przyjechaliśmy do Santa Cruz z planem, że nie zatrzymamy się tu dłużej niż tydzień czy dwa, tak jak zawsze. Ale tego wieczoru, gdy pierwszy raz zagrałem w Latarni, Damian i Deak wdali się w rozmowę. I szybko się okazało, że obaj są uzależnieni od morza i od surfingu; Deak dorastał na wielkich falach Australii, podczas gdy Damian mierzył się bohatersko z lodowatymi wodami wybrzeża stanu Waszyngton.

Tamtego wieczoru Deak zaproponował nam, żebyśmy u niego zamieszkali. Twierdził, że szukał kogoś, komu mógłby wynająć pokoje w domu, który odziedziczył po dziadkach. Mieszkał w nim sam przez ostatnie dwa lata, od czasu przyjazdu do Stanów.

Odpowiedziałem, że nie wiem, na jak długo chcemy się tu zahaczyć, nie zamierzałem dać się przywiązać do jednego miejsca.

Nie w sytuacji, gdy nie wiedziałem, gdzie jest to moje właściwe ani dokąd zmierzam.

Mimo to siedzieliśmy w Santa Cruz już trzy miesiące.

Dom stał na klifie nad oceanem. Co noc uszy wypełniał mi odgłos fal, który mnie przyzywał i jednocześnie odpychał, jego obecność była silna i namacalna. Tak jak zawsze w pobliżu morza.

Właśnie z tego powodu nigdy nie udało mi się odjechać dalej.

I pewnie dlatego czułem się tak niesamowicie przywiązany do Santa Cruz.

Chociaż w tym przywiązaniu było coś jeszcze, coś, czego do końca nie pojmowałem.

Aż do teraz.

Aż pojawiła się ona.

I niech mnie szlag, jeśli to nie wyglądało na przeznaczenie.

Ze ściągniętymi brwiami Damian przechylił głowę na bok i zaczął wyjaśniać.

– Ten gość? Ten, którego chciałeś rozerwać na strzępy?

Kiwnąłem głową.

Jakbym mógł zapomnieć.

– Ma sklep surfingowy, w którym Deak czasami pomaga. Ma na imię Jed. Okazuje się, że twoja dziewczyna też tam pracuje, jako kasjerka. Mieszka z tym Jedem i jego siostrą w małym domku kilka kilometrów stąd. Wygląda, że Jed wspomniał coś Deakowi o tym, że dziewczyna spanikowała z powodu jakiegoś chłopaka, który grał w Latarni. Deak dodał dwa do dwóch i dzisiaj rano spytał mnie, czy wiem, skąd znasz Edie Evans. Mówił coś, że to urocza dziewczyna, której nie są potrzebne dodatkowe problemy.

W żyłach zapłonął mi gniew.

Mieszka z nim.

Może jeszcze sypia?

Odwróciłem się i przeciągnąłem ręką po karku, rozmasowując ściągnięte mięśnie. Nie byłem pewny, czy mam siłę myśleć o tym, co ten fakt oznaczał.

Może cholerne przeznaczenie jednak się spóźniło.

– Nigdy cię nie widziałem takiego nakręconego, stary. Ona jest inna niż reszta? – spytał Damian.

Wiedziałem, co miał na myśli. Pytał, czy chodzi tylko o mnie i o chęć zamoczenia fiuta. Czy Edie była jak te inne dziewczyny, które dmuchałem w każdym mieście, w którym się zatrzymywaliśmy.

Pragnąc, by ktoś lub coś zapełniło próżnię.

Mimo że wiedziałem, że to niemożliwe.

Ale przynajmniej na kilka napędzanych seksem chwil mogłem zapomnieć.

Z Edie nigdy o to nie chodziło. Chociaż właśnie przez to na koniec wszystko spierdoliłem.

Zacząłem jej pożądać aż tak, że straciłem głowę. Nie myślałem jasno. Przez to wdeptałem w ziemię to, co mieliśmy.

– Taa, człowieku. Jest inna.

Bardzo inna.

Inna, doskonała, porządna.

Zbyt doskonała dla mnie.

Ale to nie oznaczało, że za nią nie tęskniłem każdą popieprzoną cząstką siebie.

Damian westchnął.

– Wygląda, że masz do naprawienia kilka błędów.

Poczucie winy zatętniło w moim sumieniu, ciężkie i twarde, duszące. Spojrzałem na sufit, słowa wyznania przeciskały się przez moje usta z bólem.

– Popełniłem tyle błędów, że nigdy nie zdołam ich naprawić.

Są błędy, których nie da się cofnąć.

Damian mógł mnie uważać za porządnego gościa.

Ale mylił się.

– W takim razie zabieraj się lepiej do roboty, przyjacielu, bo siedząc tu i zachowując jak skończony dupek, nie zarobisz żadnych punktów.

W głowie usłyszałem jej łamiący się głos. Poruszający mnie tak samo jak kiedyś jej dłonie wczepione błagalnie w moją koszulkę.

Kiedy jestem z tobą, to nie boli tak bardzo.

W tym ciemnym, ciemnym miejscu zapłonęła iskierka nadziei.

W miejscu, do którego dotrzeć mogło tylko jej światło.

Popełniłem tyle błędów, błędów, których nigdy nie zdołam naprawić.

Ale może… może… w tym jednym przypadku uda mi się coś zrobić.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Okładka

Tytułowa

Redakcyjna

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3