Wersja Demonstracyjna

Wydawnictwo Psychoskok
Konin 2017

Mateusz Laszczka
„SKALA ŚWIADOMOŚCI. W pogoni za potęgą”

Copyright © by Mateusz Laszczka, 2017

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie

może być reprodukowana, powielana i udostępniana w

jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Agnieszka Marzol

Projekt okładki: Robert Rumak

Zdjęcie okładki © Fotolia - Jan H. Andersen; Fotolia - vladimirfloyd

Autor zrezygnował z korekty profesjonalnej wydawnictwa

ISBN: 978-83-7900-734-9

Wydawnictwo Psychoskok sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706

http://www.psychoskok.pl/
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

PROLOG

Każdy człowiek niezależnie od przynależności społecznej, zamożności, czy nawet własnych przekonań, próbował niegdyś wyobrazić sobie świat bez krzywd, katastrof, wszechobecnej przemocy, w którym panuje wieczny ład i pokój. Harmonię pomiędzy cywilizacją i naturą. Brak biedy i cierpienia. Jedni twierdzą, że są to piękne ideały, do których warto dążyć, zaś inni całkowicie negują tę ideę, nazywając ją marzeniem głupców. Po części każdy ma trochę racji, bowiem świat od zawsze był centrum dualizmu, walki dobra ze złem, jak i także polem starcia pomiędzy nieosiągalnymi ideałami i ich zdegenerowanymi przeciwieństwami.

Jak to jednak mawiali, bez światła nie ma i cienia, gdyż to co dobre zawsze zawiera w sobie cząstkę przeciwności, zaś to co złe - odrobinę dobra. W każdym okresie historycznym można było znaleźć osoby posiadające wyższe poczucie sprawiedliwości od innych. Zwykły one ginąć w tłumie szarych i przeciętnych obywateli, którzy powoli odbierali im cząstki własnej osobowości i sprowadzali do poziomu własnej obojętności, bądź były niszczone przez swoich oprawców, którym nie odpowiadały przekonania ich ofiar. By myśleć inaczej, najpierw trzeba doświadczyć gwałtownych zmian w życiu.

Osoby marzące o idealnym świecie to zazwyczaj te, którym mroczna strona tego świata odebrała najwięcej i pragną one stworzyć lepszą rzeczywistość, by w przyszłości nikt nie musiał przechodzić przez to, co one musiały.

Nie wszyscy jednak poruszają się utartymi ścieżkami i ślepo podążają według ustalonych reguł. Na przełomie ery końca magicznego świata żyła osoba, która powodowała więcej bólu, niż niosła pomocy. Obecne cały czas szlachetne ideały połączone z niewłaściwymi metodami i przeciwnościami losu, stworzyły legendę, która w ogromnej mierze przyczyniła się do stworzenia lepszej rzeczywistości.

Odległa od pozostałych lądów wyspa podzielona była na siedem królestw.

Drugie, co do potęgi - królestwo Rotów - obejmowało rozległe zalesione obszary z charakterystycznie nierównym terenem. Wysokie góry były głównym elementem krajobrazów. Gdzieniegdzie jednak rozchodziły się przepiękne kilometrowe połacie równinnych terenów. Niegdyś były zamieszkiwane przez dzikie barbarzyńskie ludy, które z czasem zostały wyparte na rzecz lepiej zorganizowanych ucywilizowanych zdobywców. Legenda mówi o siedmiu dowódcach, którzy po przekonaniu kilku pierwotnych plemion, zjednoczyli armię i wyparli wszelkie istoty żywe, które miały inne plany niż oni. Po udanym podboju, podzielili się na siedem grup i ruszyli w różne strony świata. Założyli osady w miejscach, które wydawały im się komfortowe i były ulokowane w strategicznych punktach.

Obszar pomiędzy tymi osadami został z czasem nazwany królestwem Rotów. Rządził jeden król, lecz pomimo tytułu i honorowej pozycji, nie miało to dużego znaczenia, gdyż tereny, na których leżały pierwsze osady, podlegały pod miejscowych władców. Przez wiele wieków kształt i rola królestwa zmieniały się, lecz miasta nadal pozostawały niezależnymi państwami–miastami. Po ostatniej wielkiej wojnie pomiędzy trzema graniczącymi ze sobą królestwami, jedno z głównych miast królestwa Rotów zostało całkowicie zamrożone za pomocą magii, uniemożliwiając ludziom zasiedlenie zarówno miasta, jak i bliskich mu obszarów. To miejsce stało się podstawą do stworzenia nowych linii granic. Od tamtego dnia terytoria trzech królestw stykają się pośrodku martwego miasta pokrytego wiecznym lodem.

Po zakończeniu ostatniej z batalii, polityka zewnętrzna ustabilizowała się na dłuższy okres, jednakże nastroje wewnątrz królestwa zostały stanowczo osłabione. Doprowadziły do tego ostatnie zawirowania na górnych szczeblach władzy, w tym i podejrzenia rzucone na króla, dotyczące działalności na szkodę królestwa.

Nazywam się Elet, wywodzę się z rodu Geryavinów i od urodzenia mieszkałem w jednym z głównych miast - Reberze. Było ono jednym z najlepiej rozwiniętych miejsc w tym królestwie, a może nawet i na całym świecie. Nie miało konkurencji w dobrobycie i jakości warunków życia. Były one po prostu idealne dla każdego człowieka. Mam dziewięć lat i ciągle staram się lepiej poznać świat. Do tej pory przekonałem się, że to bardzo trudne zadanie.

I GDY WSZYSTKO WYDAJE SIĘ BYĆ NORMALNE

Wiek Eleta: 9 lat

Zamach, uderzenie i stłumiony odgłos zderzenia solidnego drewnianego kija z porządnym, skórzanym ochraniaczem rozbrzmiał w powietrzu. Młody wojownik upuścił swoją broń na znak kapitulacji. Rozległy się gromkie i ciepłe brawa dla zwycięzcy. Kolejny dobrze rozegrany pojedynek na całkowicie honorowych zasadach. Kolejni zwycięzcy i przegrani, lecz nikt nie objawiał ani odrobiny smutku czy żalu. W końcu był to sparing organizowany co jakiś czas z inicjatywy rodziców, którzy chcieli, aby ich dzieci dobrze spędzały czas, ale przede wszystkim zdobywały nowe umiejętności pozwalające im przetrwać w dzisiejszych czasach.

– Elet!

Z ust sędziego padło moje imię.

– Teraz twoja kolej.

Tym razem dzięki odrobinie szczęścia trafiłem na najlepszego z możliwych przeciwników.

– Criss! Tym razem też pokaż co potrafisz.

Arbiter zachęcił mojego rywala do lepszej walki.

Pewnie pokazałby, na co go stać, lecz los chciał, że był on moim jednym z nielicznych i chyba najlepszych przyjaciół. Znaliśmy się, odkąd sięgam pamięcią.

Z dozą ostrożności wyszedłem na mały plac pojedynkowy i zacząłem ubierać ochraniacze. Bardzo ograniczały ruchliwość, lecz poprawiały bezpieczeństwo, co w tym przypadku było priorytetem. Dodatkowo kask mocno zawężał pole widzenia, ale wolałem to niż utratę oka albo wstrząśnienie mózgu. Mój przyjaciel również założył swoje ciężkie ochronne odzienie i już po chwili byliśmy gotowi, aby rozpocząć pojedynek. Zasady były dosyć proste. Każdy z walczących dostawał mocny drewniany kij i miał za zadanie sprawić, by przeciwnik upuścił swój.

– Dawaj!

– Uda ci się!

Oboje słyszeliśmy motywujące okrzyki z widowni. Mniej pocieszający był fakt, że prawdopodobnie słowa otuchy były kierowane do Crissa. Jako, że wszyscy znaliśmy się z poprzednich spotkań, większość osób wiedziała jakie są relacje pomiędzy mną i moim rywalem, znali także nasze umiejętności. Bez wątpienia mój przeciwnik posiadał je dużo lepiej rozwinięte niż ja. Mimo wszystko wiedziałem, że ta walka nie miała się zakończyć po kilku sekundach. Criss nigdy by na to nie pozwolił. Może i udawał twardego i srogiego, ale wiedziałem, że w głębi serca był dobrym człowiekiem. Cóż… przynajmniej chciałbym, żeby tak było.

Arbiter dał sygnał do rozpoczęcia walki. Bez chwili namysłu uniosłem swój kij na wysokość barków, trzymając go jednocześnie równolegle do gruntu i kiwnąłem głową dając znać, że jestem gotów. Mój znajomy również przybrał niezbyt fachową postawę bojową i oznajmił gotowość. Myśląc o każdym nawet najmniejszym posunięciu, zaatakowałem jako pierwszy. Pomijając fakt całkowitej niesforności moich ruchów i dużej sztywności ciała, to cios wyprowadziłem celnie. Mimo wszelkich starań przy umiejętnościach Crissa nawet nie mogłem liczyć na trafienie. On, sprawnie pracując całym ciałem, bez większego wysiłku zablokował mój cios. Idąc za pierwszą próbą trafienia, postanowiłem podjąć się kolejnej, szybko wyprowadzając kilka ciosów na oślep. Niestety każdy chybił, gdyż przeciwnik unikał ich po kolei, robiąc za każdym razem krok do tyłu. Wraz z ostatnim ciosem moja dobra passa się skończyła. Criss bez większego wysiłku wyprowadził dwa szybkie ciosy, które w prawdziwej walce bez trudu mogłyby mnie dosięgnąć, lecz tym razem zostały specjalnie wymierzone w powietrze.

– Co jest? Tylko na tyle cię stać? – zadrwił, podczas gdy ja stałem jak wryty, nie wiedząc co się właśnie stało.

Postarałem zebrać się w sobie i już po kilku sekundach dezorientacji postanowiłem ponownie zaatakować. Złapałem kij za sam koniec i wziąłem maksymalny zamach znad głowy. Niestety i tym razem wszystko skończyło się fiaskiem. Zgrabnym blokiem Criss sprawił, że trafiłem w ziemię, by następnie przydepnąć mi kij, uniemożliwiając jego dłuższe utrzymanie w dłoni.

Broń uderzyła w ziemię. Wraz z tą chwilą dotarły do mnie odgłosy z otoczenia, które na czas walki zostały stłumione gdzieś wewnątrz mojej głowy. Podobnie jak po każdej potyczce rozległy się brawa dla zwycięzcy.

– Następnym razem się lepiej postaraj, bo teraz to było beznadziejne.

Prowokacyjne zdanie, które zostało wypowiedziane przez Crissa na zakończenie walki, było tragicznym, ale prawdziwym podsumowaniem moich obecnych poczynań.

Na tę prowokację nie odparłem nawet słowem. Skończyło się na zrobieniu groźnej miny, a że czas naglił trzeba było rozpocząć zdejmowanie ochraniaczy, by nie blokować areny kolejnym chętnym do walki. W czasie krótszym niż minuta opuściliśmy obręb areny i, podając sobie dłonie, nieoficjalnie zakończyliśmy pojedynek. Ten gest miał dla nas spore znaczenie symboliczne, gdyż rywalizowaliśmy od dawien dawna i żadne z nas nie chciało, żeby relacje między nami się z tego powodu pogorszyły. Bez zbędnych dyskusji udaliśmy się na widownię, gdzie czekali na nas wspólni znajomi.

Ponieważ osób było bardzo dużo, walki organizowane były aż do południa. Nielicznym udało się wystąpić na arenie aż 3 razy, ale nie wiem, czy miało to być zaskakujące, gdyż te osoby były bardzo zdeterminowane, żeby to osiągnąć. Patrząc na drugą stronę medalu, niektórzy przyszli tu tylko popatrzeć, nie mając zamiaru odbyć nawet jednego pojedynku.

Nie zważając na warunki ani motywację ludzi, większość wytrwała do końca dobrze się przy tym bawiąc. Pomimo całej tej przyjemnej atmosfery i dobrego klimatu ciążyła na mnie myśl, że nie jestem tak dobry w walce jak moi rówieśnicy. Nawet niektóre młodsze osoby prezentowały wyższy poziom. Zawsze pragnąłem być taki jak Criss, wtedy nie byłoby żadnych przeszkód na mojej drodze.

Rozmyślając o moich niedoskonałościach, zdarzyło mi się także rozważać tematy mojej niedalekiej przyszłości. Już wkrótce będzie trzeba poważnie zacząć tym myśleć. Trzeba się nastawić na koniec zabaw na arenie i w domu in przygotować na prawdziwe ciężkie życie.

Organizator imprezy na sam jej koniec zachęcił młodzież do dalszego rozwoju i przyjścia na kolejne sparingi, które miałyby się odbyć już za dwa miesiące. Nie zapomniał również wspomnieć o bezpiecznym powrocie do domu. Towarzystwo zebrane na placu po chwili od zakończenia rozeszło się w swoje strony.

Nie czekając aż wszyscy pójdą, ruszyłem w kierunku mojego domu. Na szczęście mieszkałem niedaleko i już po pięciu minutach spaceru wolnym tempem znalazłem się na miejscu. Stanąłem naprzeciwko drzwi wejściowych i, lekko wzdychając, sięgnąłem do kieszeni, wyjmując z niej podłużny kamień zasilający. Następnie włożyłem go w specjalny otwór w ścianie obok drzwi, aby je odblokować.

Kamienie te były bardzo popularne w bogatszych częściach miasta, co dotyczyło również mojej rodziny. Magazynowały one pewien spory zasób energii magicznej i zazwyczaj były wykorzystywane do otwierania drzwi, skrzyń lub do zasilania prostych konstrukcji. Kamienie można było ładować za pomocą urządzeń zbierających energię z otoczenia, czyli głównie z powierza. Były one bardzo pomocne w codziennym życiu.

Drzwi się lekko rozwarły, zaś ja zabrałem kamień z otworu i chowając go do tej samej kieszeni na udzie, z której go wyjąłem, ruszyłem w głąb mieszkania.

– Cześć mamo! – przywitałem się z radością w głosie.

– Witaj kochanie. – odpowiedziała czule. – Jak tam ci poszło na arenie? – spytała zaintrygowana.

– Criss mnie pokonał… czuję, że to nie jest dla mnie – zrobiłem smutną minę, dzięki której pokazałem swoją niechęć do tego typu rozrywki. – Tata oczekuje, że to będzie moja przyszłość, ale czuję, że nie dam rady.

– Nie przejmuj się tym co ojciec mówi, on sam kiedyś był taki jak ty. Za to spójrz na niego teraz – odwróciłem wzrok od mamy i spojrzałem się w stronę pokoju.

Ojciec widząc mój wzrok skupiony na nim, dumnie wypiął swą owłosioną pierś do przodu i zrobił poważną minę.

– Jest wspaniały. Chciałbym być kiedyś jak tata, ale nie dam rady –wydałem niezwłocznie swoją opinię, wzrok ponownie kierując w stronę mamy.

– Nie mów tak! Pamiętaj, że ty także możesz zostać kimś wielkim. Musisz tylko tego chcieć.

Prawda jednak jest taka, że nawet jako dziecko byłem bardzo leniwy, a patrząc na moją mamę i jej osobiste osiągnięcia, dotarło do mnie, że też nie była zbyt aktywna w dążeniu do osiągnięcia czegoś większego.

Po długim i mentalnie męczącym słuchaniu wypowiedzi mamy o zasadach i o tym jak się zachowywać w określonych sytuacjach, zyskałem chwilę wolnego.

Udałem się do naszej jak na tutejsze standardy małej kuchni i zrobiłem kanapkę. Świeżą bułkę posmarowałem masłem i na to położyłem tłustą i pożywną szynkę. Włożywszy do środka kanapki pigułkę kaloryczną, zjadłem ją. Przy okazji, sprawdziłem zawartość chłodziarki, która już prawie świeciła pustkami.

– Mamo! Kończy się jedzenie! – krzyknąłem, na tyle mocno, żeby usłyszała.

– Przyjmuję teraz gości.

Widocznie w czasie, gdy przebywałem w kuchni, do domu przyszli inni ludzie. Nawet zadowolony z odpowiedzi wziąłem kilka Rików ze stołu, które pełniły funkcję głównej waluty, i powoli zbliżając się do drzwi, planowałem opuścić mieszkanie. Gdy byłem tuż przy wyjściu, kątem oka zwróciłem uwagę na dwoje ludzi rozmawiających z moją matka.

Z początku myślałem, że to jacyś handlarze, lecz po dokładniejszym przebadaniu ich wzrokiem, byłem bardziej skłonny wierzyć, że są oni rycerzami. Obydwaj mieli przy biodrze przypiętą chustę rycerską. Trójkątny czarny kawałek materiału, którego dwa boki były przypięte na poziomie pasa, zaś trzeci zwisał swobodnie do połowy łydki, miał na celu identyfikację organizacji, do której należeli ludzie, którzy go nosili. Goście mieli wyszytego na chuście czerwonego lwa. Nie był to symbol rycerzy królestwa, lecz światowców. Mój ojciec przynależał do rycerzy królewskich, stąd wiedziałem, jak wyglądają. Lekko mnie ten fakt zaniepokoił.

Nie byłem pewny, co tacy ludzie mogą robić w moim domu. Przyglądałem im się na tyle długo, żeby jeden z nich wykrył moją obecność.

Ku mojemu zaskoczeniu, jego jedyną reakcją był lekki uśmiech skierowany w moją stronę. Bez większego rozmyślania, odwdzięczyłem mu się tym samym. Denerwowały mnie te niepokojące obawy, gdy w progu zjawiają się obcy ludzie.

* * *

Po chwili doszedłem do rynku.

O tej godzinie nie było już tak wielkich tłumów ludzi jak rankiem, ale i tak kręciło się tu wystarczająco wiele osób, by można było się zgubić. Jednak sprzedawcy, dbając o dobro klientów krzyczeli, ile sił w płucach, by przyciągnąć potencjalnych klientów do swojego straganu.

– Ryby prosto z oceanu!

– Najwyższej jakości deski!

Można było słyszeć wiele nawoływań.

Przeciskając się przez tłum bezmózgich bazaro-holików, ostatecznie osiągnąłem cel swojej wyprawy. Dotarłem do stanowiska, przy którym często robiłem zakupy na polecenie rodziców, którzy utrzymują osobisty kontakt ze sprzedawcą.

W kolejce były 3 osoby, więc oczekując postanowiłem przyjrzeć się dokładniej oferowanym dobrom. Gdy osoba przede mną kończyła zamawiać towary, staruszek za ladą, zauważył moją niską osobę i skinął głową, by się przywitać. Ja mu odpłaciłem solidnym uśmiechem.

– Cóż sobie dziś zażyczysz? – uprzejmie spytał.

– Dziś tylko cztery pomidory, tyle samo rzodkiewek i chleb.

Podczas wymieniania listy zakupów, widziałem jak sprawna ręka wiekowego sprzedawcy porusza się po wystawie i bierze potrzebne przedmioty.

– Dziś mam więcej klientów niż zazwyczaj, więc dam ci zniżkę. – zaoferował handlarz.

– Zawsze tak pan mówi – odparłem z kaprysem.

– Należy się pięć Rików – wypowiedział z uśmiechem.

Sięgnąłem do sakwy i powoli wyliczyłem odpowiednią kwotę w postaci blaszek, które położyłem na otwartą dłoń sprzedawcy.

– Dziękuję i do widzenia – pożegnałem się i odszedłem od stoiska.

Ponownie musiałem przebrnąć przez setki ludzi w drodze do mieszkania.

Podczas marszu z powrotem byłem świadkiem ponadprzeciętnej aktywności rycerzy w mieście. Biegli oni w północną część zabudowań. Moim oczom nie umknęło nic. Ujrzałem nawet potężnego wojownika Hegalda. Na plecach miał ogromny młot, który sam w sobie był dużo większy ode mnie. Wojownik mierzył ponad dwa metry wzrostu i posiadał przerażającą czarną zbroję z wieloma ćwiekami. Morale jego przeciwników zazwyczaj sięgały dna. W pełnym ekwipunku wyglądał jak Bóg śmierci.

Zasłużył sobie nawet na miano „niepokonanego”. Cieszył się również innymi tytułami, ale ten był najpopularniejszy. Jako jedyna osoba na świecie był w stanie pokonać wszystkich przeciwników na arenie śmierci w Ghour–Naar. W gronie moich rówieśników można było usłyszeć różne legendy na temat tej areny. Zaś Hegald praktycznie za życia zdobył status Kapłana, gdyż jego siła i długowieczność, już dawno wykroczyły poza ludzkie granice. Dopiero gdy wojownik zniknął w najbliższym budynku, ocknąłem się i ruszyłem dalej. Byłem bardzo zadowolony, że go zobaczyłem.

Wracając do domu ujrzałem, jak mama rozmawia w drzwiach z tymi samymi światowcami co wcześniej. Nim zbliżyłem się do wejścia, oni już kierowali się w stronę wyjścia. W odległości kilku metrów od domu, minęliśmy się. Znów spojrzałem się na nich kątem oka, lecz nie zwrócili na mnie uwagi, tylko kontynuowali marsz.

Nie przejmując się więcej światowcami, spojrzałem na mamę, która czekała na mnie w progu. Trzymając w ręku zakupy, przeszedłem obok niej i udałem się w stronę kuchni. Szybko położyłem kupione rzeczy na okrągłym stole. Obróciłem się i zobaczyłem ją ponownie, tym razem stojącą z poważną miną. Przez chwilę patrzyliśmy na siebie w ciszy. Wiedziałem, że coś złego się stało, lecz bałem się spytać co dokładnie. W końcu przerwała to niepokojące milczenie.

– W najbliższym czasie nie możemy wychodzić z domu.

– Co się stało? Gdzie jest tata? – spytałem zaniepokojony, idąc do pokoju, by sprawdzić czy go tam nie ma.

– Wprowadzono stan wyjątkowy, a tata poszedł pomagać innym. Chyba kilka dni wytrzymamy bez niego, prawda?

Matka próbowała poprawić mi humor, co nie bardzo jej wyszło. Tylko bardziej się przeraziłem, kiedy to usłyszałem.

– A co jeśli mu się coś stanie? – pojawiły się we mnie pewne obawy.

– Nie martw się kochanie. Nic mu nie będzie. W przeciągu tygodnia wróci do domu, a póki co, musimy czekać i mieć się na baczności. – nakazała stanowczo mama.

W ciszy, ruchem głowy poinformowałem, że zrozumiałem przekaz i powoli udałem się do swojego pokoju.

II SZANSA NA LEPSZĄ PRZYSZŁOŚĆ

Rok później: 10 lat

– Wasza drużyna ma za zadanie odnalezienie i powstrzymanie członków organizacji „Młode Kobry”, działającej na terenie naszego miasta. Criss, Elet, Elani, zróbcie co w waszej mocy. Od tego zależy wasza przyszłość.

Po miesiącu rozłąki, moja drużyna znów była razem. W jej skład wchodziły 4 osoby. Criss, czyli osoba najbliższa mojemu sercu, którą poznałem, gdy miałem ledwo 5 lat, był raczej cichym człowiekiem, przepełnionym nadzwyczajną niechęcią do wszystkich ludzi. Posiadał niezwykle rozwinięte umiejętności jak na swój wiek.

Jego całkowitą przeciwnością była Elani, która reprezentowała w drużynie osoby płci żeńskiej. Chciała być dostrzeżona i podziwiana przez otoczenie. Czasami bywała złośliwa, lecz poza tym była dobrą osobą. Żywiła niezwykle silne uczucie do Crissa, które mimo wszystko wydawało się być spowodowane jedynie buzującymi hormonami i wspomnianą wcześniej chęcią do bycia zauważoną.

Koniec Wersji Demonstracyjnej

Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach.

Wydawnictwo Psychoskok