Strona tytułowa

Projekt okładki i ilustracja: Łukasz Różyński

Ilustracja mapy: Łukasz Banach

Korekta: Natalia Tarka

Skład: Izabella Król

Copyright © Katarzyna Dworska, 2016

Copyright © Wydawnictwo Papierowy Motyl, 2016

Wydanie pierwsze • Kręczki 2016

Wydawnictwo Papierowy Motyl

ul. Lucerny 1a • lok. 24 • 05-850 Kręczki

www.papierowymotyl.pl

wydawnictwo@papierowymotyl.pl

ISBN 978-83-62222-95-7

Publikacja elektroniczna

Podziękowania

Pisanie jest jak odkrywanie swojej duszy i dzielenie się nią z innymi. Nie byłabym tym, kim jestem teraz, bez moich ukochanych rodziców, którzy otaczają mnie miłością i wskazują mi właściwą drogę. Na ich wsparcie zawsze mogę liczyć.

Na moje życie duży wpływ mieli także dziadkowie, którzy pokazali mi, jak ważna jest rodzina.

Tajemnica Avinionu nie ujrzałaby pewnie światła dziennego, gdyby nie Andrzej Muszyński, który zmobilizował mnie do działania. Ogromne podziękowania należą się również Krzysztofowi Muszyńskiemu, Wojciechowi i Katarzynie Frydrychom, Mariuszowi Bożkowi, Joannie Stockiej-Koteckiej, Aleksandrze Glabas, Marzennie Janowskiej i Izabeli Narkun-Kletz.

Rozdział I

Wiatr niemiłosiernie smagał ją po twarzy. Każdy krok pokonywała z trudem. Mimo zaawansowanej ciąży dziewczyna była bardzo chuda. Powoli brnęła przez wysokie zaspy, które pokrywały nieodśnieżoną drogę. Słońce już dawno zniknęło za horyzontem, a wąską wydeptaną ścieżkę oświetlał tylko słaby blask księżyca, który znikał co chwila za chmurami. Śnieg wciąż padał, a wzmagająca się wichura zapowiadała, że pogoda ulegnie jeszcze pogorszeniu. Kolejny raz straciła równowagę i upadła. Jej wyziębionym ciałem targnął kolejny skurcz. Zacisnęła zęby z bólu i czule dotknęła brzucha.

— Jeszcze trochę. Wytrzymaj, mój mały skarbie. Jeszcze tylko kilka kroków — szepnęła i z trudem dźwignęła się na chwiejne nogi.

Stern[1] zaczął się kilka tygodni wcześniej, jednak temperatura obniżyła się nagle zaledwie przed paroma dniami. Szczelniej otuliła się przemoczonym płaszczem i powoli ruszyła naprzód. Z daleka widziała kontury zabudowań. Musi jej się udać. Tylko dwadzieścia stępni[2] dzieliło ją od gospodarstwa. Krzyknęła z bólu i zgięła się wpół. Poród rozpoczął się już kilka obrotów[3] temu. Zlekceważyła jednak objawy i próbowała odejść jak najdalej na południe od Skarbo. Uciekała już kilka miesięcy, jednak wciąż niespokojnie oglądała się za siebie. Ludzie MacTalina z pewnością wciąż jej szukali. Dziecko, które nosiła, było dla niego zbyt cenne, aby tak po prostu zrezygnować. Na wspomnienie zamku poczuła ukłucie tęsknoty w sercu. Zrobiła kilka głębszych wdechów. Rozpoczęła dopiero siódmy miesiąc i była pewna, że ma jeszcze co najmniej dwa na znalezienie schronienia dla siebie i dziecka. Kolejny potężny skurcz znów niemal zwalił ją z nóg i potwierdził, że czasu zostało jej dużo mniej. Odmrożone stopy miała zawinięte w kawałki materiału, ponieważ jej buty już dawno przestały nadawać się do użytku i musiała je wyrzucić. Materiał był sztywny i pokryty lodem, a już od kilku obrotów nie czuła własnych stóp. Wiedziała, że to nie zapowiada niczego dobrego, jednak teraz najważniejsze było dotarcie do ludzi. Skurcze nasilały się. W ciągu ostatniego obrotu naliczyła ich już dziewięć.

— Jeszcze trochę. Jeszcze tylko trochę — wyszeptała i ostatkiem sił ruszyła się z miejsca.

Skostniałe ciało bolało ją niemiłosiernie, a świszczący oddech potwierdzał, że jakieś okropne choróbsko zaległo w jej płucach. Gdyby nie była taka głupia i nie zrezygnowała z własnego dziedzictwa, potrafiłaby się ogrzać i uleczyć. Jednak to nie był odpowiedni moment na roztrząsanie przeszłości. Udało jej się pokonać dłuższy odcinek, niż przypuszczała. Gdy rozejrzała się nieprzytomnym wzrokiem, spostrzegła, że otaczają ją stajnie. Powłócząc nogami, skierowała się w stronę domu. Kolejny skurcz sprawił, że znów się przewróciła. Krzyknęła z bólu. Próbowała wstać, jednak nie była w stanie się podnieść.

— Ratunku! Pomocy! — wołała w nadziei, że domownicy się obudzą.

Przywiązany do budy pies zaczął głośno szczekać, zagłuszając jej łkanie. Tak niewiele brakowało, żeby mogła zapukać do drzwi. Do masywnej kołatki brakowało jej jedynie dziesięć stępni.

— Niech mi ktoś pomoże! Aaaa! — przeturlała się na plecy i mocna złapała za brzuch. Ból stał się nie do zniesienia.

Gdy nadszedł następny skurcz, wiedziała, że musi zacząć przeć.

W dużym oknie pojawiło się światło i rozległy odgłosy stóp, jednak była zbyt otumaniona, aby to zauważyć. Dwie twarze wpatrywały się w ciemności.

— Co za durny pies! Na starość już całkiem zwariował. Mówiłem, że trzeba go ubić — powiedział ochrypłym głosem mężczyzna.

— Matko kochana, Roarke! Tam ktoś leży! — krzyknęła kobieta trzymająca w dłoniach łojową świecę.

— Niemożliwe. W tej zamieci? Nikt o zdrowych zmysłach nie wynurza się z domu w taką pogodę — odparł, ale podążył wzrokiem w kierunku, który wskazała mu żona. Po chwili dostrzegł ciemny kształt na śniegu. — Masz rację! Zostań w domu — nie czekając na odpowiedź, chwycił płaszcz i wybiegł na dwór.

Dierdre stanęła w drzwiach i w napięciu patrzyła za mężem. Lodowate powietrze wdarło się do głównej izby. Cóż to za nieroztropny człowiek wybrał się w taką noc na przechadzkę?

— Obudź matkę! Natychmiast! — mimo wiatru i głośnego szczekania psa usłyszała przerażonego Roarka.

Mężczyzna z niedowierzaniem patrzył na wyczerpaną rodzącą kobietę. Była zimna i sina, a jej ciałem targały wstrząsy. Niewiele myśląc, zdjął płaszcz i ukląkł przy niej. Zrobił to dosłownie w ostatnim momencie, gdyż dziecko nie miało zamiaru czekać ani chwili dłużej. Przerażony złapał płaczącego noworodka i owinął go płótnem. Oniemiały wpatrywał się w pomarszczoną twarzyczkę głośno zawodzącej dziewczynki. Była bardzo mała. Dużo mniejsza niż jego córka, kiedy urodziła się przed trzema laty. Nieznajoma otworzyła oczy i wychrypiała z wielkim trudem.

— Czy z dzieckiem w porządku?

— Taaak. Myślę, że tak. Masz śliczną córeczkę — odparł i przysunął zawiniątko tak, aby mogła je zobaczyć.

Na jej twarzy odmalował się słaby uśmiech.

— Pochodzi z Bursztynowego Lasu. Proszę, przekaż jej też to — wcisnęła mu w dłoń amulet. — Kochaj ją tak, jakby była twoim dzieckiem. Błagam. Przyrzeknij mi to — ostatkiem sił złapała go za rękę.

— Obiecuję — odparł, jednak nie był pewien, czy jego słowa do niej dotarły.

Zielone oczy kobiety zgasły, a jej słaby oddech ustał całkowicie, nim podbiegły do niego Mariot oraz Dierdre.

*

Siedemnaście lat później

Biegła co sił w nogach, chociaż doskonale zdawała sobie sprawę z tego, jak bardzo jest już spóźniona. Spojrzała przelotnie na słońce, które świeciło już wysoko na niebie i przeklęła siarczyście. Wymknęła się skoro świt tylko na chwilę, ale jak zawsze, ta chwila nieco się przedłużyła. Przy wielkim dębie zboczyła z głównego traktu prowadzącego do Wodnego Domu i popędziła przez las. Syknęła rozwścieczona, kiedy kawałek jej zielonej sukni zahaczył o wystającą gałąź. Niewiele myśląc, pociągnęła gwałtownie materiał i usłyszała charakterystyczny odgłos drącego się płótna. Przelotnie spojrzała na rozdarcie u dołu stroju i ruszyła dalej. Jakoś będzie musiała to zszyć, jednak teraz ważniejsze było to, że znowu się spóźniła. Przed oczami widziała już wściekłą twarz starszej siostry, na którą spadła jej część obowiązków. Ale przecież to nie była jej wina, że tak bardzo nie cierpiała prac domowych wszelakiego rodzaju. Zdecydowanie bardziej interesowało ją czytanie historii Płaskowyżu, a nawet rachunków, mimo że rodzice wielokrotnie jej powtarzali, że nic jej z tego nie przyjdzie, bo kobiety i tak nie mogą studiować. Westchnęła głęboko i zwolniła nieco, wyrównując oddech.

— W końcu jesteś! Wiedziałam, że znowu wszystko spadnie na mnie! — krzyknęła naburmuszona Feanat.

Praca w palącym słońcu sprawiła, że jej skóra przybrała ciemny odcień. Najstarsza z sióstr Vertel nie była pięknością, jednak kryła w sobie coś, co przyciągało spojrzenia. Długie blond włosy jak zawsze związała w ciasny warkocz. Była wysoka, a pod obcisłą koszulą można było dostrzec kontury mięśni, które zawdzięczała ciężkiej pracy w polu. Zamiast długiej spódnicy zwykle nosiła bardzo szerokie spodnie, czym prowokowała mnóstwo plotek u bardziej konserwatywnych mieszkańców Nidaros.

— Eja, Feanat! Przepraszam, straciłam rachubę czasu — Sile odparła najmilej, jak tylko potrafiła, jednocześnie myśląc o katuszach, które ją teraz zapewne czekają. Jak komukolwiek mogło sprawiać przyjemność zbieranie w upalne dni kukurydzy, pszenicy czy innego zielska, które znajdowało się na ich ziemi? Jedynym zajęciem, którego mogła się ewentualnie podjąć, bez ciągłego marudzenia, było oporządzenie zwierząt. Dlatego zarówno Roarke, jak i Feanat najchętniej odsyłali ją właśnie tam.

— Tak, jasne, i znowu to samo. Tylko zastanawia mnie, dlaczego zawsze tracisz tę rachubę, gdy masz pomóc akurat mnie — oparła ręce na biodrach i patrzyła na nią wojowniczo.

— Daj spokój. Szkoda twojego czasu. Sile to wolny duch, który i tak robi to, na co ma akurat ochotę — wtrąciła się Elis, taszcząc dwa napełnione wodą wiadra.

— Wolny czy nie wolny, to nie zmienia faktu, że obowiązki ma — syknęła tamta, świdrując obydwie siostry wzrokiem.

Sile roześmiała się głośno, wzięła od Elis jedno wiadro i poszła w stronę obory, w której trzymali świnie, krowy i kozy.

— Gdzie byłaś tym razem? — podbiegła do niej najmłodsza Vertelówna.

Również miała blond włosy, które falami opadały na jej szczupłe ramiona. Była z nich najniższa i najdrobniejsza. Często rozstrzygała spory, które wybuchały między dziewczynami, i robiła to z taką dojrzałością, że Sile nieraz zapominała, że jest od niej o rok młodsza.

— Tam, gdzie zawsze. Na polanie za lasem — odparła.

Najchętniej każdą wolną chwilę spędzałaby właśnie tam.

W ciszy i na łonie natury.

— Jesteś podekscytowana zbliżającym się świętem Baszta? — Sile zwróciła się do Eli.

Wielkie obchody na cześć nadchodzącej jesieni miały odbyć się już za dwa dni.

— Nie bardzo. Jakie mam szanse, na to, aby zostać wybraną na Nieskalaną? W tym roku szesnaście lat kończy aż dwanaście dziewczyn z naszej doliny.

— Szanse zawsze są. A chciałabyś? — odstawiły wiadra przy drzwiach do stodoły i Sile chwyciła za grabie.

— To wielki zaszczyt być wybraną. Nieskalane są takie piękne i eleganckie. Pełnią bardzo ważną funkcję w zakonie Boga Jasności, ale... sama nie wiem. Nie mogą wyjść za mąż ani mieć dzieci — oparła się o drzwi i patrzyła jak Sile sprzątała w oborze.

— Zawsze istnieją dobre i złe strony. Ale jak byś została Nieskalaną, wszyscy by na ciebie patrzyli, a Lorena i reszta tych snobek spaliłyby się z zazdrości.

— No, to na pewno — zachichotała. — Jeszcze nigdy nikt z naszej rodziny nie został wybrany. Inne rody mają czym się pochwalić. Już córy Samytów, Suliverów, Herdów, Morganów, no i siostra Moranna zostały Nieskalanymi. Nawet córka zwykłego parobka Feme Hunterbree wyjechała do świątyni — wtrąciła cicho.

Każdego roku w połowie Jerusza[4] w Aracie wybierano młode dziewczyny, które wstąpić miały do zakonu i poświęcić swe życie Bogu Jasności. Jako Nieskalane stawały się kapłankami nowej wiary i przez pierwsze trzy lata były zamknięte dla świata zewnętrznego. Nie mogły opuszczać Świątyni Łez w Teresie, w której medytowały, uczyły się rytuałów i modlitw. Po skończonym szkoleniu zostały zaprezentowane podczas Roszrów na cześć lata, w Feracus, które było siedzibą arcykapłana.

— Akurat z tego, że Dalia wyjechała, bardzo się cieszę — odparła Sile, a na wspomnienie tej zarozumiałej dziewuchy wykrzywiła usta w grymasie.

— No, jest chyba jeszcze gorsza niż Morann.

— Wydaje mi się, że jak na rodzeństwo przystało, obydwoje są siebie warci. Tak samo zapatrzeni w siebie, wyniośli i spoglądający na wszystkich z góry. Zauważ, że bez niej nie jest już taki odważny i skory do wyzwisk — dobrze pamiętała, jak nieraz słyszała, że jest bękartem, podrzutkiem czy kukułczym pisklęciem. Mimo że Vertelowie wychowali ją jak swoją córkę i nigdy nie dali poznać, że jest inaczej, jej rude włosy i zielone oczy zaprzeczały temu, że była z nimi spokrewniona. Już od pokoleń wszyscy byli tutaj jasnowłosi o morskim spojrzeniu.

— Ciągle przejmujesz się tym, co gadali? Nikt w dolinie nie myśli tak jak oni, Sile. Przecież wiesz, że wszyscy są ci tutaj życzliwi bez względu na twoje pochodzenie.

— Wiem, Eli. Jesteście cudowni i nie mogłam marzyć o lepszej rodzinie. Jednak wciąż w głębi serca pragnę poznać prawdę. Tak bardzo bym chciała dowiedzieć się, kim jestem — przestała grabić siano i popatrzyła nieobecnym wzrokiem przed siebie.

— Na pewno kiedyś ci się to uda — siostra dotknęła jej ramienia. — A teraz chodźmy już na obiad, bo umieram z głodu.

Wodny Dom swoją nazwę zawdzięczał otoczeniu niewielkich jezior, które rozmieszczone były na cztery strony świata. Przed dwustu laty, kiedy wybudowano mały dworek, majątek Vertelów był dużo większy, a jeziora należały do ich rodziny. Z biegiem lat kolejni gospodarze sprzedawali ziemię i teraz posiadali jedynie kilka legów[5] pól uprawnych.

— Mamo, jak zwykle przepyszne, nie wiem, jak ty to robisz, ale twoje jedzenie jest najlepsze w całym Nerdinie! — ciszę przy obiedzie przewał melodyjny głos Feanat.

— Zgadzam się z tobą całkowicie — poparła siostrę Sile, łapczywie połykając kolejny kawałek gulaszu.

— Jesz tyle, ile spory chłop w czasie zbiorów — zwróciła jej uwagę starsza siostra

— Wolę tak jeść, niż wyglądać jak ty — odparowała i ostentacyjnie nałożyła sobie dokładkę.

— Ty... — już miała zamachnąć się łyżką, kiedy przerwała im Dierdre.

— Dziewczyny, uspokójcie się. Czy możemy zjeść chociaż jeden posiłek w spokoju?

— Od tego waszego ciągłego jazgotu boli mnie już głowa — dodała Elis.

— W tym roku szykuje się bardzo uroczysty dzień Baszta. Nie pamiętam, żeby kiedykolwiek tyle dziewcząt miało szansę służyć Bogu Jasności — powiedział Roarke.

— Może zrobią wyjątek i wybiorą więcej niż jedną? Żeby mogły się wyrównać zeszłoroczne wybory — dodała Sile.

— Och, kochanie — matka popatrzyła na nią czule. — Wiem, że wciąż żałujesz, że nie mogłaś wziąć udziału w ceremonii wstąpienia. Kapłani mieli ważny powód, aby nie szukać Nieskalanych.

— Nie szukali ich tylko w Nidaros. Cass pisał, że u nich Baszt odbył się normalnie — nie dawała za wygraną.

— Kapłan Rajmon wyjaśnił przecież, że chodziło o to, że w naszej dolinie panowała czerwona gorączka i aby się nie przenosiła, odwołano obchody. Zresztą nigdy nie mówiłaś, że chciałabyś zostać jedną z nich.

— Bo nie chciałam, ale chodzi o równe szanse, które powinna mieć każda dziewczyna mieszkająca w Aracie.

— Mówiłem, że nie należy jej pozwalać tyle czytać, a przede wszystkim zezwolić, by Cass mieszał jej w głowie tymi mądrościami wyniesionymi z uniwersytetu — powiedział Roarke.

— To nie jego wina! — obruszyła się.

Uwielbiała dwa lata starszego kuzyna, który mieszkał w sąsiednim mieście. Skończył już dziewiętnaście lat i uczęszczał na uczelnię w Atwerpii. Studiował medycynę i zawsze imponował jej swoją szeroką wiedzą.

— Dobrze, już dobrze. A co do naszej rodziny w Nelwe, to zapomniałem wam powiedzieć, że przyjedzie do nas ciocia Tulia razem z Melvinem.

— Melvin przyjedzie? — Feanat niemal wykrzyknęła.

Wszyscy zdziwieni spojrzeli w jej stronę, a jej twarz natychmiast przybrała soczysty buraczany kolor.

— Czyżby jakoś szczególnie interesował cię nasz kuzyn? — Sile badawczo jej się przyglądała.

— Niieee, to znaczy wcale nie bardziej niż reszta naszej rodziny — wyjąkała.

— A wiesz, że on tak naprawdę nie jest z nami spokrewniony i spokojnie moglibyście się pobrać? — wypaliła Sile. — Auć! — krzyknęła i złapała się za kostkę, w którą przed chwilą kopnęła ją Elis. — No, co? Przecież to prawda! Melvin pochodzi z pierwszego małżeństwa wuja Collina, także tak naprawdę nie łączą was żadne więzy krwi.

Siostra Roarka wyszła za mąż za bogatego hrabiego Collina Goplera i przeniosła się do większego miasta, którym było Nelwe. Urodziła mężowi trójkę dzieci, Finbara, Cassa i Siofrę, a do tego próbowała jeszcze zastąpić matkę krnąbrnemu i pyskatemu chłopcu, jakim był Melvin, który teraz kończył dwadzieścia sześć lat.

— Nie bądź niemądra! Przecież ja nie chcę za niego wychodzić! — wykrzyknęła Feanat i ze złością wybiegła z kuchni.

— A ją co ugryzło? Przecież widać z daleka, jak się ślini na jego widok — broniła się dziewczyna.

— Och, Sile, nie musiałaś jej tak zawstydzać — Elis westchnęła głęboko i pobiegła za siostrą.

— I kolejne emocjonujące popołudnie za nami — skomentował to Roarke.

Mając w domu trójkę temperamentnych dziewcząt, spokojne chwile mógł zliczyć na palcach jednej ręki.

— To kiedy ciotka przyjeżdża? — zapytała Sile, chcąc zmienić temat.

— Miesiąc po Baszcie. Podobno Melvin bardzo nalegał, żeby nas odwiedzić. Dziwny z niego chłopiec. Taki skryty, a jednocześnie dość wybuchowy — zamyślił się jej ojciec.

— W dzisiejszych czasach takich jak on nazywa się buntownikami z wyboru — podpowiedziała mu przybrana córka.

— No, to nawet do niego pasuje. Odkąd skończył trzy lata i pojawił się w naszym domu, ciężko było mu dogodzić — wtrąciła się do dyskusji Dierdre, która zdążyła już zebrać ze stołu misy i opłukać je w balii z wodą.

— Jeszcze wina? — zapytała męża.

— Tak, moja droga. Wino to jest to, czego najbardziej teraz potrzebuję — odparł i patrzył, jak nalewa mu czerwony napój do glinianego kubka.

— Tato, czy mogę pojeździć na Cieniu? — zapytała Sile.

— Myślę, że tak — odparł spokojnym głosem.

Ostatnie miesiące bardzo negatywnie wpłynęły na stan jego zdrowia. Schudł i nie miał już tyle sił, ile jeszcze w zeszłym roku. Mimo że zaczynała się już jesień, wciąż było upalnie, a deszcze pojawiały się rzadko. Sile wiedziała, że to również go martwiło. Jeśli nie zacznie w końcu padać, ich plony nie zdążą dojrzeć przed nadejściem zimy.

Wpatrywała się w ojca jeszcze przez chwilę, a kiedy zamknął oczy, cicho wymknęła się na dwór. Powietrze zrobiło się przyjemnie rześkie, a po porannym skwarze nie było już śladu. Sprawnie przeskoczyła przez płot i pobiegła do stajni. Żeby dostać się do zabudowań gospodarczych, trzeba było przejść dziesięć stępni wzdłuż płotu i ogródka warzywno-ziołowego Dierdre. Po co nadkładać drogi, kiedy można tego uniknąć?

— Witaj, przyjacielu — podeszła do czarnego jak noc konia i czule pogłaskała go po pysku. — Masz ochotę wybrać się ze mną na przejażdżkę? — w odpowiedzi zarżał radośnie.

Założyła mu uzdę i zarzuciła na kłąb ciężkie, skórzane siodło ojca. Co prawda Dierdre wciąż walczyła z nią o to, aby używała damskiego siodła, na którym siedzi się bokiem, jednak ona wolała jeździć normalnie.

Pogalopowała w stronę lasu. Jechała tą samą trasą co zawsze. Specjalnie wybierała drogę, na której zarówno ona, jak i Cień musieli się wykazać. Omijali rozmaite przeszkody w postaci ogromnych głazów, powalonych drzew czy nagłych nierówności terenu.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Przypisy

[1] Stern – pierwszy miesiąc zimy.

[2] Stępień – niecałe dwadzieścia metrów.

[3] Obrót – godzina.

[4] Jerusz – pierwszy miesiąc jesieni.

[5] Leg – hektar.