Wszystkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej książki nie może być reprodukowana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób bez pisemnej zgody wydawcy.

Projekt okładki i stron tytułowych

Ilona Gostyńska-Rymkiewicz

Redakcja

Justyna Nosal-Bartniczuk

Rysunki na okładce

© Ilona Gostyńska-Rymkiewicz

Redakcja techniczna, skład, łamanie oraz opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Korekta

Barbara Kaszubowska

Niniejsza powieść to fikcja literacka. Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń rzeczywistych jest w tej książce niezamierzone i przypadkowe.

Wydanie I, Katowice 2016

Wydawnictwo Szara Godzina s.c.

biuro@szaragodzina.pl

www.szaragodzina.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o.

ul. Kabaretowa 21, 01-942 Warszawa

tel. 22 663 98 13, fax 22 663 98 12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Copyright by Wydawnictwo Szara Godzina, 2016

ISBN 978-83-64312-97-7

Zagubin nie istnieje i nie ma nic wspólnego z żadnym miastem na świecie, a tym bardziej z tym, w którym mieszkam. Naprawdę, uwierzcie mi, że sama to wszystko wymyśliłam. Zdarzenia i osoby są więc fikcyjne. Miejsca także.

Nawet najbardziej błahe zdarzenia mają swoje mniejsze lub większe konsekwencje. Czasami nawet piorunujące. Jedno zdarzenie pociąga za sobą drugie, potem trzecie i kolejne, ale najpierw wszystko się gdzieś zaczyna. Gdzieś i kiedyś. Ludzie, starając się odnaleźć ten jeden jedyny moment, pytają:

– Jak do tego doszło? Kiedy to wszystko się zaczęło?

No bo kiedy? Od rozkopania tego cholernego dołu? A może wcześniej? Może jakieś pół roku temu, kiedy do pensjonatu przybłąkał się Zyzol i postanowił zostać tu na dłużej? Albo może chwilkę wcześniej, kiedy roztargniona Lilka zostawiła przy samochodzie reklamówkę z kiełbasą, która uświadomiła Zyzolowi, że trzeba coś zjeść, a kiełbasa to wcale nie jest taki zły wybór?

Wszak gdyby Lilka nie zostawiła tej reklamówki, to Zyzol by się nie zatrzymał, pobiegłby dalej i nie stałoby się to, co się zdarzyło. Może nawet nie byłoby wampirów?

A może wszystko zaczęło się wtedy, kiedy ktoś pozbył się Zyzola na jakimś przygranicznym parkingu, bo ten za dużo jadł, a wakacje i bez tego są drogie? Wszystko jest możliwe. Jednak najpewniej zaczęło się wtedy, kiedy Wierciuchowa po kursie z samorozwoju dla seniorów postanowiła zająć się nowoczesnym marketingiem i urządzić własny ogród zoologiczny. Gdyby nie to, może nadal miałyby dziurę za domem i raczej nie znaleziono by zwłok? Może też fioletowa krowa…

No cóż, Wierciuchowa postanowiła zorganizować zoo. Ten fakt nikogo nie przeraził, choć powinien. Lilka kupiła fioletową krowę. Przeznaczenie uśmiechnęło się złośliwie.

– No i nie ma gdzie jej postawić – stwierdziła Wierciuchowa, rozglądając się po swoich zakrzaczonych włościach, bo chociaż teren miała duży, to dzięki konserwatorowi zabytków i jego kumplowi – konserwatorowi terenów zielonych – nie mogła wydrzeć z ziemi nawet pół krzaczka. Ten pierwszy co prawda tłumaczył jej, że nie do końca chodzi o zabytki, ale o pewne pozostałości z czasów wojny, które mogą tu gdzieś być i lubią wybuchać, ale mu nie wierzyła.

– Może w dziurze? – zaproponowała Lilka, czym niechcący i zupełnie nieświadomie wywołała lawinę wydarzeń.

Miały dziurę. Była tam od ostatniej wymiany rur kanalizacyjnych i, dzięki Bogu, nie była zabytkiem jak wszystko dookoła.

– No co ty? Łeb by jej ledwie wystawał! – skwitowała właścicielka dziury. – Chociaż w sumie masz rację – dodała po chwili. – To dobre miejsce. Wystarczy zasypać dziurę. Tylko skąd wziąć ziemię?

Kupno ziemi nie wchodziło w grę. Wierciuchowa była bardzo oszczędna.

– Z lasu. Z tego pagórka. O tam. – Lilka wskazała przez okno.

Przeznaczenie zatarło ręce z zachwytu. Mogło oczywiście zadziałać inaczej, ale lubiło wysługiwać się niczego nieświadomymi ludźmi. Tak było zabawniej.

Wypożyczono więc żółtą koparkę, za pomocą której przetransportowano z lasu trochę niepotrzebnej nikomu i cudownie bezpłatnej ziemi. Wsypano ją do dziury, uklepano pobieżnie, ustawiono koszmarną krowę i wywołano wilka z lasu.

Krowa jeszcze przez trzy dni spokojnie stała na swoim miejscu i nie zamierzała się przemieszczać, co potem zdarzało jej się nader często.

Zyzol szalał po lesie. Rozgrzebywał, co się dało. Kochał zapach świeżo rozkopanej ziemi. W lasku niedaleko cmentarza, w dziurze, z której wykopano ziemię pod krowę, znalazł coś ciekawego, o czym powiadomił radosnym szczekaniem przechodzącego tamtędy proboszcza. Ten obejrzał znalezisko i wezwał policję.

* * *

Pochówek wampiryczny! Plotka jęknęła i padła martwym bykiem, a właściwie powinna była paść, ale plotki to żywotne stworzenia. Nie tak łatwo je zabić. Nie tak łatwo zastopować. Potrafią przetrwać wszystko: pukanie w czoło, drwinę i argumenty, nawet te logiczne. Jedyne, co im czasami szkodzi, to zdrowy rozsądek. Jednak w tym momencie był na urlopie, więc plotka się podniosła, otrzepała z kurzu, okrzepła, dojrzała i zaczęła rozprzestrzeniać w zawrotnym tempie. Miała na to swoje sposoby. Nie dalej jak po tygodniu zataczała jeszcze szersze kręgi niczym pijana baletnica, wciągając do sprawy wciąż kogoś nowego, wzbudzając zachwyt, emocje i wielkie nadzieje. Wzbudzała też strach, ale to był ten rodzaj strachu, który co prawda jeży włos na głowie, ale też wywołuje miły dreszczyk emocji.

Chociaż była głupia, miała charakter i potencjał. Szczególnie marketingowy. A taki potencjał to potęga!

Kilka dni później w jednym ze sklepików koło Biedronki można było kupić porządnie zaostrzone osinowe kołki i łańcuchy do drzwi wejściowych, co prawda tylko posrebrzane, ale i tak całkiem dobre. W każdym razie lepsze niż nic.

* * *

Nikt nie wiedział, dlaczego pewnej nocy krowa zaczęła się przemieszczać. Ciężka i nieporęczna, a na dodatek sztywna i przecież nieożywiona, wędrowała co noc raz pod płot, raz pod drzewo, innym razem nawet na podjazd.

Przemieszczała się cichutko, nie budząc nikogo. Nawet profesor, który nie spał, bo nocą pracował, niczego nie słyszał.

Wierciuchowa uparcie co rano wraz z Lilką, chwytając krowę za fioletowy pysk i równie fioletowy zad, przenosiła ją na dawne miejsce.

– Od kogo ją kupiłaś? – zapytała w końcu zmęczona noszeniem krnąbrnego zwierzaka.

– Od kogo, od kogo… A bo ja wiem? Od jednego z tych… – Wskazała głową na płot, za którym znajdowało się targowisko.

– Może ona jakaś nawiedzona? Opętana? – zapytała Wierciuchowa, przeżegnawszy się na wszelki wypadek.

– A gdzie tam! Jaki demon chciałby nawiedzać krowę?

– No ale…

– Gipsową krowę! – sapnęła Lilka. – To niemożliwe, ale jeśli dalej tak będzie łazić, to ją chyba do drzewa przywiążę.

Przywiązała. Tej nocy krowa wywędrowała aż do lasu. Wierciuchowa postanowiła temu zapobiec swoim sposobem i wylała na ziemię wiadro betonu, w którym zatopiła krowie kopyta. Nazajutrz miała zamiar pomalować beton na zielono, ale nie zdążyła. Nocą rozległ się piekielny huk i krowa wybuchła.

– Od tego betonu! – oznajmiła Lilka.

– A może z wysiłku? – zasugerowała Wierciuchowa. – Chciała wyjść i się napięła?

Nie miały jednak czasu zbyt długo się nad tym zastanawiać. W miasteczku działy się o wiele straszniejsze rzeczy.

W miasteczku pojawiły się wampiry.

* * *

Na pobliskim bazarku wywieszono pięknie zaplecione warkocze czosnku, dla lepszego efektu poprzetykane strąkami czerwonej ostrej jak piekło papryki, a na lokalnym portaliku internetowym zaczęto sprzedawać koszulki z napisem „Krwiodawstwo tak, krwiopijstwo nie” oraz „Zawsze do usług, proszę się częstować”. Koszulki te kupowała młodzież emo i zachwycone Zmierzchem dziewczęta oczekujące niecierpliwie na swojego Edwarda.

Plotka rosła w siłę, a ludzie zaczynali żyć dostatniej.

Szczątki krowy walające się po posesji nie zainteresowały nikogo. Lokalni pisarze, wyczuwając moment, usiłowali szybko dopasować wszelkie okoliczne legendy do zaistniałej sytuacji. Jeden z nich natychmiast wydał Więzy krwi, opowieść o królewnie i siedmiu wampirach. Jednak książka nie została dobrze przyjęta. Za to doskonale sprzedawała się opowieść o tym, że sam hrabia Drakula odwiedził kiedyś Zagubin i pozostawił tu ślady swojej obecności w postaci kilku nadgryzionych obywateli. Była przecież jak najbardziej na miejscu i na czasie oraz przyjemnie łechtała lokalną dumę. W końcu Drakula to był ktoś. Arystokrata, było nie było!

Pojawiła się też inna plotka zaraz po tym, jak pewien funkcjonariusz policji stwierdził:

– Coś mi się tutaj nie podoba.

Owa plotka głosiła, że to nie żaden pochówek wampiryczny, że wampiry nie istnieją i że ktoś powinien się natychmiast opamiętać. Ta jednak była o wiele słabsza. Chodziła opłotkami, nie miała siły przebicia i – co ważniejsze – wkroczyła na cudzy teren, toteż została pobita do nieprzytomności, wyśmiana, wyszydzona i wkrótce musiała się wycofać na może nie z góry upatrzone pozycje, ale jednak wycofać.

Wiara w wampiry, a właściwie w ich istnienie, bo nikt o zdrowych zmysłach nie modli się do wampirów, rozprzestrzeniała się jak wirus. Co do tych zmysłów… no, nie zawsze są zdrowe.

Miesiąc później miejscowy grabarz zasłabł w czasie pracy. Nie było w tym nic niecodziennego, zważywszy na stan jego wątroby i mózgu po spożyciu samogonu przyniesionego przez kolegę. Niestety przyczyniły się do tego też trzy świeżo rozkopane groby. Fakt, że były świeżo rozkopane, dziwił. Fakt, że wyglądały paskudnie, o wiele mniej. To, co było najgorsze, to trzeci fakt: były puste. Wyglądały, jakby ktoś z nich wstał.

Wstał! Wstał i wyszedł! Zachwycona plotka wrzasnęła radośnie.

Atmosfera w miasteczku zgęstniała, bo o ile dobrze pochowany wampir jest okej, spokojnie można mieć lekkiego pietra, to już wampir czynny okej nie jest. A o czym świadczą rozkopane groby? Przecież normalny obywatel, taki już martwy i pochowany, z grobu nie wstaje. Więc o czym to świadczy?

Plotka oczywiście doskonale umiała odpowiedzieć na każde pytanie. Świadczyło to o tym, że kilku, no dobrze: trzech nadgryzionych nie tylko zębem czasu obywateli porzuciło miejsce swojego wiecznego spoczynku i ruszyło na łowy. Na jakie łowy? Krwi się nie łowi, krew się pije!

Ludzie coraz częściej kupowali amulety. Kołki, zaostrzone lub nie, szły jak ciepłe bułeczki. Domy były starannie zamykane i na noc, i na dzień. Ludzie mdleli z upału, bojąc się otworzyć okna. Gęsty jak chmura smród przetrawionego czosnku unosił się wokół tych obywateli, którzy kiedyś niezbyt dbali o higienę osobistą, a teraz w ogóle się nią nie przejmowali, dla bezpieczeństwa zakładając, że taki wampir to arystokrata, z brudnego talerza nie zje.

Do miasteczka zaczęli napływać dziennikarze. W końcu taki temat wart jest poświęcenia, a cóż to jest kilka kropli krwi czy jakieś tam ukąszenie wobec sławy? Za nimi napłynęły rzesze żądnych wrażeń gimnazjalistów, którzy mają za mało wyobraźni, by czegokolwiek się bać, potem kilka wycieczek seniorów, którzy deklarowali, że spotkanie z wampirem pomogłoby im wyrównać niektóre porachunki rodzinne. Przyjeżdżali też uzdrowiciele i kaznodzieje.

Uzdrowiciele za opłatą, wcale nie taką niewielką, uzdrawiali tych, którzy podejrzewali, że poranne bąble na skórze jakoś tak podejrzanie nie wyglądają na ukąszenie komara, zaś kaznodzieje, też za opłatą, pozwalali słuchać swoich kazań, których myśl przewodnia brzmiała: strzeżcie się wampirów, idźcie do uzdrowiciela.

Co cwańsi nastoletni podrywacze ubierali się na czarno, żelowali włosy i używając bladego pudru z brokatem, zapewniali sobie całkiem spore powodzenie u dziewcząt z okolicznych wiosek. Te miastowe wiedziały, że Edward nie użyłby brokatu.

W takiej atmosferze pewien wędkarz, wypiwszy nieco za dużo, oddalił się za potrzebą i zniknął w jakimś dole. Przeoczył ten fakt na pewien czas, bo zasnął, zanim się zorientował. Obudził się po kilku godzinach nie całkiem jeszcze wypoczęty i stwierdził, że w rowie nie jest sam. To właśnie on, po szaleńczym biegu do miasta i kilku godzinach na izbie wytrzeźwień, został okrzyknięty bohaterem.

Niezaprzeczalnie zresztą nim był.

Odnalazł kolejny grób. A właściwie groby. Trzy kolejne pochówki wampiryczne. No, prawie wampiryczne. W każdym razie dość chaotyczne i nieporządne, jakby pochowane tam wampiry były bardzo szczególnymi istotami i posiadały bardzo zróżnicowaną liczbę członków. W sumie zgadzały się tylko głowy.

Plotka lubiła blady strach i drżące ręce, więc natychmiast rozniosła wieść pośród ludzi. Wyglądało na to, że w miasteczku zagnieździła się – lub gnieździła się od dawna – całkiem pokaźna liczba wampirów. A jeżeli tak, to musiały coś, a właściwie kogoś jeść! I to od dawna. Zaczęto poważnie się zastanawiać, kto jest kim i dlaczego.

Zaczęto spekulować. Dlaczego Kowalski jest taki blady? Jakim cudem Morawska tak dużo schudła? Skąd Bubała ma pieniądze?!

A kaszanka? Nagle zaczęła praktycznie znikać ze sklepów! Powinno się bardziej zwracać uwagę na to, kto ją kupuje. No i te ostatnio modne krwiste steki…

Miejscowe plotkary usłużnie podpowiadały każdemu, kto chciał słuchać, i każdemu, kto nie chciał też, że no wie pani, taki wampir to on może dziabnąć, i co? Do lekarza nijak, do księdza też, a potem co? Trzeba samemu dziabać. I to tak niby, że jak piramida ta argentyńska, wciąż więcej i więcej… Matka syna, syn ojca, ojciec kochankę. Ech! No bo, pani, to tak, na śniadanie jeden, na obiad ze dwóch, na kolację… To niechby i kilku dziennie tylko, a miasteczko małe. Co się na tym świecie porobiło?!

Ludzi zaczęto dzielić na tych, co może są zwampirzeni, i na tych, co są na pewno. Wampiryzm jest zakaźny, wiadomo, przenosi się co prawda przez krew, ale może też być dziedziczny, a jeżeli tak, to w miasteczku żyją potomkowie albo potomkowie potomków jakiegoś zachłannego na krew smakosza.

Jedną z takich osób była z pewnością Dziuńka Rycka, która pewnego dnia wychynęła na ulice miasta z podkrążonymi oczami i obwiązaną szyją, obwieszczając wszem wobec:

– Dopadł mnie. Idę na policję. Niech mi zrobią te, jak im tam, dedukcję. O!

Przez chwilę wszyscy myśleli, że Dziuńka mówi o mężu, który dopadał ją dość często, ale ona szybko wyprowadziła wszystkich z błędu i, spoglądając na nich z wyższością osoby oświeconej, oznajmiła:

– Wampir mnie dopadł! Na skargę idę. Prawo jest prawo. Zrobię te dedukcje i będą musieli zapłacić odszkodowanie. O, co mi zrobił! – Dziuńka teatralnym gestem zerwała z szyi brudną chustkę i wszyscy zobaczyli ugryzienie.

Było wyraźnie widoczne.

– Normalnie jego to za zabójstwo powinni wsadzić, no bo ja to teraz martwa żem jest całkiem – oświadczyła, oddalając się w kierunku komisariatu. – I ubezpieczenie też muszą mi wypłacić. Od śmierci żem była ubezpieczona. Od tragicznej. A taka, no, tragiczna jest! – ciągnęła całkiem zadowolona, ponownie zawiązując na szyi chustkę, która osłaniała bardzo wyraźny odcisk czyjejś średnio zasobnej szczęki.

– Ale te wampiry to podobno tylko dwie dziury robią. W telewizji widziałem – zaciekawił się ktoś z rosnącego tłumu. – A tu wyraźnie widać, że całą gębą gryzł!

– Głodny był jak cholera – odparła Dziuńka, wzruszając ramionami. – Dziabał raz za razem! Smakowałam mu, aż mlaskał – dodała z zadowoleniem, co przekonało ludzi, że Dziuńka jednak wampirem jest, bo wampiry nie widzą swojego odbicia w lustrze. Gdyby widziała się w lustrze, mogłaby się zorientować, że na jej twarzy widoczne są ślady braku higieny, a każdy wie, że jedzenie należy myć.

Pojawienie się Dziuńki na komisariacie początkowo nikogo nie zdziwiło. Bywała tu często. Kiedy jednak wyjaśniła, dlaczego z własnej woli, bez wezwania i bez krzyków zjawiła się na komisariacie akurat tego dnia, wszystkich zamurowało. No, może wszystkich poza komendantem.

Komendant podkomisarz Kurzydło po prostu wpadł w szał. Należał do osób bardzo umiarkowanie, jeżeli nie wcale, przejętych wampirami, a Dziuńkę znał aż za dobrze i wiedział, czym ona pachnie, a raczej czym śmierdzi. Zazwyczaj był to bimber i lewe interesy, jeżeli nie liczyć tej specyficznej woni, jaką wydziela ciało po kilku miesiącach niemycia.

– Nie jest pani martwa! – powiedział grzecznie, z trudem powstrzymując się od „idź stąd, głupi babsztylu”. Nazywanie Dziuńki „panią” było dla niego prawdziwym wyzwaniem.

– Jestem! – odparła kobieta zdecydowanie. – Wampir mnie dziabnął, a jak dziabnął, to żem jest wampirem. No, a wampiry nie żyją.

– Pani żyje – jęknął, choć woń wydawana przez Dziuńkę mogła rzeczywiście przemawiać za tym, że kobieta ma rację i nie żyje od kilku dobrych tygodni.

– Nie!

– Znam się na tym. Oddycha pani, ma pani puls. – Nie sprawdzał, za skarby świata nie chciał sprawdzać. – Mówi pani…

– To i co? Żem jest wampirem.

– Wampiry nie istnieją! – warknął, kiedy zrozumiał, na czym polega problem. – Nie ma pani szans na żadne odszkodowania ani na pieniądze z ubezpieczenia!

– Oj mam, oj mam. Nie żyję! Zmarła żem śmiercią tragiczną! Należy mi się, i już!

– G… się pani należy. – Ledwie się powstrzymał. – Żyje pani!

Dziuńka spojrzała na niego z wyższością, jak na kogoś należącego do niższego gatunku.

– Tak po wampirzemu żyję, po ludzku to już nie – oświadczyła.

– Bzdura!

– Niech pan to udowodni!

Nie był w stanie. Przynajmniej nie w tej chwili. Zresztą, jak miał jej udowodnić coś takiego? Przecież to było oczywiste, a rzeczy oczywiste są najtrudniejsze do udowodnienia, co już dawno udowodnili matematycy.

Dziuńka wyszła z komisariatu z podniesioną głową i bardzo pewną miną, co spowodowało zwiększony ruch na bazarku, gdzie bardzo szybko zaczęto wykupywać wszelkie możliwe chustki.

Przecież Dziuńka rzeczywiście mogła mieć rację. Jedni kupowali chustki, by za jakiś czas, kiedy Dziuńka przetrze już szlaki, ogłosić, że oni także są wampirami i żądają odszkodowania, inni po prostu po to, by zasłonić szyję. Marna to ochrona, ale jednak ochrona. Jeszcze inni ze względu na wampirze zapatrywania kulinarne. W końcu kiedy taki wampir zobaczy chustkę, to pomyśli, że towar jest już nadgryziony, a, kto jak kto, ale arystokrata resztek po innych dojadał nie będzie.

Nawet stara Miecznikowska chciała kupić sobie chustkę, ale syn ją od tego odwiódł.

– Mamo – powiedział, ze smutkiem kręcąc głową – ty masz już dziewięćdziesiąt lat, to już żeś się przeterminowała, jak nic! Jesteś całkowicie bezpieczna, bo datę przydatności do spożycia dawno szlag trafił!

Sprawa ucichła na kilka dni i mogłaby ucichnąć na zawsze, gdyby nie pewien ogólnopolski dziennik, który opublikował wywiad pod tytułem Jestem wampirem i niedobrze mi z tym, w którym opisywał, jak to Dziuńka, „szanowana” obywatelka, zmieniła przynależność gatunkową i teraz nikt nie chce jej pomóc, a ona nie ma nawet na krwisty befsztyk.

– Trzeba z tym skończyć! – oświadczył z mocą Kurzydło po kilku telefonach z urzędu miasta i z lokalnej telewizji. – Co z tymi pochówkami? – zapytał jednego z podwładnych.

– Jeden pochówek, ten pierwszy, to nawet może trochę by pasował – odpowiedział aspirant, podając mu zdjęcia. – Normalnie szkielet, a czaszka była położona pomiędzy kośćmi ud. Ale te trzy to już nie bardzo. Wszystkie kości tak pomieszane, że w jednym grobie są same ręce, w drugim trzy nogi i pół ręki, a w trzecim reszta plus dwie miednice.

Kurzydło liczył na to, że wyjaśnienie kwestii pochówków załatwi sprawę i ludzie w miasteczku jakoś się opamiętają. Niestety nie wiedział, że ludzie wcale nie chcieli się opamiętać. Polubili wampiry. Dawały im poczucie wszechobecnej smakowitej grozy, sprawiedliwości dziejowej, poczucie, że wreszcie coś się dzieje, że dzieje się tutaj, a nie gdzieś w Warszawie. Dawały im szansę na zarobek, a to też się przecież liczy.

* * *